Meningen

Heerlijke onzin. Ik kan het niet anders zeggen. Wel een heel andere horrorfilm dat ik had verwacht. Ik verwachtte een doorsnee griezelfilm die zich gewoon in een hutje in het bos zou afspelen. Niet dus! en dat ik ook maar goed ook. Zo kreeg ik in ieder geval toch nog iets leuks en verrassends voorgeschoteld. Ik moest af en toe bij het zien van deze film aan de klassieker "Westworld" denken. Ook daar werd alles geregeld vanuit een controlekamer en ook daar liep het voor de controleurs en leidinggevenden slecht af omdat ze de zaak niet meer in handen hadden.
Sommige scènes werkten bij mij behoorlijk op mijn lachspieren maar ik vond wel dat naar het einde toe de film wel behoorlijk over de top ging en dat kwam de spanning niet ten goede. Dat laatste half uur weerhoudt mij er daarom ook van deze film - het eerste uur vond ik zeer sterk - 4 sterren te geven. Oh ja, voor ik het vergeet te zeggen; die meiden zagen er best wel aantrekkelijk uit.

3,5*.

Had deze film zo'n 10 jaar geleden op video opgenomen van de WDR en Vandaag maar weer eens herzien. Vind het nog steeds een van de beste stille films ooit gemaakt. Deze hele film oogde als een expressionistisch kunstwerk, waarbij de decors zeer abstract overkwamen. De score, zeer experimentele jazz muziek - van welke componist weet ik helaas niet - paste er in ieder geval ontzettend goed bij. Dat het niet de originele score is bij die film, daar kunnen wij rustig van uit gaan, maar bij heel veel stille films die opnieuw gerestaureerd worden uitgebracht, wordt vaak een nieuw score toegevoegd.

Voor de rest valt door mij alleen nog te zeggen dat deze film zijn tijd ver vooruit was en daarom krijgt hij van mij ook de hoogste waardering.

5,0*

De derde film die ik van Stephan B. gezien heb en tevens ook de minste. Dat ligt niet aan de hoeveelheid naakt want daar ben ik zelf helemaal niet vies van. Zie mijn movie contest nr176 Het plot sprak mij gewoon niet aan en daarom duurde de film voor mijn gevoel ook te lang. De film wist mij maar niet te boeien. Tja, en dan houdt natuurlijk alles op. Daar verandert de hoeveelheid naakt niets aan.

2,0*

Was ik van Pillow Talk niet zo enthousiast, deze western musical beviel mij een stuk beter. Deed mij ook enigszins denken aan de schitterende musicals die in de jaren 50 gemaakt werden zoals Singin' in the Rain, The Band Wagon etc. Uitstekende performance van Doris Day als Calamity Jane. Een van de hoogtepunten vond ik haar in haar uitvoering van Secret Love, een prachtige song waarmee ze in 1954 wekenlang de top van de Amerikaanse hitlijsten aanvoerde.

Dit is trouwens de 2e film met de vorig jaar overleden Doris Day die ik heb gezien. De andere was zoals ik al eerder vermeldde Pillow Talk met o.a. Rock Hudson.

3,5*

Deze film herzien, maar dan wel de ongecensureerde versie van 154 minuten die te vinden is op de 'three disc imperial edition'. Deze film is net zoals "Saló" van Pasolini moeilijk te beoordelen. Voor mij is het met "Saló" de meest perverse film die ik ooit gezien hebt. Soms lijkt het inderdaad dat je naar een pornofilm hebt zitten kijken, maar is deze film dan ook slecht of het toppunt van slechte smaak. Ik dacht het toch van niet, want als we de geschiedschrijvers uit de Romeinse keizertijd mogen geloven dan ging het in Rome in de laatste jaren van Tiberius en tijdens het bewind van Caligula niet zachtzinnig aan toe. Voor het geringste werd je vermoord en zedeloosheid was de norm. Ik heb de geschiedenisboeken die gaan over de keizertijd in Rome nog eens goed doorgelopen en Caligula wordt daarin beschreven als een volstrekt waanzinnige en bloeddorstige keizer, precies zoals Tito Brass in deze film liet zien. Niets ongeloofwaardig dus en dat geldt ook voor de perverse erotische scènes. Je kunt je hoofd daar nu wel van afwenden maar ik houd wel van deze ruwe stijl van filmen. Wil je een film maken over een perverse keizer dan moet dat ook zo realistisch mogelijk weergeven. Dus, niet op een gekuisde manier maar ongeveer zoals het er destijds aan toeging. Ik vind dat Tito Brass hier uitstekend in geslaagd is en hij had ook geen betere acteur kunnen kiezen als Malcolm Mc Donnel die de rol van Caligula voortreffelijk vertolkte. Ik heb mij dus absoluut niet verveeld bij het bekijken van deze film hoewel de lange perverse erotische scènes mij op een gegeven moment wel afstompten. Op een gegeven moment had ik dat nu wel gezien. Overdaad schaadt zullen we maar zeggen. Het einde van de film - de aanloop naar en de moord op Caligula - vond ik daarentegen voortreffelijk. Voor mij de mooiste scène in de film hoewel de mooie erotische scène in het begin - Caligula die achter Drusula aanzat - er ook mocht zijn.

