Meningen

Deze beviel mij een stuk beter dan Démanty Noci (1964) die ik gisteren gezien heb. Wat de Tsjechische film betreft geef ik nu eenmaal de voorkeur aan het absurdistische boven het dramatische. Opvallendste spelers in deze satire op het starre communistische systeem - dat mag je toch wel zeggen - zijn voor mij toch wel het enge mannetje Rudolf (Jan Klusák) en de gastheer (Ivan Vyskocil) die als twee druppels water op Lenin leek. Kan volgens mij nooit toeval geweest zijn. De regisseur moet daar toch bewust voor gekozen hebben lijkt me.

Toch wel vreemd dat men in 1966 al dit soort films in Tsjecho-Slowakije kon maken, want zover ik weet was Antonín Novotny in dat jaar nog steeds aan de macht en moest de Praagse lente nog beginnen. Of werd het in de laatste jaren onder Novotny met de censuur niet meer zo nauw genomen?

3,5*

Heel moeilijk voor mij om over deze film een oordeel te geven. De laatste twintig minuten die als ik de reacties zo lees je met een brok in je keel in de keel achter zou moeten laten vond ik juist de minste van dit verder zonder meer goede drama over een stukje holocaust geschiedenis. Dat ligt vooral aan de straalbezopen Brtko die met zijn geschreeuw mij behoorlijk de keel uit begon te hangen. Dit had best wat anders gekund. Lautmann deed het voor mij een stuk beter, hoewel ze in die kast wel erg snel aan haar einde kwam terwijl ze daar toch niet lang heeft ingezeten. Niet helemaal geloofwaardig vond ik. Het sterkste van de film vond ik daarom ook niet de scènes met de twee hoofdpersonen, maar meer nog het beeld dat in deze film werd gegeven dat als het erop aan kwam iedereen voor zijn eigen hachje koos en daarin zover doorging dat men bereid is de deportatie van de joden zelf voor te bereiden in plaats dat men dat overliet aan de S.S. Ja, de joden in Nederland in zoverre zij de oorlog overleeft hadden konden daar over meepraten. Wij Nederlanders waren in de oorlog niks moediger dan die Slovaken die in de oorlog vooral toch bekend stonden als collaborateurs van Nazi-Duitsland.
Wat in deze film vooral een pluim verdient is de schitterende onheilspellende soundtrack die op werkelijk sublieme wijze het naderende onheil aankondigde. Ook dit lied Oyfn Oyvn Zitst A Meydl dat uit de grammofoon klonk en meegezongen werd door weduwe Lautmann en mij diep wist te raken mag niet onvermeld blijven.
Opvallend trouwens dat zo veel joden Duits klinkende namen hebben. Lautmann, Rozenzweig, Katz, Weinstein etc. Moet toch een geschiedenis hebben.

3,5*

Was ik al razend enthousiast toen ik deze film voor de eerste keer in filmhuis Lux zag, nu bij herziening is dit enthousiasme alleen maar groter geworden. Laat ik het maar zo zeggen; dit is niet alleen de beste komedie - tragikomedie is misschien een beter woord - , maar voor mij ook een van de beste films die ik ooit gezien heb.

De eerste helft van de film zou je haast als een ode kunnen zien aan de zwijgende slapstick films en aan Charlie Chaplin van de jaren twintig van de vorige eeuw. In het tweede gedeelte wanneer de bezetting van Tsjechië door de Duitsers ter sprake komt wordt de film meer drama, hetzij op een luchtige manier. Sommige scenes in dit gedeelte zijn echt briljant; Wij zien Lise - voortreffelijk gespeeld door Julia Jentsch - afscheid nemen van Jan Dite en wij zien haar (passagiers)trein richting Rusland vertrekken. Daarna krijgen we gelijk een goederentrein te zien met een glimp van de 'passagiers' die richting concentratiekamp vertrekken. In het hele gedeelte dat gaat over de 2e Wereldoorlog krijgen wij nooit de gruwelen van de oorlog te zien; geen gevechtshandelingen, geen executies en toch maakte het op mij enorm veel indruk. Ik heb geen enkele film gezien waarin de nazi-ideologie zo goed werd uitgebeeld. De scene in het in "Lebensborn' omgedoopt hotel waarin mensen met het zuivere Arische ras gekweekt worden spreekt boekdelen.

