Meningen

Stond al lang op het lijstje, maar het is er gewoon nooit van gekomen. Raar eigenlijk, want de speelduur is uitermate geschikt voor een 'tussendoorfilmpje'. De film is echter meer dan dat. Ik had een typisch Hollywoodverhaal verwacht waarbij er met (goedkoop) sentiment getracht wordt de kijker emotioneel te maken. Nu is dat ook wel het geval, maar het wordt wat subtieler gedaan. De muziek is simpelweg prachtig en het verhaal is simpel, maar wel mooi. Lang heb ik gedacht dat het andersom zou zijn: dat hij zijn vader zou overtuigen hem mee te mogen nemen, dus dit was dan toch wel weer een verfrissing. Jammer alleen dat het alsnog iets te zoet en te melodramatisch is. Het had van mij best wat realistischer en rauwer gemogen. Op het einde na, is het toch redelijk mak en tam. Er worden iets te weinig risico's gelopen. Anders had hier zo nog (veel) meer ingezeten. Ach, een 4,0* is toch nog een goed cijfer?

Ik had gehoord dat mensen die Gladiator leuk vinden, deze film waarschijnlijk wat minder vinden. Ik snap niet waar ze dat vandaan gehaald hebben.

Ik zat ziek thuis en dacht: 'Ik zet even een film op. Waarschijnlijk val ik in slaap, maar goed...' Maar ik viel niet in slaap en ik bleef geboeid door de film.
In tegenstelling tot eerdergenoemde Gladiator had deze film niet de ietwat langdradige dialogen tussen de gevechten. Tuurlijk waren dat niet de hoogtepunten van de film, maar ik had ook niet de neiging in slaap te vallen (terwijl ik wel moe was).
Waar deze film wel zijn meerdere in moet erkennen, is het einde. Niet de eindscène, maar die daarvoor. Het martelen van Wallace had niet gehoeven van mij.
Daar waar Gladiator een prachtig einde had gemaakt, had ik het gevoel dat hier wel iets meer in had gezeten.

Ik vind deze film minstens gelijkwaardig aan Gladiator en deze film zit dicht tegen perfectie aan.
4,5*

Nee, A Bridge Too Far is geen Hollywood-spektakel à la Saving Private Ryan, heeft niet de psychologie die Platoon heeft en lijkt in de verste verte niet op de trip van Apocalypse Now. Oorlogsfilm die zich toch richten op een klein gedeelte van de oorlog en die buiten de speelduur ook weinig gemeen hebben met deze film.

Hoewel er geconcentreerd wordt op slechts één operatie is het vrij groots gefilmd, maar bovenal vrij oppervlakkig. Er wordt weinig ingezoomd op de personen zelf en heel fragmentarisch volgen de scènes elkaar op. In plaats van dat je zelf in de film zit, is het meer alsof je van een hoge wolk toekijkt. Hierdoor kom je nergens echt in de film en zijn scènes die van zichzelf weinig om handen hebben, moeilijk door te komen. Zo zijn de gevechtscènes soms veel te explosief en te weinig interessant op emotioneel gebied. Je ziet ze vechten, maar het doet je niets. Voor wie moet ik zijn? En.. moet ik het nou erg vinden dat die ene geallieerde net doodgeschoten is?

Ook blijft de impact van de operatie uit. Wat is de consequentie dat groep A te laat bij groep B komt en waarom gaat het nou eigenlijk mis? Buiten het feit dat je wat mannetjes dood ziet gaan waar je zelf geen empathie voor op hebt kunnen wekken, verliep de operatie best goed. Het grote probleem van A Bridge Too Far is dat het te weinig prikkelt en te oppervlakkig in beeld is gebracht.

Het is nergens echt saai en er zitten zeker ook goede scènes in, maar uiteindelijk is het na 2 à 2,5 uur wel mooi geweest. Knip, knip, knip en je hebt een goed te kijken film. Liefhebbers van films besteden hun tijd beter aan andere oorlogsfilms, mensen die interesse hebben in de slag om Arnhem kijken beter een documentaire.

