Meningen

Nog zo'n Disney klassieker.

Iedereen kent hem wel en ik hoef dus geen uitleg te geven

3,5*

Banilieue 13. Een aantal jaar heb ik deze gekeken, nadat ik de parcoursscène had gekeken op YouTube. Geweldige scène.

Ik verwachtte weinig van deze film, veel actie, weinig verhaal en dat is het wel zo'n beetje. Dat is ook zo, maar de actie is wel erg goed. Leïto is een geweldig personage en zíjn scènes zijn een genot om naar te kijken. Tomaso is bijna net zo goed, iets minder, maar nog steeds een leuk personage. Banilieue zit boordevol steengoede actiescènes en dat het verhaal niet zo spectaculair is, who cares? Ik vond het verhaal trouwens beter dan in de gemiddelde actiefilm.

Vanwege de speelduur lang laten liggen. Een vakantie vol vrije tijd zorgde ervoor dat ik deze toch gekeken heb. Enerzijds blij dat ik er eindelijk vanaf ben, anderzijds ook zeer teleurgesteld, omdat dit één van de slechtste van hem is. Een aardige eerste 45 minuten, maar nog niet echt hoge niveau waar ik op gehoopt had. Toch was er mooie muziek en zag het er allemaal verzorgd uit. Ook de manier van spreken van vroeger vind ik altijd leuk om te zien en ook hier weer. Daarna zakt de film volledig in. De ene saaie scène na de andere. Zelfs zo erg dat ik nog een aantal momenten heb gedacht om hem uit te zetten of iets anders te gaan doen. Gelukkig heb ik dat niet gedaan (einde was wel goed), maar als je na anderhalf uur de film uit wilt zetten, wetend dat je pas op de helft bent, kijkt dat niet echt lekker. Desondanks was het laatste uur wel goed. Nog steeds niet supergoed, maar best degelijk (ca. 3,5*). Af en toe kwam de echte Kubrick naar boven (bv. de shoot-out, of de scène met de dood van zijn zoon). Het einde werd daarentegen veel te lang gerekt, toch jammer.
En hoe mooi het muziekje ook was, het werd wel tot in den treure gebruikt. Verandering van spijs doet eten, zegt men wel eens.

Ik hou hier geen nachtmerries aan over of denk er met een naar gevoel aan terug, maar deze film kan ik in één woord perfect samenvatten: *Shrug*.

De Coen-broers hebben mij nog nooit kunnen pakken. Barton Fink leek even de eerste film te zijn die mij echt heeft kunnen pakken. Maar helaas... Een ijzersterk eerste deel wordt voor een (te) groot deel teniet gedaan door het saaie tweede deel. Een prima sfeer, een uitstekend verhaal (dito verloop) en een aardige "twist" (het lijk). Vanaf dat moment gaat het helaas mis. Het ging nergens meer over en het einde (niet de slotscène, want die was nog wel ok) vond ik een beetje jammer. Barton Fink is eigenlijk heel lang uitstekend (lang tegen de 4,0* aan gezeten), maar verpest het door een matig einde. De voldoende komt dan ook volledig op conto van het begin.

Aardig concept en goed uitgewerkt, maar toch te mager om echt goed te zijn. Vooral het eerste half uur is geweldig (op het hysterische uitlegfilmpje na dan..), daarna zijn de eerste paar kills ook nog leuk, maar op een gegeven moment had ik het wel gezien. Het is overigens wel erg zwart-wit (en dat kun je letterlijk nemen), het goed vs kwaad lag er wel heel erg dik bovenop... Jammer ook dat sommige kills echt te slecht zijn voor woorden. Soms was dat ook wel lachwekkend slecht, maar soms was het gewoon echt slecht. Zoals de allereerste. Hij gooit het mes in haar hoofd, om het vervolgens uit de vloer te trekken . Ook was de film veel te sentimenteel. Hou het bij het spel en ga geen onnodige uitwijkingen erin stoppen. Het haalt de vaart uit de film en bovendien was het wel erg clichématig.

Vermakelijk is het wel en het verveelt nergens. Het einde was dan weer leuk gevonden (einde op het eiland dan), dat stukje erna ging nergens over.

Vrije povere quasi-docu waarbij veel wordt ingespeeld op het "kijk de Amerikanen eens hard optreden tegen die zielige Irakezen". Normaliter vind ik dat niet erg, maar het was hier wel heel erg gedramatiseerd. Door de docustijl voel je de aanwezigheid van de camera. Als je dat combineert met het matige acteerwerk krijg je toch een erg doorzichtige film. Jammer, want opzich liggen dit soort films mij wel. Nee, dan zie ik liever de melodramatische, pro-Amerikaanse blockbuster, zoals The Hurt Locker en The Objective.