Wat ik wel vreemd vind, waarom deze film zo weinig stemmen heeft. Hij is bij elke goede videotheek te huur en volgens mij overal op DVD te verkrijgen. 'Onbekend maakt onbemind'. Zou dat het zijn? Ik beschouw deze film in ieder geval als een meesterwerk en daarom krijgt deze film van mij bij herziening daarom ook de hoogste waardering.

Waardering; verhoogd naar 5,0*

Carol Reed zou pas echt doorbreken met "The Third Man" maar met deze film die hij een paar jaar eerder maakte gaf hij al duidelijk zijn visitekaartje af. Schitterend camerawerk en een magistraal einde, die voor mij tot het beste behoort in de geschiedenis van de cinema. Ik kreeg er in ieder geval een flinke brok van in mijn keel. James Mason speelt hier ook een van zijn beste rollen in zijn filmcarrière. Ben het met user "Mug" eens dat die Lukey een beetje de sfeer verpestte. Dat personage kwam mij af en toe danig de strot uit. Maar dat is dan ook het enigste minpuntje. "Odd Man Out" behoort voor mij tot de beste films in de geschiedenis van de Britse cinema.

4,5*

De DVD die ik hiervan in bezit heb is de UK import van het Network Granada label. Er zit een uitgebreide beschrijving bij en de DVD is van uitstekende kwaliteit.

Toen ik deze film zo'n 15 jaar geleden voor het eerst gezien had was ik er niet bepaald enthousiast over, dit gezien mijn 1,0* die ik aanvankelijk voor deze film heb gegeven. Nu vanavond deze film weer eens herzien op het grote scherm in Lux Nijmegen i.h.k. van het filmprogramma LuxClassics. De film kende een prachtige negen minuten lang durende opening waarbij de postbode het e.e.a. toelichtte over het filosofische gedachtegoed van Nietzsche waar ik mij zeer goed in kan vinden. Prachtig waren ook de scènes waarbij de doodse- maar vooral ook angstige stilte in het landhuis ruw onderbroken werden door overvliegende straaljagers die de naderende apocalyps aankondigden. Tot zover alleen maar positiefs over deze film. Maar wat daarna kwam, het offer van Alexander met als doel de apocalyps af te wenden, daar kon ik helemaal niks mee. In de wereld gebeurt alles zoals het gebeurt. Het wonder bestaat niet, nou ja...voor je gevoel misschien wel maar dit is dan wel puur subjectief. Daar kun je dan ook geen uitspraak over doen. Dat zogenaamde offer van Alexander zal ook wel de reden geweest zijn dat ik deze film na mijn eerste kijkbeurt niet meer dan het laagste cijfer gegeven heb. Onterecht overigens, want op visueel vlak valt er op deze film niets aan te merken. De dialogen hadden voor mij trouwens best wel minder gemogen, want daar kon ik vooral in de tweede helft niet zo veel mee.

3,5* na herziening

Enigszins teleurstellende film en dat ligt vooral aan het 2e gedeelte dat zich hoofdzakelijk in het geboortedorp van Lyuba afspeelde. De beelden in het illegale bordeel met de zeer aantrekkelijke Zinka die Kleine Hitler genoemd werd en natuurlijk de ontmoetingen van Lyuba met Adam op het strand vond ik niettemin zeer mooi. Op visueel vlak viel er op deze voor mij tot nu toe volstrekt onbekende Russische film ook niets aan te merken. Het Oekraïne van de eind jaren vijftig werd prachtig weergegeven. Maar nogmaals; het is het verhaal - het wist mij in het algemeen weinig te boeien - dat mij er van weerhoudt deze film een hoge waardering te geven.

3.0*

Deze film duurde voor mijn gevoel eindeloos lang en dat is uiteraard geen positief teken. Echt een arthouse drama, audiovisueel allemaal zeer povertjes en bovendien slaagde ik er maar niet om mij in de personages in te leven. Horror kan ik het bovendien amper noemen. Neen, dit soort films zijn nu niet bepaald aan mij besteed. Ik heb bovendien ook weinig vertrouwen in die andere film die ik van deze regisseur op mijn pc heb staan "El Habitante Incierto". Maar misschien kan die alleen maar meevallen in vergelijking met deze voor mij zeer teleurstellende film.

