Meningen

De nieuwste Disneyfilm die ik hem gezien. En ik vond het geweldig!

Film met een schitterende soundtrack en het You'll be in my heart van Phil Collins is natuurlijk ook prachtig!

Ook de game heb ik eindeloos gespeeld

3,5*

Age is the only disease that you don't wanna be cured off...

Een prachtig drama van Scorsese. Dit is echt zo'n film waarbij woorden tekort schieten en je niet echt weet wat te zeggen.
Leuk om ook eens een jonge De Niro te zien. Sterk nog, De Niro speelt hier in mijn ogen zijn beste rol ooit! Alles klopte en zet een prachtige, realistische rol neer.

Alles klopte, muziek, beeld, dialoog, acteerpresaties. Alles. De manier waarop hij langzaam doordraait, wordt perfect neergezet door Scorsese.
Meer valt er eigenlijk niet te zeggen. Je moet hem kijken om mijn gevoel te begrijpen.

Zeker een aanrader! Beste film van Scorsese
5,0* en een Top 10 plaats.

Verfrissend.

TENƎꓕ dus. Die schrijfwijze is veelzeggend. Nolan heeft vaker laten zien een groot fan te zijn van het spelen met de fysieke dimensies. Ook Tenet is daar geen uitzondering op. Sterker nog, met Tenet maakte Nolan net zo’n megalomaan project als Interstellar. Echter, daar waar Interstellar zich nog enigszins binnen ons universum bevindt is Tenet van een compleet andere orde. Interstellar heeft een vrij behapbaar concept van tijd genomen; Tenet zet dat (letterlijk) op zijn kop.

De gebruikelijke Nolan-elementen zijn aanwezig. Een bombastische soundtrack (weliswaar wat hard in Dolby Atmos, maar ook dat schijnt bij hem te horen), grootse wijde shots en flitsende actiescènes. Het eerste deel is veel aftasten met veel interessante plotontwikkelingen die onder het mom van ‘don’t try to understand it, feel it’ in een sneltrein voorbij gaat. Echt interessant wordt het in het tweede deel, wanneer Nolan een aantal narratieven met elkaar gaat vervlechten en Nolan zijn volledige arsenaal naar voren haalt als actieregisseur.

Het is vooral verfrissend dat Nolan een oeverloze voorgekauwde uitleg achterwege laat. De basispremisse van Tenet is vrij rechttoe, rechtaan en ik snap ook werkelijk niet hoe mensen hier over kunnen klagen. Is het bioscooppubliek anno 2020 dan echt niet meer gewend om zelf een beetje na te moeten denken? Is men echt zo afgestompt na de zoveelste Marvel-krakers en Disney-remakes? Natuurlijk moet je de natuurkundige wetten erachter niet proberen te snappen. Het wordt niet uitgelegd en de film wordt er beter, noch slechter van. Bij Spider-Man ga je toch ook niet de anatomische principes analyseren hoe hij een web uit zijn handen schiet? In zijn algemeenheid is Tenet vrij letterlijk een lineaire film, alleen soms omgekeerd.

Binnen Tenet doet Nolan ook niet zoveel aan karakterontwikkeling. Geen nodeloos ingewikkelde uitleg hoe al die geheime diensten aan hun middelen komen of waar de organisaties hun mensen rekruteren. Ook wordt er nauwelijks achtergrond geschetst van de personages. En eigenlijk is dat wel fijn. De eendimensionale personages doen alleen maar meer recht aan het onderliggende concept: iedereen is een radartje in het grotere geheel.

Nolan vraagt wat meer van zijn publiek, maar levert daar ook ruimschoots voor terug. De vliegtuigscène behoort tot de hoogtepunten van zijn oeuvre. Tenet voeg ik gewoon toe aan de lange rij van hele fijne eigenzinnige Nolan-blockbusters. Waar ik een aantal critici wel gelijk in geef is dat het wat fragmentarisch is. Wat overigens niet betekent dat de film niet als een sneltrein voorbij raast.

