Meningen

Dezelfde acteurs en dezelfde locaties als in L' Eden et Après, maar dit is geen vervolg daarop. Je zou eerder zeggen een bewerking daarvan of een alternatieve maar dan wel gekuiste versie. Verder niet zo interessant eigenlijk.

3,0*

Als ik een lijst zou moeten samenstellen van de meest ontoegankelijke films aller tijden, dan zou deze denk ik met stip bovenaan staan. Aan het verhaal kon ik geen touw vastknopen. Zou dat komen omdat de film maar voor 80% af is? Ik denk het. Audiovisueel is de film niettemin dik in orde. De mysterieuze beelden met op de achtergrond de sacrale muziek van Andrzej Korzynski hielden mij aan deze film gekluisterd, hoewel ik er het eerste uur wel veel moeite mee had. De film had ook iets filosofisch zoals deze uitspraak (vertaald in het Engels) "Who Comes to Know Oneself, Comes to Know God" wat zoiets betekent als "Ken je zelve dan ken je God". Voor mij zo duidelijk als wat, hoewel het van mijn kant niet direct voor uitleg vatbaar is. Met logica heeft deze uitspraak namelijk niets te maken.

4.0*

Non stop bijna drie uur ellende. Tja, je moet er voor in de stemming zijn en dat was ik nu niet bepaald. Had deze film daarom beter nu niet moeten gaan bekijken, zeker niet omdat dat hele corona gedoe waarmee we elke dag geconfronteerd worden mij nu ook niet bepaald in een vrolijke stemming brengt. Slecht is de film natuurlijk niet, maar het duurde wel allemaal erg lang en ik vond het ook niet bepaald interessant wat ik allemaal voorgeschoteld kreeg. Al die dorps- en plattelandsellende waarmee je geconfronteerd werd. ja, ik geloofde het op een gegeven moment wel. Film moest het voor mij daarom helemaal hebben van die scènes waarin je direct met de oorlog geconfronteerd werd. Die waren zonder meer erg sterk.

3,0*

Bizarre psychologische thriller waarin ik toch duidelijk de invloed van Roman Polansky en David Lynch in meen te herkennen. Zeker gezien de beelden en de onheilspellende sfeer die nog eens extra verhoogd werd door de uitstekende passende score van Simon Boswell. Niettemin vond ik deze film het bekijken meer dan waard maar hij eist wel de volle aandacht van de kijker want anders raak je het spoor heel snel bijster. Dat alles zich in het het hoofd van John afspeelde werd mij al heel snel duidelijk. Op een gegeven moment zag ik hetzelfde bord met etensrestanten waaruit John in zijn appartement had gegeten in de kamer van de meisjes staan. In de DVD-inlay werd dit alles nog eens duidelijk bevestigd.

3,5*

Deze film beviel mij toch een stuk beter dan Blue Spring en dat heeft deze vooral te danken aan het ijzersterke eerste uur dat alles weg had van een komische roadmovie. Echter, na een uur kwam de ommekeer. De groep viel uit elkaar, van komedie werd het een drama, de miniverhaaltjes die we van elk van de negen te zien kregen kwamen bovendien mij nogal oninteressant over en zodoende viel dat heerlijke roadmovie sfeertje van het eerste uur helemaal weg. Echt heel jammer.