Waardering: nog net een 2,0*

Al weer de vierde film van Wakamatsu die ik bekeken heb en ook deze mag er zijn. Op visueel vlak zeer mooi, wel wat luguber soms, maar de spanningsopbouw vond ik niettemin voortreffelijk. De film hield me in ieder geval wel voortdurend op het puntje van mijn stoel. "Welke verpleegster zal er nu aan moeten geloven", dacht ik telkens. Het einde - in kleur - vond ik schitterend m.u.v. die jaren zestig beelden van die politieagenten. Dat had de regisseur beter weg kunnen laten. Voegt helemaal niets toe aan de film.
Blijft natuurlijk de vraag over; Waarom vermoordde die weirdo die vrouwen? De scène waarin een vijftal naakte dames - die beelden speelden zich uiteraard af in het hoofd van die gefrustreerde man - die weirdo luid uitlachten zegt mij genoeg. Het kan niet anders zijn dat die weirdo vroeger als kind door zijn moeder of door andere vrouwen enorm vernederd is en daarom een enorme haat koesterde tegen vrouwen. Dit is mijn interpretatie. De regisseur laat die vraag onbeantwoord en dat vind ik zeer sterk. Menig film eindigde voor mij in een teleurstelling omdat zo nodig alles verklaard moest worden. Hier niet gelukkig en wat dat betreft is Wakamatsu met deze film zijn tijd ver vooruit, zeker ook wat cinematografie betreft. De foto afgebeeld op de poster zegt mij meer dan genoeg.

4.0*

Deze film heb ik ooit een keer op video opgenomen toen hij meer dan 10 jaar geleden door de WDR werd uitgezonden. Maar goed dat ik de video bewaard heb, want deze film was het herzien weer meer dan waard. Je hoeft geen sympathisant van het communisme te zijn om deze propagandafilm te kunnen waarderen, net zo min dat je een sympathisant hoeft te zijn van het nationaal socialisme om "Triumph des Willens" van Leni Riefenstahl te kunnen waarderen.

Wat cinomatografie betreft was dit weer een zeer knappe film van Sergey Eisenstein, hoewel hij niet het nivo haalt van "Pantserkruiser Potemkin". Niettemin bevatte deze film toch weer enkele schitterende scenes zoals het dode paard dat aan de ophaalbrug hing en de bestorming van het Winterpaleis.

Uitstekend ook de originele muziek gecomponeerd door Edmund Meisel.

4,5*

Een van de betere westerns van de laatste tijd. Ik moest toch vooral denken aan die westerns zoals die vroeger gemaakt werden. Zeker wat betreft die shoot-out aan het einde. Goed acteerwerk trouwens van die Henry en die twist op het einde mocht er natuurlijk ook zijn. In het kort samengevat: Old Henry heb ik ervaren als prima amusement in deze tijd dat de bioscopen gesloten zijn...maar zoals het er nu na uitziet gaat daar de komende week verandering in komen.

4,0*

Echt enthousiast kon ik niet worden over deze zwanenzang van Robert Redford. Ik vond het allemaal nogal langdradig, zo zeer zelfs dat ik op een gegeven moment indutte. Ik werd plots wakker bij de achtervolgings-scène. Sympathiek was deze film overigens wel. Forrest Tucker die banken beroofde, niet zo zeer om het geld maar gewoon omdat hij het leuk vond. En dan zijn talrijke ontsnappingen. Het is dat het hele verhaal op feiten is gebaseerd, anders zou het bij mij wel als zeer ongeloofwaardig overkomen. Het acteren in deze misdaadkomedie is verder prima, maar nogmaals het hele gebeuren boeide mij allemaal niet zo en ik denk dat ik deze film dan ook snel vergeten ben.

3.0*

De opening is schitterend, maar zo gauw men begint met het verslag van de atletiek onderdelen wordt het erg saai. Wel interessant is het commentaar op de 800 meter loop, waarin de verslaggever een stukje nazi-ideologie laat horen dat er niet om liegt;

"2 zwarte lopers tegen 6 lopers van het blanke ras".

Toch maar mooi dat die Jesse Owens het blanke ras een mooi lesje in hardlopen heeft gegeven door 4 gouden medailles te winnen. Hitler zou hem zelfs geweigerd hebben een handdruk te geven.

Vier jaar later zouden de volkeren elkaar weer opnieuw ontmoeten. Alleen werd het toen geen "Fest de Völker", maar een "Krieg der Völker".

