Meningen

Prachtige beelden, mooie gebieden. De documentaire spreekt eigenlijk voor zichzelf.

'Klein' puntje van kritiek:

De film mist toch de klasse van Attenborough. Dat is toch wel de grootste fout die ze hebben gemaakt.

De echte documentaireserie, Planet Earth, is vele malen beter.

4,0*, want het blijft toch schitterend! Wat maken we tegenwoordig toch kapot?

Vrij standaard gangster/maffia-film met een paar sterke scènes. Het constant switchen tussen de talen vond ik vrij irritant, maar gelukkig bleef het goed te volgen. Af en toe wat interessante scènes, zoals de 'ontgroening' en de scène in het badhuis, maar over het algemeen toch geen hoogstaand werkje.

Het verhaal voegde overigens weinig toe aan de weergave van het Russische wereldje. De zoektocht bleef vrij basaal en had of meer nadruk moeten krijgen of juist helemaal geen aandacht.

Ik snap het commentaar niet. Ik heb genoten van de film en vond het een uitstekende thriller.
Natuurlijk verloopt hij niet in vogelvlucht, zoals de gemiddelde filmkijker inmiddels eist. Lekker veel actie, maar niet van die over-the-top-actie.

Het ging af en toe wel erg makkelijk. Ik bedoel: voor iemand die zo'n groot gevaar is voor zo'n fout bedrijf, kon hij wel erg makkelijk weer ontsnappen.

Voor de rest een uitstekend verhaal. Deed me af en toe denken aan Taken. Dat niveau haalt deze film niet, maar dat is dan ook erg moeilijk

Jammer dat op het einde iedereen dood moest en het overal pang-pang-dood was

Een mooi eindshot en mijn 4,0* staat.

Dat een film met een origineel verhaal en een arthousefiltertje niet direct een meesterwerk is, maakt Enemy duidelijk. Ja, het is een vlotte, mysterieuze film die je niet iedere dag ziet, maar tegelijkertijd rommelt het nog wel. Zo is het visueel nogal mat en is het verhaal niet bijster interessant. Het script is zowaar nog ongeloofwaardiger. Villeneuve lijkt, net zoals bij kaskraker Prisoners uit hetzelfde jaar te hinken op twee gedachten. Enerzijds probeert hij een originele, eigenzinnige insteek, anderzijds lijkt hij bang te zien om daadwerkelijk die extra stap te zetten om niet te veel mensen voor de borst te stuiten.

Ik heb me uitstekend vermaakt en audiovisueel is het echt een meer dan prima film, maar het komt wat negatief over, omdat hier echt meer uitgehaald had kunnen worden.

Uitstekende thriller die je tot het einde in zijn macht heeft. Verveelt bijna niet en kijkt lekker weg.

Will Smith zet hier een prachtprestatie neer! . De rest van de crew was natuurlijk ook top!

4,0*

Marvelous...

Deel 3 van de uitstekende Dirty Harry-reeks.
Net zoals de eerste twee delen begint hij heel goed. De 'spannende' actiescènes en uiteraard weer wat gijzelingen.

De catchy basdeuntjes na de gijzelingen en tussen de scènes door is ook hier aanwezig en wordt (wederom) perfect gebruikt. De one-liners spatten weer van het scherm af en zijn minstens net zo goed als in deel 1.

Dan zakt de film in en de one-liners gaan weg en het verhaal wordt zwakker. Je weet allang hoe het afloopt en de actiescènes zijn ook niet echt meer zo sterk. Daar waar ik een uitstekend plot had verwacht, kwam er een mager einde. De film had heel veel potentie, maar zakte steeds verder in.
Gelukkig hebben ze de film niet de lang gemaakt, want anders zou mijn cijfer niet zo positief geweest zijn.

Het blijft natuurlijk een goede reeks en vervelend eigenlijk niet.
3,5* (vooral door het begin)

Oh ja, ik had nog wel even een hilarisch momentje toen hij die boef neerschoot met de L.A.W.S., wat zag dat er slecht uit (qua graphics)!