4,5*

Sterk Zweeds politiek drama met als enig minpunt het voor mij onbevredigde einde. Dat liet mij met enige achter. Ook zou de film op feiten gebaseerd zijn. Ik heb dat nagepluisd, maar ik kon er verder niets bijzonders over terugvinden, maar het zal wel deels waar zijn. Politici beschikken nu eenmaal over een grote doofpot. Ook de naam Olaf Palme zou genoemd zijn in deze beruchte doofpotaffaire. Zou de moord op hem in 1986 hiermee te maken gehad hebben? Waarschijnlijk niet maar je weet maar nooit. De moord op Palme is tot nu toe immers onopgelost.

De eind jaren zeventig sfeer met muziek van de Bee Gees werd in deze film goed weergegeven en die twee niet onaantrekkelijke meiden acteerden best wel goed. Dat kan ook gezegd worden van Pernilla August in de rol van de "bitch" Dangmer Glans.

Wat het verhaal verder betreft; tja, het beeld dat in deze film getoond werd van het sociale paradijs Zweden is niet het beeld dat de Zweden ons graag zouden willen laten zien. Ongeloofwaardig is het zeker niet. Dit soort op sex beluste escapades van politici komen wel in meer "brave" landen voor. Dit soort schandalen verschijnen natuurlijk nooit in het daglicht. Daar zorgen de corrupte politici met hun goed gevulde geldbuidel wel voor. Ja, hier in Nederland kunnen ze er ook wat van.

Deze film die ik ihk van "Best of the Fest" in Lux Nijmegen gezien heb wil ik zeker nog een keer bekijken. Ik zat op een ongunstige plaats - film was uitverkocht - en de laatste scène liet mij zoals ik al berichtte met vraagtekens achter. Op visueel vlak vond ik de film niet bijzonder maar dat zal hoogstwaarschijnlijk wel liggen omdat ik voor in de zaal zat.

Waardering: voorlopig 3,5*

Gezien de enthousiaste berichten en het hoge gemiddelde deze film gisteravond bekeken en wat ik vreesde gebeurde ook en dat is dat ik mij niet in het minst met de hoofdrolspelers kon identificeren. Dit overkwam mij bij soortgelijke films zoals Brokeback Mountain en Happy Together idem dito. Waarom dan zou je je dus kunnen afvragen? Heel simpel, ik val op vrouwen, niet op mannen. Daarom doen films die gaan over de herenliefde mij helemaal niks. Als het gaat over de vrouwenliefde dan wordt het een ander verhaal. La Vie d'Adèle en Thelma vond ik prachtfilms. Tja, film is voor mij nu meer dan ooit een zaak van het gevoel. Voel ik niks, dan houdt het gewoon op. Ook bij deze film die bij mij ook nog eens zeer preuts overkwam. De laatste twintig minuten en dan heb ik het vooral over die scène waarin de vader Elio toesprak en voor hem begrip toonde kon ik wel waarderen. Voor mij ook verreweg de beste scène maar voor de rest kwam deze film met zijn 130 minuten mij over als een zeer lange zit. Was ook blij dat ie eindelijk afgelopen was. Oh ja, voor ik het vergeet te vermelden, die song van Sufjan Stevens was wel mooi trouwens.

2.0*

Uit het Mexicaanse leven gegrepen. Soms erg mooi, maar ook soms erg saai en dat ligt helemaal aan de personages, die mij niet allemaal even boeiend over kwamen. Dat deze film ondanks dat voor mij toch een ruime voldoende krijgt ligt helemaal aan de Mexicaanse schoonheid Almita, voor mij verreweg de meest boeiende persoonlijkheid. De scènes met haar vond ik erg mooi, vooral de laatste scène.