Aardig, maar duurt toch echt veel te lang. Het is in feite een weinig onderscheidende film waarin een adolescent moet kiezen tussen geloof, eigen principes en de drukkende omgeving.

Leuk om Ryan Gosling in een vroegere rol te zien en hij doet het meer dan uitstekend, maar tegelijkertijd heeft deze film nog altijd de uitstraling van een goedkope arthousefilm die je hooguit bij de Free Record Shop mee zou nemen, omdat hij in de aanbiedingenbak lag.

Ach ja.. het is iets wat je vroeger heel leuk vond. Mijn zusje kijkt het nu en ze vindt het helemaal geweldig. Natuurlijk leuke sing-a-longs.

Uiteraard een gebrek aan een degelijk verhaal, omdat de kleintjes het anders niet kunnen volgen.

Ander pluspunt is Lex. Het is een heerlijke acteur en zet altijd een goed personage neer.

Leuk voor vroeger, leuk om nog één keer te zien, maar daarna niet meer

3,0*

Vooraf niet verwacht dat deze film me zo zou pakken. De speelduur is afgezet tegen het tempo van de film een potentiële uitputtingsslag, maar eigenlijk vloog deze film voorbij. Vooral de authenticiteit van deze film springt eruit. Hoewel het verhaal toch wel enigszins geforceerd aanvoelt, zijn de karakters uitermate interessant. Dat komt vooral door het geweldige acteerwerk vermoed ik. Ik had deze graag uit sympathie een halfje hoger gegeven, maar al met al vond ik het verhaal daarvoor toch iets te eendimensionaal en een aantal gebeurtenissen te ongeloofwaardig.

Misschien is het begrip jeugdsentiment niet volledig op zijn plaats, omdat het jeugdsentiment voor mij toch echt het boek was. Ik heb deze meerdere malen gezien.

Jammer eigenlijk dat je dan de film kijkt. Vooral bij een boek als deze is het leukste gedeelte het gedeelte dat je zelf mag verzinnen: Het beeld.

Roald Dahl blijft natuurlijk een prachtige schrijver en ik heb dan ook genoten van zijn boeken. Deze film is een goede verfilming van de GVR, maar een echte verfilming bestaat er eigenlijk niet. Daar zijn de boeken veel te goed voor.

3,5*

Deze film hebben we met Frans gekeken. En ik dacht... alweer zo'n saaie film waarbij je in slaap valt.

Maar het tegendeel bleek waar. Het was een heerlijke komedie met zeer subtiele humor.

De scène waarin hij 'mee gaat helpen' de post rondbengen is hilarisch!

3,5*

Doe de quote maar even in het Nederlans (en met geheugen), omdat ik de Franse niet kan vinden:

'Stop u maar even, meneer.

Weet u hoe hard u reed?

Nee.

50.

250?

Nee, 50; 2 x 25.

Maar meneer, ik moet naar Nord Pas-de-Calais. Ik wil niet te vroeg aankomen, snapt u?

Oh, sterkte! Rij maar door! Niet te hard rijden, hé'

Film-Noir begint zich te ontpoppen als één van mijn favoriete genres. Ook The Big Heat is een geweldige film met genoeg suspense. Hij komt wat traag op gang, maar na ruim een half uur kan het feest beginnen.
Het ene moment zit papa nog leuk een versje op te zeggen en het andere moment is mama dood door een ontplofte auto. Een erg schril contrast, zoals je die vaak ziet in dit soort films. I like it!

Er ontpopt zich een ware thriller waarin moord, bedrog en gevaar zeker niet afwezig zijn. Het mist net de scherpe randjes om echt een superfilm te zijn, maar toch zeker een meer dan alleen goede film.
4,0*

The Big Kahuna begint echt geweldig. Het eerste half uur is nagenoeg perfect. Spacey speelt in dit stuk misschien wel het beste wat ik van hem heb gezien. Hilarische (zwarte) humor, een prachtig wereldbeeld en ondanks de minimale setting enorm vermakelijk. Jammer genoeg zakt het niveau daarna (behoorlijk) en het had niet veel gescheeld of ik had het echt saai gevonden. Gelukkig maakte het einde wel een deel goed, maar over het algemeen is het toch jammer, want hier had veel meer ingezeten.

