Blackmail (1929)

Het leuke is dat de film begint als een zwijgende, maar toch ineens met echte dialogen. Het begint met wat gepraat wat middelmatig verstaanbaar is tot gewoon normaal. Hitchcock maakte de stap naar geluidsfilm ergens tijdens het maken van de film en dat is zeer duidelijk merkbaar. Herkenbaar zijn stijlmiddelen die hij later zou gebruiken en verhaal overeenkomstigheden met bv Vertigo en The Wrong Man. En dit alles eindigt met een lach, wat ik dan zelf ook als een erg leuke, cynische vondst beschouw. 3.5 sterren

kwam hij op tv.???? dan ga ik echt een zelfmoord plegen!!! is een hele leuke film die maar 1 keer in een eeuw uitgezonden wordt

Nee op video gekeken

oww zouden ze hem nog hebben in een videotheek?

ik wil hem huren

Denk het niet, maar volgens mij ligt hij voor 4 of 5 euro samen met andere Hitchcock titels bij de FRS of dergelijke zaken.

Geen meesterwerk als verschillende latere Hitchcock's maar wel een leuk experiment. Het is jammer dat we het verhaal inmiddels al 100X gehoort hebben. Toch is heeft Hitchcock zoveel uit Blackmail weten te halen als er in zit, met leuke visuele vondsten als gevolg. Ook wel grappig dat je kan zien (of horen) dat het project op een gegeven moment overgeschakelt is van een stomme film naar een praatfilm. Ook het acteerwerk is voor die tijd wel leuk, al weten sommige acteurs nog niet echt wat ze moeten doen bij geluidsfilms en vervallen ze vaak nog op de bijzonder overdreven gezichtsuitdrukkingen. De hoofdrol door Sanny Ondra is wel erg leuk. Je hoort haar stem overigens niet, omdat de Hongaarse actrice geen goed Engels sprak. Leuk filmpje dus, maar niks bijzonder:

3*

Weet iemand wat dat voor wiel is, dat als eerste beeld te zien is in deze film? Meteen daarna komt een auto in beeld, maar die heeft open wielen, dus dat kan het niet zijn.

Later in de film komt het nog een keer in beeld.

Deze film bevat al de kern van wat Hitchcock zo bijzonder maakt: het spel van weten en niet weten: wat weten de personages van elkaar en wat weten wij als kijker. Dat levert prachtige emotionele contrasten op, d.w.z heerlijke scénes. Ondanks het theatrale spel, dat nog met één been in de stommefilm staat, werd ik meegesleept door Alice.....het spel dat Hitchcock met haar speelt is ontroerend en soms zelfs beklemmend: haar vlucht in shocktoestand vond ik aangrijpend.

Met opbouw van scénes met bewust priemende dialogen en geluidseffecten (toen al!) probeert Hitchcock haar toestand voor ons voelbaar te maken: haar obsessionele gevoelens na de daad. Daar waar hij in "Vertigo" zich een absolute meester betoond is hier, als in een vruchtbeginsel, al aanwezig.

Naast dit alles is de film prachtig origineel geschoten. bv de scéne in de auto. Mooie tegenlicht opname etc. Waarbij natuurlijk, het zal Hitchcock niet zijn, Sanny Ondra, als Alice, heerlijk in beeld is gebracht.

Het open einde met die lach: onvergetelijk......onderhuids sardonisch!

Dit mag de liefhebber niet missen! 4,5*

Wat een onderschat meesterwerkje! Echt wel een van Hitch' betere films. Geweldige sfeervolle scenes en een ontzettend hoog tempo. Sommige shots zijn regelrecht grensverleggend. Geweldig, kan mee met het beste werk van Hitchcock. 4 sterren.

Stijlvol.

Het verhaaltje echter heeft iets minder om het lijf. Ook de switch van silent naar talkie is duidelijk te merken, desondanks is het een vermakelijk en onderhoudend filmpje. Toch vond ik het hele afpers-gedeelte in de winkel iets minder, en het einde nogal flauwtjes en makkelijk.

Leuke vingeroefening en uitstekend camerawerk, maar niet veel meer dan dat.

Erg grappige cameo van de meester zelf trouwens.

Redelijk.