Waardering; 1e uur 4,5*, 2e uur 3,0*

3,5*

Deze film moet het voor mij helemaal hebben van de schitterende sfeertekening van het Budapest van vlak vóór het uitbreken van de 1e Wereldoorlog. Je voelt constant dat er onheil op komst is maar wat dat onheil is kom je niet te weten. Onzekerheid troef. Wat gebeurt er met de uitverkoren hoedenmaakster? Hoe zit het met die broer van Irisz? Je zit er constant op te wachten en dan.... eindigt de film met een beeld uit de loopgraven. That's it. De regisseur vond het niet belangrijk om verder in te gaan hoe het met die door mij geciteerde personages verder afliep. En dat is ook de reden dat veel bezoekers de filmzaal geïrriteerd uitliepen met de opmerking van "Waar heb ik nu in godsnaam naar zitten kijken". Zij wilden dus duidelijk een afgerond verhaal maar dat kregen ze niet. De regisseur heeft in het volgende uitstekende interview Mijn Angst is Mijn Brandstof het e.e.a. uitgelegd. Sunset is wat ik daaruit begrepen heb meer een existentialistische film. De meeste nare dingen gebeuren gewoon zonder dat wij weten waarom. Leef ermee lijkt de regisseur te zeggen maar dat laatste schijnen wij maar niet te kunnen. Alles moet verklaard worden. Filmliefhebbers die dat vinden kunnen deze mooi vormgegeven mysterieuze film maar het beste links laten liggen.

4,0*

Deze film vanavond gezien ihk van het afscheidsfeest Filmhuis Cinemariënburg, dat een onderdeel was van Artthouse Lux in Nijmegen.

Over de film;

De beelden van de natuur in deze film oogden zeer mooi. De beelden echter van de in lompen geklede dorpsbewoners met hun geschreeuw vond ik afgrijselijk. Ik kon mij niet in het minst in de personages inleven. Het einde, de tocht van Orin naar de Narayama oogde wel weer mooi maar kon deze film die ik in zijn totaliteit vreselijk saai vond en bovendien veel en veel te lang duurde toch niet redden.

2,0*

Best wel geamuseerd met deze Russische film waar de Mari vrouwen centraal staan. Heeft inderdaad iets Decamerone-achtigs al die losse verhaaltjes, waarvan er sommige volgens mij niet meer dan een paar minuten duurden. Verreweg het mooiste verhaaltje vond ik dat van onder de naam "Ormarche". Een stel heren maakten hun opwachting en nodigden de dames uit voor het spelletje "Let's Play Hoof". Een van de heren gooide een varkenspoot naar het midden van de zaal. De dames stortten zich er op en de dame die het eerst de varkenspoot in handen kreeg voerde een verrukkelijk dansnummertje in evakostuum op. Daarna gingen alle dames het voorbeeld volgen. Die naaktscènes behoren voor mij tot de mooiste erotische scènes in filmland die ik ooit gezien heb. Zonder die scène had de film van mij niet meer dan een 3.5* gehad. De taal die trouwens gesproken werd is het Marisch, een Fins-Oegrische taal. De Russen synchroniseren trouwens niet na, maar vertalen alles via een voice-over. Niet prettig, maar toch altijd beter dan nasynchronisatie.

4.0*

Horrorfilmpjes met een zeer laag gemiddelde laat ik meestal links liggen, tenzij sommige users - Onderhond in dit geval - er een positieve recensie over schrijven.

Uitgaande van de trailer verwachtte ik niet veel van dit filmpje. Achteraf viel het allemaal best mee maar er had hier volgens mij toch meer uitgehaald kunnen worden. Ik vond het alles bij elkaar nogal rommelig. Aan het verhaal kon ik af en toe geen touw aan vastknopen, maar dat kan ook liggen aan het feit dat de film niet ondertiteld was. Het occulte sfeertje werd daarentegen best fraai weergegeven, hoewel bepaalde gore scènes de boel voor mij toch nog een beetje verpestten. Sommige scènes vond ik behoorlijk smakeloos. De soundtrack vond ik daarentegen over het algemeen zeer geslaagd. Alleen vond de regisseur het ineens nodig tijdens de aftiteling er van die schreeuwerige pokkeherrie in te gooien. Heel jammer. De renaissance-achtige muziek die wij ergens in het begin te horen kregen en die mij deed denken aan de muziek van Monteverdi vond ik schitterend.