De film duurde overigens wel erg lang. Van de 140 minuten had best een half uur af gemogen.

3,5*

Toen ik de titel en het plot las kwam bij mij zonder meer de gedachte op hier met een slasher film te doen te hebben maar dat was absoluut niet het geval. Of dat een gemis was, achteraf vond ik van niet. Het thriller gehalte werd zeer goed weergegeven en de spanning werd tot het uiterste opgevoerd omdat je in de verste verte niet wist wat er stond te gebeuren. Voorspelbaar was deze mooi vormgegeven thriller dus allerminst en de schaarse naaktscènes vond ik zonder meer zeer mooi. Tja, en die Carlos straalde een en al geheim-zinnigheid uit. Het enige nadeel vond ik dat deze best genietbare film enigszins te lang duurde en het einde vond ik toch wel een tikkeltje teleurstellend. De landschappen van de Sierra Nevada oogden zeer mooi, dat wel.

3,5*

Was Mangiati Vivi! (1980) van deze regisseur nog best genietbaar, dat kan helaas niet gezegd worden van deze opvolger. Integendeel zelfs! Dit was echt bagger. Het verhaal raakte kant nog wal, het acteren was bedroevend en het dierenleed was ook niet bepaald om over naar huis te schrijven. Kijk, bij dit soort films focus ik mij in het algemeen niet al te sterk op geloofwaardigheid, maar er zijn grenzen natuurlijk. Die werden hier zo ver overschreden dat het gewoon lachwekkend werd. - Bij toeval kwam men elkaar tegen in het Amazone oerwoud - tja, het is ook maar zo'n klein bosje hè. Verder gezellig even samen zingen voor men ten prooi zou vallen aan de rituele orgiën van de kannibalen. - Maar genoeg hierover. Zo kan ik nog wel eindeloos doorgaan maar dat is natuurlijk zinloos omdat ik dan te veel in herhaling val. Al deze negatieve punten zijn trouwens al genoemd.

Kort samengevat; Cannibal Ferox is de slechtste kannibalenfilm die ik tot nu toe gezien heb, maar ... er liggen er bij mij nog meer op de plank. Dus, misschien wordt hij nog overtreffen hoewel mij dat toch wel erg sterk lijkt. Slechter dan deze kan volgens mij gewoon niet.

1,0*

Volledige mislukte film van Medem, die met "Los Amantes del Círculo Polar" en "Lucía y el Sexo" toch oh zulke mooie films maakte. Dat deze film volledig de mist in ging komt voor 100% door het volslagen onzinnige script - het meest onzinnige script wat ik ooit in een film ben tegengekomen - en het walgelijke einde.
Al dat gedoe over vorige levens, wat een onzin! Hier is geen enkel bewijs voor. Ik kan hier wel uitgebreid over uitweiden maar dan ga ik off topic. Dan krijgen we een hele filosofische discussie en daar is dit topic nu eenmaal niet voor bedoeld.
En dan dat smakeloze einde. Zo'n einde kan alleen mooi gevonden worden door mensen die er zeer sterke Amerikaanse gevoelens op na houden; mensen die Amerikanen de schuld geven van alle ellende in de wereld; mensen die schijten op alles wat Amerikaans is en die het mooi vonden dat het nu een keertje "letterlijk" gebeurde. Ik vond het ieder geval walgelijk.

1,0*

Alvorens ik mij ging wagen aan deze thriller eerst de recensies hierover gelezen en dat is maar goed ook want ik heb nogal de gewoonte van een film die ik wil gaan zien eerst de trailer te gaan bekijken. Als ik dat bij deze film gedaan zou hebben, dan zou dat deze film voor mij aanzienlijk minder spannend gemaakt hebben, want die trailer - achteraf bekeken! - was een spoiler van jewelste; ik zou haast zeggen de grootste spoiler die ik ooit in een filmtrailer ben tegengekomen. Nu werd ik tenminste flink verrast en zo hoort het natuurlijk ook in een echte thriller. Film kende een uitstekende spanningsopbouw én - ik kan het niet nalaten om te zeggen - een paar bloedmooie vrouwen. De hond met de naam Hans mocht er ook wel zijn hoewel ik gezien de reputatie van de vorige bewoner eerder zou verwachten dat die Adolf zou heten. Het open einde bevredigde mij aanvankelijk niet helemaal maar aan de andere kant geeft de regisseur je de ruimte om zelf te fantaseren hoe het met Fabiana afgelopen zou kunnen zijn. Daar is niks mis mee dus.
La Cara Oculta vond ik iets minder dan Contratiempo (2016) ook een thriller van Spaanse makelij die ik eergisteren heb bekeken. Wel een aanrader voor thrillerliefhebbers die die film nog niet gezien hebben.