Aardige politiethriller. Misschien wel één van de eerste films zoals we die nu nog kennen in de vorm van series als CSI, Criminal Minds en NCIS. Groot verschil echter met die series, is dat die een stuk spannender zijn. Hoewel de gijzeling nog wat extra (morele) visies met zich meebrengt, is de plot zelf toch vrij voorspelbaar. Een zoektocht zoals we die al 100 keer gezien hebben en buiten de eindscène(s) ontstijgt het toch nergens het niveau van de gemiddelde Criminal Minds-aflevering. Iets wat misschien lullig klinkt aangezien deze film 50 jaar eerder gemaakt is, maar historisch besef heb ik een broertje dood aan. Zeker als het de hele filmbeleving naar beneden haalt.

Het verhaal zelf heeft genoeg om handen om de volledige speelduur interessant te blijven, maar, en dan weer zo'n dooddoener, er hadden best wat scènes uitgekund. Beste scène was toch wel die in het junkiehuis. Spannend, bevreemdend en stilistisch schitterend.

Een aardige film, maar ik had hier stiekem meer van verwacht. Het actiegehalte valt best mee en er is iets te veel drama rondom. Ik had het liever wat killer gehad en wat meer focus op Arnie. Hij steelt de show en daar wordt te weinig gebruik van gemaakt. Opzich ook wel een leuk verhaal. Geen verhaal waar ik echt een voor kan geven, maar genoeg om boeiend te zijn. De stop-motion op het einde was overigens lachwekkend. Een potentieel retespannende scène wordt vakkundig om zeep geholpen. Vandaar geen 4,0*.

Docu die een interessant uitgangspunt geeft, maar daar verder weinig mee doet. Er wordt veel geluld over de gevaren van de "Terms and Conditions", maar er wordt verder weinig gerept over de voordelen ervan. Wat als Google opeens geen data meer mag verzamelen, dan moeten we, zoals de docu zelf zegt "$500 per jaar gaan betalen". Dingen die totaal onbesproken blijft.

Sowieso is de hele docu vrij tam en oppervlakkig. Na een half uur snap je het wel en de rest is puur ter uitmelking van een verder heel goed punt. Niettemin een onderwerp dat al jaren aangestipt wordt en waar ook al jaren niets concreets mee gedaan wordt.

Je kan natuurlijk ook gewoon géén Facebook nemen, géén gebruik maken van Google en géén dingen op internet doen die niet op straat mogen liggen.

Kortom, een erg eenzijdige, oppervlakkige documentaire over een verder interessant onderwerp dat zeker een half uur à drie kwartier te lang duurt.

Mooi onderwerp voor Radar of Kassa, dit.

Met een verbluffende kwaliteit voor een film uit 1933 ben je er nog niet. Ondanks de gedateerdheid die er eerlijkheidshalve (uiteraard!) nog steeds is, zijn de optredens van Dr. Mabuse anno 2014 nog steeds imposant. Geen high-quality CGI nodig.

Ook het verhaal is voor een film uit de jaren '30 bovengemiddeld goed. De uitwerking is alleen wat minder. Het uitgangspunt is goed, maar door de vele zijsprongen en onnodig saaie scènes is Dr. Mabuse bij vlagen saai om naar te kijken. Vooral de romantische scènes hadden hier makkelijk uit gekund.

Revolutionair, invloedrijk en zijn tijd ver vooruit. Allemaal waar, maar dat betekent nog niet dat Dr. Mabuse eeuwigheidswaarde heeft en anno 2014 nog net zoveel indruk maakt. Op mij dan.

Eens met voorganger dat de echte Wow! ontbreekt, maar aan de andere kant biedt deze docu genoeg interessants om de volledige speelduur boeiend te blijven. Niet zo gek ook, met die gekke Jim. Het achtergrondverhaal bij de plaat is wellicht wat karig als je kijkt naar de Classic Albums-reeks met o.a. Dark Side of the Moon, Rumours en Machine Head. Die toch duidelijk beter voor een docu geschikt zijn.

Het is met name de muziek die deze docu aangenaam maakt.

Goede film! Goed script, alleen wat matig uitgewerkt.

Leuk om Morgan ook is als badguy te zien (dat had ik nog niet eerder meegemaakt).

Jammer dat het verhaal zo vlot werd afgewerkt. Ze hadden er wel een ruim 2 uur durende film van kunnen maken waarin je langzaam alles te weten komt

Ook kreeg ik een deja vu moment. Zo'n film heb ik eerder gezien. Zal het niet verklappen, omdat ik dan ook het einde van die andere film verklap.

