Meningen

Deze film moest het voor mij helemaal hebben van de mooie erotische plaatjes van Maraya die voor mij in haar nakie een lust voor het oog was. Als kannibalen-film stelt het eigenlijk nauwelijks iets voor hoewel ik dat nu ook weer niet bepaald hinderlijk vond en ik kan dit bovendien ook niet direct een horrorfilm noemen maar eigenlijk gewoon een gemiddelde avonturenfilm waarvan de afloop sowieso voorspelbaar was. De animal cruelty was natuurlijk wel een minpunt maar ik ga de film daar niet te veel op veroordelen. Als ik me daar zo aan stoorde had ik 'm gewoon niet af moeten kijken.

3,0*

Schitterend!

Ook dit filmpje mag er zijn. Het ziet er allemaal pico bello uit en ja, die regisseur moet toch wel bekend geweest zijn met het werk van Jeroen Bosch gezien het uiterlijk van het Beest. Erg sfeervol ook deze versie van "Beauty and the Beast" mede ook door de zeer passende decors en de begeleidende orgelmuziek. Maar, wat er natuurlijk met kop en schouder boven uitsteekt is de verschijning van de bijzonder mooie Julie, schitterend vertolkt door Zdena Studénková. Tja, ik heb nu eenmaal een zwak voor mooie vrouwen. En dat speelt voor mij bij de beoordeling van een sprookje zoals dit zeer sterk mee .

Oh ja, nog even dit. In mijn recensie bij Spalovac Mrtvol (1968) schreef ik o.a. dit:

Jammer eigenlijk dat er aan die Praagse Lente zo'n abrupt einde kwam en hierdoor de Tsjechische cinema twintig jaar lang stil kwam te staan.

Deze woorden neem ik terug; "Panna a Netvor" en nog twee andere bijzonder mooie sprookjes ook in communistisch Tsjechië gemaakt na het neerslaan van de Praagse Lente hebben mijn ongelijk bewezen.

4,0*

Naar aanleiding van zeer negatieve berichten over The Paperboy die mij ter ore kwamen deze film maar eens gaan zien. Het werd slechts niet meer dan een poging want na 25 minuten gaf ik er de brui aan. Nog nooit is zo'n slechte opening mij de revu gepasseerd. De personages vond ik bovendien zo afstotelijk en het verhaal zo stompzinnig dat ik al snel op mijn horloge begon te kijken, mij afvragend; houd ik dit tot het einde vol? Neen dus want toen Nicole Kidman ten tonele verscheen in haar ordinaire outfit en haar vreselijk ordinaire accent toen was voor mij de maat vol. Die zogenaamde golden shower kon mij verder gestolen worden. Ik ben twee bezoekers die ontdekten dat ze in de verkeerde zaal zaten maar achterna gegaan. Achteraf gezien zat ik ook in de verkeerde zaal.

Daar ik de film niet afgekeken heb, blijf mijn stem dus achterwege hoewel ik er toch graag het laagste cijfer voor gegeven zou hebben.

btw De zeer negatieve berichten over deze film The Paperboy waren dus imo volkomen terecht.

Naar aanleiding van het overlijden van Satoshi Kon deze animatiefilm herzien en oh wat een juweel is deze film die behalve verbluffend mooie animaties ook een schitterend verhaal heeft en bovendien een magistrale soundtrack. Zou ik een film moeten beoordelen om de soundtrack dat maakt deze film grote kans bij mij op de # 1 positie terecht te komen. Mooiste scène is en blijft voor mij de parade waarin wij van alles zoals kikkers, koelkasten en zelfs het vrijheidsbeeld in een wervelende optocht de revu zien passeren. Ik moest wat het verhaal betreft denken aan die andere nu zeer op MM bediscussieerde film "Inception" die ook de droomwereld tot onderwerp heeft.

Toch jammer dat Satoshi Kon zo vroeg gestorven is. Ik had graag gezien dat hij nog meer van dit soort animatiefilmpjes uit zijn hoed had getoverd.

