Blackmail (1929)

Het leuke is dat de film begint als een zwijgende, maar toch ineens met echte dialogen. Het begint met wat gepraat wat middelmatig verstaanbaar is tot gewoon normaal. Hitchcock maakte de stap naar geluidsfilm ergens tijdens het maken van de film en dat is zeer duidelijk merkbaar. Herkenbaar zijn stijlmiddelen die hij later zou gebruiken en verhaal overeenkomstigheden met bv Vertigo en The Wrong Man. En dit alles eindigt met een lach, wat ik dan zelf ook als een erg leuke, cynische vondst beschouw. 3.5 sterren

Wat een onderschat meesterwerkje! Echt wel een van Hitch' betere films. Geweldige sfeervolle scenes en een ontzettend hoog tempo. Sommige shots zijn regelrecht grensverleggend. Geweldig, kan mee met het beste werk van Hitchcock. 4 sterren.

Stijlvol.

Het verhaaltje echter heeft iets minder om het lijf. Ook de switch van silent naar talkie is duidelijk te merken, desondanks is het een vermakelijk en onderhoudend filmpje. Toch vond ik het hele afpers-gedeelte in de winkel iets minder, en het einde nogal flauwtjes en makkelijk.

Leuke vingeroefening en uitstekend camerawerk, maar niet veel meer dan dat.

Erg grappige cameo van de meester zelf trouwens.

Redelijk.

Films van Hitchcock krijgen van mij de laatste tijd bij herziening doorgaans niet meer de hoge waardering als toen ik ze voor de eerste keer zag. Deze film "Blackmail" vormt daarentegen een mooie uitzondering. Ik vond dit een prachtige sfeervolle thriller waarin veel van Hitchcock's vaste thema's aan de orde kwamen die hem later de bijnaam "the master of suspense" zou opleveren. Zie o.a. de scènes van de moord en het keukenmes"
Wat deze film voor mij zo adembenemend mooi maakt is de sensuele verschijning van het personage Alice, uitstekend vertolkt door Anny Ondra. Haar onschuldige blikken spraken voor mij boekdelen. Ik was daarom ook zeer blij met het happy end voor Alice die voor mij al van begin af aan mijn sympathie opwekte.
Bijzonder in deze film - het is al eerder vermeld - is de overgang van zwijgende naar sprekende film, zodat "Blackmail" ook te boek staat als de eerste Engelse sprekende film.
btw De dvd die ook Hitchcock's film "Murder" bevatte voor slechts € 2,50 gekocht bij de FRS. Voor niks eigenlijk.

Waardering; 4,5* na herziening.

Ik ging het idee in dat dit gewoon een stomme film was, aangezien de film uit 1929 kwam. De film begon ook ''stom'', maar na een minuut of tien kwam de omschakeling. Om die reden is dit best een interresante film om te zien. Jammer dat het gewoon allemaal matig was. Gelukkig duurt de film vrij kort, want ik vond het grotendeels gewoon saai. Het verhaaltje ken ik inmiddels ook wel en de mimiek van de acteurs wat inderdaad wat overdreven. Alhoewel dat normaal was voor dit tijd. Visueel zitten er wel wat aardig vondsten in, zo kan ik me het trap - op - loop - shot erg goed herinneren. Maar verder vond ik het dus matig. Wel een grappige cameo van Hitchcock trouwens. 1,5*

Prima film van Hitchcock, ik zag de (meer gebruikelijke) versie met geluid (de stomme is voor de liefhebber ook nog wel op de joetoep te koekeloeren). Een paar knappe scenes (sowieso de (aanleiding tot de) moord) en behoorlijk spannende verwikkelingen rond de chantage. Het einde is wat plotsklaps al is de laatste shot met het schilderij wel weer sterk.

3,5*.

Hitchcock #20.

Eén van de eerste films waarin gepraat werd (“talkies”). Oorspronkelijk ook bedoeld als silent movie, maar halverwege besloten ze het toch met geluid te doen. Voor de bioscopen die dat nog niet hadden, werd er wel een silent versie uitgegeven (zou deze nog te krijgen zijn?).