Destijds in de bios gezien en een hilarische film.
Vooral op het einde wanneer hij de boeven inrekend is geweldig

Overtuigd wel, maar is niet spectaculair genoeg. Een mooi eerste half uur. Lekker mysterieus en ondanks de minimale setting blijft Bin-jip interessant. Jammer genoeg volgt dat een stukje dat gewoon saai is. Het mysterieuze is eraf. Nou ja, eraf.. het is er nog wel, maar het maakt niet nieuwsgierig meer. Een stuk doorbijten. Het einde daarentegen is echt goed. Mooie wraakscènes en over het algemeen gewoon steengoede scènes met Tae-suk.

All at once the... the birds were everywhere. All at once...

"Hitchcock's 50e film", aldus het Universal News op de extra's. Jammer dat ik die mijlpaal niet kan bekronen met een superbeoordeling. Daarvoor is de film aan het begin gewoon te langzaam. Het is allemaal goed wat er gezegd wordt en het verveeld niet, maar het hoort gewoon niet. Er zit veel te veel drama in voor een horrorfilm.
Het duurt bijna een uur, voordat The Birds echt vorm beginnen te krijgen en je argwanend wordt. Dat is het moment waarop Melanie er een paar ziet zitten en er zelf ook argwanend naar kijkt. Dit had ook een moment aan het begin van de film moeten zijn en niet halverwege.
Wat volgt is een uur waarin Hitchcok zijn Master of Suspense-titel meer dan waar maakt. De scène waarin ze opgesloten zitten in hun huis en je die vogels hoort. Kippenvel! Ongelofelijk hoe je, door je verbeelding alleen, zoveel spanning kunt creëren.
Het enige wat ik misschien miste was zijn geniale muziek. Volgens mij heb ik geen noot hoort. Misschien ben ik gewoon te verwend, want ik heb vaak genoeg op het puntje van mijn stoel gezeten.

Veel beter dan de gemiddelde horrorfilm van tegenwoordig. Wat deze film zo speciaal maakt is dat Hitchcock helemaal geen donker bos nodig heeft om het eng en spannend te maken. Een stralende, zonnige dag is genoeg voor hem!
Wat deze film dan onderscheidt van de echte toppers, denk aan Psycho (zijn eigen versie), is het verhaal. En hiermee bedoel ik dat er te veel drama in deze film zat. In een goede horrorfilm hoort geen karakterontwikkeling en opbloeiende liefde te zitten. En als het er in zit, moet het niet nadrukkelijk aanwezig zijn (of zelfs de overhand krijgen).
3,5*

Door sommige genoemd als beste oorlogsfilm... Dat dan weer net niet, maar zeker een van de betere oorlogsfilms.

Het begint al snel en pas aan het einde stopt het hele gedoe.

Aan het begin, uiteraard, het stoere Amerikaanse machogedoe. De dialogen zijn dan ook wel weer standaard en niet echt speciaal. Het stuk daarna is geweldig (alhoewel dat woord verkeerd gekozen is).

Je voelt gewoon mee met de soldaten en je hoopt dat ze allemaal heelhuids terugkomen. Helaas.. het blijft oorlog.

Ik heb me zeker vermaakt en deze film had iets meer te bieden dan de doorsnee oorlogsfilm.

Normaal zou ik een 3,5 hebben gegeven, aangezien het af en toe iets te werd en het een beetje onrealistisch werd. Maar ja.. dit is echt gebeurd, dus dat zou niet kloppen. Het had zo gemoeten.

4,0*

Aranofsky is een regisseur die mij tot nu toe nog niet heeft teleurgesteld. Dat wil zeggen: Al zijn films hebben wel iets wat me altijd bij zal blijven of waar ik echt van onder de indruk was. Echter heeft geen van zijn films over de hele lijn kunnen overtuigen. Vandaar dat ik van tevoren al wat mixed feelings had bij het gaan naar Black Swan.
Dit gezegd hebbend, zal ik het over Black Swan hebben. Het eerste half uur zat ik mij af te vragen wat ik in godsnaam in het filmtheater deed. De plot heeft me nooit echt aangesproken, het thema leek mij niet mijn ding en om nou te zeggen dat Aranofsky's film een bioscoopbezoekje waard zijn? Nee. Er zat wel wat leuke scènes (bv. de opa in de trein), maar om nou te zeggen dat ik echt het verhaal ingezogen werd? Niet echt.
Tot het moment dat de hallucinaties komen. De rare waanbeelden, de grauwe sfeer en de verhouding tussen Thomas en Nina. Dan wordt het weer het soort film wat ik gewend ben van hem: een grote trip. Iets wat ingetogener dan zijn overige films, wat zeker een pluspunt is. Met uiterste precisie gaat de film voort. Wat begon als een onschuldige film, verandert in een psychologische ondergang. Dit ging al mijn verwachtingen te boven. Pas tijdens de aftiteling merkte ik hoe ademloos ik heb zitten kijken. Echt prachtig. Ook het ballet, met name de laatste dans, werkte hypnotiserend. Hoe heet dat bekende stukje uit het Zwanenmeer, dat bombastische stukje?