Films van Hitchcock krijgen van mij de laatste tijd bij herziening doorgaans niet meer de hoge waardering als toen ik ze voor de eerste keer zag. Deze film "Blackmail" vormt daarentegen een mooie uitzondering. Ik vond dit een prachtige sfeervolle thriller waarin veel van Hitchcock's vaste thema's aan de orde kwamen die hem later de bijnaam "the master of suspense" zou opleveren. Zie o.a. de scènes van de moord en het keukenmes"
Wat deze film voor mij zo adembenemend mooi maakt is de sensuele verschijning van het personage Alice, uitstekend vertolkt door Anny Ondra. Haar onschuldige blikken spraken voor mij boekdelen. Ik was daarom ook zeer blij met het happy end voor Alice die voor mij al van begin af aan mijn sympathie opwekte.
Bijzonder in deze film - het is al eerder vermeld - is de overgang van zwijgende naar sprekende film, zodat "Blackmail" ook te boek staat als de eerste Engelse sprekende film.
btw De dvd die ook Hitchcock's film "Murder" bevatte voor slechts € 2,50 gekocht bij de FRS. Voor niks eigenlijk.

Waardering; 4,5* na herziening.

Ik ging het idee in dat dit gewoon een stomme film was, aangezien de film uit 1929 kwam. De film begon ook ''stom'', maar na een minuut of tien kwam de omschakeling. Om die reden is dit best een interresante film om te zien. Jammer dat het gewoon allemaal matig was. Gelukkig duurt de film vrij kort, want ik vond het grotendeels gewoon saai. Het verhaaltje ken ik inmiddels ook wel en de mimiek van de acteurs wat inderdaad wat overdreven. Alhoewel dat normaal was voor dit tijd. Visueel zitten er wel wat aardig vondsten in, zo kan ik me het trap - op - loop - shot erg goed herinneren. Maar verder vond ik het dus matig. Wel een grappige cameo van Hitchcock trouwens. 1,5*

Prima film van Hitchcock, ik zag de (meer gebruikelijke) versie met geluid (de stomme is voor de liefhebber ook nog wel op de joetoep te koekeloeren). Een paar knappe scenes (sowieso de (aanleiding tot de) moord) en behoorlijk spannende verwikkelingen rond de chantage. Het einde is wat plotsklaps al is de laatste shot met het schilderij wel weer sterk.

3,5*.

22 april te zien in EYE film instituut, met live muziek van jazzgroep BRUUT!

Hitchcock #20.

Eén van de eerste films waarin gepraat werd (“talkies”). Oorspronkelijk ook bedoeld als silent movie, maar halverwege besloten ze het toch met geluid te doen. Voor de bioscopen die dat nog niet hadden, werd er wel een silent versie uitgegeven (zou deze nog te krijgen zijn?).

Enfin, de overgang van silent naar geluid voelt als een overgang in zijn carrière. Alsof hij z’n beginperiode van zich afgooit en een nieuwe start begint. En dat doet hij met een ouderwets goede thriller. Veel gericht op het narratieve en door de aard van het verhaal kakt de film nergens in. Degelijk acteerwerk, waarbij ik vooral de scène na de steekpartij erg sterk geacteerd vond. Nergens voelt de film oubollig of gedateerd aan. Typisch Hitchcock: veel sympathie voor de moordenaar en een bevredig einde die, als je er over nadenkt, eigenlijk helemaal niet bevredigend aan zou moeten voelen. Nee, erg goede film!

Vroeg filmpje van Hitchcock. Het heeft een redelijk standaard maar wel okee plotje: de heldin van het verhaal vermoordt haar belaagster en wordt gechanteerd. Af en toe vond ik het wel wat onnodig traag in het verloop van scenes. Dat moet dan voor spanning zorgen, maar vond het eigenlijk irritant. Dat soort dingen ben ik niet gewend van Hitchcock, hij hanteert meestal een razend tempo in zijn films.

Leuke vroege Hitchcock met een sterk verhaal, waarin op sommige momenten de klasse van hem al om de hoek komt kijken.