4.0*

De tweede boeiende SF film na "Another Earth" die ik binnen korte tijd gezien heb dit n.a.v. van een fragment uit een MovieMeter Contest van Observator. Dat fragment - van de paradijselijke "planeet" Rhea - deed mij in de verste verte niet vermoeden dat ik hier te doen kreeg met een SF film waarvan de beelden mij sterk deden denken aan films zoals 2001: A Space Odissey, Sunshine en The Matrix.
Ondanks dat deze film grotendeels in de ruimte afspeelde waardoor langdradigheid toch gauw op de loer ligt verveelde deze film mij geen moment, mede ook door het uitstekende verhaal en zeker ook de prima cast. The visuals zagen er bovendien zeer mooi uit.

4,0*

Deze film vanavond in de bioscoop gezien en ik moet zeggen dat ik mij prima heb kunnen vermaken met het ruziënde kwartet. De dialogen mogen dan wel niet diepgaand zijn maar komisch waren ze wel. Trouwens, hoe kunnen mensen die zich bezatten aan de whisky nu in godsnaam een diepgaand gesprek voeren. De acteurs deden het imo voortreffelijk. Dat moet ook wel want dit soort toneelverfilmingen die zich meestal op dezelfde locatie afspelen staan of vallen nu eenmaal met de cast. Acteren de spelers onder de maat dan kan de film als mislukt beschouwd worden.
Dit soort films moeten ook niet te lang duren. 80 minuten vind ik eigenlijk ook meer dan genoeg. Het einde vond ik zeer goed. Terwijl de twee echtparen elkaar de tent uit ruzieden hadden de zonen waar het allemaal om begonnen was zo te zien de ruzie weer bijgelegd en de marmot die door John Reilly het huis uitgeknikkerd was genoot van zijn gedwongen vrijheid.

4,0*

Marco Ferreri staat voor absurde cinema. Dat vind ik doorgaans niet erg maar dan moet het wel boeien en niet zo slaapverwekkend zijn zoals wat je hier te zien kreeg. En wat die borsten van Francesca betreft; ik vond er niks moois aan en aan die Francesca zelf ook niet. Wat blijft er dan nog over; een vreselijk irritant personage zoals Paolo die je het liefst in dat hondenhok zou laten creperen. Alleen die ooievaars konden mij bekoren. Voor de rest maar gauw vergeten dit misbaksel.

1,0*

Deze film afgelopen avond in de bioscoop gezien waarbij het mij vooral opviel dat van de bezoekers vrouwen verreweg in de meerderheid waren. Niet zo vreemd eigenlijk bij zo'n typische love story tussen twee vrouwen. Er gebeurde trouwens vrij weinig, de vrijscène tussen de beide dames stond in schril contrast met zo'n zelfde soort vrijscène als in "La Vie d'Adèle", een film die ik tig keer beter vond dan dit preutse Hollywooddrama. Maar ja, wat verwacht je ook anders. Van Cate Blanchett moest deze film het van mij absoluut niet hebben, wel van Rooney Mara die het voor mij prima deed en voorkwam dat ik deze film met een flinke onvoldoende af serveerde.

3,0*

De eerste film van Pupi Avati die ik gezien heb en ook gelijk een voltreffer. Mooi plot en een heerlijk horrorsfeertje. Het duurde wel even voor de film echt op gang kwam maar het laatste half uur werd de spanning toch behoorlijk naar een climax opgedreven. Ik was wel bang dat het op het einde alsnog op een anti-climax zou uitdraaien, maar dat werd het gelukkig niet. Integendeel zelfs. Het slot verraste me zelfs compleet en zo hoort het natuurlijk ook. Oh ja, die Francesca zag er best wel lekker uit. Wel jammer dat ze aan zo'n tragisch einde kwam.. Ik moest gelijk aan de films van Argento denken. Ook daarin worden mooie vrouwen nooit gespaard.