Gewoon een lekkere film met een goed verhaal en nog betere acteurs.

4,0*

Ik zeg: Rijp voor een vervolg!

P.S. Wie de titel van die film wil, moet maar een berichtje sturen

En zoals altijd weer een memorabele quote:

'Some people were born to compose music. Others to split the atom.

I was born to steal shit.'

Ken je dat gevoel? Dat je een film begint en dat je na een aantal minuten bij je zelf denkt van: 'Dit wordt een topfilm, ik voel het!'

Dat had ik gisteren dus bij deze film. Heel lang stond deze in mijn, laten we zeggen.. top 3 van films die ik wilde kijken. Maar elke keer kwam er een andere film die de voorkeur kreeg. Gisteren was deze dan eindelijk aan de beurt.

Lamellen dicht gedaan om de sfeer te versterken. Boxen iets harder dan normaal en genieten maar! Dat bleek ook zo te zijn. De film begint even met een 'huh? '. Waar slaat dit eigenlijk op. Beetje raar vond ik dat die man door z'n been geschoten wordt en ze staan er allemaal maar een beetje naar te kijken.

Film begint erg goed, alleen ik had al door dat die hond gemuteerd zou worden. Door het stukje op MovieMeter en dat ze de hele tijd die hond filmen, weet je het eigenlijk al.

Iedereen zei dat het zo slecht was (The Thing), maar ik vond het wel meevallen. Denk hier eens aan: 'Is het slecht, omdat het slechtgemaakt is of omdat vindt men 'The Thing' slecht, omdat wij nog nooit zo'n organisme hebben gezien en het dus niet kunnen plaatsen?
Hoe dan ook, ik vond wel dat ze hem te snel lieten zien. Beter had Carpenter het nog even spannend gemaakt, bijvoorbeeld door: 's Ochtends alle honden dood aan te treffen (of weggerend) en daarna nog een keer een bemanningslid opeens laten verdwijnen. En daarna pas The Thing laten zien.
Maar wat een verschrikkelijk smerig monster is dat trouwens. Zo zie je ze tegenwoordig nog zelden.

Carpenter is in deze film meester in het spanning opbouwen. Wanneer komt het nou weer? En hoe? Misschien zit het wel in een bemanningslid? Maar wie dan? Vragen die de hele tijd door je hoofd gaan en die bijna allemaal onbeantwoord blijven.
Als hoogtepunt natuurlijk de scène met het bloed testen. Misschien ben ik een watje, maar ik schrok wel! En elke keer daarna zat ik (figuurlijk) nog meer op het puntje mijn stoel.

En dan het einde. Vond het wel wat makkelijk. Het was Yeah, fuck you too! en klaar. Misschien is eenvoud beter en een keer niet die eeuwige ontknopingen, zoals vaak in Hollywoodfilms (en uiteraard loopt het daar goed af).
Het open einde was een echte meersterzet en zie mijn bericht hierboven maar.

Geen perfecte score, vanwege o.a. het punt dat ik eerder noemde.
4,5*

Uitstekende film-noir die bijna nergens verveeld. Dit zijn precies de soort films waar ik van hou. Van die duistere films waarbij je de hele film denkt: 'Hoe zit het nou?'

Enige echte minpunt. Ik vond de muziek niet echt gepast. Het deuntje was goed, maar het instrument vond ik niet echt passen bij een duistere film als deze.

De film werd naar het einde wat langdradig en mijn interesse verdween even bijna. Dat zijn de 2 punten wat deze film scheiden van de echte toppers. Voor de rest een goede film.

4,0*

Voor de een is Michael die pedofiele engerd die wel aardig kan zingen. Voor de ander is Michael het ultieme (pop)muziekidool, de man die geweldig kan zingen, als de beste kan dansen en de meeste en grootste hits van allemaal heeft gescoord. Ik schaar mezelf richting dat laatste.

Vrijdagochtend 26 juni, 2009.

Het is vakantie en dan ga ik op vrijdag altijd tennissen.

Ik zet mijn computer aan om nog even wat dingen te kijken.

Op een site zie ik een banner.