Waardering: onveranderd 5,0*

Deze film die ik gisteren ihk van "Best of the Fest" bekeken heb in Lux Nijmegen kwam mij nogal ongeloofwaardig over. Dat anno 2013 nog zulke godsdienstwaanzinnigen rondlopen in Oostenrijk kan ik mij eigenlijk niet voorstellen. Als het verhaal zich zou zijn verplaatst naar het Oostenrijk van de jaren vijftig van de 20e eeuw, dan hadden dit soort scènes best wel gekunnen. Die moslim had er dan weer niet in thuisgehoord. De entree van die gehandicapte egyptenaar maakte de film er zowiezo niet beter op. Die paste helemaal niet in het verhaal. Deze derde film van Ulrich Seidl die ik gezien heb moest het voor mij vooral hebben van enige hilarische scènes zoals de scène waarin Anne Maria een zwaarlijvige man in onderbroek wilde leren hoe die moest bidden. Voor mij verreweg de beste scène. Ook die neukscène in het park of zeg maar tuin der lusten vond ik best wel grappig. Wel typisch Seidl overigens dit soort scènes die je in elke film van deze regisseur wel kan verwachten. Seidl houdt er nu eenmaal van taboes te doorbreken maar de verrassing gaat er wel zo'n beetje af. Het wordt allemaal nogal voorspelbaar. Het wordt daarom tijd dat Seidl toch maar eens iets anders gaat maken.

2,0*

Neen, dit is het dus duidelijk niet. Had gedacht dat op visueel vlak hier nog enigszins van te genieten viel, maar neen, ik vond het er allemaal maar super lelijk uitzien, het was voor mij allemaal kitsch. Met het verhaal kon ik ook helemaal niets en dat gezang van die dame of dames was gewoon niet om aan te horen. En die dames - zeg maar barbiepoppen - zagen er trouwens ook oerlelijk uit. Was blij dat de film daarom ook eindelijk afgelopen was. In het kort gezegd: duidelijk niet aan mij besteed dit filmpje.

1,0*

Het plot mag dan allemaal best origineel zijn maar ik vond dit op visueel vlak een van de lelijkste films die ik ooit gezien heb. Mensen die op een gegeven moment allemaal hetzelfde gezicht kregen. Ik moest onmiddellijk denken aan het absurde toneelstuk Rhinoceros van Eugène Ionesco waar alle mensen transformeerden naar een neushoorn. Dat het allemaal - zo las ik in een recensie - een filosofische betekenis heeft, dat zal best wel. Maar dat maakt het voor mij nog geen mooie film. Afschuwelijk kleurengebruik, veel geschreeuw en verder dezelfde uitziende koppen met baard en haardos. Ja, op een gegeven moment geloofde ik het wel en was ik blij dat de film eindelijk afgelopen was. Film had zeker ook niet langer dan 90 minuten moeten duren.

2,0*

Deze film moet het dus duidelijk niet hebben van het verhaal maar voornamelijk van de bijzondere sfeer, teweeg gebracht door de mysterieuze verschijning Anna, de zeer fraaie beelden waarin droom en werkelijkheid door elkaar heen lopen en de mooie techno muziek van Laurent Garnier waarmee de film opent. Moest onmiddellijk denken bij die zeer fraaie opening aan de films van Gaspar Noé. Voor de rest waren mijn ogen voornamelijk gericht op de toch wel voortdurend in existentiële crisis verkerende vrouw Anna. Ja, de vrouw gaat bij mij in films een steeds meer belangrijke rol spelen.

Had van deze film trouwens ook zeer veel verwacht mede door de zeer hoge waardering van Onderhond én het zeer lage gemiddelde op IMDb. Tja, dat heb je als je dit soort films via Netflix te zien krijgt. Als het mainstream filmpubliek zich aan dit soort films gaat wagen dan is een hoge waardering meestal uitgesloten. Maar so what, mij mogen ze wel vaker verrassen met dit soort cinema waarbij het toch puur gaat om het gevoel dat zo'n film bij mij oproept en waarbij het verhaal van ondergeschikt belang is.