4,5* dankzij het verrassende einde.

Deze film maar weer eens herzien. Dat werd wel tijd ook want met mijn recensie van zo'n pakweg 10 jaar geleden lokte ik nogal wat reacties uit. Ik had het met Casablanca destijds over gedateerdheid en ik wrong mij in allerlei bochten om te verklaren waarom ik de film gedateerd vond. Allemaal onzin verklaringen vind ik nu achteraf. Bij een film gaat het over hoe jij een film beleeft, de stemming die een film bij jou te weeg brengt. En in dat geval is er met Casablanca helemaal niets mis. Schitterende romantische scènes met Ilsa (Ingrid Bergman) en Rick (Humphrey Bogard), mooie nostalgische muziek gespeeld door de zanger/pianist Sam. "Play it again Sam". Dat was wat Ilsa met haar schitterende ogen zei tegen Sam als verzoek om "As Tears Go By" te spelen. En zo bevatte deze film toch echt wel meer mooie scènes zoals die scène waarbij Louis Renault de wijn met het merk Vichy in de prullenbak gooide. Tja, voor wie het nog niet weet stond Vichy destijds voor het Franse bewind dat collaboreerde met Nazi Duitsland. Vandaar die actie van Louis.

Edit: Het moge duidelijk zijn dat ik van mijn eerdere berichten over Casablanca volledig afstand neem. Die kunnen regelrecht de prullenbrak in.

4.5*

Heb ik ook gedaan. Geen onderbreking door reclame en je krijgt tenminste de aftiteling te zien.

Casino is en blijft een zeer goede film met uitstekend acteerwerk, prachtig camerawerk - Las Vegas zag er schitterend uit - en bovendien een zeer mooie soundtrack. De opening is magistraal, de aanslag op Sam Rothstein (De Niro) gevolgd door schitterende muziek uit de Mattheus Passion van J.S. Bach. Van deze film die ik in 1996 voor het laatst gezien heb kon ik mij niet al te veel meer herinneren, behalve o.a. dat die Joe Pesci op het einde halfdood werd geknuppeld en vervolgens levend werd begraven, iets wat eigenlijk veel eerder had moeten gebeuren, want ik vond hem maar een vreselijk irritant mannetje maar misschien juist daarom uitermate geschikt voor de rol van de psychopathische gangster Nikki. Het verhaal vond ik trouwens best wel interessant hoewel ik toch mijn twijfels heb dat het volledig op feiten is gebaseerd. De voice-over werd door mij niet als storend ervaren mede ook door de mooie muziek die je daar doorheen te horen kreeg.
In ieder geval heb ik mij vanavond weer prima geamuseerd met het opnieuw bekijken van deze misdaadfilm waarvan ik drie uur echt niet te lang vond. Misschien binnenkort ook "Goodfella"s" maar weer eens bekijken, die dacht ik toch behoorlijk wat verwantschap heeft met deze film.

4,0*

Van deze film had ik nog nooit gehoord tot ik 'm tegenkwam als silent horror tip van alexspyforever. Op visueel vlak best wel een mooie film hoewel ik wat horror betreft er toch niet veel in kon ontdekken. Was toch meer mystery vond ik. Het sfeertje was niettemin prima en de karakters werden uitstekend weer-gegeven waarbij de huishoudster er toch wel in haar nogal zeer onvriendelijke uitstraling ver bovenuit stak. Zij stond voor mij in ieder geval met haar enge gezicht symbool voor het horrorgedeelte.

3,5*

Deze film weer eens herzien. Als horrorfilm niet echt bijzonder, maar het spel en de schoonheid van Natasha Kinski mag er natuurlijk wel wezen. Haar katachtige sprongen deden mij enigszins aan Carice van Houten in de film "Minoes" denken.

De typische jaren 80 muziek van Giorgio Moroder paste zeer goed in deze film, vooral in de woestijnscenes, die je oa in het begin en in het midden van de film te zien kreeg.

Kort samengevat; deze film is noch goed, noch slecht. Gewoon aardig amusement voor een vrijdag- of zaterdagavond.

3,0*

Dit schreef Movie2Movie o.a. over deze film;

Zonder overdrijving kun je stellen dat 'The Cell' uniek is qua special effectsgebruik. Tijdens deze momenten verdwaal je je echt in deze film en staat het rammelende script, de bar slechte dialogen en erbarmelijke acteerwerk van enkele acteurs compleet in de schaduw. Je ogen nemen het over van je verstand. De klap is dan ook enorm groot als je van deze bijzondere scènes ineens wordt geconfronteerd met de 'normale' passages in de film, waarin men een verhaaltje probeert te vertellen.