3,0*

Uitstekend drama dat begint met de beelden van een schitterend Russisch winterlandschap. De (v)echt-scheiding zo herkenbaar voor mij en waar niks typisch Russisch aan is vond ik zeer goed weergegeven. Tja, niets is zo vreselijk als je wilt gaan scheiden maar een van beiden kan het huis niet gelijk uit. Dat leidt in het ergste geval tot slaande ruzie. Had in mijn geval - en dan heb ik over mijn scheiding zo'n pakweg 35 jaar geleden - niet veel gescheeld. Maar genoeg hierover, verder over de film.
Mooie naaktscène trouwens tussen Zhenya en die eenvoudige man en ook die scène van die mensen die op zoek waren naar de jongen en dat in een winters landschap was zeker het aanzien meer dan waard. Hilarisch ook die scènes met die moeke van Zhenya en die scène waarbij de boze (ex)echtgenoot Zhenya de auto uitzette. Genoeg dus om deze film door mij met minstens een 4.0* te waarderen ware het niet dat deze film toch nog iets verrassends in petto had. Was die jongen in het mortuarium nu wel of niet de zoon van Boris en Zhenya. Zhenya zei van niet, maar was dat niet ontkenning of beter gezegd verdringing. Ik denk van wel. De flyer aan het einde over de vermissing van de jongen doet anders vermoeden maar ze kunnen het ook vergeten zijn om die weg te halen. Tja, wat is het nu? "Vul zelf maar in" lijkt de regisseur te zeggen. Een antwoord van zijn kant blijft in ieder geval achterwege. En laat ik dat nu juist het sterke vinden in deze film, anders zou het weer zo'n doorsnee film van een vermist persoon zijn geworden waar we er al zo veel van gezien hebben.

4.5*

Mooie film met een prachtige rol van Abbey Hoes als Nena. Mooie jonge vrouw ook. Film heeft behalve de aantrekkelijke Nena ook een goed verhaal. Haar vader die tot aan zijn hoofd verlamd is, hierdoor in een rolstoel gekluisterd zit en daarom het leven beu is. Kan dat me enigszins voorstellen en ik vroeg mij daarom ook af of ik in zo'n situatie verder zou willen leven. Ik weet het niet. Om jouw leven vrijwillig te willen of laten beëindigen, daar is wel moed voor nodig. De laatste scène vond ik trouwens best wel mooi maar ook zeer heftig. Zeer geslaagde film dus deze Nena, waarvan de regisseur vorige week bij Lux op bezoek was om het e.e.a. over deze film toe te lichten.

3,5*

Mooie satire op de oppervlakkige wereld van de mode, waarin alles draait om uiterlijke schoonheid. Dit werd mooi verwoord in de dialoog tussen de fashion designer en Dean waar de fashion designer tegen Dean zegt dat hij - Dean dus - nooit voor Jesse gestopt zou zijn als hij haar niet zo mooi vond. Dean was namelijk van mening dat de persoonlijkheid belangrijker was. Dat is het natuurlijk ook, maar wat voor persoonlijkheid iemand heeft, dat weet je natuurlijk nooit wanneer je iemand voor het eerst ontmoet. In de eerste kennismaking draait het toch om het uiterlijk. Niet alleen in de modewereld, ook in het dagelijks leven. Stel je voor, je zit op een terras, je steekt een sigaret op maar je hebt geen vuur. Links en rechts van je zitten dames die beiden roken. Aan wie vraag je een vuurtje? Zeker weten aan de dame die je het aantrekkelijkst vind. Ik in ieder geval wel.

Verder wil ik nog even vermelden dat ook op audiovisueel vlak ik deze sfeervolle horror thriller zeer geslaagd vind. Nu is dat aan een regisseur als Nicolas Winding Refn wel toevertrouwd. Tot nu toe nog geen enkele film gezien van deze regisseur die mij op visueel vlak teleurstelde.