4,0*

Teleurstellend.

Het kostte mij behoorlijk veel moeite om mij door deze filmpjes heen te worstelen. Veel regisseurs hebben er i.m.o. er gewoon met de pet mee gegooid, zo inspiratieloos oogden meer dan de helft van de filmpjes. Verreweg het beste filmpje vond ik dat van Tom Tykwer met een heerlijk spel van Natalie Portman. Dat van de Coen Brothers mocht er ook zijn trouwens. Heerlijk gelachen om die kop van Steve Buscemi. Er waren nog enkele filmpjes die een voldoende scoorden, zoals dat van Coixet en Chomet, maar het overige vond ik middelmatig tot gewoon troep.

2,0*

Op 4 juni 2009 schreef ik dit over deze film;

Ik weet niet in wat voor stemming ik toen geweest was, maar nu bij mijn derde kijkbeurt wist deze film mij wél te raken en niet zo'n beetje ook. Ik heb er nu ook echt de tijd voor genomen hoewel ik er weer helemaal niets van verwachtte.

Laat ik alles eens op een rijtje zetten;

De fotografie; die is schitterend en kwam mij nog mooier over als de vorige keer. Dat kan ook niet anders, want de 2e keer zag ik deze film op mijn computerscherm en nu op de flatscreen grootbeeld. Dat is natuurlijk wel even een verschil.

De score van Ry Cooder: Die paste uitstekend in deze roadmovie.

Het verhaal: Voor mij toch het hoogtepunt van de film; de ontmoeting van Travis met Jane en vooral ook de ontmoeting van Jane met Hunter vond ik zeer hartverwarmend. Waarom deze schitterende scènes de eerste twee keer mij niet geraakt hebben, dat zal wel komen omdat ik niet in de juiste mood was. Maar goed, nu was ik dat gelukkig wel. Ben blij in ieder geval dat ik er de moeite voor heb genomen deze film opnieuw te bekijken.

Waardering; verhoogd van 2* naar 4,5*!!

De positieve punten in dit filmpje zijn voor mij de mooie beelden van de zee en de soundtrack die mij soms enigszins aan Satie deed denken. Als drama vond ik het daarentegen maar zozo. Ik kon mij nu niet bepaald in de hoofdpersonen inleven, zeker niet met die Cathal. Maar ja, dat kan ik nu eenmaal nooit met drugsverslaafden. De film zou niettemin voor mij toch een 3,0* gekregen hebben als ik op het einde niet zo getracteerd zou worden met zo'n verschrikkelijk voorspelbaar cliché einde.
1ste cliché: Fred Daly zit op het bankje, tuurt naar de zee, de verblijfplaats van Daly, het auto'tje werd als schroot weggevoerd, Fred blijf daarentegen rustig zitten. Ah, dacht ik. Fred heeft een vaste verblijfplaats gevonden. En dat klopte natuurlijk ook.
2de cliché: Fred durfde in het plaatselijke zwembad nooit van de duikplank af te duiken. Op het einde zien we Fred weer op de duikplank. Ah, dacht ik. Nu durft Fred wel te duiken. En ook dat klopte natuurlijk. Zo voorspelbaar en cliché allemaal. Sorry, hier trek ik een volle ster (1,0*) van af.

2,0*

Dit niet voltooid filmpje van Renoir maar weer eens bekeken en oh wat is het jammer dat Renoir deze film niet heeft afgemaakt. Dit is poëzie op zijn best. Nog nooit heb ik een meisje op een schommel zo mooi heen en weer zien bewegen. Toen ik de beelden zag moest ik denken aan de impressionistische schilderijen van Auguste Renoir. Helemaal toevallig is dat niet denk ik. Het verhaal speelde zich in dezelfde tijd af als toen Auguste Renoir - volgens Wiki de vader van de regisseur - zijn schilderijen maakte.

Voor mij is "Partie de Campagne" misschien wel de mooiste kortfilm die ooit gemaakt is en na herziening zonder meer de mooiste film van Renoir. Toch een stuk beter dan "La Règle du Jeu", die ik lange tijd zijn beste film vond.