Wat het rammelende script en het slechte acteerwerk betreft sluit ik mij hier volledig bij aan en verder wil ik daar verder nog aan toevoegen het zeer voorspelbare einde. Je wist binnen een half uur al hoe het ging aflopen en dat maakte voor mij deze film bijzonder saai.

Toch meende de recent van Movie2movie deze film alsnog te moeten waarderen met een 4,0* en wel voor de geweldige special effects en de prachtige beelden van het fantasiewereldje in het hoofd van Carl Stargher. Dat het videoclipregisseur Tarsem Singh alleen om die beelden en special effects te doen was en niet om het verhaal was mij vanaf het begin al duidelijk. Ik zou er mee kunnen leven als wat die beelden en specials effects betreft ik dezelfde mening zou hebben als de recensent van Movie2Movie. Helaas is dit niet het geval. Ik heb voor de special effects en het fantasiewereldje van Tarsem Singh namelijk maar een woord en dat is "KITSCH" met hoofdletters. En wat blijft er dan nog van deze film over; helemaal niets ofwel het door mij gehanteerde laagste cijfer.

1,0*

Niet slecht maar ik had hier gezien de positie in de top 250 van deze film toch iets meer van verwacht. Op visueel vlak vond ik het niet allemaal bijster hoewel het Parijs anno 1970 wel goed werd weergegeven. Ik vond het een film die qua stijl in ieder geval goed paste in de beginjaren zeventig.

Grappig die scènes trouwens als er gebeld moest worden naar het hoofdbureau van politie. Daarvoor moest je vaak als je de stad uit was naar een telefooncel of een bewoner in de buurt. De mobiele telefoon zoals wij die nu kennen moest immers nog uitgevonden worden. Wat dat betreft komt deze film nu erg gedateerd over.

Mooiste en beste scène van deze toch wel enigszins teleurstellende film vond ik de ruim een half uur durende juwelenkraak. Voor de rest stelde het allemaal niet zo veel voor van wat we te zien kregen en hebben we dit soort misdaadplots in de film noir "The Asphalt Jungle" allemaal al eens eerder en veel beter gezien.

3.5*

Redelijk drama dankzij het zeer verrassende einde. Van het plot was ik niet zo van onder de indruk. Dat ging bij mij behoorlijk de mist in toen de heer des huizens Sophie ontsloeg wegens chantage. Met dat ontslag was natuurlijk niets mis mee, maar dat had natuurlijk wel op staande voet - a la minute - moeten zijn. Dus niet na een weekje pas vertrekken.
Volgens Chabrol zou deze film ook een Marxistische film zijn over de klassenstrijd. En dit anno 1995, terwijl het Marxisme amper 5 jaar daarvoor als een kaartenhuis in elkaar is gestort . Slaat dus echt nergens op wat die Chabrol hier uitkraamt. Ik zie deze film gewoon als een drama waarbij frustratie en jaloezie van de beide dames de aanleiding waren voor de koelbloedige moord op de bourgeoisie-familie. Niets meer en niets minder, dus niks klassenstrijd.

3,0*

Het is de naam Stravinsky en niet Coco Chanel die mij er toe bracht deze film te bekijken. De reden is simpelweg dat ik de voor zijn tijd zeer vooruitstrevende muziek van Stravinsky zeer goed kon waarderen. Het boegeroep bij de première in 1913 van "Le Sacre du Printemps" kan ik best begrijpen. Dat klassieke werk was zijn tijd destijds ver vooruit.

Over de film in zijn geheel was ik wat minder te spreken. Behalve het zeer mooie pianospel van de componist en de toch wel zeer intense erotische scènes met Chanel vond ik de film nogal langdradig. Het kabbelde allemaal maar zo'n beetje voort. Het werd nooit echt interessant. Het acteren van vooral Anna Mouglalis daarentegen als Coco Chanel vond ik zeer goed. Wat de regisseur aan het einde van de film echter moest met de beelden van Stravinsky en Chanel op hoge leeftijd is mij een raadsel. Ik vond die beelden absoluut overbodig. Het voegt namelijk helemaal niets toe aan deze film die voor mij in zijn geheel niet meer dan redelijk was.

btw Als je niet van de muziek van Stravinsky houdt kan ik je deze film nu niet direkt aanbevelen. Je loopt de kans net zo te reageren als het publiek bij de première van "Le Sacre.." met boegeroep en gefluit.