3,0*

Weer een typische Andersson, zeker niet slecht maar wel enigszins voorspelbaar allemaal. We hebben het natuurlijk al drie keer eerder gezien deze manier van filmen. Sommige tableaus zijn erg mooi, andere weer totaal nietszeggend. De opening is mooi, dat wel. De verwoeste stad die we te zien kregen kan alleen maar Keulen voorstellen. De stad die volledig in puin ligt maar waarbij de Dom er vrij ongeschonden uit komt en de rivier die met zijn verwoeste bruggen natuurlijk alleen maar de Rijn kan voorstellen. Niet te moeilijk lijkt me zo.

De meest interessante scène vond ik trouwens die van de priester die zijn geloof kwijt was en daardoor in een existentiële crisis raakte. Voor mij was het duidelijk dat de priester eigenlijk altijd een ideologie gevolgd had - die van de R.K. kerk – en daarin i.m.o. volledig terecht aan ging twijfelen. Het geloof wordt je gegeven, komt van binnenuit, is 100% subjectief en kan je dus van buitenaf niet aangeleerd worden. Dit zei de door mij zeer gewaardeerde filosoof Sören Kierkegaerd en daar kan ik het dus helemaal mee eens zijn. Wat deze film wel enigszins met Andersson's andere drie films deed verschillen is dat de dames die wij te zien kregen er wel een stuk aantrekkelijker uitzagen. Als het om de personen gaat in Anderson’s films is lelijkheid toch wel vaak troef, maar dat heeft natuurlijk ook zijn charme.

3,5*

Neen, dit was het dus niet. Nu sprak mij het verhaal zo wie zo niet aan maar als de dame met de moeilijk uitspreekbare naam - ik heb het dus over Saoirse - de hoofdrol vervult dan wil ik het verhaal voor lief nemen. Helaas kon ik mij niet in het minst inleven in Florence en ik vond ze steeds naar het einde toe - en dan heb ik het over het gedeelte dat zich in 1962 afspeelde - steeds "lelijker" worden. Burgerlijke truttigheid ten top. Dat is wat ze je de hele film voorschotelde. Als dit de werkelijkheid was vóór de seksuele revolutie, dan was die revolutie in ieder geval hoogst noodzakelijk. Man man man, gooi je gebruiksaanwijzing overboord en geef je over aan je hartstocht. En dan zijn zinnetjes als "I love you" totaal overbodig. De sprongen in de tijd naar 1975 en 2007 hadden voor mij trouwens helemaal niet gehoeven. Wat we daar te zien kregen was allemaal zo voorspelbaar en ook veel te emotioneel.
In het kort samengevat; deze film was dus duidelijk niet aan mij besteed. Voortaan als het om de liefde gaat toch maar weer een film bekijken die zich in de huidige tijd afspeelt.

2,0

Een van de betere Hollywood musicals en dat ligt behalve aan de dansnummers, toch ook voor een groot gedeelte aan de sprankelende muziek van Leonard Bernstein. Het jaren vijftig sfeertje sprak me trouwens ook wel aan en Ivy Smith zag er toch zeker niet onaantrekkelijk uit. Deze musical straalde net zoals de meeste andere musicals uit die tijd vooral blijheid uit. Het waren destijds voor Amerika ook politiek onzekere tijden; Koude Oorlog, Korea, McCarthy. De mensen hadden daarom vooral behoefte aan verstrooiing. Vandaar dat dit soort musicals destijds in Amerika zeer populair waren. Deze musical schijnt ook grotendeelsop locatie te zijn opgenomen wat voor die tijd best vernieuwend was.

Al met al dus een prima musical dit "On the Town". Maar nogmaals, dit soort musicals moet het voor mij toch vooral van de muziek en de dansnummers hebben en houd je niet van de muziek van Bernstein, dan kun je deze musical beter links laten liggen.

4,0* na herziening

Heerlijke sfeervolle feel-good movie over twee mensen waarvan de muziek hun hartstocht is. Het is vooral de zeer sympathiek ogende en aantrekkelijke Tsjechische Markéta Irglová die mijn hart stal. Een mooie vrouw die piano speelt heeft voor mij nu eenmaal altijd iets sensueels. Om deze film te kunnen waarderen moet je uiteraard wel van dit soort muziek houden en je ook kunnen verplaatsen in de gevoelens van de twee hoofdpersonen. Het ''boy meets girl'' verhaaltje stelt nu eenmaal niet zo veel voor en de dialogen in dit filmpje zijn over het algemeen nogal schaars. Ik heb gelukkig wel kunnen genieten van dit filmpje die met 85 minuten voor mij de juiste lengte had. Dit soort filmpjes moeten nu eenmaal niet te lang duren.