Beste pluspunt is dat de Nederlanders gewoon Nederlands spreken (hoewel soms wel erg veramerikaniseerd, Tèxi! ipv gewoon Taxi!). En dat de explosies er gewoon goed uitzien (beter dan menig CGI-film van tegenwoordig).

Degelijke film, niets meer, niets minder. De film scoort alleen al vanwege het thema veel punten, krijg ik het idee. Het aanhalen van homoseksualiteit is, zeker in een dergelijke streek, een onderwerp waarmee je makkelijk sympathie krijgt van de kijker. Het is dan ook eerder een tamme, makke film op verhalend gebied. Op de tentscène na, durft Lee nergens echt aan te geven hoe hun relatie is. Waarom wordt de liefde niet echt getoond? Dat hoeft niet door meer tentscènes erin te doen (alsjeblieft niet ), maar wat dacht je van een mooie zonsondergang? Of gezellig samen paardrijden? Lee heeft erg op safe gespeeld op dit gebied en dat is jammer.

De landschappen daarentegen zijn prachtig en de muziek erbij is zeer goed gekozen. Dit zijn voor mij de grootste elementen waarop de film de meeste punten scoort en dat hoort toch eigenlijk niet, gezien het verhaal. De nadruk ligt toch vooral op de opbloeiende liefde tussen de twee (en daarna het behoud ervan).

Veel te veel op safe gespeeld, jammer.

3,0*

Revolution is war. Of all the wars known in history it is the only lawful, rightful, just, and truly great war...

Genoteerd als nummer 10 in de top 1000 van TSPDT. Dat belooft toch wel wat.
Vanwege de korte speelduur is deze film zeker goed te doen. De film wordt nergens saai en langdradig. Jammer genoeg ook, op de beroemde trappenscène na, nergens echt hoogstaand. Tegen het einde aan wordt het wel spannend, maar het einde vond ik een beetje een anti-climax en een gemiste kans.
De trappenscène is erg aangrijpend en zeker één van de betere scènes aller tijden. De beklemmende sfeer tijdens die scène is onbeschrijfelijk. Vooral wanneer de kinderwagen naar beneden rolt. Je weet dat het gaat gebeuren, maar diep van binnen hoop je toch van niet.

Voor de rest zeker geen onaardige film, maar jammer genoeg niet de topper die ik verwacht had. Wel denk ik dat ik deze film na (meerdere) herkijk(en) beter ga vinden.

3,5*

Prima duistere en mysterieuze film. Het waarom en het hoezo maakt niet uit bij dit soort films, omdat het voor de rest prima geregeld is. Sterke sfeer, prachtige shots en een passende score en je hebt een prima film. Dat leert The Brøken ons. Ik ben wel benieuwd hoe het precies zit. Als er überhaupt al een theorie mogelijk is dan.

Vermakelijke film, niets meer, niets minder.

Jammer alleen dat Morgan Freeman zich hiervoor heeft laten strikken

3,5*

Ik had me voorgenomen om in de vakantie mijn top 10 te herkijken. Nu is dat met slechts 2 films gelukt (The Holy Grail en Johnny Got His Gun). Ik vond toch dat ik met een dergelijk voornemen op z'n minst de nummer 1 moest herkijken. Op de valreep heb ik dat vandaag dus gedaan en niet zonder succes.

The Good, The Bad & The Ugly is één van de meest complete films die ik heb gezien. Het heeft alles wat ik in een film zoek: Drama, komedie, spanning en vooral overdonderende beelden. Daar bovenop doet men nog een wereldfame score (met de meest epische soundtrack) en je hebt een prachtige film.

Nu doet Leone er meer mee. De koning van de stillevens van de film weet het te presteren je 3 uur lang ademloos te laten kijken naar een verhaal wat in een half uur net zo goed gedaan had kunnen worden. Het begint al bij de openingsscène. Ik ken weinig regisseurs die het aan zouden durven om er zo'n lengte voor uit te trekken. De uitgerekte, droge vlaktes zijn hier uitermate geschikt voor en je kunt er niet omheen dat Leone gewoon subliem werk aflevert, betreffende de sfeer.