Denk aan recentelijk The Perks of Being a Wallflower. Typisch Amerikaanse films die het schoolleven trachten weer te geven, maar dat gebeurt altijd met een hoop bombast en erg gericht op het scorende sentiment. Verder heb je ook andere Europese films als Die Welle (ofwel The Wave), maar zelden wordt een klas als doel op zich gebruikt. Het is dan vaak de hoofdpersoon die (toevallig) in de klas zit.

Entre les Murs onderscheid zich door een realistische, ongedwongen setting neer te zetten. In feite is het ook niets anders dan het observeren van de klas. Hoe één persoon alles kan verzieken, en omgedraaid. Hoe zelfs de stoerste van de klas door één complimentje van de leraar kan blozen.

De leraar met de trucjes vs. de bekende leerlingen. Iedereen had wel zo’n leraar. Eentje die orde kon houden, precies de juiste woorden wist te gebruiken om je te boeien en die al die hitsige pubers onder de tafel wist te lullen. Kortom: de perfecte leraar. En ook die leraar heeft zijn slechte momenten.

Evenals iedereen die bekende leerlingen wel kent. De herrieschoppers, de computernerd, de ‘pétasses’. De dynamiek in de groep is herkenbaar, hoewel hopelijk niet in deze extreme vorm en dat maakt Entre les Murs zo treffend. In bovengenoemde soort films worden deze extremen dik aangezet. In Entre les Murs worden die extremen voor lief aangenomen, maar wordt vooral ook die andere kant in beeld gebracht.

Realistisch, niet geromantiseerd en bovenal volkomen neutraal. Geen oordeel, geen sentimentele muziek en de het is aan de kijker zelf om de personages te beoordelen. Heeft iemand een vervelend karakter of is men simpelweg een slaaf van de cultuur waarin men zich bevindt?

Lynch stelt nooit teleur. Toen ik zag dat die in het filmtheater hier in Hilversum was, wilde ik daar best naar toe. Vanaf seconde 1 wist ik dat dit zelfs naar Lynch-begrippen vaag zou worden. Vager dan Rabbits, zelfs. Daar was ten minste nog wat van te maken. Af en toe was het toch meer lachwekkend dan echt een psychologisch spel, maar een sterke soundtrack en een aantal one-of-a-kind scènes zorgen ervoor dat het toch zelden echt saai wordt. Moet wel zeggen dat ik na een minuut of 50 (dat gok ik dan, hè) toch wel vaak verschoven ben op mijn stoel vanwege weinig boeiends op het scherm, maar met een ouderwets Lynchachtig WTF-einde, kan ik er toch best een voldoende uitpersen.

Was het het geld waard? Ik heb wel eens een betere €7,50 besteed, maar het is wel een ervaring die je op het kleine scherm niet gaat krijgen.

En dat is dan de volgende film uit mijn (Clint Eastwood-)to-see-list. Ik vond het een ijzersterke film en ik heb zelden tot nooit zo ademloos zitten kijken naar een film met nagenoeg geen muziek.
Meestal mist een film zonder muziek toch een bepaalde dimensie. (Je merkt zo'n dimensie pas als er geen muziek bij zit).

Inderdaad wat gelijkenissen met The Shawshank Redemption en ook wel een beetje The Green Mile. Volgens mij is zelfs Prison Break deels op deze film gebasseerd.
Niet dat ik bovengenoemde titels nu opeens slecht(er) vind, maar is gewoon het vermelden waard

Enige minpunt: Af en toe ging het mij wat te makkelijk, een bewaker merkt het echt wel als je een hoofd van papier-maché neerlegd ipv je echte eigen hoofd. Ook kwamen ze wel erg gemakkelijk aan spullen voor zo'n strengbewaakte gevangenis.

Ik vond het jammer van het einde, maar na wat research (op wikipedia) ben ik erachter gekomen dat het nooit zeker is of ze nou wel of niet heelhuids ontsnapt zijn. Prachtig einde dus!
4,5*

'Now you didn't sit down for two reasons, either you scared or you just hate niggers.
I'm not scared ... I just hate niggers.'