4,0*

Liep ik 2½ week geleden na een uur de zaal uit omdat ik de film maar niks vond, gisteravond de film een herkansing gegeven en ja, ik vond 'm toch helemaal niet slecht. Vooral vanaf het moment dat de hippies hun entree maakten heb ik mij uitstekend geamuseerd. Het laatste half uur waarbij alle remmen los gingen is natuurlijk typisch Tarentino. Bovendien ook zeer verrassend, tenminste als je de geschiedenis van Charles Manson en zijn volgelingen kent.

Mooiste scène vond ik die van Brad Pitt en het hippie meisje tijdens het autoritje naar het hippiekamp. Ook de jaren 60 songs die je aan de lopende band hoorde waren erg goed.

3,5* met kans op verhoging

Zeer mysterieuze SF film waarin de paranoia van de hoofdpersoon uitstekend werd weergegeven. Wat mij vooral opviel was de schitterende fotografie en de passende score die zeer sfeerverhogend werkte. Gangen in de flat heb ik nog nooit zo mooi verlicht gezien. Toen ik de verlichte straten zag en de hoofdpersoon door de straten zag rennen moest ik onmiddellijk denken aan "The Third Man" van Orson Welles. Ook die film had zulke mooi verlichte straten en straalde ook zo'n unheimliche sfeer uit.

Nu het verhaal; hier kon ik niet veel wijs uit en het abrupte einde van de film overviel mij eigenlijk. Moet ik zoals veel users beweren deze film zien als een kritiek op de huidige consumptiemaatschappij? Of speelde hetgeen wij zagen zich allemaal af in de verwarde geest van Simon en was het niet meer dan hallucinatie? Er worden door de regisseurs in ieder geval geen hapklare brokken voor je neergezet. Dit is weer duidelijk een film die je meerdere keren moet bekijken en die bij herzien alleen maar beter kan worden.

Waardering; voorlopig 4,0* met grote kans op verhoging.

Geen gemakkelijk te beoordelen film. Op visueel vlak in ieder geval schitterend. Laat ik daar eens mee beginnen. Zie bij voorbeeld de scènes in het hoerenhuis; Gosling die tergend langzaam door een gang in een in rood neonlicht badende gang van een hoerenhuis loopt. Prachtig! Het geweld daarentegen is extreem, te vergelijken met het geweld in "A Serbian Film" die ook in visueel opzicht voor deze film niet onderdoet. Ook die film blonk uit door de schitterende fotografie. Met het verhaal kon ik niet zo veel en dat zal ook wel niet de bedoeling geweest zijn van de regisseur. Refn wilde volgens mij gewoon een visuele trip maken waar het geweld gewoon deel van uitmaakte zonder dat het verdere betekenis heeft. Neem de martelscène; een schitterend verlichte kamer met mooie Thaise vrouwen waarbij je alleen het geschreeuw van het slachtoffer hoorde. In een Hollywoodfilm zouden de dames gillend weggerend hebben, maar hier bleven ze gewoon als etalagepoppen ongeroerd zitten. Ook de laatste surrealistische scène vond ik weer typisch van deze regisseur die wel eens een hele grote kan gaan worden. Nou ja, dat is hij eigenlijk al. Niet voor het grote publiek denk ik. Ik had het idee dat de mensen in de zaal zich een beetje ongemakkelijk voelden. Hadden waarschijnlijk een doorsnee misdaadfilm verwacht, maar ja dan ben je bij Refn natuurlijk aan het verkeerde adres. Als je zijn vorige films hebt gezien behoor je dat o.a. toch wel te weten.

Waardering; 3,5* met kans op verhoging

Een Nederlandse film die bij mij hoger scoort dan het gemiddelde. Dat gebeurt maar zelden. Dat lukte bij mij dus met dit absurde kolderieke filmpje, waarvan de plotomschrijving mij nogal deed denken aan Teorema van Pasolini. Ook daar bracht een bezoek van een vreemde gast een hele familie volledig van slag. Origineel is het verhaaltje dus allemaal niet, maar de uitwerking was niettemin zeer goed. Af en toe lag ik toch echt in een deuk bij het zien van al die maffe situaties in deze voor mij best wel geslaagde tragikomedie. Er is dus toch nog hoop voor de Nederlandse film.