4.0*

Deze film zo'n 2½ jaar geleden bekeken op mijn destijds veel te kleine computerscherm. Ik was er destijds niet enthousiast over omdat het verhaal mij niet wist te boeien. Nu deze film herzien maar dan wel op mijn grote flatscreen TV scherm en wel zónder ondertiteling. Nu viel het mij pas op hoe indrukwekkend de cinematografie van deze film is die absoluut niet onderdoet voor die van Letyat Zhuravli (1957) hoewel het verhaal van die film wel stukken beter is. Het neemt niet weg dat mijn waardering voor "Letter Never Sent" flink naar boven moet worden bijgesteld, want tja bij een filmbeoordeling draait het nu eenmaal niet alleen om het verhaal.

Waardering; verhoogd naar 4.0*

Drama's zijn de laatste tijd niet bepaald mijn ding maar dit drama heeft mij niettemin keihard weten te treffen. Deze film blijft maar door mijn hoofd spoken want wat is de betekenis van dit alles? Gezonde mensen moeten zich opofferen voor mensen met gebreken!?. Dit gaat regelrecht tegen de natuur in, regelrecht o.a. tegen de filosofie van Nietzsche die vond dat de zwakken ten onder moesten gaan en je ze nog een handje moest helpen ook. Niet in dit verhaal dus. Het lot van de gezonde kinderen op deze idyllische kostschool is om zich volledig in dienst te stellen voor de fysiek ongezonden in de samenleving zelfs als dit onvermijdelijk de dood voor de gezonden tot gevolg heeft. Absurder kan het niet, maar ik houd wel van het absurde. Ik moest soms ook aan de film Kynodontos denken. Ook in die film was er voor de kinderen geen contact met de "gevaarlijke" buitenwereld.
"Never let me go" heb ik ervaren als een beklemmend surrealistisch drama, maar voor mij juist vanwege het absurdisme wel als een uitstekend drama die nog lang door mijn hoofd zal blijven spoken en dat laatste kan van de meeste drama's die ik de laatste tijd gezien heb niet bepaald gezegd worden. En wat het acteren betreft; Carey Muligan is voor mij hard op weg de beste actrice te worden van de huidige cinema. Net zoals in "An Education" deed ze het ook in deze film weer voortreffelijk en ze stak voor mij met kop en schouders boven die andere zeer bekende actrice Keira Knightley uit, die hetzij gezegd ook niet onverdienstelijk acteerde.
Net als user "lykathea" ben ik van mening dat deze film - voor mij tot nu toe de beste van het jaar - de meeste impact op je heeft als je er van tevoren niets over gelezen of gezien hebt. Ik heb dit ook niet gedaan en dat was achteraf maar goed ook.

4,5*

Hoe kun je van een simpel verhaaltje toch een mooie film maken. Laat dat maar aan Terence Malick over. Ook nu na herziening blijf ik dit een zeer mooie film vinden hoewel de film ook zijn zwakke momenten kent. Het eerste uur waarin wij de confrontatie zagen van de kolonisten met de inheemse bevolking vond ik het meest interessant, maar daarna nadat de kolonisten de inheemse bevolking van hun land verjaagd hadden werd het drie kwartier lang even niet erg bijzonder, het verhaal wist mij even niet te boeien - het ging eigenlijk helemaal nergens meer over - maar het laatste half uur dat zich in Engeland afspeelde vond ik weer ijzersterk. Tja, en het einde - wij zien een snel stromend riviertje en een zeer hoge boom - is typisch Malick. Die hoge boom moest natuurlijk vooruitlopend op die film "The Tree of Life" voorstellen.

Cinematografisch is het zoals bij alle films van Malick weer dik in orde en dat kan ook gezegd worden van de soundtrack die wel degelijk bij de beelden pasten. Al met al een mooie film dus van Malick die het echter niet haalt bij zijn meesterwerken "Days of Heaven" en "The Thin Red Line". Of "The Tree of Life" ook tot zijn meesterwerken zal behoren zal moeten blijken uit de door mij geplande herziening deze week. Mijn eerste kijkbeurt leverde niet voor mij datgene op wat ik van die film verwachtte.