Vannacht is de King of Pop overleden valt er te lezen.

Onbegrip.

Nog altijd onbegrip, even mijn moeder erbij geroepen.

Nee, het staat er toch echt!

Google levert hetzelfde op.

Wat is hier in godsnaam aan de hand?

Zo zag die ochtend van mij eruit. Ik weet alles nog tot in detail. Maanden later besef ik pas dat het één van de meest legendarische momenten is in de muziekgeschiedenis. De hele wereld is in rep en roer: Michael Jackson is dood! Hoe kan dat nou? Hij had zelfs 50 concerten gepland!

Nu had ik nooit zo'n hoge pet op van Michael Jackson. Misschien wel omdat het doodgedraaid wordt in mijn familie. Pas zo'n 10 jaar na mijn eerste (bewuste) kennismaking met Michael voel ik wat al die fans voelen. Wat mij betreft is hij de meest legendarische artiest ooit.

De hype begint uiteraard en overal verschijnen de CD's (weer) in de schappen. Nu heb ik toch maar een CD opgezocht en pas nu besef ik hoe geniaal zijn nummers zijn, hoe ze op eenzame hoogte staan en hoe ze de muziekwereld compleet veranderd hebben.

De Dijk zong het al: "Je weet pas wat je mist, als het er niet meer is."

Dan is er die memorial. 1 miljard mensen waren getuigen van zijn memorial service. Emotioneel is het zeker. Bv. Paris met haar laatste woorden en We Are The World/Heal The World. Alleen mensen met een hart van steen, blijven hier emotieloos bij.

Wat blijkt: er zijn beelden van de "rehearsels" van de This Is It-tour! Even fit en gedreven als altijd zou dit één van de grootste en beste concertreeks ooit worden. Elk nummer maakt dat eens te meer duidelijk. De danspasjes kloppen, de muziek is sterker dan ooit en de zang is ook niet de slechtste. Pas tijdens het kijken van This Is It begon ik te beseffen hoe groots hij was en hoe erg hij gemist gaat worden. Kippenvel bij zo'n beetje elk nummer. Ik zou het heel graag willen beschrijven, maar dat kan ik gewoon niet. Iedere Michael Jackson-liefhebber weet wat ik bedoel. Alle anderen zullen een beetje loos om zich heen kijken, afvragend wat ik nou bedoel. Het blijft (gelukkig) nog redelijk aan de droge kant. Oftewel, weinig emotionele momenten. Hoewel het bij Man in the Mirror toch zwaar wordt. Het is ook zo'n mooi nummer.

Eigenlijk is deze 'recensie' veel te matig voor een grootheid zoals hij. Ik kan dan ook moeilijk verwoorden hoe ik me voel (jegens hem). Desondanks vind ik toch dat ik dit moet plaatsen, omdat het vanuit het hart komt.

R.I.P.

Uiteraard een echte klassieker, maar ik voel er niet tot aangetrokken. Één keer zien is echt wel genoeg. Het is me allemaal wat te sentimenteel op het einde.

Misschien komt dat juist omdat het zo beroemd is geworden en je het (misschien wel te) vaak tegenkomt

3,5*

Martin Visser beschrijft het perfect:

Want dat is wat deze film is. Het heeft ook precies de impact die het zou moeten bereiken. Twijfel. Hoe komt het toch dat dit soort dingen mogelijk zijn?

Het eerste deel, tot aan de hoorzitting, vond ik vrij matig. Het begon nog wel leuk, maar het duurde veel te lang. Enige pluspunt vond ik het accent en dan vooral die van Shout. Op de een of andere manier klonk ze heel warm.
De hoorzitting is by far het beste deel van de film. Geen overbodige trucjes, geen ingewikkelde subplots. Een recht toe recht aan verhaal dat zijn doel recht in de roos treft. Het moment waarop het vonnis werd uitgesproken... verbazing. Met hoeveel gemak het woord guilty werd uitgesproken. Alsof het een makkelijke beslissing was. Mijn gevoel was een beetje te beschrijven als het gevoel wat je hebt als je hoort/ziet dat je een onvoldoende gehaald hebt, maar je geen flauw idee hebt hoe dat komt. Met als enige verschil dat jij waarschijnlijk wel echt een onvoldoende hebt gehaald, terwijl Tom toch echt onschuldig is.
Het laatste deel had van mij ook niet echt gehoeven. Ik denk dat stoppen na de hoorzitting de film zelfs beter gemaakt zou hebben. Een beetje in het ongewisse laten wat er nou precies gaat gebeuren. Aan de andere kant zou het daardoor de achterliggende gedachte wel voorbij schieten, dus wat dat betreft heb ik een beetje gemixte gevoelens. Er is ook niks mis met het einde hoor. Het is alleen geen einde waar ik echt dagenlang nog mee in mijn hoofd zal lopen.