Er blijken hiervan twee verschillende versies te bestaan, een silent en een talkie. Ik heb de talkie gekeken, maar de eerste tien minuten dacht ik even dat ik me vergist had, omdat dat nog stom is. Daarna gaat de film pas over naar een talkie, wat ik op zich wel grappig gedaan vond. Ik vond het best een aardige thriller. Vooral de sfeer, die Hitchcock altijd voor elkaar heeft in zijn betere films, is hier ook goed aanwezig.

De hoofdrolspeelster is een erg charmante en aandoenlijke vrouw. Hoewel de afloop niet echt moeilijk te raden is, vond ik de weg ernaar toe best leuk. Een paar leuke trucjes met de camera, maar ook een goede uitwerking van een leuk verhaal. Het acteerwerk is overigens niet altijd even sterk, maar dat zal mede komen, omdat dit voor de acteurs hun eerste talkie was. Leuk einde ook en fijn om na zoveel Hitchcocks er toch nog eentje te ontdekken, die bovengemiddeld goed is.

3,5

Best een goede, vroege Hitchcock. Hij maakte deze film toen hij zelf slechts 29 was.

Het begint de eerste 10 minuten inderdaad stil, met hier en daar wat geluiden die er in geplakt lijken. Ook word de film iets te snel afgespeeld wat duidelijk zichtbaar is. Verder heb ik ook het idee dat een paar gesproken stukken in het begin voice-overs zijn, die er dus ook in gemonteerd zijn. Dit is overduidelijk te zien als Frank net klaar is met zijn werk (in het begin van de film) als Alice hem komt ophalen om uit eten te gaan. Vanaf dat moment doet het echte geluid zijn intrede (inderdaad na 10 minuten) en de afspeelsnelheid is dan ook ineens normaal. Grappig. Ik heb dan ook het idee dat die eerste 10 minuten als een soort proloog dienen; de crimineel die gepakt wordt en vastgezet wordt etc. Want we zien vaker dit soort stille minuten verderop in de film.

Sowieso is de stem van Ondra overdubbed door iemand anders, omdat Ondra's accent volgens Hitchcock te zwaar zou zijn. Ze zou haar woorden dus zonder geluid uitspreken en iemand anders heeft ze ingesproken. Ooit es in een interview gezien. Hoe dan ook, knap gedaan vind ik. Bepaalde geluiden in het verkeer enzo zijn er overigens ook overduidelijk in gemixt.

In deze vroege film kun je al behoorlijk wat typische Hitchcock elementjes zien, dingen die in de jaren en decennia erna veel beter en professioneler uitgewerkt werden. Het abrubt inzoomen op dat schilderij in het atelier bijvoorbeeld en de camera die hen volgt als ze de trappen oplopen. Behoorlijke grote set dus, en zo ook het prachtig ingerichte atelier.

Anyway, naarmate ze langer bij deze griezel in zijn atelier is, bekruipt er zich een steeds sinistere sfeer. Die kerel deed me ook wel een beetje aan Jaws denken uit de Bondfilm The Spy Who Loved Me. Nou, vervolgens een hoop blabla, en uiteindelijk kan hij z'n harde piemel niet langer onderdrukken en verkracht hij haar in de bedstee. Wild bewegende schaduwen en gordijnen die langzaam kalmeren en dan het mes wat Alice weet te grijpen en dan.... en dan.... (was ik trouwens de enige die op dit moment de "shower-scene"-muziek uit Psycho hoorde? whahaha!)

De maniak is vermoord... (overigens geen bebloed mes, wat mij opviel vanwege de prachtige haarscherpe beeldkwaliteit wat an sich al 5 sterren verdient!) Met een Nosferatu-achtige moteriek verlaat Alice het pand en doolt vervolgens door het nog kale London van 1929. (Kort zie je een shot vanuit de lucht op het centrum van London, en leuk is om te zien hoe kaal de stad er toen nog uitzag, zonder wolkenkrabbers etc.)

Vervolgens gaat de film weer over naar "stil" en ietwat versnelt, dus hierdoor denk ik niet dat Hitch opzettelijk pas later in de film naar geluid is overgeschakeld zoals hier eerder beweerd werd. Denk dat het gewoon "zo hoort" in deze.

Het leuke van deze stokoude film is dat je overduidelijk kan horen wanneer de geluids-track "aan" gezet wordt na wat stille momenten. Iets wat vaker voorkomt bij deze vroege talkies.