Conclusie: Wat begon als een redelijk saaie film, bleek veel beter dan ik ooit had kunnen denken. Een film die ik binnenkort weer eens ga herkijken. Aranofsky's beste!

Hitchcock #20.

Eén van de eerste films waarin gepraat werd (“talkies”). Oorspronkelijk ook bedoeld als silent movie, maar halverwege besloten ze het toch met geluid te doen. Voor de bioscopen die dat nog niet hadden, werd er wel een silent versie uitgegeven (zou deze nog te krijgen zijn?).

Enfin, de overgang van silent naar geluid voelt als een overgang in zijn carrière. Alsof hij z’n beginperiode van zich afgooit en een nieuwe start begint. En dat doet hij met een ouderwets goede thriller. Veel gericht op het narratieve en door de aard van het verhaal kakt de film nergens in. Degelijk acteerwerk, waarbij ik vooral de scène na de steekpartij erg sterk geacteerd vond. Nergens voelt de film oubollig of gedateerd aan. Typisch Hitchcock: veel sympathie voor de moordenaar en een bevredig einde die, als je er over nadenkt, eigenlijk helemaal niet bevredigend aan zou moeten voelen. Nee, erg goede film!

Laat ik voorop stellen dat ik erg gauw "bang" wordt van een horrorfilm. Neem een donker bos en je missie is al voor 80% geslaagd. Eens in de zoveel tijd wil ik nog wel eens zo'n film opzetten. Gisteren was zo'n dag (eigenlijk vannacht). Ook vannacht was het geen pretje om te kijken.

Een simpel, maar effectief verhaal en een strakke zet om het amateuristisch te filmen (ondanks dat het niet echt een keuze was). Petje af voor het acteerwerk overigens. Ik vond het geen moment theatraal of overacting. Vooral de bekende "afscheidsspeech" vond ik prachtig gedaan. Petje af ook voor het einde. Lekker mysterieus. Ik moest om de een of andere reden gelijk aan Cloverfield denken. Hoewel het totaal verschillende films zijn.

Enerzijds is de missie geslaagd, maar aan de andere kant is dit geen gevoel dat ik graag heb als ik een film kijk. Vandaar dat het ook erg moeilijk is om een film als deze te beoordelen. Een voldoende is niet genoeg, omdat de film perfect slaagt in haar bedoeling. Een (heel) hoog cijfer is dan weer te veel van het goede, omdat het voorbij gaat aan mijn principes. Vandaar een mooie 4,0*.

De 'film' begon veelbelovend. Het was interessant en het boeide. Naar mate de film vorderde werd het minder, het werd rommelig en steeds minder interessant. Op een gegeven moment was het gewoon een potje vechten waarbij de eerst in het wilde weg stenen gaat gooien en daarna was het gewoon in het wilde weg schieten. Tuurlijk zo is het gegaan en zo moet hij het ook neerzetten, maar dit is film en in een film vind ik iets dergelijks gewoon absurd. Als het een documentaire was geweest, had ik het misschien nog wel geslikt, maar dit is gewoon een aaneenschakeling van rare scènes waar geen touw aan vast te knopen is.

Ik denk dat een dergelijke gebeurtenis beter gedaan kan worden door Discovery Channel. Zij zouden het veel interessanter hebben gemaakt en ook wat objectiever. Nadat duidelijk werd gemaakt dat een paar soldaten koninklijke onderscheiding hadden gekregen, had ik het idee dat we maar één kant van het verhaal te horen hebben gekregen.

Deze kanttekeningen nemen echter niet weg dat het nog steeds een aangrijpende film is die je niet emotieloos laat.