3,0*

Een spirituele boottocht over de Yangtze zou ik deze bijzonder sfeervolle film willen noemen. Ondanks dat sommige boeddhistische uitspraken wel een voor mij stuk herkenbare wijsheid bevatten en dat de ontmoetingen van de jonge kapitein met de jonge vrouw best wel mooi waren moest deze film het voor mij toch vooral hebben van de schitterende beelden van de Yangtze en zijn omgeving. Als je die beelden gezien heb is een docu over de Yangtze en de Drie Klovendam volledig overbodig geworden. Mooier krijg je ze gewoon niet te zien.

Prachtige film dus dit Crosscurrent die niet voor iedereen is weggelegd. Het is een film die veel geduld vraagt van de kijker. Je moet je niet te veel focussen op het nogal ingewikkelde verhaal maar meer op de prachtige beelden die je voorgeschoteld krijgt in deze roadmovie over het water.

4.0*

Mij kostelijk geamuseerd met deze heerlijke Vlaamse surrealistische onzin. pakkende humor, leuke personages, uitstekende soundtrack en niet te vergeten schitterend camerawerk. Het zwart/wit met overgang naar kleur in bepaalde scènes vond ik uitstekend gevonden. Normaal gesproken krijg je mij bij een film niet zo gauw aan het lachen maar met die scènes die gingen over piemelboys kwam ik toch echt niet meer bij. Hoe kom je erop? Voor mij mogen onze zuiderburen nog meer van dit soort films maken.

4,5

Redelijke satire van Louis Buñuel met soms zeer komische- maar ook soms erg flauwe scènes. Het uitgangspunt is wel goed en zeer origineel; een gezelschap van de hoge burgerij dat er maar niet in slaagt gezellig te tafelen, omdat er altijd wel iets is dat verhindert dat het gezelschap iets achter de kiezen krijgt. Deze film moest het voor mij toch echt hebben van het laatste half uur. Die bevatte de meest komische scènes. Daarvoor vond ik het maar behoorlijk saai.
Memorabele scène; De bisschop die een stervende tuiner de laatste zegen geeft en hem daarna met een jachtgeweer doodschiet, omdat de tuinier de bisschop opbiechtte dat hij in het verleden twee mensen heeft vermoord die achteraf de ouders van de bisschop bleken te zijn. Typisch Buñuel, dat wel.

Waardering; gemiddeld 3,0*

Russen en humor, gaat dat samen? Ja, ik dacht het wel. Ik heb mij in ieder geval kostelijk geamuseerd met de ruziënde en schreeuwende familie in het eerste half uur. Het gedeelte dat zich afspeelde in de kerk vond ik wat minder maar zo gauw die slungel van een zoon weer thuiskwam was het weer lachen geblazen. Ook die scènes met die varkens vond ik best geslaagd. Op visueel vlak trouwens ook een zeer mooie zwart/wit film. Moest trouwens bij het zien van deze klucht - want dat is het - regelmatig denken aan La Règle du Jeu (1939) van Jean Renoir. Dat was ook zo'n lekkere drukke film.

4,0*

Deze docu vandaag gezien dit nav een uitstekende recensie in het boek "1001 films, de meest spraakmakende films aller tijden".

Wel, ik kan je dit zeggen; voor mij was dit misschien niet de meest spraakmakende film aller tijden maar in ieder geval wel de meest spraakmakende stadsdocu aller tijden, die vooral door de gebruikte filmtechniek zijn tijd ver vooruit was. Nog nooit heb ik zulke mooie impressies van het stadsleven gezien als in deze tijdsloze docu. Misschien kwam dat ook omdat het een zwijgende docu was. Als geluidsdocu zou hij volgens mij alleen maar minder geweest zijn. De beelden zeggen immers genoeg. Als geluid is de begeleidende muziek, in deze versie van het Cinematic Orchestra meer dan voldoende.

Dit film/docu meesterwerk zou ook min of meer de zwanenzang zijn van de Russische experimentele cinema in het Stalin tijdperk. Met het door Stalin opgedrongen socialistisch realisme in de beginjaren dertig was het met dit soort revolutionaire films/docu's in Rusland voorlopig gedaan.

5,0*