The Phantom of the Opera (1925)

Deze moet ik dus nog zien.

Net gezien, valt wel mee, Lon Chaney ziet er schrikwekkend uit.

Groots opgezette, wellicht vlakke, maar erg boeiende verfilming van Gaston Leroux's boek. De decors zijn schitterend (a la Duits expressionisme) en Lon Chaney is echt veel angstaanjagender dan alle Phantoms die hem in latere verfilmingen zouden volgen. Toen Christine voor het eerst zijn masker aftrok schrok ik me de pleuris. Ook de scene op het bal is schitterend. Het primitieve gebruik van vage kleuren (rood) en tinten geeft een zeer sterk effect.

Vind deze versie toch wel beter dan de Lloyd-Webber adaptatie van Joel Schumacher (die ook zeker wel goed te pruimen was). Dikke 4*

Is deze ergens te koop ?

Te koop iig bij Play.com en op Amazon en gratis en legaal te pindakazen op het internet archive (hier dus: http://www.archive.org/details/ThePhantomoftheOpera )

4* van mij

Bedankt, heb hem meteen gepindakaasd

Ook na veel moeite aangekomen,dezelfde als er op de download staat.

ik geloof dat deze versie met 8e symphonie van Schubert,de echte originele is.Die heb ik dus ook.Ik had er eerst een die gemoderniseerd was,waarbij iemand de zangeres Charlotte ingezongen had,die heb ik weer verkocht.Dat en nieuwe muziek erin,paste niet in een oude stomme film.

Op zondagochtend 14 januari wordt deze film tijdens een speciale voorstelling in het Theater aan de Schie te Schiedam vertoond. Een unieke kans om een keer een origineel bioscooporgel te horen waar het voor bedoeld is.

http://www.theateradschie.nl/index.php?cat=programma&voorst_id=1646

Het bekende verhaal met een geweldige jaren '20 horrorsfeer.

Hoge verwachtingen had ik van deze film. Ik had in meerdere documentaires al gezien hoe het meisje het masker wegneemt van het 'Spook van de Opera', maar ik had nog nooit de film gezien. Groot was mijn teleurstelling dan ook toen bleek dat de rest van de film zo saai was. Er gebeurt haast alsmaar hetzelfde. En het slot van de film speelt zich af op een locatie die zo weggenomen lijkt uit één van de eerste computerspelletjes ooit gemaakt, met valluik en al. Kortom: ik was zeer teleurgesteld na het zien van deze klassieker.

Dus geef je hem 3,5 sterren?

Als ik een film punten moet geven, probeer ik zo weinig mogelijk rekening met mezelf te houden, en te kijken naar wat de film waard is op wereldlijk vlak. Dat is ook de reden dat ik bij ZWARTBOEK mijn persoonlijke stem van 1 ster verandert heb naar de wereldlijke stem van 3 sterren. TPOTO verdient op wereldlijk gebied 3.5 sterren, omdat het een saaie bedoeling is, maar genoeg scènes bevat die later bekend zouden worden.

Raar uitgangspunt, als je het mij vraagt. Het zal me werkelijk een worst wezen of er klassieke scènes in de film zitten of niet, en of hij in het verleden al een bepaalde status bereikt heeft. Een film is een film en ik kijk niet anders naar de een als naar de ander. Het doet me wat of het doet me niks.

Dat is dan jouw beoordelingssysteem, ik heb zo mijn eigen methodes TPOTO is een klassieker, en naar mijn maatstaven is dat reden genoeg om hem 3.5 sterren te geven.

van mij krijgt ie er 5

"IS" een klassieker? dat ligt er maar net aan wat JIJ VIND dat daar wel of niet onder valt.

Ik ben het met Quido eens. Kunst is nou eenmaal subjectief, dus doen alsof het je het objectief kunt beoordelen is niet echt een optie.

Stem vooral wat je wilt, maar hou er rekening mee dat "wereldlijke" stemmen allang gemaakt zijn (uitgaande van de klassiekerstatus: die had de film al voordat jij m die gaf), en jouw interpretatie daarop dus nietszeggend gaat worden.

geef mij maar:

Maar dan stem je dus eigenlijk een 3,5 omdat anderen hem (wereldweid) ook een goed cijfer hebben gegeven? Waarom stem je dan nog? je voegt immers niks persoonlijks toe aan het cijfer van de film.