Enfin, de overgang van silent naar geluid voelt als een overgang in zijn carrière. Alsof hij z’n beginperiode van zich afgooit en een nieuwe start begint. En dat doet hij met een ouderwets goede thriller. Veel gericht op het narratieve en door de aard van het verhaal kakt de film nergens in. Degelijk acteerwerk, waarbij ik vooral de scène na de steekpartij erg sterk geacteerd vond. Nergens voelt de film oubollig of gedateerd aan. Typisch Hitchcock: veel sympathie voor de moordenaar en een bevredig einde die, als je er over nadenkt, eigenlijk helemaal niet bevredigend aan zou moeten voelen. Nee, erg goede film!

Vroeg filmpje van Hitchcock. Het heeft een redelijk standaard maar wel okee plotje: de heldin van het verhaal vermoordt haar belaagster en wordt gechanteerd. Af en toe vond ik het wel wat onnodig traag in het verloop van scenes. Dat moet dan voor spanning zorgen, maar vond het eigenlijk irritant. Dat soort dingen ben ik niet gewend van Hitchcock, hij hanteert meestal een razend tempo in zijn films.

Leuke vroege Hitchcock met een sterk verhaal, waarin op sommige momenten de klasse van hem al om de hoek komt kijken.

Er blijken hiervan twee verschillende versies te bestaan, een silent en een talkie. Ik heb de talkie gekeken, maar de eerste tien minuten dacht ik even dat ik me vergist had, omdat dat nog stom is. Daarna gaat de film pas over naar een talkie, wat ik op zich wel grappig gedaan vond. Ik vond het best een aardige thriller. Vooral de sfeer, die Hitchcock altijd voor elkaar heeft in zijn betere films, is hier ook goed aanwezig.

De hoofdrolspeelster is een erg charmante en aandoenlijke vrouw. Hoewel de afloop niet echt moeilijk te raden is, vond ik de weg ernaar toe best leuk. Een paar leuke trucjes met de camera, maar ook een goede uitwerking van een leuk verhaal. Het acteerwerk is overigens niet altijd even sterk, maar dat zal mede komen, omdat dit voor de acteurs hun eerste talkie was. Leuk einde ook en fijn om na zoveel Hitchcocks er toch nog eentje te ontdekken, die bovengemiddeld goed is.

3,5

Na een paar stille films is het echt een genot ineens geluid te horen. En het viel me alleszins mee hoe men acteerde, maar alles is naturel als je het vergelijkt met die faces uit het stomme tijdperk. Dit is verder een vrij apart filmpje. Vermakelijk in het begin, iets minder tegen het eind (een echte climax wil niet echt komen, eens de spanning kan beginnen is de film afgelopen) en technisch soms erg rommelig. Dan weer geluid, dan weer niet, en altijd merkbaar. Maar er gaat sowieso ten eerste een bepaalde charme van uit en ten tweede stoort het niet. Ook de vele ideeën die Hitch weer had zijn sterk (die moordscène is prachtig). Daarnaast heb je soms het idee dat hij ook maar wat aan het spelen en uitproberen was en dat maar in de film heeft gelaten (een langsmarcherende groep wachten vrij luid ineens). Fris, prima gespeeld ook maar echt goed niet te noemen. 3,5*.

Redelijke film waarin de vriendin van een agent gechanteerd wordt nadat ze een moord heeft begaan. Een simpel plot dat wel erg traag gebracht wordt. Het gebruik van geluid staat hier duidelijk nog in de kinderschoenen. De hand van Hitchcock is vooral zichtbaar tijdens sommige momenten waarbij hij spanning weet te creëren door iets op een bepaalde manier in beeld te brengen. En in die hoedanigheid is de film toch wel het bekijken waard.