3,5*

Een goede Argento maar haalt het qua spanning bij lange niet bij "Phenomeno". Het einde vond ik zelfs erg teleurstellend. Kenmerkend van de films van Argento zijn toch altijd de bijzonder mooie jonge vrouwen die de hoofdrol spelen. Ook die Cristana Marsillach mocht er van mij wezen. De soundtrack, muziek uit de opera's van Verdi en volgens mij ook Puccini, vond ik erg mooi muv de metal die je hoorde als er weer iemand vermoord dreigde te worden. Visueel was het verder allemaal best mooi maar nogmaals echt spannend werd het niet. Ik denk toch dat Argento met deze film al duidelijk op zijn retour was.

3,5*

Geen gemakkelijke film. Er wordt van de kijker heel wat vereist, zeker als die niet bepaald religieus is ingesteld en het hele kerkelijke en bijbelse gedoe maar onzin vindt. Over het wonder hebben we het dan nog niet gehad. Het kostte mij daarom ook zeer veel moeite mijn aandacht bij deze film te houden. Interessant werd het voor mij pas toen bekend werd wat de oorzaak van Johannus' krankzinnigheid was. Overspannen geworden tijdens zijn studie theologie na het lezen van de door mij zeer hooggewaardeerde Deense filosoof en theoloog Sören Kierkegaard. Ook ik heb Kierkegaard zeer veel gelezen maar ik ben er niet gek door geworden, wél wijzer. "Het leven moet van achteren worden begrepen maar naar voren worden geleefd" zijn de wijze woorden van Kierkegaard. Het gaat er bij de mens om om tot inzicht te komen. Dan pas kom je tot het geloof. Dat geloof krijg je niet door blindelings voor zoete koek te slikken wat meneer pastoor, de dominee of welke predikant ook je over God, bijbel, hiernamaals etc te zeggen heeft. In de moderne tijd waarin wij nu leven zou ik hierbij toe willen voegen de wetenschapper die denkt dat hij de absolute waarheid in pacht heeft. In zijn zoektocht naar God of hoe je hem ook noemen wilt staat de mens alleen.
Over de film verder; deze moet het voor mij vooral hebben van het briljante acteerwerk en zeker ook het camerawerk. Over het verhaal zelf sta ik nogal kritisch hoewel ik mij zeer goed kan vinden in enkele uitspraken van de "krankzinnige" Johannes zoals bv de vraag ”Waarom is er, tussen alle gelovigen, niemand die gelooft?” die weer duidelijk verwijst naar Kierkegaard. Met het einde van de film, Ingen die door Johannus weer tot leven wordt gewekt kan ik echter helemaal niets en die scène had voor mij rustig weggelaten mogen worden.

3,5*

Zware kost, dat blijkt wel uit het feit dat van de 12 bezoekers in de zaal er 5 deze voortijdig verlieten. Hadden waarschijnlijk de inhoud niet goed gelezen want anders hadden ze moeten weten dat dit geen film was voor een gezellig avondje uit. Ik werd zelf ook niet helemaal vrolijk van deze film over een getraumatiseerde vrouw, waarvan wij vier aspecten te zien kregen uit haar turbulente verleden. Bijzonder was wel dat elk van de vier momenten uit het leven van die vrouw - elk met een andere naam - gespeeld werd door een andere actrice zoals o.a. Adèle Exarchopoulos - Sandra in dat gedeelte van de film - die wij vooral kennen van haar rol in La Vie d'Adèle. Ik vond dat gedeelte trouwens ook het beste. Van het waarom van die trauma's van Renée - met Renée begint het eerste gedeelte van de film - werd trouwens niet al te veel prijs gegeven. Het was voor mij dus af en toe best wel puzzelen.

3.0*

Weinig boeiende film die het voor mij eigenlijk voornamelijk moest hebben van de scène met de mooie Zdenka die voor "straf" gestempeld werd en de scènes met de zeer aantrekkelijke jonge conductrice. Ook die scène met die jonge vrouwen die poseerden in dat nepvliegtuigje vond ik best wel geslaagd. Maar die Milos vond ik maar een kluns. Die kwam mij veel te vaak in beeld. Dat hij op het einde een "heldendaad" verrichtte veranderde daar helemaal niks aan.
Dat deze film in 1968 de oscar kreeg voor beste buitenlandse film vind ik nogal vreemd. Er werden destijds aanzienlijk betere Tsjechische films gemaakt. Óf... was de reden politiek, zou natuurlijk ook kunnen i.v.m. de invasie van Sovjet troepen in dat jaar in Tsjechië die een abrupt einde maakte aan de Praagse Lente.