4,5*

De derde film die ik van deze regisseur gezien heb en tevens ook de minste. Die animatie credits in het begin waren best mooi, dat wel, maar voor de rest was het veel geschreeuw en weinig wol. De humor kon mij absoluut niet bekoren. Maar ja, ik heb zowiezo toch wel moeite met die Japanse humor. De personages deden mij eigenlijk ook niks, met uitzondering van die dame dan. Tja, die had wel een mooi buikje, dat moet gezegd worden. Heel wat leuker om naar te kijkenen dan naar die stomme pakken van die schreeuwende kerels.

Neen, deze film was het dus niet. Geen schaduw in ieder geval van de film die Ishii vier jaar later maakte, het uitstekende "Cha no Aji".

2,0*

De bekende acteurs ten spijt, deze film of beter gezegd dit gefilmd toneel deed mij helemaal niks. Ik kon mij niet in het minst in de karakters inleven. Zij lieten mij Siberisch koud. Gelukkig duurde de film niet langer dan 71 minuten. Hiermee heb ik alles gezegd.

2.0*

Moeilijk voor mij om deze film behalve een drama ook een komedie te noemen. Die beelden in het concentratiekamp logen er anders niet om. Wel goed gevonden om in de rol van kampcommandant een keer een vrouw te nemen. Ja, dit soort vrouwen waren er destijds ongetwijfeld. Ilse Koch, om er maar een te noemen. Het bleken ook altijd oerlelijke vrouwen te zijn die hun frustraties daarom af moesten reageren op weerloze gevangenen.

Het deel van de film dat zich in Napels afspeelde vond ik niet zo interessant. Het deed af en toe wat Fellini-achtig aan. Je weet wel. Druk, druk, druk..... Veel gedoe om niks. Typisch Italiaans.

3,5*

Ik had deze film voor het eerst gezien op "You Tube" begin dit jaar. Daar het films bekijken op "You Tube" gelijk staat aan heiligschennis en dat geldt zeker voor deze film, heb ik deze film nu op dvd opnieuw bekeken. Nu met muziek en wel het schitterende oratorium "Voices of Light" van Richard Einhorn, wat de impact van dit tijdloos meesterwerk alleen maar groter maakte. Dit heeft het volledig te danken aan het schitterende acteerwerk van Renee Falconetti, hoewel de andere figuren ook op een geweldige manier door Dreyer worden neergezet in voor mij de beste zwijgende film aller tijden. Daar deze film vooral op het einde mij zeer deed ontroeren kan ik voor deze film ook bij herziening alleen maar de hoogste waardering geven.

5,0*

Heerlijke feel-good movie. Zeer sympathieke personages, waarbij ik bij die kroegbaas onmiddellijk moest denken aan die gorilla King Kong. Bovendien ook een leuke hond die als enige negatieve karakter eigenschap had dat ie niet van poesie hield. Die vrouw van die Peterson was trouwens ook best wel leuk. Had bovendien een goede smaak betreffende kleding.

Tja, dat is het zo'n beetje. Verder valt er eigenlijk niet veel meer te vermelden of het moet zijn dat gedoe met die lucifersdoosjes. Tja, als kind spaarde ik die dingen. Oh zo herkenbaar dus.

In het kort gezegd: Dit is dus echt zo'n Jim jarmusch film waarbij het vooral gaat om de kleine dingen. Je moet er van houden, maar so what, ik heb mij prima vermaakt met dit soms maffe filmpje.