3,0*

Zelf heb ik een tijdje fanatiek geschaakt. Dat is ook alweer een aantal jaar geleden (eind basisschool). Destijds heb ik ook een aantal schaakboeken gelezen. Met name gefascineerd was ik door Karpov en nog meer door zijn opvolger Kasparov. Fischer had wel een keertje de wereldtitel gewonnen, maar dat was 'slechts' een keertje. Over zijn leven zelf wist ik vrijwel niets. Toen deze docu langskwam op één heb ik hem toch maar opgenomen, want wat een persoonlijkheid is dat, zeg.

Zeer sterk portret waarbij je constant geboeid ben. Ook niet-schaakliefhebbers zouden dit eens moeten proberen, want deze docu overstijgt Fischer als schaakgrootheid. Het is een heuse karakterstudie. Af en toe wel iets te vlak en als documentaire niet heel speciaal, maar laat je niet misleiden door mijn cijfer: één van de meest interessante docu's die er is.

De Palm heb ik als regisseur vrij hoog zitten. Niet dat zijn films mijn film top 100 kleur geven (waarschijnlijk zal alleen The Untouchables die halen), maar vooral omdat zijn films altijd wat meer toevoegen dan de doorsnee film. Nadat ik eind juli het tegenvallende Casualties of War keek, was ik een beetje huiverig voor deze. Maar waarom eigenlijk? Body Double is een klein meesterwerkje. Dat het een hommage aan Hitchcock is moge duidelijk zijn, maar ook de bij vlagen naar The Thing neigende score was zeer welkom. Sowieso is de 80s-sfeer die deze film met zich draagt om van te smullen. Het droom/realiteit-element is uiteraard het klapstuk van de film. Nog altijd ben ik er niet echt uit. Een ogenschijnlijk eenvoudige twist (hoewel ik zelf eerder op het schizofreen/MPS-spoor zat, blijkt één van zijn beste zetten. Ik kan niet anders zeggen dan dat De Palma eens te meer bewezen heeft een zeer goed regisseur te zijn.

Er zijn van die films die je stil weten te krijgen. Nog nooit zag ik een Aziatische film die dat bij mij voor elkaar kreeg. Bin-Jip was zo'n veel die daar best de mogelijkheid toe had, maar toch faalde om het boeiend te houden. Bom Yeoreum slaagt daar ruimschoots in. Prachtige muziek, nog mooiere beelden en een overweldigend scenario. Zo kleinschalig en minimalistisch, maar zo prachtig.
Het mooiste vond ik de allereerste Spring, de perfect in beeld gebrachte weelde van een kind. Met de (wel wat voorspelbare) gepaarde straf die ook perfect weergeeft hoe een kind de waarde van "wat u niet wilt dat u geschiedt..." inziet. In combinatie met de prachtige beelden kan je niet anders dan smelten voor de cinema van Kim.
Summer doet precies hetzelfde als Spring, alleen dan is hij wat ouder. De eerste liefde, het missen ervan en het moment dat je je oude vertrouwde, veilige leven vaarwel moet zeggen. Zover ben ik nog niet, dus hoe accuraat dat is, kan ik moeilijk zeggen.
Fall benadert de perfectie in Spring, maar weet er net niet in te slagen dat niveau te halen. De Koreaanse tekens in de veranda krassend, vroeg ik me af of ik zoveel wilskracht zou kunnen hebben. Een dergelijk leven leiden, lijkt me echt geweldig. Dergelijke levensvragen vlogen door mijn gedachten en dat betekent dat de film niet alleen vermaakt of indruk maakt, maar ook aanzet tot. En dat is heel vaak een teken van een topfilm. Wat overigens niet wil zeggen dat een film mij MOET aanzetten tot denken.
Winter kon me in eerste instantie niet zo bekoren, maar naar mate die vorderde werd het steeds mooier. Het leven opstarten, de mysterieuze vrouw en het slepen van de steen. Ik bekeek het allemaal ademloos. Met name het fenomenale uitzicht bovenop de berg. Weer zo'n moment dat je mij stil kunt krijgen.

Rest mij nog wel een aantal vragen. Maar vragen waar ik geen antwoord op wil hebben. Ze zijn te mooi om een antwoord op te krijgen. Ik geef zelden in één keer een 5,0* en had me eigenlijk voorgehouden dit niet meer te doen, maar ik kan niet anders. Tevens de eerste film die in 2011 van mij de volle mep krijgt.

Nogmaals: wow...

Ik vind het geen onaardige film en dat sommige mensen hier een 0,5 voor geven, snap ik ook niet.