Waardering: nipt 3,5*

Grandioos.

Buster Keaton heeft voor mij nu wel definitief bewezen dat hij de grootste komiek is in de periode van de zwijgende cinema. Vergeleken met zijn verrukkelijke komedies zijn de filmpjes met Charlie Chaplin eigenlijk niet meer dan aardig.
"Our Hospitality" is op alle fronten ijzersterk, misschien nog sterker dan "Sherlock Jr" die tot nu toe voor mij zijn beste film was.
De volgende scènes zijn als het ware om in te lijsten;
1.) De bijzonder komische zwerftocht met een primitieve trein. Magistraal. Ik heb voortdurend in een deuk gelegen.
2.) De scène bij de waterval waarin Buster Keaton zijn liefje redt. Die stunts van hem en dat allemaal zonder special effects. Hoe krijgt die Keaton het toch voor elkaar.
En zo valt er nog veel meer te genieten.
"Our Hospitalty" behoort voor mij met het eerder genoemde "Sherlock Jr" tot de meesterwerken van Buster Keaton en zelfs ook van de hele zwijgende cinema. Dat deze magistrale film voor mij de hoogste waardering krijgt, dat spreekt uiteraard vanzelf.

5,0*

Leuke komedie waarbij ik tig keer zo veel moest lachen als bij het zien van de veelgeprezen Franse komedie "Intouchables". Voor het belangrijkste deel ligt dat aan de hoofdrolspelers. Zet Zooey Deschanel in een komedie en de film scoort voor mij gelijk een halve ster hoger. Heerlijk die uitstraling die zij heeft. Ook die andere zussen en uiteraard Ned deden het prima in deze feel good movie waarbij ik mij dit keer niet stoorde aan de voorspelbaarheid en het enigszins hoge clichégehalte. Dit filmpje gaf mij gewoon een goed gevoel en om dat gevoel gaat het bij mij als ik naar een komedie kijk. Ik heb schoon genoeg van al die ellende die ik de laatste jaren in zo veel arthouse drama's kreeg voorgeschoteld en ik denk dat ik niet de enigste ben. Deze film die ik gezien heb tijdens een voorpremière kreeg in ieder geval lovende reacties.

Drama Ik heb hier niets dramatisch in kunnen ontdekken. Voor mij was het 100% komedie.

4,0*

Deze film moet het voor mij vooral hebben van het uitstekende en ook wel zeer realistische eerste half uur. Zo zou het er bij de dropping van parachutisten tijden D-Day best wel aan toegegaan kunnen hebben. Daarna werd het natuurlijk wel een stuk ongeloofwaardiger althans vanuit de realiteit gezien zoals het destijds in Normandië afspeelde. maar ja, dat kon je ook verwachten als je je verdiept had in het plot. Onderhoudend was het zeker wel, ook vanwege het feit dat er in de eigen taal gesproken werd en de SS 'rs er ook alles aan deden om er als alom gevreesde SS 'rs uit te zien. Oh ja, die "stoere" Française zag er best wel aardig uit. Prima filmpje dus dit Overlord om te bekijken als je niks te doen hebt.

3,5*

GENIAAL!

En dat is niet alleen vanwege de magistrale eerste 10 minuten waarbij deze regisseuse liet zien dat zij hiermee destijds de tijd ver vooruit was. Ook de rest van deze surrealistische fabel is trouwens schitterend zoals het wonderlijke boottochtje van Eva en Robert. Het is natuurlijk wel de engelachtige meestal in het wit geklede verschijning Eva die deze film maakt. Ook niet te vergeten trouwens de zeer mooie soundtrack die uitstekend paste bij dit mooie sprookjesachtige filmpje die voor mij hiermee dat andere soortgelijke Tsjechische filmpje uit hetzelfde jaar Valerie a Týden Divu moeiteloos evenaart.

Dat ik nu pas van dit filmpje gehoord heb komt o.a. omdat Tsjechië kenner Baggerman deze film niet in zijn top 125 had staan. Waarschijnlijk is Baggerman niet zo gecharmeerd van dit soort films want het voor mij eveneens uitstekende Sedmikrásky van dezelfde regisseuse eindigde bij hem ook vrij laag in zijn verder uitstekende top 125 lijst.

5,0*