4,0*

Deze film bezorgde mij na afloop een zeer aangenaam gevoel ondanks dat deze western-roadmovie best wel voorspelbaar was. De beelden van het Texas anno 1870 oogden zeer mooi, dat de wonden van de Texanen om de verloren oorlog tegen de Noordelijke Staten nog vers waren was duidelijk te merken. Dat bracht soms wel de nodige spanning in deze best wel goede western. Toch zou deze film voor mij niet hoger gescoord hebben dan een 3,5 als ik niet zo gecharmeerd was van het voortreffelijke spel van Helena Zengel in de rol van Johanna. Vooral het einde vond ik ondanks de voorspelbaarheid toch wel zeer hartverwarmend.

4,0*

Mooi, gewoon mooi.

Knullen die met een grote autoband de brug afspringen en zich de rivier af laten zakken. Hond mag ook mee. Daar begint deze film dus mee. Verder ontmoet Zandzhar de zeer aantrekkelijke Lena en de scène waarbij Lena mee mocht liften op de autoband (zie poster) vond ik oh zo schitterend, gewoon om in te lijsten. Poëzie ten top. Zo kent deze tot voor kort mij volstrekt onbekende film nog meer zeer mooie scènes. Met dit soort schattige feel-good movies mogen ze mij vaker verblijden. De doorgaans vrolijke muziek die de film een apart sfeertje gaf paste er trouwens uitstekend bij.

4.0*

Ming-liang Tsai is duidelijk niet mijn regisseur. Ook deze inmiddels derde film die ik van hem gezien heb moet het voor mij doen met een bescheiden waardering van drie sterren en dat heeft deze voor mij zeer saai aandoende film vooral te danken aan de werkelijk schitterende scène met de drijvende koffer aan het einde. Voor de rest - ik heb het al gezegd - is saaiheid troef in deze film die net zoals in het eveneens nogal slaapverwekkende "Vive l' Amour" gaat over eenzaamheid. Op visueel vlak is deze film zeker niet slecht maar muv het gedeelte dat zich in Parijs afspeelde boeide mij deze film totaal niet. De vraag blijft dus of ik mij nogmaals moet wagen aan een film van deze Tsai. Ik denk het toch maar niet.

3,0*

Over dit tweede deel van de Nibelungen ben ik minder enthousiast dan over het eerste deel "Siegfried", dat mij toch een stuk meer wist te boeien, maar niettemin blijft "Kriemhilds Rache" toch een mooi stuk zwijgende cinema. Mooie decors, mooie gevechten tussen Hunnen en Nibelungen. Ook het brandende paleis oogde zeer mooi. Zeer belangrijk voor de Nibelungen in zijn geheel vond ik toch ook de muziek van Gottfried Huppertz die van de verfilming van de Nibelungen een symphonisch gedicht maakten.

4,0*

Magistrale verfilming van de Nibelungen sage "Siegfried". Ik vond hem beter als Fritz Lang's "Metropolis". De zeer Wagneriaans klinkende score van Gottfried Huppertz paste uitstekend bij dit monumentale werk vol mytische motieven. Dit is echt zo'n film waarbij woorden overbodig zijn; de beelden zeggen meer dan genoeg. Expressionisme ten top. Indrukwekkende decors en prachtige scènes, zoals de scène waarin Siegfried de draak bestreed. Ook de scènes in het bos en de laatste scène waarin Kriemhild wraak zwoor voor de dood van Siegfried vond ik bijzonder mooi.

Fritz Lang is voor mij zonder meer de beste Duitse filmregisseur van de jaren twintig, beter dan Murnau, wiens film "Faust", ook een verfilming van een Duitse sage, ik toch aanzienlijk minder indrukwekkend vond, ondanks de betere special effects.