Misschien ligt het aan mij, omdat ik destijds zo jong was, maar wat ik me kan herinneren is dat ik die film redelijk spannend vond. De film is me altijd bijgebleven (wat ik niet van elke film kan zeggen)

3,0*

Bijzonder vermakelijke film. Gewoon een goede actiefilm. Niet veel meer, niks minder.

Prachtige thriller. Tot vlak voor het einde weet je niet hoe het nou precies zit. Dit zijn de films waar ik van hou!

Aan het begin dacht ik: "Wat een kutfilm, dit is allemaal gestolen van een andere film." Later bleek dat het gewoon een déjà vu was en ik heb deze film vroeger al eens gezien, haha.

Het begint al gelijk met de verwarring. Normaal gesproken heb je een introductie bij een film, maar ja.. dat gaat bij deze film moeilijk he .
Die ene vraag: 'Wie is hij nou eigenlijk?' zoemt de hele tijd door je hoofd. Tot vervelends aan toe.
Damon speelt natuurlijk een uitstekende rol en dat hij hier geen Oscar voor heeft gekregen snap ik niet. Potente speelde trouwens ook niet slecht, maar ik moet eerlijk bekennen dat zij niet zo'n moeilijk rol had. Mede omdat er bij haar weinig diepgang in zat.

Het enige minpunt dat ik kon bedenken was die sprong van de trap, dat zag er wel erg nep uit en had niet gehoeven.

Het einde vond ik wel een beetje apart. Wie was de man die zijn baas neerschoot? Was dat nou die man die hij in het graanveld neerschoot? Het is geen minpunt, ik ben gewoon niet zo goed in gezichten onthouden. Natuurlijk moest er wel even een 'Amerikaans einde' komen. Ik ben benieuwd wat het vervolg gaat brengen!

Uitstekende thriller en van dit kaliber kom je ze de laatste jaren zelden nog tegen.
4,5*

P.S. Ik wilde ook nog even de eindmuziek (tijdens de credits) even vermelden, dat was ook een heerlijk nummertje en een mooie afsluiter van deze adembenemende thriller.

Deel 2 van de alom geprijsde 'Bourne-trilogie'. Het is trilogie vol met spectaculaire actie. Niet te veel bij nadenken en gewoon kijken.

Dit deel is wel iets minder, op alle vlakken, dan deel 1. Ik had eigenlijk overal het gevoel dat ik het al had gezien. Niet dat het daarom verveeld, maar toch. De actie was af en toe wat over the top. In deel 1 ook, maar in dit deel was het soms té over the top. Met name bij de laatste achtervolging was het in mijn ogen te surrealistisch.

Damon zet ook hier een topprestatie neer en is in mijn ogen één van de betere acteurs van deze generatie.

En aan het einde die heerlijke eindmuziek .

4,0* voor deel 2 van één van de beste actie-trilogieën.

Dit zou de beste film moeten zijn in de Bourne-trilogie. Net zoals in de voorgaande 2 delen zijn ook in de afsluiter de achtervolgingen, actiemuziek en flitsende beelden aanwezig.

Niks op aan te merken. Dit vond ik in de voorgaande delen goed en nu dus ook weer. Wat deze film beter maakt dan Supremacy is het verhaal. Je weet dat dit de afsluiting is en bent dus meer nieuwsgierig naar het verhaal. Vooral goed vond ik het gebruiken van flashbacks.

Het einde is het einde zoals het hoort bij deze trilogie, maar ik vond het daarom wel een beetje jammer. Het was zo voorspelbaar en ik had liever een einde gehad waarvan ik echt onder de indruk zou zijn.

Te mager voor een 4,5, dus een dikke 4,0*

Mooie trilogie, maar het eerste deel blijft de beste.

Uitstekende documentaire. Hij komt recht in je gezicht en het laat toch wel zien dat er een aantal Amerikanen zijn waarbij je echt denk van: Meen je dit nou serieus? Stelletje moraalridders. Eerst Kosovo bombarderen, nota bene een school, maar één uur(!) later zeggen hoe verschrikkelijk het wel niet is dat een schietgragige puber een school inloopt om zijn frustraties kwijt te kunnen. Frustraties welke ze zelf veroorzaakt hebben. Stomme gasten daar aan de top.

Moore is vind ik een heerlijke regisseur/interviewer om naar te kijken. Zijn directe manier van vragen bevalt mij wel. Ook zijn vleugje humor geeft meestal een extra touch, waardoor het nooit verveelt. Ik was dan ook 2 uur lang zeer geboied.

Uitstekende docu!

4,0*