4.0*

Zeer aangenaam verrast door deze debuutfilm van Tim Moelants. Een film die zich helemaal op een nudistencamping afspeelt. Ja, je moet maar op het idee komen. Maar het is niet de camping met zijn naakte mensen die voor mij de film interessant maakte maar vooral het uitstekende verhaal. Een verhaal dat gaat over obsessie, iets wat voor mij zeer herkenbaar is. Patrick is zijn hamer kwijt wat voor hem niet te accepteren is. Hij is zo bezeten van het terugvinden van dat stuk gereedschap dat het voor hem zelfs belangrijker is dan het overlijden van zijn vader. Soms neemt het hilarische vormen aan. De scène bij voorbeeld dat hij in gevecht gaat met Herman, dat zo uit de hand liep dat de caravan omkieperde. Ik heb toen echt in een deuk gelegen. Toen de hamer eindelijk weer te voorschijn kwam fleurde Patrick weer helemaal op dat helaas maar van korte duur was. Er was een moord gepleegd met de hamer met als gevolg dat Patrick de hamer niet meer terug kreeg. Hoe Patrick hierop reageerde zegt genoeg. Een van de mooiste scènes van de film vond ik trouwens het verstilde as-verstrooiritueel in het nudistenbos waarbij ik gelijk aan de films van Tarkovsky moest denken.
Een prachtige film dus deze tragikomedie die bovendien wat situering en verhaal betreft ook nog eens zeer origineel is. Ja, van Tim Moelants zullen we nog wel vaker horen mag ik hopen. Ik durf trouwens nu al te zeggen dat deze film samen met La Cinquième Saison voor mij tot de top van de Belgische cinema gaat behoren.
Een minpuntje: Hannah Hoekstra die niet uit de kleren ging. Grapje!

4,5*

De praatfilms van Rohmer heb ik nooit hoog kunnen waarderen. Oeverloos gediscussieer over relaties en nog wat dingen meer die daarmee te maken hebben. Alsof liefde alleen een zaak is van het verstand. Toch moet wel gezegd worden dat die Pauline er best wel lekker uitzag. Als ze in haar bikini rondliep was ze een en al sensualiteit. Voor mij een reden om deze film ondanks het oeverloos geleuter toch nog een voldoende te geven.

3,0*

Dacht ik gisteren met "The Beyond", ook van Fulci, de meest gore film gezien te hebben, met deze film doet de 'Master of Gore' er nog even een schepje bovenop. De scènes van de vrouw die haar ingewanden uitkotste en de boorscène logen er in ieder geval niet om. Blijft natuurlijk de vraag over of Fulci met deze film ook een goede film heeft gemaakt. Neen, ik althans vind van niet, deze film ademde bij lange na niet de sfeer uit zoals in "The Beyond". Ik vond bovendien deze "City of the Living Dead" ook gewoon te smerig. Het leek wel of Fulci het hier alleen om te doen ging om met de meest gore scènes alle andere horrorfilms te overtreffen. Dat zal hem best gelukt zijn, maar overdaad schaadt; op een gegeven moment stompen al die ranzige scènes je af en daar het verhaal in deze film nu eenmaal ook niets voorstelt blijft er van mijn kant daarom ook geen hoge waardering voor deze film over.

2,0*

Ik heb best wel wat films van Dario Argento gezien maar zo goor als deze; neen. Dit slaat echt alles. Er waren momenten dat ik ook niet op mijn stoel kon blijven zitten. Zo gauw er iemand naar een schaar of een mes greep wist je dat er iets stond te gebeuren. De soundtrack verhoogde nog eens extra de spanning. Als horrorfilm - bijzonder sfeervol gemaakt - vond ik deze film dan ook meer dan geslaagd en hij had ook echt niet langer hoeven duren. Het verhaal vond ik trouwens zeer origineel.

"Pelts" beschouw ik als een van de betere films van Argento. Hij heeft aanzienlijk mindere gemaakt.

4,0*

btw Deze film (incl de film "Family" van John Landis) uit de Masters of Horror serie voor slechts € 5,00 gekocht bij de FRS.

"Kan liefde standhouden in een wereld die niet meer ruikt, proeft, hoort of ziet?"

Volgens mij niet. Zo'n wereld is gedoemd ten onder gaan. Zonder die zintuigen is de mens nergens. Lijkt mij al te duidelijk.

Deze film deed mij enigszins denken aan "Blindness" die ik nog een stuk minder vond; maw echt onder de indruk was ik dus niet van dit S/F drama. Ik vond het allemaal te ver gezocht. Over het camerawerk was ik niettemin best wel te spreken en dat geldt ook over het acteren van Ewan Mcgregor en vooral Eva Brown.