Goede film met een krachtig verhaal waarbij "The Phantom" eerder zielig is dan angstaanjagend. Maar dat is ook de essentie van de film. Door zijn schrikwekkende uiterlijk wordt hij verbannen naar de ondergrondse catacomben van het operagebouw. Voor mensen als hij is er geen plaats in de "gewone" wereld waar uiterlijk vertoon primeert boven de innerlijke goedheid van de mens. Als de knappe operazangeres op wie hij verliefd wordt hem ook afwijst kent zijn wrok een wreedaardige climax.

Sterke boodschappen zijn tegenwoordig ver te zoeken in horrorfilms, maar in de beginjaren van het medium was het verhaal vaak (zoniet altijd) het centrale uitgangspunt van de film. Zo ook in Phantom of the Opera, maar in tegenstellig tot andere tijdsgenoten zie je toch dat men goed op de hoogte was van het belang van audio en visuals. De decors maken van deze film een visueel hoogstandje: donkere, in schaduw ondergedompelde catacomben versus het glamoureuze operagebouw met z'n vele franjes, een contrast dat tevens de dualiteit van goed en kwaad lijkt te symboliseren.

Muzikaal valt er ook genoeg te genieten. Klassieke muziek die donkere melodieën afwisselt met meer frivole stukken, opnieuw resulterend in die constante dualiteit die deze film kleurt. Enig (zwaar) minpunt hierbij is dat de melodieën te beperkt zijn in aantal en niet altijd even goed aansluiten op wat zich in beeld afspeelt. Zo kent Phantom of the Opera slechts een vijftal verschillende deuntjes die 100 minuten lang non-stop onder de beeldband worden gezet, waarbij vrij serene scènes soms vernietigd worden door ongepast bombastische muziek. Zulke foefjes kunnen in bepaalde omstandigheden een eerder positief effect teweeg brengen - mits goed uitgevoerd - maar in deze film lijken ze voornamelijk voort te vloeien uit audiovisuele onkunde.

Maar laat dit dan het enige punt van kritiek zijn, want voor de rest is Phantom of the Opera een visueel erg aardige film met een vlot scenario en goede (tijdsgebonden) vertolkingen. Zeker en vast een klassieker die naam waardig.

Voor de liefhebbers :

http://video.google.com/videoplay?docid=-5224364451553593147

Absoluut de beste verfilming van het verhaal. De status van Lon Chaney is meer dan terrecht als je kijkt naar de briljante bewegingen die hij maakt. Zijn spook is niet alleen angstaanjagend maar ook nog eens een zeer tragisch en meeslepend personage. Hulde aan het scenario en vooral de manier waarmee het verhaal wordt opgebouwd. De verloop van gebeurtenissen en het vrijgeven van steeds meer plekken (en decors) gebeurt op zeer prettige wijze waardoor we constant met nieuwe zaken worden geintroduceerd en daarbij constant worden geentertaind. De artdirection is ook meesterlijk. Van de operzaal tot het ondergrondse meer en de schuilplek van het spook; het is extreem vormgegeven, infentief en spreekt bijzonder goed tot de verbeelding. Door deze groteske decors en de intieme manier waarop ze geschoten zijn wordt werkelijk iedere scene een feestje. Phantom of the Opera is één van de hoogtepunten uit zowel de geluidsloze- als de horrorfilm.

In een verder niet bijzondere film heb ik twee prachtige momenten gezien; Het moment dat het masker van The Phantom wordt afgetrokken en de in kleur gefilmde scene in de balzaal.

Verder is die niet een heel geweldige film. Lon Chaney is niet mijn acteur; het is allemaal te grof, te dramatisch, en te weinig subtiel.

Ook de overige acteurs gaan over de schreef, vooral Mary Philbin die een hele matige Christine neerzet.

De sets en de settings zijn fraai, maar er wordt vaak te weinig meegedaan.Zo krijgen we maar liefst drie keer exact dezelfde scene opbouw in de ondergrondse gewelven te zien. Daar had echt veel meer in gezeten. Veel verder dan een tamme registratie komt het helaas niet.

Wel mooi gedaan zijn de scenes in de balzaal, en vooral de scene op het dak van de Opera. De kleuren zijn spectaculair, evenals het uitwaaierende kostuum van The Phantom.

Mooie verfilming van een klassiek horrorverhaal. Lon Chaney overtuigt als misantroop. De ontmaskeringsscene staat vandaag de dag nog steeds als een huis. Prachtig hoe verschrikt hij de filmkijker aankijkt. Een ander hoogtepunt is natuurlijk de balscene vanwege het kleurgebruik aldaar. Dat was eveneens tof om te zien.