5,0*

“De stilte der natuur heeft veel geluiden”.

Met dit citaat van Henriette Roland Horst begint deze inmiddels veelbekeken Nederlandse documentaire "De Nieuwe Wildernis". De makers echter hadden van dat citaat helaas niets begrepen, anders zouden ze die rotmuziek en die vreselijke voice-over weggelaten hebben en alleen de natuur laten spreken. Dat laatste betekent dus alleen de geluiden van de ganzen, het overige gevogelte, de paarden, de wind, het onweer etc. Maar ja, de makers zullen wel gedacht hebben, het is een documentaire gemaakt voor het grote publiek en die hebben nu eenmaal geen verstand van de natuur, dus moet alles op een kinderlijke manier uitgelegd worden. Heel jammer want de natuuropnames waren zonder meer zeer mooi, maar de door mij genoemde negatieve punten weerhouden mij ervan deze docu een hoge waardering te geven.

3,5*

Vijf steden, vijf taxichauffeurs, één nacht. Het hadden voor mij vier steden en vier taxichauffeurs mogen zijn. Rome hadden ze voor mij gewoon weg mogen laten. Niet dat ik iets tegen Rome heb - ik ben er zelf geweest - maar wel tegen Roberto Benigni, een vreselijke acteur die denkt dat hij heel bijzonder is. Wat een druktemaker. Geen een keer om hem kunnen lachen. Met de overige vier filmpjes is daarentegen niets mis. Mooie verhalen en vooral om niet te vergeten de schitterende beelden van vooral L.A., New York en Helsinki bij nacht. Ook de zeer mooie soundtrack mag zeker niet onvermeld blijven.

3.5*

Deze film die ik vandaag weer eens herzien heb heeft meer weg van een gedramatiseerde documentaire dan van een speelfilm. Geen ongeloofwaardig romantisch gedoe zoals in die film van James Cameron, maar gewoon een waarheidsgetrouwe reconstructie van de ondergang van de Titanic zoals het exact 100 jaar geleden gebeurd is. Deze film biedt wel niet het visuele spektakel zoals bij de Titanic verfilming van 1997 maar toch bevalt mij deze zwart/wit verfilming uit 1958 stukken beter. Volkomen terecht ook dat door de BRT en BBC deze film vandaag als herdenking van de ramp hebben uitgezonden en niet de met oscars overladen overdreven geromantiseerde verfilming met het koppel DiCaprio en Winslet uit 1997.

Nog even een opmerking;

Wat mij opviel is dat de Titanic in deze verfilming van Roy Ward Baker niet in tweeën brak. Kan het zijn dat men dat in 1958 gewoon niet wist? Pas in 1985 werd immers het wrak van de Titanic ontdekt.

4,5*

Hoewel ik het boek best wel aardig vond wist de film mij maar niet te boeien. Elke keer die flashbacks vaak op de meest ongelegen momenten deden de film geen goed. Ik denk dat als de film zich alleen af zou spelen in het huidige Lissabon de film er beter afgekomen zou zijn, maar ja dat is dan weer strijdig met het boek, wil men althans de verhaallijn daar van volgen. Jeremy Irons deed het best wel goed, daar ligt het dus niet aan, ook sommige filosofische uitspraken waren best om over na te denken, maar voor de rest vond ik het maar zozo. Misschien leent het gelijknamige boek gewoon ook niet om verfilmd te worden, maar dat geldt voor meerdere boeken. Ook de verfilming van Cloud Atlas vond ik geen succes.