"We hebben nu een prachtige locatie en een leuk verhaal, wat nu?", zoiets dergelijks moet Leone gedacht hebben. De cast uiteraard. Nu weet ik niet of Leone dit epos al klaar had, voordat hij begon met de Dollartrilogie, want anders was de keuze voor Eastwood en Van Cleef gauw gemaakt. In tegenstelling tot Per Qualche Dollaro in Più zijn ze hier eens elkaars tegenpolen. Ik heb echter deze eerder gezien, dus ik weet niet hoe het is om een dergelijke overstap te ervaren. Andersom was het een leuke twist. Waarschijnlijk heeft Leone goed opgelet tijdens Wallach' carrière, want hij heeft hem perfect gecast. Voor sommigen is hij dé man, zo ver wil ik niet gaan, maar hij zorgt zeker voor de nodige humor in de film. Leone heeft hem gecast vanwege How the West Was Won, las ik, een film die nu dus op mijn verlanglijstje komt.

Als laatste had hij nog iemand nodig voor de score. Zijn eerdere twee samenwerkingen met 's werelds beste componist waren zo goed bevallen, dat hij de score weer in de handen legden van Morricone. Zwaar terecht overigens! Evenals bij de overige delen van de Dollartrilogie maakt de muziek van Morricone er een nog betere film van dan het al was. Zelden past de muziek zo goed bij de film. En nooit zaten beeld en geluid zo goed in elkaar. Eeuwige herhaling van de soundtrack? Morricone en Leone komen er mee weg. Sterker nog, het is een enorme pro. De soundtrack is zo sterk dat het van mij nog wel een paar keer meer erin had gemogen.

Maar wat te denken van het prachtige lied van de soldaten in het kamp. Het is ontroerend, prachtig en enorm aangrijpend. Luister zelf maar. Het komt op een perfect moment in de film en de contrast tussen beeld en geluid is af en toe niet te bevatten. Hoe kan zoiets nou met zulk geluid vertoond worden? Complementair is het enige woord dat past bij deze scène.

De score opzich staat al garant voor een aantal prachtige moment die je allesbehalve emotieloos doorkomt. Ik zou deze dan ook aan iedereen aanraden!

We hebben nu dus beeld, geluid, script en de cast. Wat maakt The Good, The Bad & The Ugly dan zo goed? Ik denk niet dat daar een duidelijk antwoord voor is. Het beste antwoord: realisme. Niks is geforceerd, er wordt niks overdreven, het is een zuiver meesterwerk. Het is geen ingewikkelde film, je kunt niet eeuwige discussiëren over eventuele complottheorieën, maar gewoon een hele simpele film. Een film die je moet voelen, die je moet beleven. De emoties die de hoofdpersonen vertonen zijn zuiver en oprecht. Alledrie zetten ze hun personage zonder enig foutje neer. Dat is uiteraard mede te danken aan Leone, perfectionist pur sang. Om even een voorbeeld daarvan te geven:

De scène waarin Clint het touw van Tuco door moet schieten is niet zonder slag of stoot verlopen. Wallach had al tegen Leone gezegd dat het paard zou schrikken als hij de knal zou horen van het knappende touw, maar Leone wilde daar niks van weten. Wallach kreeg echter gelijk en het paard schoot er vandoor, terwijl Wallach met zijn handen aan elkaar gebonden zat. Hij had zijn nek zo kunnen breken. Volgens Wallach (vertaald): "Het eerste wat Leone tegen mij zei was dat we de scène nog een keer over moesten doen". Met andere woorden, met een beetje pech, hadden wij dit meesterwerk nooit te zien gekregen hebben. Dat noem ik nog eens toewijding!

Eigenlijk wil ik deze recensie kritiekloos doorkomen, maar ik ontkom er niet aan. Het is echter geen kritiek op de film zelf, maar op de productie. Ik heb ditmaal de re-release gekeken en de extra scènes waren verschrikkelijk. Niet zozeer dat de scènes slecht waren, maar de voice-overs kwamen niet van de acteurs zelf. Eén of andere rare gast vond het blijkbaar geoorloofd een Lee van Cleef te laten spreken met iemands anders stem. Ook waren Clints en Eli's stem niet meer zoals ze vroeger waren, waardoor het lijkt alsof er iemand anders spreekt. Dit neemt echter niet weg dat het beeld prachtig is. Veel beter dan zo'n beetje elke film anno 2010. Wat een visueel feestje was dat zeg.