Een goede film met een te lang durende introductie, een steengoede hoorzitting en een goed (niet veel meer) einde.
Zijn klassiekerstatus zeker waard!

Mijn eerste aanraking met anime was Spirited Away, daar kon ik weinig goeds in ontdekken (2,0*). Logischerwijs zou deze film na Hotaru no Haka (3,0*) en Byôsoku 5 Senchimêtoru (4,0*) een superfilm moeten zijn. Het begon ook heel erg goed. Fijne animaties met veel leuke momenten. Vanaf het moment dat Totoro in beeld kwam, dacht ik ook echt even naar een superfilm aan het kijken te zijn. Jammer genoeg was zijn aandeel in deze film minimaal. Het heeft dan weer wel wat mysterieus, maar ik had gehoopt op wat meer Totoro en wat minder drama. Na ruim een uur was het mooi geweest en zat ik te wachten op het einde. Hoewel dat einde nog wel erg goed was. En voor dat ik het wist was de film ook alweer afgelopen. Door Totoro uiteraard. Een van de leukste personages die ik in een tijd ben tegen gekomen.

Ik hoop wel dat Miyazaki nog een keertje meer dan een voldoende scoort.

Touch of Evil bleek toch niet de topper waarop ik hoopte. De film begint gelijk goed met het opblazen van de auto. Daarna gebeurt er niks waarvan ik echt onder de indruk was. Saaie dialogen, eentonige personages en weinig spectaculairs op het scherm. Dit blijft eigenlijk zo de hele film, tot aan het einde. Het einde was dan ook het enige pluspunt van deze film. Ijzersterke dialogen met veel spanning. Overigens ook nog mooie muziek.
De film doet niks verkeerd hoor, maar het is nou niet bepaald 'breathtaking'.

Nee, dit is geen film die me jarenlang zal bijblijven.
3.0*

Net gezien en is wel een lekkere orginele (!?) actiefilm hoor.
De film is alleen zo chaotisch en dat vind ik jammer.

Het einde was wel goed, ik zag het niet aankomen (alhoewel dat eigenlijk wel had moeten zien).

Ook kwam er af en toe een glimlach op mijn gezicht (vooral bij Miles, de idioot )

Veel diepgang zat er niet in. Ook niet verwacht, maar toch..

Toch heb ik me wel vermaakt, dus een 3,5* lijkt me voldoende

'I'll think I'll have that drink now'

Deze film zou een goede zijn, als je Fight Club ook goed vond.

Film begon redelijk en een aantal leuke dialogen, bv. die over James Bond. Rare karakters worden geÏntroduceerd. Niet slecht raar, maar goed raar. Vooral Spud was een gouden vondst.

Ik vond hem alleen een beetje standaard en had overal het gevoel van: 'Dit heb ik al eens gezien'. Ook vond ik de film een beetje voorspelbaar en dat hij het geld zou stelen, zag ik wel aankomen. Na de scène in het restaurant was ik er bijna zeker van.
En met hetzelfde gemak was de film afgelopen. Ik had zo'n 'is-dit-het?'-momentje. Jammer, maar misschien heb ik het niet zo op die drugsfilms.

Muziek was bij vlagen goed. Meestal kon hij me niet boeien en ik vind de muziek die gebruikt werd eerder afleidend dan stimulerend voor de film. De beste muziek is de muziek waarbij je na afloop niet eens weet je dat hem gehoord heb, maar het op de een of andere manier in je onbewustzijn hebt opgenomen.