Waardering: nog net een 3,0*

Verrassend sterke film hoewel het in het eerste uur daar niet naar uitzag. Het verhaal vond ik aanvankelijk niet zo interessant en ik had het i.m.o. voorspelbare einde al in mijn hoofd zitten. Dat einde bleek echter toch heel anders te verlopen dan ik gedacht had. Ik ergerde mij de hele film wel groen en geel aan die journalist Lou Bloom - een vreselijk irritant personage, die ik het ergste zou toewensen - en hoopte ook dat hij ten slotte als malafide journalist ontmaskerd zou worden, wat ook gebeurde. "Helaas" had dat voor hem geen enkele nadelige consequentie, integendeel zelfs. Hij kwam zelfs als winnaar uit de strijd. En laat dat laatste nu datgene zijn wat deze film juist zo goed maakt, want wat heb je achteraf aan een voorspelbaar- en clichématig einde, waarbij de bad guy altijd verliest. Helemaal niets eigenlijk. Dat hebben we namelijk al tig keer in andere films gezien.

4,0*

Ik kende Suzuki slechts van een drietal films: Tokyo Drifter, Branded to Kill en Pistol Opera die overigens radicaal verschilt met die andere twee. Naar aanleiding van zijn overlijden heb ik mij maar eens verdiept in zijn mindere bekende films waaronder dit Gate of Flesh uit 1964. Wel, deze viel mij absoluut niet tegen. Het kleurengebruik vond ik zeer goed gekozen, het kwam die kleurrijke jurkjes die de dames droegen zeer ten goede. Filmpje kende ook een paar lekkere sadistische scènes, zoals die ene stoute dame die een paar keer van de andere dames flink met de zweep kreeg.

Tot zover het vermaak. Wat deze film voor mij ook zeer interessant maakte was de tijd waarin het verhaal zich afspeelde. Dat was in de jaren na de Japanse nederlaag (1945-1952) toen het land bezet werd door Amerikaanse troepen. Dat was dus goed te zien in deze film. Je zag nogal wat G.I.'s en de littekenen van de oorlog waren duidelijk zichtbaar. Over de dames van lichte zeden die ook wel pan-pan meisjes werden genoemd las ik het volgende:

Pan-pan-meisjes worden ook wel ‘vrouwen van de nacht genoemd met hun felgekleurde westerse jurken, kauwgum en hun grof taalgebruik.[9] Hun provocatieve (kleding)stijl zou bestaan hebben uit hoge hakken, rode lippen, nagellak, sigaretten en een sterk parfum.

Dat komt dus volledig overeen met de vier wilde dames die we in deze film te zien kregen. Dus bepaald ongeloofwaardig is deze film geenszins.

4.0*

De regisseur moet gedacht hebben; een stoet bekende en aantrekkelijke actrices, laat ze ook nog maar even blèren en hup je hebt een musical. Het publiek pikt het toch wel. Nou, ik heb alle moeite moeten doen om niet in slaap te vallen. Het was slaap-, slaap- slaapverwekkend . Dit was dus echt helemaal niks en het is echt niet omdat ik niet van musicals houd. Van de musicals uit de jaren vijftig met Fred Astaire en vooral Gene Kelly kan ik nog steeds bijzonder genieten. Het probleem met deze film is en dat geldt ook voor een film zoals Sweeny Todd dat de muzieknummers allemaal zo oudbollig en bombastisch klinken. Dit soort musicals zijn volgens mij ook echt uit de tijd. Ik heb in ieder geval besloten dit soort films in de toekomst links te laten liggen. Geef mij maar een goede muziekfilm.