Blackmail was oorspronkelijk als een silent bedoeld. Hitchcock heeft er echter de eerste Britse geluidsfilm van gemaakt. Helemaal vol geluid is de film overigens niet. Hele stukken film zijn geluidloos.
Neem bijvoorbeeld het begin van de film waarin de hoofdpersonages worden geïntroduceerd. Veel film passeert zonder geluid tot het moment dat beide personages gezeten aan een tafeltje in een restaurant opeens met elkaar beginnen te praten. Of neem de spannende achtervolging van het vrouwelijke personage Tracy, die zich zonder geluid afspeelt. Blackmail is een geluidsfilm, maar niet over de volle lengte.
De kracht van de film zit 'm trouwens niet in de dialogen of de achtergrondgeluiden. De zwart-wit film is vooral sterk in het spelen met schaduwen. Het spel met licht en donker correspondeert grandioos met de mentale gesteldheid van de personages. Als de verwtijfeling bij personage Tracy zo groot wordt dat de gedachte aan zelfmoord bij haar opkomt, verschijnt door de lichtval op haar hals een schaduw die veel weg heeft van een strop. De film bezit meer van dergelijke verrukkelijke visuele details, die juist profiteren van de geluidsarmoe. Eigenlijk heeft de film helemaal geen geluid nodig.
Het zijn deze fijne stilistische ensceneringen, die de film intrigerend maken en die doen watertanden. Verder stelt de film weinig voor. Laten we eerlijk zijn. Het is een vrij saai verhaal. Niet erg spannend en bovendien erg traag. Van het acteerwerk werd ik ook niet erg warm. Het is logischerwijs zeer theatraal en gaat gepaard met overdreven gebarentaal en gelaatsuitdrukkingen. Niet echt aan mij besteed.
Blackmail is een interessante film vanwege de stilistische vondsten. Echt goed vond ik hem niet.

Hoewel dit meer dialoog heeft dan The Jazz Singer is ook dit geen volwaardige geluidsfilm. De hele openingssequentie is zwijgend, met hooguit wat verkeersgeluiden (claxons, ronkende motoren) om de illusie van geluid op te wekken. Ronduit irritant is de scène met het vogelfluitje. Dat neemt niet weg dat Hitchcock hier, ondanks de primitieve technieken, al op creatieve wijze gebruik maakt van de geluidstechniek. Het grootste probleem was echter dat de Tsjechoslowaakse hoofdrolspeler Anny Ondra een te zwaar accent had om een Londense vrouw te spelen. Joan Barry las haar dialogen voor en Ondra moest ze maar playbacken. De zwijgende versie is dan ook een stuk beter dan de geluidsversie. Het verhaal betreft een flirterige blondine [Anny Ondra] die tijdens een avondje uit haar vriend Frank [John Longdon] afwimpelt voor een rendez-vous met een kunstenaar [Cyril Ritchard]. Wanneer die haar in zijn appartement probeert te verleiden ontstaat er een worsteling waarbij zij hem doodsteekt. En natuurlijk, Frank wordt op het onderzoek gezet en ontdekt al gauw hoe de vork in de steel zit. Bevat opvallend veel elementen van wat pas jaren later erkenning zou krijgen als 'film noir'.

Sinds lang nog een Hitchcock gezien. Eentje uit de oude doos en wellicht de oudste die ik al van hem zag. Een film waarbij de dialogen beperkt bleven, voornamelijk uit technisch vlak en tijdscontext. Geen gehele silent movie, maar wel met vele elementen hiervan. Toch even wennen deze aanpak, maar inhoudelijk had de film ook wel wat boeiends te bieden.

Nogal langdradig in het begin, maar het plot krijgt pas echt schwung als de driehoeksverhouding tussen de vrouw, politieagent en voormalig crimineel tot uiting komt. Het psychologische spelletje en de morele druk op de vrouw is dan echt voelbaar.

Fijn deze gezien te hebben, maar Hitchcock is gelukkig gekend van vele betere films.

Herziening en deze keer heb ik de gecoloriseerde versie van de talkie bekeken. Dat viel me goed mee. Gaf wel extra levendigheid. Maar ook de film in zijn geheel viel me veel beter mee dan bij de eerste kijkbeurt waar ik blijkbaar wat negatiever was ingesteld. Ik vond het boeiend van begin tot eind en visueel heb ik ook echt genoten van de vondsten van Hitch. De worsteling achter het gordijn, de trappartijen, de mentale worsteling van het meisje. Het zag er allemaal goed uit. Leuk verhaal ook. En met een uniek einde aangezien de moordenaar vrijuit gaat. Uniek in het oeuvre van Hitch en vanaf de instelling van de Hays code enkele jaren later zou dit sowieso niet meer mogelijk geweest zijn. Het thema van the wrong man die achtervolgd wordt, zien we hier ook, zij het deze keer met fatale afloop voor hem. Het is toch opmerkelijk hoe Hitchcock de kijker manipuleert. Uiteindelijk heb ik alle sympathie voor de moordenaar en kan het lot van the wrong man me geen zier schelen. Deze wordt overigens perfect antipathiek neergezet.

hitchcock challenge # 20