Wat Boyle wel goed had gedaan was zorgen dat je sympthatie opwekt met de hoofdrolspeler, want dat had ik wel. Vooral bij het stukje waar zijn vrienden één voor één terugkomen.
Leukst van de film vond ik het stukje waarbij Spud het geld vind in zijn kluisje. Dat vond ik wel aardig.

Niet de topper waar ik op hoopte, wel een vermakelijke film.
3,5*

Omdat het saaie kitsch is. Maar dat even terzijde; als een kolkende massa lava na een vulkaanuitbarsting vliegen we de tweede ronde in.

En ik geef hier een 3,5* voor. Een behoorlijk aantal (zeer) mooie stukken, maar ook veel saai geneuzel over God enzo. Veel symboliek, weinig heb ik er van begrepen, komt misschien nog wel bij een herziening of bij meer brainstormen. Ook een boel symboliek waar ik geen moeite voor zal doen, omdat het me simpelweg niet interesseert. Inderdaad een soort 2001 light, maar nu inclusief veel bullshit. Toch wel jammer dat een film door zoiets stoms om zeep geholpen wordt.

Overigens een geniale zet van Mallick om baby's te gebruiken. Heel goedkoop altijd en erg makkelijk sentiment, maar het werkt wel.

Mooie muziek ook, veel pianospel, maar ook helaas ook een redelijk gehalte kerkmuziek. Ik val er altijd van in slaap en vind er geen zak aan. Daardoor was de outro van deze film wel errug lang. Gelukkig bleef ik nog wel even zitten bij de aftiteling, zodat ik ten minste (qua muziek) een goed gevoel over hield. Dat dit een bijzondere film is, heb ik door, maar het kwartje valt vooralsnog op de vekeerde kant.

Ik zocht al een tijdje naar een topper die weinig mensen nog gezien hebben. En ik heb hem gevonden!

Wat een adembenemende film. De film begint uitstekend met geweldige dialogen. Aan humor geen tekort in deze film.
Soms zat je minutenlang naar wat hakwerk te kijken. Op een gegeven moment dacht ik: 'Wat is hier zo speciaal en waarom ben ik er zo gefixeerd op?'
Enige wat ik raar vond: Waarom hoort niemand hen hakken in de cel?

Met name het feit dat er zo weinig gebeurd, maar je MOET weten hoe het verder gaat.

Het plot, oh het plot. Zo meesterlijk! Je verwacht uiteindelijk wel zoiets, want het ging iets te makkelijk. Ik zat zo in de film en dan zoiets. Als een bom sloeg het in en ik was verbijsterd. Hij draaide zijn spiegeltje om en...
Alles was tot in de puntjes gepland. Twee hebben nog de vrijheid letterlijk kunnen ruiken!

Een prachtige film die ik zeker ga aanraden aan anderen.
Deze gaat rechtstreeks mijn Top 10 in; 5,0*

Moi, je se plais (I liked it).
Althans, dat maakte ik uit het Frans op.

Ik snap de lage score hier niet. Hitchcock bewijst hier dat hij meer kan dan spannende films maken. Het is zeker geen slapstick en de tranen rollen niet over je wangen, maar het is zeker een zeker amusante, luchtige film. Het be- en opgraven van Harry en dan vooral de houding van de kapitein. De mensen die achteloos langs het lijk lopen. Zo heerlijk luchtig.

4,0*

P.S. Alfred blijkt het toch niet aan te kunnen, een film zonder suspense maken. Tegen het einde aan zit er toch nog een kleine suspensescène in. Met een leuke twist.

Het begon allemaal zo goed...

Het begon precies zoals ik verwachtte, lekker luchtig. Er wordt de tijd genomen om een personage te introduceren en langzaam aan komt het verhaal op gang. Vanaf het moment dat ze daar samen op dat bord aan de snelweg zaten ging het mis.
Zij geeft alles prijs, hij is ook verliefd op haar. Tot daar aan toe gaat het nog wel. Maar dan...
In het volgende shot zijn ze getrouwd en de scène daarop vermoord hij al haar pooier? En er dan nog luchtig over doen ook! Of heb ik de tijdsprong gemist?
Veel te luchtig als je het mij vraagt. Hij leidde een normaal, rustig leven. En opeens is het zo'n chaos. Hij blijft er iets te cool onder om een beetje geloofwaardig te zijn. Het was allemaal te achteloos.