1,0*

Mij eindelijk eens gewaagd aan dit drieluik van Kobayashi. Dat ik het zo lang uitgesteld heb komt vooral door de lengte, die mij ook nu bij het eerste deel behoorlijk tegen zit. Volgens mij werd dit drieluik ooit in zes delen eens op een Duitse TV zender - natuurlijk nagesynchroniseerd -uitgezonden. Dat was in de jaren zestig dacht ik. De executiescène kon ik mij nog zeer goed herinneren.
Over dit drieluik die je het inderdaad het beste in zes delen kan bekijken - anders verslapt je aandacht - kan ik niet helemaal enthousiast zijn. Het duurde erg lang voordat deze film - het 1ste deel dus - mij echt wist te boeien. Veel scènes met nutteloze dialogen voegden helemaal niets toe. Die 200 minuten hadden van mij best teruggebracht kunnen worden tot zo'n 120 a 130 minuten.
Over het verhaal verder; tja, dat de Japanners niet zachtzinnig met de Chinezen omgingen is algemeen bekend. Dat hebben we al gezien in films die gingen over het massacre in Nanking. Niets nieuws dus. Wel knap niettemin dat Kobayashi destijds al een film durfde te maken over een van de meest zwarte bladzijden in de Japanse geschiedenis, waarin de Japanners in een niet bepaald positief daglicht werden gesteld. De Japanners hebben de neiging die zwarte bladzijde nog wel eens te willen verdringen.
Wel opvallend trouwens dat op dit 1ste deel bijna twee keer zo veel gestemd werd als op deel 2 resp. deel 3. Waarschijnlijk konden de meeste filmliefhebbers het niet opbrengen nog eens uren te besteden voor de andere twee delen. Kan mij dat wel enigszins voorstellen. Ik heb daarentegen A gezegd en zal daarom ook B zeggen en heb besloten de overige twee delen deze week nog te bekijken. Want ja, laten we eerlijk zijn, net zoals het drieluik van LotR vormt het drieluik van The Human Condition voor mij één geheel.

3,5*

Nou, deze film maar eens bekeken dit gezien het naakte vrouwen-quota dat volgens Cikx flink werd overschreden. Dat viel mij nog enigszins mee maar als ik de film hier alleen op zou moeten waarderen, dan kreeg de film van mij toch een flinke onvoldoende want ik vond dit het minst boeiende van de film. Die vrouwen zagen er bovendien nog lelijk uit ook, maar ja, ik houd niet van Japanse vrouwen in kimono's.

Wat deze film voor mij boven het gemiddelde uitstak was de regelmatige overgang van de realistische beelden naar tekeningen en animaties. Die zagen er bijzonder fraai uit. Vooral de overgang naar die zwart-wit tekeningen in het begin was om van te smullen zo mooi. Ook de soundtrack vond ik zeer goed. Zoals die scène op de muziek van de bolero van Ravel. Na zo'n 40 minuten vond ik het wat saai worden maar de laatste 10 minuten waren dan weer erg goed.

Waardering: nog net een 3,5*

Wat is er in godsnaam met Aronofsky aan de hand? Hoe kan iemand die een meesterwerk maakte zoals Requiem for a Dream een sentimentele draak afleveren zoals dit wanproduct Noah? Heeft Aronofsky soms het goddelijke licht gezien? Je zou het haast wel zeggen gezien de bloedserieuze benadering van deze episode uit de Joodse mythologie. De soundtrack was gewoon niet om aan te horen. Wat een zeikmuziek. Nu zou ik nog wel het e.e.a. kunnen vertellen hoe ik over de vrije bewerking van dit Bijbelse verhaal denk, maar dan overtreed ik een van de gedragsregels van Movie Meter; de gedragsregel dat discussies over religie niet zijn toegestaan. Want ja, laat ik het maar eerlijk zeggen; ik heb een bloedhekel aan het Oude Testament. Een discussie door mij daarover zou al snel verhit worden vrees ik.

Ter afsluiting,

Het moge duidelijk zijn; Noah - ik heb het bekijken lange tijd uitgesteld - is de slechtste film die ik dit jaar gezien heb en die van mij ook de laagste waardering krijg. Tja, het kan verkeren met een regisseur die behalve met het door mij eerder genoemde R.F.A.D. ook met Pi en Black Swan toch zeer goede films heeft gemaakt. Mocht Aronofsky op de weg van Noah verder gaan dan houd ik zijn volgende films verder voor gezien. Dat is iets wat zeker is.

1,0* omdat ik niet minder geef.