Wat ik zelf ook een vreselijk leuk detail vind, is dat in de 59e minuut van de film (als Mr. Tracy de boel dus begint te chanteren in de winkel), je kan zien en zelfs horen; dat de voorbij rijdende bussen op de achtergrond gewoon grote kartonnen of houten borden/platen zijn in de vorm van en beschilderd/getekend als de typische Londonse bussen. Ik merkte dit per toeval toen ik linksbovenin probeerde te zien wat voor artikel er op een plank stond in de winkel. Ja, bij vooral oude films let ik heel erg op details. En ja, als je goed luistert en het volume hoger zet; hoor en zie je dus die bussen heen en weer schuiven! Geweldig.

Leuke plotwendingen aan het einde en mooie scenes in het nog steeds prachtige British Museum. Zeker de eindscene van de film, als ze dat schilderij met de lachende joker ziet, is fantastisch!

Alleen ik snap nog steeds het begin niet; wie is die kerel die van zijn bed gelicht wordt en gearresteerd en opgesloten wordt? Of... is hij onschuldig en is Mr Tracy de dader aangezien hij toch al voor moord gezocht werd? Of... laten ze gewoon even zien hoe Frank aan het werk is, wat er die dag gedaan is en wat dus verder geen rol speelt in de film? Dat is me nog altijd onduidelijk... alhoewel dat 3e me het meest waarschijnlijk lijkt.

Maargoed, van Hitchcocks vroege werk tot aan de Hollywood periode (1940), is deze samen met The Lodger toch wel vroege Meesterwerkjes te noemen. Blackmail is echt één van mijn favoriete Hitchcocks die ik graag regelmatig kijk.

4 sterren, en weldverdient. Fantastisch gemaakt voor 1929!

Na een paar stille films is het echt een genot ineens geluid te horen. En het viel me alleszins mee hoe men acteerde, maar alles is naturel als je het vergelijkt met die faces uit het stomme tijdperk. Dit is verder een vrij apart filmpje. Vermakelijk in het begin, iets minder tegen het eind (een echte climax wil niet echt komen, eens de spanning kan beginnen is de film afgelopen) en technisch soms erg rommelig. Dan weer geluid, dan weer niet, en altijd merkbaar. Maar er gaat sowieso ten eerste een bepaalde charme van uit en ten tweede stoort het niet. Ook de vele ideeën die Hitch weer had zijn sterk (die moordscène is prachtig). Daarnaast heb je soms het idee dat hij ook maar wat aan het spelen en uitproberen was en dat maar in de film heeft gelaten (een langsmarcherende groep wachten vrij luid ineens). Fris, prima gespeeld ook maar echt goed niet te noemen. 3,5*.

Redelijke film waarin de vriendin van een agent gechanteerd wordt nadat ze een moord heeft begaan. Een simpel plot dat wel erg traag gebracht wordt. Het gebruik van geluid staat hier duidelijk nog in de kinderschoenen. De hand van Hitchcock is vooral zichtbaar tijdens sommige momenten waarbij hij spanning weet te creëren door iets op een bepaalde manier in beeld te brengen. En in die hoedanigheid is de film toch wel het bekijken waard.

Voor mij is deze film (de talkie versie) geen onverdeeld succes. Hitchock verdient zeker erkenning voor de knappe shots die hij over de film heeft uitgestrooid, en een mooie finale. Minder onder de indruk ben ik van de pace van deze film. De eerste helft van de film is redelijk langdradig en niet boeiend. De dingen veranderen pas wanneer slechterik Donald Calthrop ten tonele verschijnt en wat schwung geeft aan het geheel.

Ter verschoning van Hitchock mag natuurlijk benadrukt worden dat nog tijdens het productieproces het geweer van schouder werd veranderd. Aanvankelijk werkte men aan een silent die vervolgens werd geswitcht naar een talkie. 

Alle begrip dat deze film als eerste Britse talkie een mijlpaal was voor de Britse film maar dat deze door kenners gerekend wordt tot de 150 beste Britse films, gaat mijn petje te boven. Zeker als je bedenkt dat de silent (die ik nog niet gezien heb) door sommigen als superieur wordt beschouwd.

