Meningen

Helemaal geen onaardig filmpje. Het heeft natuurlijk allemaal niet zo veel om het lijf, maar´so what´. De film kende in ieder geval een prachtige opening. Alma die zich masturbeert terwijl Woef op de deurdrempel staat met een starende blik alsof ie wil zeggen ¨Hé, wat ben jij nu in godsnaam aan het doen?¨. Ook geen onaardig meisje die Alma en trouwens prima gecast voor deze rol van dagdromerige tiener.
Verder had ik gedacht deze film zonder ondertiteling te kunnen volgen, maar dat viel toch wel erg tegen. Het Noors schijnt toch wel enigszins te verschillen met het Zweeds, dat ik redelijk kan volgen.

3,5*

Deze film kon nadat ik deze zo'n 10 jaar geleden voor de eerste keer gezien had van mij rekenen op de hoogste waardering (5,0*). Nu na herziening gaat daar toch een volle 1,0* van af. De reden is dat het verhaal van het wel en wee van die twee hoofdrolspelers mij eigenlijk niet langer meer kan boeien en daar komt ook nog bij dat ik dat kapsel van die Mevrouw Chan afschuwelijk vind. Deze film moet het van mij dan ook helemaal hebben van het schitterende camerawerk van Christoffer Doyle. De in prachtig kleurengebruik gedompelde fotografie en eveneens de heerlijke weemoedige soundtrack draagt extra bij tot de melancholieke sfeer die de hele film aanwezig is. Mijn waardering voor deze film blijft daarom hoog ondanks dat ik mij niet kan inleven met de hoofdpersonen.

4,0* na herziening

Herzien en net zoals vele andere klassiekers weet deze film mijn aanvankelijk hoge waardering van 5,0* niet te prolongeren.

Laat ik eens beginnen met het positieve; aan de fotografie - mooi kleurengebruik o.a. - en de score valt niets op aan te merken, maar het verhaal over weldoenster Amelie wist mij niet langer te boeien. Audrey Tatou in de rol van Amelie deed het wel erg goed, zeer zeker, maar ik vond het beslist niet haar beste rol in een film. Die is toch echt weggelegd voor haar rol als Angelique in de zeer mooie en boeiende film À la Folie... Pas du Tout (2002) die ik na herziening toch wel een stuk mooier vind dan deze i.m.o. toch wel enigszins overschatte film.

Waardering: 4,0* na herziening

Deze film sinds lange tijd weer eens herzien. Tja, moeilijk te beoordelen. Wel origineel maar de tijdgeest van de jaren zestig is zeer duidelijk aanwezig. De vliegende politiemannen deden mij nogal veel aan de Bondfilms van die tijd denken. Eigenlijk is deze behoorlijk gedateerde film anno 2009 niet meer dan grappig amusement. Vermeldenswaard is overigens de uitstekende score van Bernard Herrmann, voor mij nog steeds een van de belangrijkste componisten van filmmuziek.

3,5*

Aangenaam verrast door deze Franse feel-good movie die het behalve de maffe dove familie het voor mij toch vooral moet hebben van de zeer aantrekkelijke blonde dochter Paula, schitterend vertolkt door Louane Emera. Zonder het fantastische spel van deze actrice waarvan ik tot nu toe nog nooit van gehoord had had deze film voor mij niet meer dan een gemiddelde gescoord, want ja - laten we eerlijk zijn - dit soort films zijn er natuurlijk al genoeg gemaakt. Het i.m.o. zeer voorspelbare einde voelde je al mijlenver aankomen. Echter, dit keer hinderde mij dat niet in het minst. Bij al die ellende die je de laatste tijd via de nieuwsmedia voorgeschoteld krijgt zijn dit soort hartverwarmende films voor mij zeer welkom.

4,0*

Aanvankelijk zag het er na uit dat ik dit horrorfilmpje niet zo bijzonder zou vinden maar het verrassende einde maakte alles goed. Ik moest bij die opgezette "familieleden" onmiddellijk denken aan Norman's opgezette moeder in Hitchcock's Psycho. Het acteerwerk, in het bijzonder van de gestoorde buurman was meer dan OK. De film had ook niet langer hoeven duren. 58 minuten vond ik meer dan genoeg. Al met al is "Family" mij dus toch nog goed bevallen, hoewel ik hem wel minder vond dan Argento's "Pelts" die ook op deze DVD uit de Masters of Horror serie te vinden was. Misschien toch maar eens meer gaan bekijken uit de MoH reeks. Ze liggen slechts voor € 5,00 in de uitverkoop bij de FRS.