Mijn tweede film waarin Carrey zowaar een serieuze rol speelt. En nu heeft hij het bewezen: dat kan hij dus ook. Hij kon het uiteindelijk niet laten toch nog even gek te doen, maar die ene scène, het is hem vergeven. Eterenal Sunshine of the Spotless Mind is behalve één van de mooiste titels ook een uitstekende film. Gezien de beschrijving was ik nogal sceptisch over deze film, maar het was een film met bijzonder veel aantrekkingskracht. De combinatie beeld en geluid was genoeg perfect. Het geluid: niet al te prominent aanwezig, maar zeker passend bij het beeld (mooie landschappen, uitstekend camerawerk en sublieme montage/editing). De blur-filter heb ik zelden zo goed gebruikt zien worden.

Het is ruim anderhalf uur boeiend. Het enige wat deze film mist is een steengoede scène. Eentje waardoor je van je stoel geblazen wordt. Veel scènes zaten er dicht tegenaan, maar waren het net niet.

Een herziening zal deze film dan ook geen kwaad doen.

4,0*

Film kon mijn niet boeien. Veel te langdradig. Zeker gezien het tijdstip geen pluspunt. Ik heb mijn cijfer dan ook niet kunnen verhogen.

Lichtelijk teleurgesteld. Ondanks dat de film precies doet wat je verwacht, is het het toch allemaal net niet. Met de actie zit het wel goed, qua hoeveelheid dan. Echter, de kwaliteit van de actie vond ik toch minder. Onvolgbaar camerawerk waardoor je het overzicht kwijtraakt en bij de eindscène is het meer schieten om het schieten dan om echt een goede actiescène neer te zetten.
Verder one-liners die ik allesbehalve grappig vond, op één na: iets van What does he say? We're doomed in another language.

Dé Expendable was voor mij lange tijd Statham. Als enige weet hij een degelijk personage neer te zetten. Stallone deed het aardig, maar is toch te serieus om zijn personage echt kleur te geven. Wel knap dat hij nog zo gespierd is. Jet Li deed het aardig in de vechtscène, maar voor de rest is hij toch vrij nutteloos in een film als deze. Dan komt Terry Crews, de hele film bijna onzichtbaar en opeens is hij er met zijn moddervette machinegeweer en schiet ze allemaal kapot. Vanaf dat moment was hij toch zeker de held. Zijn vertoning i.c.m. zijn überluide geweer: .

Gastoptredens van Willis en Schwarzenegger. Tja, Willis deed het nog wel aardig vond ik, niet veel meer. Schwarzenegger had echter totaal geen toevoeging. Niet grappig, niet imponerend (hoewel de opkomst wel groots was) en vooral irritant. Het was te geforceerd en het 'hij moet erin en er moet minimaal één one-liner komen'-gehalte was te hoog. Die one-liner was overigens niet grappig...

Wat deze film uiteindelijk opbreekt is niet het verhaal, dat vond ik zelfs nog meer dan redelijk. Wel een slap verhaal dat puur bedoeld is om van actiescène naar actiescène te gaan, maar het was opzich wel aardig. Het zijn toch de actiescènes, ze zijn wel spannend hoor dat er niet van, maar ze zijn niet goed weergeven. Veel te veel close-ups waardoor je het grote plaatje mist, te veel bombast (doe maar een explosie hier en eentje daar, dan vinden ze het vast goed). Dan liever iets milder, maar met beleid. Dat camerawerk, te veel close-ups, was overigens niet alleen bij de actiescènes, maar zo'n beetje bij elke scène.
En ik ben bang dat ik toch iets te realistisch kijk naar de film. Het ja hoor...-gehalte bleef nog redelijk weg, maar bij 2 scènes was het wel heel erg. Allereerst de scène waarin ze Sandra redden. Zij hebben messen, de soldaten hebben allemaal machinegeweren. Stuk voor stuk kijken ze allemaal rustig hoe hun collega's worden afgeslacht... Daarna ook nog de scène waarin 'Christmas' de pier opblaast. Een enorme explosie, maar op de een op andere manier weten die mannen zonder kleerscheuren in het water te springen. Sommige kijken er doorheen, ik (helaas) niet.