Hetgeen wat me wel echt stoorde was dat eeuwige gegiechel van haar. Beste voorbeeld: Je loopt de kamer in, ziet een man met een geweer en wat doe je? Juist, giechelen!

Verder nog wat kleine rollen voor Samuel L. Jackson en Brad Pitt. Hoewel Pitt nog wel iets meer over-the-top had gemogen van mij.
Memorabele scène: De scène waarin hij zegt dat Sicilianen afstammen van negers. Dat was weer een ouderwets goede Tarantinodialoog!

Einde was wel leuk, de bekende driehoeksverhouding was weer overduidelijk aanwezig. Uiteraard weet je al wat er gaat gebeuren, maar het blijft toch vermakelijk.

Lekker luchtig en bij vlagen ook echt goed, maar veel te vaak te luchtig om een echte topper te zijn.
3,0*

12 Monkeys heeft mij aan de ene kant aangenaam verrast, maar aan de andere kant ook teleurgesteld.
Ik was bang dat dit een echte futuristische Science-Fiction film zou zijn. Gelukkig was dit niet zo en bleef het redelijk down to earth.
Teleurgesteld ben ik, omdat het niet de topfilm was, zoals ik gehoopt had.

De film begint ijzersterk met heerlijke humor en geweldig acteerwerk van Brad Pitt. Die rol moet erg moeilijk geweest zijn om te spelen, maar hij heeft hem perfect neergezet!
Helaas is daarme alles gezegd voor een laaaange tijd. De film wordt daarna nergens echt goed. Er zitten geen noemenswaardige momenten in en is op moment saai te noemen. Tegen het einde aan was het bijna zo erg dat ik mijn nieuwsgierigheid naar het einde verloor.
Het einde was dan nog een mooi stukje film en 'redde' de film dan nog. Eindelijk weer eens een keertje geen happy end. Anders had er helemaal een zware onvoldoende uitgerold.

Perfect begin, matig middenstuk en een mooi einde.
2,5*

P.S. Die Hitchcockmarathon was een leuk detail. Dat zou ik nou wel eens willen meemaken. Dat zou toch geweldig zijn?!

Zelf zou ik een film als deze nooit kijken. Het is dat mijn nichtje hem ging kijken en ik niets anders te doen had.

De film is mij niet helemaal tegengevallen. Er zitten natuurlijk een karrevracht aan clichés in, maar die waren niet eens zo storend. Het scheelt natuurlijk dat de omgeving niet zo standaard is.

Verder niet echt hoogstaand, maar bij vlagen toch wel spannend.

Het enige wat me echt stoorde was de make-up. Die witte gezichten, brr..

Ik heb me zeker niet lopen ergeren of me stierlijk lopen vervelen. Ik heb me af en toe zelfs vermaakt. Dat had ik niet verwacht van een film als deze.

Grootste struikelblok blijft toch de voorspelbaarheid.

2,0*

Jup. Af en toe erg geforceerd. Denk aan de scène helemaal in het begin. Waarin er een oud vrouwtje om de hoek komt kijken. Dat was echt zo cliché... Ben ik niet gewend van Lynch.

Verder erg in B-stijl gefilmd. Een rare Donna, Laura was veel leuker als mysterieus (dood) meisje, want man, wat acteert zij soms overdreven. Te vaak had ik het gevoel naar een B-film te kijken. Het begin is dan ook ronduit saai. Pas op het moment dat die begintune dan eindelijk komt, begint het een beetje los te komen. Met uiteindelijk ook tussendoor zeker die gekke, surrealistische scènes die je mag verwachten n.a.v. de serie.

Ik had veel liever seizoen 3 gezien i.p.v. deze film. De climax is ook weinig hoogdravend. Ik had liever echt een WTF-gevoel gehad achteraf. Al met al was het vrij braaf en een halfmislukte kopie van de serie. Tijd vliegt wel voorbij, dat moet ik hem nageven. En om maar even positief af te sluiten, er zaten ook veel goede scènes in. Zoveel slechte als Sheryl Lee (Laura) er had, daar zet ze minstens evenveel goede tegenover. Met name de scènes in de bar (eenmaal in de discotheek, andere keer met de zangeres) vond ik erg indrukwekkend.