Deze film lijkt me meer iets voor completisten en filmstudenten. Niettemin geef ik een redelijke score omwille van enkele schitterende flashes van H.'s cinematalent. Het oeuvre van H. haalt echter zo'n hoog niveau dat ik voor mezelf niet anders kan dan deze film wat minder waarderen.

Toevallig heb ik deze week ook nog de eerste soundfilm van Josef von Sternberg gezien - eveneens gemaakt in 1929 - en die haalde toch een veel hoger niveau, op vlak van pace, natuurlijk klinkende dialogen en integratie van geluid in de film. Het kon dus wel.

Die is inderdaad beter, maar dat heeft voor een groot deel te maken met het feit dat Joan Barry de dialoog van de Pools-Tsjechische Annie Ondra (die vanwege haar accent nooit had kunnen overtuigen als een Londense vrouw) live moest 'dubben'. Als je in de gelegenheid bent zou ik die zwijgende versie toch eens zien, want op basis van van de verschillen zie je dan ook dat Hitchcock (net als Fritz Lang in zijn eerste geluidsfilm "M") direct begreep hoe hij geluid kon gebruiken voor dramatisch effect.

Is Thunderbolt ergens verkrijgbaar? Zou 'm graag zien! Ter verdediging van Hitchcock: Von Sternberg was een topregisseur in Hollywood en had ongetwijfeld meer budget en (dus) betere technische middelen tot zijn beschikking. De Britse cinema stond nog in zijn kinderschoenen.

Bij gelegenheid zal ik de silent versie van Blackmail eens bekijken mrklm en vergelijken met de talkie. M als eerste geluidsfilm van Fritz Lang vind ik wel top. Wel moeilijk te vergelijken met Blackmail omdat M gemaakt werd na toch al 2 jaar ervaring en ontwikkeling (in Duitsland) van de geluidsfilm. Voor Hitchcock was het wel onmiddellijk erop of eronder in 1929 met zijn switch van silent naar talkie. Tijdens de productie switchen lijkt me sowieso niet simpel. Je ziet het ook bvb. aan de eerste minuten intro van de talkie die qua sfeer volledig thuishoort bij een silent (en waarschijnlijk gewoon overgenomen is)

Thunderbolt is hier en daar te bekijken op het internet, o.a. bij archive.org, onder titel Gates Of Death. Vermoed dat deze tot het publiek domein behoort? Ben niet op de hoogte van dvd of blue ray.

Blackmail was oorspronkelijk als een silent bedoeld. Hitchcock heeft er echter de eerste Britse geluidsfilm van gemaakt. Helemaal vol geluid is de film overigens niet. Hele stukken film zijn geluidloos.
Neem bijvoorbeeld het begin van de film waarin de hoofdpersonages worden geïntroduceerd. Veel film passeert zonder geluid tot het moment dat beide personages gezeten aan een tafeltje in een restaurant opeens met elkaar beginnen te praten. Of neem de spannende achtervolging van het vrouwelijke personage Tracy, die zich zonder geluid afspeelt. Blackmail is een geluidsfilm, maar niet over de volle lengte.
De kracht van de film zit 'm trouwens niet in de dialogen of de achtergrondgeluiden. De zwart-wit film is vooral sterk in het spelen met schaduwen. Het spel met licht en donker correspondeert grandioos met de mentale gesteldheid van de personages. Als de verwtijfeling bij personage Tracy zo groot wordt dat de gedachte aan zelfmoord bij haar opkomt, verschijnt door de lichtval op haar hals een schaduw die veel weg heeft van een strop. De film bezit meer van dergelijke verrukkelijke visuele details, die juist profiteren van de geluidsarmoe. Eigenlijk heeft de film helemaal geen geluid nodig.
Het zijn deze fijne stilistische ensceneringen, die de film intrigerend maken en die doen watertanden. Verder stelt de film weinig voor. Laten we eerlijk zijn. Het is een vrij saai verhaal. Niet erg spannend en bovendien erg traag. Van het acteerwerk werd ik ook niet erg warm. Het is logischerwijs zeer theatraal en gaat gepaard met overdreven gebarentaal en gelaatsuitdrukkingen. Niet echt aan mij besteed.
Blackmail is een interessante film vanwege de stilistische vondsten. Echt goed vond ik hem niet.