De muziek was zo'n beetje de enige constante factor. Lekker druk, hard en enorm aanstekelijk. De muziek maakte de scène voor het grootste deel.

Zoals ik al zei, vermakelijk was het wel en de speelduur is lang (beter gezegd kort) genoeg om niet saai te worden.
3,0* voor een vermakelijke film, maar meer ook niet.

P.S. Übercoole openingsscène trouwens. Perfecte combinatie van beeld en geluid. Jammer dat dit de enige echt goede scène was.

Das Experiment is opzich een hele interessante film, maar aan de andere kant...

De film begint redelijk goed door heel veel vragen op te roepen en een interessante setting te introduceren. Je bent toch benieuwd wat er gaat gebeuren. Helaas was die 'honger' naar meer al voor het einde weg. De film is te voorspelbaar en er zijn te veel slappe stukken.
Neem bv. het feit dat de leider van het onderzoek (wat het onderzoek van zijn leven zou zijn) even een dagje weg gaat. Bovendien denk ik niet dat men een medemens zal vermoord, zeker aangezien het een experiment is en geen realiteit. Ondanks dat macht corrumpeert. Hier kan ik niet over oordelen, maar het lijkt me stug.
Ook de scènes met die vrouw van nr. 77. Had niet nodig geweest. Sterker nog, het verpest de hele sfeer van de gevangenis.

De film is op feiten berust, maar de film gaat wel erg ver door. Er wordt een eigen draai aan de film gegeven en dat had Hirschbiegel beter niet gedaan. Hij had het verhaal gewoon realistisch moeten houden en zoals het in het echt geëindigt is, vind ik een veel beter einde. Ook zou er dan niet zo'n ongelofelijk slap einde geweest zijn.

Dat waren de minpunten, er waren natuurlijk ook pluspunten. De dialogen, de karakterontwikkelingen en vooral de strijd tussen gevangenen en bewakers was erg boeiend. Hoe iedereen langzaam breekt. Dat heeft Hirschbiegel wel mooi gebracht. Een ander pluspunt is dat de film nergens verveeld, ik heb nergens gedacht van: "Wanneer komt er nou een einde aan?"

Ik heb me wel vermaakt, maar vond het niks speciaals. De pluspunten wegen niet echt veel op tegen de minpunten.
Gewoon een voldoende: 3,0*

Eigenlijk wilde ik The Killing gaan kijken van Kubrick, maar de DVD speelde niet af en dus ben ik uiteindelijk voor deze gaan. Wat overigens toch wel een langere zit is .

De film begint ongelofelijk traag. Zo traag dat ik op een gegeven moment maar met een half oog heb lopen kijken. Ik heb ruim een uur moeten wachten, voordat er daadwerkelijk wat goeds op het scherm kwam. Dat was het moment dat hij uit de taxi stapte. Vanaf daar kan de film echt beginnen!

Veel extravagante en allesbehalve alledaagse beelden. Waarschijnlijk zijn we tegenwoordig gewoon te weinig gewend. Veel scènes die erg indrukwekkend zijn en waar ik wel mijn aandacht bij heb kunnen houden. Kubrick ten top!

Daarna volgen nog meer scènes die eigenlijk allemaal een verlengde zijn van die ene scène en alleen al daarom zeer zeker de moeite waard.

Naar het einde toe werd die sfeer toch weer om zeep geholpen. Vooral doordat de relatie weer in beeld kwam. Dat was jammer.

Wat overigens nog wel de moeite van het vermelden is: de muziek. Prachtige muziek. Gewoon basismuziek waarvan ik denk dat ik het zelf ook wel had kunnen spelen, maar wat paste het perfect bij de film. Vooral tijdens en vlak na de achtervolging paste het ideaal bij de film.

Matig begin, prachtig middenstuk en een doorsnee einde. De prachtige muziek tilt deze film dan nog tot een voldoende.

3,0*