Als laatste wil ik nog één scène in het bijzonder noemen: de eindscène. Het is met stip gewoon de beste scène ooit. Het panoramashot met het overzicht afgewisseld met close-ups. De scène bevat zoveel spanning, dat is niet te beschrijven. Het soort spanning waar menig thriller nog een puntje aan kan zuigen. Prachtige muziek... de climax wordt opgebouwd... het wordt spannender en spannender... gebeurt er nou nog eens wat?... Oh, kom op, deze spanning wordt teveel!... Het is zo'n beetje mijn belevenis van deze scène de eerste maal. En sindsdien elke keer dat ik deze film kijk. Zelfs losstaand verliest deze scène nauwelijks kracht. Het is de ultieme climax...

...van de ultieme film.

Spannende wegkijker die bol staat van de idiote plotwendingen. Geen oeverloze intro's, geen melodramatische outro's en dat is erg fijn. De grote fout die veel thrillers maken is een teveel aan quasi-drama. Buried is een letterelijke one-manshow en laat ik beginnen met te zeggen dat ik altijd al een zwak heb gehad voor Ryan Reynolds. Wie zich aan hem ergert, heeft aan Buried geen goede; hij is letterlijk de enige die je ziet.

Het verhaal zelf is echter te dom voor woorden. De locatie is echt compleet irrelevant, maar zoals het een Hollywood-productie betaamd, is het natuurlijk in Irak, met slecht Engels-sprekende terroristen. Het hele script staat bol van de ongetwijfeld goed bedoelde, maar zeer matig uitgewerkte scènes. De random slang, het feit dat hij in een kleine box zit, maar niet even opmerkt dat er een tas met zaklamp aan zijn voeteneind ligt of dat hij met de weinige batterij die hij heeft zijn demente (waarom?!) moeder gaat bellen.

Het ergste was toch wel zijn eigen bedrijf die hem nog even snel wil vertellen dat hij ontslagen is en zij niet verantwoordelijk zijn. Ongelofelijk vergezocht, compleet onrealistisch en meer woorden met on- ervoor, zoals onnodig en onzinnig.

Nou ja, spannend was hij wel en de 90 minuten schieten voorbij. En het einde was ook wel aardig.

Stuk beter dan ik had verwacht. Ondanks het hoge gemiddelde was ik nogal skeptisch t.o.v. deze film. De film heeft een aantal ijzersterke scènes. De vele tijdreisscènes vond ik bijzonder goed weergeven. Jammer genoeg namen deze pas aan het eind de overhand. In het middenstuk zaten namelijk wat scènes die het tempo er behoorlijk uit haalden, dat was wel jammer. Het laatste kwartier was daarentegen heel erg sterk.
Verder geen negatieve kanttekeningen m.b.t. de cast. Speelden allemaal wel degelijk. Geen oscarwinning performance, maar zeker niet dusdanig slecht dat ik me er aan heb geërgerd.

Bij uitstek de beste animefilm die ik heb gezien, voor wat dat waard is dan. Prachtige animaties (enorm realistisch) en idem muziek. Verhaal stelt opzich weinig voor, maar daar gaat het ook niet om. De film scoort de meeste punten op het audiovisuele deel. Zelden heb ik zo'n mooie combinatie gezien. En dan beperk ik me niet alleen tot de animaties.

Het enige minpunt vond ik dat lied. Totaal niet passend bij de film. Halverwege ging het zich steeds beter naar de film vormen, maar nu (een paar uur nadat ik de film heb gekeken) vind ik het gewoon niet-passend. De tekst was wel erg mooi, maar ik snap niet waarom het nodig was de tekst neer te zetten, moest het een soort meezinger worden?

Een prachtige aftiteling gaf toch nog wel een goede laatste indruk. Doodzonde van dat lied, dit had een (veel) hogere score kunnen (en moeten) worden.

4,0*