Hoewel dit meer dialoog heeft dan The Jazz Singer is ook dit geen volwaardige geluidsfilm. De hele openingssequentie is zwijgend, met hooguit wat verkeersgeluiden (claxons, ronkende motoren) om de illusie van geluid op te wekken. Ronduit irritant is de scène met het vogelfluitje. Dat neemt niet weg dat Hitchcock hier, ondanks de primitieve technieken, al op creatieve wijze gebruik maakt van de geluidstechniek. Het grootste probleem was echter dat de Tsjechoslowaakse hoofdrolspeler Anny Ondra een te zwaar accent had om een Londense vrouw te spelen. Joan Barry las haar dialogen voor en Ondra moest ze maar playbacken. De zwijgende versie is dan ook een stuk beter dan de geluidsversie. Het verhaal betreft een flirterige blondine [Anny Ondra] die tijdens een avondje uit haar vriend Frank [John Longdon] afwimpelt voor een rendez-vous met een kunstenaar [Cyril Ritchard]. Wanneer die haar in zijn appartement probeert te verleiden ontstaat er een worsteling waarbij zij hem doodsteekt. En natuurlijk, Frank wordt op het onderzoek gezet en ontdekt al gauw hoe de vork in de steel zit. Bevat opvallend veel elementen van wat pas jaren later erkenning zou krijgen als 'film noir'.

Sinds lang nog een Hitchcock gezien. Eentje uit de oude doos en wellicht de oudste die ik al van hem zag. Een film waarbij de dialogen beperkt bleven, voornamelijk uit technisch vlak en tijdscontext. Geen gehele silent movie, maar wel met vele elementen hiervan. Toch even wennen deze aanpak, maar inhoudelijk had de film ook wel wat boeiends te bieden.

Nogal langdradig in het begin, maar het plot krijgt pas echt schwung als de driehoeksverhouding tussen de vrouw, politieagent en voormalig crimineel tot uiting komt. Het psychologische spelletje en de morele druk op de vrouw is dan echt voelbaar.

Fijn deze gezien te hebben, maar Hitchcock is gelukkig gekend van vele betere films.

Zondag in Eye met livemuziek: Blackmail | Eye Filmmuseum - eyefilm.nl

Mijn 17de Hitchcock.

Eerste 30 minuten zijn vrij saai. Enige noemenswaardige is de plotselinge overgang van ‘silent’ naar geluidsfilm.

Na een halfuur komt de film dan eindelijk op gang. Hitchcock haalt hier een aantal fraaie trucjes uit, die we ook in zijn latere carrière nog terug gaan zien. Omdat de geluidsfilm nog echt in de kinderschoenen stond, komen sommige scènes wel wat kreupel over. Hoogtepunt is de mes, mes, mes scène.

Mooi ook dat de vertrouwde cameo van Hitch er weer in zit! Ik moest bij hoofdrolspeler Frank (John Longden) trouwens constant denken dat ik John de Bever in actie zag. Niet te doen haha!

Al met al een aardig filmpje om eens gezien te hebben.

Herziening en deze keer heb ik de gecoloriseerde versie van de talkie bekeken. Dat viel me goed mee. Gaf wel extra levendigheid. Maar ook de film in zijn geheel viel me veel beter mee dan bij de eerste kijkbeurt waar ik blijkbaar wat negatiever was ingesteld. Ik vond het boeiend van begin tot eind en visueel heb ik ook echt genoten van de vondsten van Hitch. De worsteling achter het gordijn, de trappartijen, de mentale worsteling van het meisje. Het zag er allemaal goed uit. Leuk verhaal ook. En met een uniek einde aangezien de moordenaar vrijuit gaat. Uniek in het oeuvre van Hitch en vanaf de instelling van de Hays code enkele jaren later zou dit sowieso niet meer mogelijk geweest zijn. Het thema van the wrong man die achtervolgd wordt, zien we hier ook, zij het deze keer met fatale afloop voor hem. Het is toch opmerkelijk hoe Hitchcock de kijker manipuleert. Uiteindelijk heb ik alle sympathie voor de moordenaar en kan het lot van the wrong man me geen zier schelen. Deze wordt overigens perfect antipathiek neergezet.

hitchcock challenge # 20