Mooiste scène: de stille surrealistisch aandoende scène - het gehoorzintuig was inmiddels verdwenen - waarin wij Eva Brown zagen in gezelschap van konijnen en een aap.

3,0*

Ongeveer 6 jaar geleden schreef ik het volgende over Persona;

Nu deze film voor de derde keer bekeken en ik moet toch enigszins terugkomen op wat ik toen schreef. De openingsscène en nog enkele surrealistische scènes zijn zonder meer groots en destijds in 1966 zijn tijd ook ver vooruit. Dat geldt ook voor de soundtrack die zeer goed in dit existentiële drama paste. Met het verhaal kon ik destijds helemaal niks maar nu na de derde kijkbeurt begint mij toch het een en ander te dagen. Volgens mij zijn Alma en Elizabeth een en dezelfde persoon. Zij doen mij denken aan die dubbele persoonlijkheid in de film Enemy van De Villaneuve die ik onlangs gezien heb. Opvallend trouwens dat net zoals bij Enemy ook bij Persona een spin in voorkwam. We kregen die in het begin te zien. Persona en Enemy die ook vol zat met symboliek hebben best wel veel met elkaar gemeen, moet ik zeggen. Dit is natuurlijk strikt persoonlijk want beide films zijn voor meerdere uitleg vatbaar. Het is maar vanuit welk oogpunt je die films bekijkt.

Waardering; verhoogd naar 3,5*

Deze film moest het voor mij helemaal hebben van Kristen Stewart en haar omkleedpartijen. Een lust voor het oog om haar zo te zien, dit in tegenstelling tot haar gefriemel op die mobiele telefoon. Tja, en dan het verhaal, wat moet ik daarmee. Waarschijnlijk zal alles wat ze hoort en ziet wat haar tweelingbroer betreft wel in haar hoofd afspelen.. Meer kan ik er niet van maken. Dus, wat blijft erover? Prima acteerwerk van de toch wel zeer aantrekkelijke Kristen Stewart en een verhaal waar ik of beter gezegd elke buitenstaander niets mee kan. Spirituele ervaringen of nog meer van dat zijn altijd 100% subjectief. Met wetenschap heeft het namelijk niets te maken. Voor Maureen is het waarheid, voor de buitenstaander is het onzin.

3.0*

Deze film kende wel goede schrikeffecten maar moest het van mij nu niet bepaald van het verhaal hebben. In een horrorfilm hoeft dat niet direct geloofwaardig te zijn maar je moet ook niet overdrijven. Het acteer-werk vond ik ook vrij matig en het einde vóór de aftiteling had ook wel anders gemogen. Veel te voorspel-baar. Maar goed dat we tijdens die aftiteling de titelsong van The Ramones te horen kregen. Lang geleden trouwens dat ik dat uitstekende nummer weer gehoord heb.

Oh ja, voor ik vergeet het te vermelden. Het boek van Stephen King heb ik niét gelezen.

3,0

Mooie film maar net zoals bij de andere films van Ishikawa kan ik eigenlijk moeilijk onder woorden brengen wat deze film zo mooi maakt. Ondanks dat er ontzettend weinig gebeurde heb ik toch zeer gefascineerd naar deze film zitten kijken. Dat ligt behalve aan de zeer sympathiek ogende jonge vrouwen toch vooral aan het sfeertje dat wordt gecreëerd. De zee, het geluid van de golven, de sneeuw, het reizen, de kwebbelende jonge vrouwen etc. Tja...dat is het zo'n beetje. Wat valt er verder eigenlijk nog te zeggen? Niet veel eigenlijk behalve dat ik deze film nauwelijks een drama kan noemen. "Roadmovie", dat lijkt mij eigenlijk een veel betere benaming voor deze bovendien zeer poëtische film.