Die Phantom word meesterlijk gecast. Verder is het verhaal wel orgineel maar het verveelt mij veel te snel.

2,5*

Inderdaad! Op 50:18 is dat en dat vind ik wel een memorabel moment.

Ik heb de vernieuwde versie (origineel) op dvd gewoon de originele 1925 film hier is niets aan veranderd btw. maar dan 1,5 uur lang muziek eronder gezet van een van de leukste bands Switchblade symphony zo veel leuker om op deze manier deze film te kijken met echt geniale muziek die je maar wil blijven luisteren !

Fantastische film. Lon Chaney doet dit geweldig. Kostuums waren zeer mooi. De setting is net zoals The Hunchback of Notre Dame

1923 ongelofelijk dat het in Amerika LA + studios gefilmd is. Ik had het gevoel alsof ik echt naar een film zat te kijken die zich in Parijs afspeeld. Ik geef het een 5,0.

Een van de betere stomme films nog steeds ben ik hier zeer van onder de indruk. Klassieker die iedereen toch een keer gezien moet hebben.

Meer dan degelijke griezelfilm uit het oude tijdperk, met helaas toch wel enkele foutjes/minpunten die me hinderden: wat flauwtes in het verhaal de detective die plots weet dat Erik eigenlijk The Phantom is, The Phantom die op het einde gruwelijker en gruwelijker te werk gaat maar dan zonder al te veel aanleiding uiteindelijk zijn hart toont en beide mannen van de verdrinkingsdood redde, enkele overbodige slapstickmomentjes,..., niet zo denderende vertolkingen (behalve Lon Chaney) en een einde dat nogal haastig leek en eerlijk gezegd ook niet echt indrukwekkend oogde.

Wel is het verhaal van The Phantom of the Opera mooi op zich en zit het goed met het verteltempo van de film. The Phantom staat centraal en is zoals bij Frankenstein eigenlijk het personage waarvoor we sympathie op kunnen brengen (al is dit gevoel bij Frankenstein nog veel sterker aanwezig). Vooral Christine is eigenlijk een behoorlijk verfoeilijk personage (eerst wijst ze Raoul af omdat ze een geheimzinnige minnaar heeft, maar wanneer blijkt dat hij eigenlijk een lelijk creatuur is en zij er niet in slaagt verder te willen kijken dan zijn uiterlijk alleen besluit ze dan toch maar voor Raoul te kiezen.) en de andere personages lopen er eigenlijk maar een beetje bij zonder veel te betekenen.
Lon Chaney houdt deze film absoluut overeind. Alleen al als je hoort hoe hij zichzelf heeft gepijnigd met allerlei attributen om zijn monsterlijk uiterlijk te bekomen, kan dit niet anders dan respect afdwingen. Ook in zijn gesticulatie en - later - mimiek blinkt hij in deze film uit, en sowieso ziet The Phantom er in beide vormen (misschien zelfs nog meer met dat onwezenlijke masker met de open, lege ogen) behoorlijk eng uit.
Naast The Phantom is ook het spel met de verschillende gekleurde pellicule aangenaam om naar te kijken, met natuurlijk de Technicolorscène als hoogtepunt (en vooral dan het heel mooie beeld van The Phantom die op het dak van de opera moet toekijken hoe Christine en Raoul in elkaars armen vallen, met zijn rode cape die wappert in de wind). De versie die ik bekeek had trouwens ook nog een goede soundtrack, met een goede afwisseling tussen klassieke stukken en sfeervolle begeleidende muziek.

The Phantom of the Opera heeft enkele troeven in huis - Lon Chaney voorop - , maar wist mij niet zo te overtuigen als tal van andere films uit dat tijdperk. Een 3,5* zit er niet in, een mooie 3* net wel.


3*

Was dat de versie met o.a. de achtste (Der Unvollendete) symfonie van Schubert? Deze versie heb ik in ieder geval vanmorgen gezien. Die soundtrack maakt voor mij deze film wel moeilijk te beoordelen. Zonder dit magistrale stukje muziek van Schubert had de film van mij denk ik geen 4,0* gehad maar hoogstens een 3,5*. Misschien dat ik mijn waardering daarom nog eens moet herzien, want ik ben er namelijk van overtuigd dat dit niet de originele soundtrack is.

Wat de film verder betreft; die vond ik erg goed met een geweldige rol van Lon Chaney die ik onlangs nog voortreffelijk zag acteren in "The Unknown" ook een zeer goede zwijgende film.

4,0*