3,5*

Was dat de versie met o.a. de achtste (Der Unvollendete) symfonie van Schubert? Deze versie heb ik in ieder geval vanmorgen gezien. Die soundtrack maakt voor mij deze film wel moeilijk te beoordelen. Zonder dit magistrale stukje muziek van Schubert had de film van mij denk ik geen 4,0* gehad maar hoogstens een 3,5*. Misschien dat ik mijn waardering daarom nog eens moet herzien, want ik ben er namelijk van overtuigd dat dit niet de originele soundtrack is.

Wat de film verder betreft; die vond ik erg goed met een geweldige rol van Lon Chaney die ik onlangs nog voortreffelijk zag acteren in "The Unknown" ook een zeer goede zwijgende film.

4,0*

Films van P.T. Anderson hebben bij mij nog nooit hoger dan een 3.5* gescoord. Ook deze film niet die bij mij over kwam als zeer boring. Ik moest in ieder geval alle moeite doen om niet in slaap te vallen. Op visueel vlak vond ik het trouwens ook allemaal maar zozo. De muziek was bovendien vreselijk en het acteren vond ik nogal theatraal. Soms had ik het idee dat ik naar een verfilmd toneelstuk zat te kijken. Het lukte mij ook amper om mij in de personages in te leven, zeker niet in die van Reynolds. Wat een klootzak van een vent, de manier hoe hij met Alma omging. Het enige personage waarmee ik mij kon identificeren was die Alma, die voor mij overkwam als een zeer zelfbewuste en sterke vrouw. Ook zeer goed gespeeld trouwens door Vicky Krieps, die voor mij een verademing was in deze verder zeer teleurstellende film. Valt er door mij nog meer positiefs te vermelden. Ja, dat nieuwjaarsbal was mooi, dat wel.

2.0*

Uitstekende Argento dat eigenlijk maar een minpuntje heeft en dat is die teringherrie muziek van Motorhead en Iron Maiden. Past helemaal niet in die betreffende scènes. Voor de rest heb ik Phenomena ervaren als een zeer spannende horrorthriller die mij vooral in de laatste twintig minuten voortdurend op het puntje van mijn stoel hield. Met het (dub)Engels heb ik altijd wel enigszins moeite met de films van Argento. Ik had liever dat de voertaal gewoon in het Italiaans was. Maar goed voor de spanning maakte dat niets uit dit i.t.t. dat heavy metal kleregeluid. Oh ja, die Jennifer Connelly is toch best wel een mooie meid. Die mooie meiden ontbreken trouwens vrijwel nooit in de films van Argento hoewel ze in de meeste gevallen helaas wel aan een gruwelijk einde komen. Heeft natuurlijk ook wel iets. Niettemin heb ik mij prima vermaakt met deze film van Argento die ik na Suspiria zonder meer zijn beste film vind.

4,5*

Uitstekend drama, die door het verpletterende einde mij na afloop met een brok in de keel achterliet. De film begon met flashbacks naar het Ierland van de jaren vijftig van de 20e eeuw en liet schokkende beelden zien hoe de Rooms-Katholieke "Taliban" destijds daar te werk ging. Ik moest onmiddellijk denken aan de film "The Magdalena Sisters", ook een film die een schokkend beeld gaf van de Rooms Katholieke terreur destijds in Ierland, toen het meest "vrome" katholieke land van Europa.

Maar genoeg over de misstanden van de Rooms Katholieke Kerk tot zover. Je doet de film namelijk te kort als je het acteren van de hoofdrolspelers en vooral Judi Bench onvermeld laat. Dat was zonder meer subliem. Ook het script was meer dan uitstekend. Zeer mooi waren trouwens de beelden van het altijd groene Ierland. Voor mij heel herkenbaar, omdat ik er zelf een keer geweest ben.

Deze film wilde ik aanvankelijk links laten liggen, omdat ik dacht weer met zo'n standaard Brits/Iers sociaal drama te maken zou krijgen. Niet dus, Philomena is voor mij een van de beste drama's die ik de laatste jaren gezien heb. Dus, filmliefhebbers die van goed drama houden, laat je niet afschrikken door de "tenenkrommende" trailer, maar ga deze film zien!

4,5*