3,5*

Helemaal mee eens. Ik had sterk het gevoel dat ik naar een verfilmd toneelstuk heb zitten kijken. Niet verwonderlijk eigenlijk want Ingmar Bergman heeft nu eenmaal zijn wortels in het theater. Verveeld heb ik mij daarentegen zeker niet. Ik vond F & A een zeer goede film met een uitstekend verhaal en het acteren vond ik subliem, maar dit soort films moet je natuurlijk wel liggen. Films van Bergman zijn doorgaans zware kost. Zij hebben over het algemeen een sterk filosofische en spirituele lading, juist datgene wat zijn films voor mij zo interessant maakt.

Zeer mooi vond ik daarom ook onderstaand citaat van Strindbergh dat door Emilie's moeder aan het eind van de film werd voorgelezen.

Alles staat open.

Alles is mogelijk en waarschijnlijk.

Tijd en ruimte bestaan niet.

Op een ragdun laagje werkelijkheid ontluikt de verbeelding en weeft zij nieuwe patronen.

4,5*

Sportfilms zijn over het algemeen niet mijn ding. Zeker niet als het macho gehalte erg hoog is. Dus voor mij geen films met boksen, worstelen, rugby etc als onderwerp. Maar als het gaat over dames die de hoofdrol vervullen; laat maar komen. Wat dat betreft was deze film meer dan o.k. Zeker als het nog aantrekkelijke dames zijn ook. Voor mij vooral Lisa. Een van de mooiste scènes waarin Lisa en Shania elkaar te lijf gingen na een foutieve wissel van Shania. Dat fanatisme; prachtig. Voorspelbaar was het natuurlijk allemaal wel maar so what. Prima geamuseerd met dit filmpje.

3,5*

Ik moest bij het zien van dit filmpje toch wel vooral denken aan Tarantino en dan heb ik het over zijn film Death Proof (2007) Ook daarin speelden stoere dames de hoofdrol, werd er wat afgeraced en ook die film kende een passende jaren 60 soundtrack. De dames in deze film van Russ Meyer - de eerste van deze regisseur die ik gezien heb - oogden niettemin oerlelijk, behalve de good girl dan. Aan die zogenaamde douche scènes was natuurlijk duidelijk te zien dat we hier met een mid-jaren 60 filmpje te maken hadden. Een blote tiet - foei - dat kan natuurlijk met. Preutsheid troef maar verder toch best wel een vermakelijk filmpje dit Pussycat dat gelukkig niet te lang duurde.

3,5*

Eindelijk gezien. Ik heb er lang mee gewacht omdat ik verwachtte dat ik dit soort films die gaan over dementie niet zou trekken. Was ook geen makkelijke kijkervaring maar de film liet bij mij niettemin een grote indruk achter en dat ligt natuurlijk vooral aan het magistrale acteren van Anthony Hopkins en niet te vergeten Olivia Colman. Verwarrend was het soms allemaal wel wat je voorgeschoteld kreeg. Wat is werkelijk en wat niet. Tja Alzheimer. Ik hoop in ieder geval in de toekomst voor deze ziekte gevrijwaard te blijven maar dat weet je natuurlijk nooit. Ik ben in ieder geval blij deze film na lang aarzelen toch bekeken te hebben. Voor mij tot nu toe in ieder geval een van de beste films van dit jaar.

4,0*

De zeer positieve reacties hierboven wekten mijn nieuwsgierigheid op en ik nam mij afgelopen avond de moeite om deze film maar eens te gaan bekijken. Ik verwachtte geen gemakkelijk film en dat werd het ook niet. Het einde liet mij met veel vraagtekens achter, net zoveel eigenlijk als toen ik Stalker van Tarkovsky voor de eerste keer zag. Dat wordt dus nog een keer bekijken deze versie van Faust maar niet in de bioscoop. Dit soort diepzinnige films kijk ik het liefste thuis zeker ook gezien de speellengte. Op visueel vlak viel er in ieder geval niets op deze film aan te merken. Film kende tal van mooie scènes waaronder de zeer fraaie openingsscène. Ook het middeleeuwse stadje en de landschappen oogden zeer mooi. Het acteerwerk was ook dik in orde, vooral dat van Anton Adasinsky in de rol van de duivel.

Waardering; voorlopig 3,5*

Ijzersterke Faust verfilming die juist door de schitterende expressionistische beelden als zwijgende film juist goed tot zijn recht komt. De special effects zien er trouwens prima uit voor die tijd. Verder bewijst Murnau met deze film nogmaals dat de Duitsers destijds meesters waren in de expressionistische filmkunst. Ik zie de jaren twintig van de vorige eeuw daarom nog altijd als de gouden jaren van de Duitse cinema. Daar kwam helaas abrupt een einde aan in 1933 toen Adolf Hitler aan de macht kwam.

Verder vind ik Faust van Goethe nog steeds een zeer boeiend verhaal. Willen wij dat allemaal niet als wij op leeftijd zijn terugkeren naar onze jeugd? Eenmaal op leeftijd waarderen wij de jeugd, doch zouden wij er naar terugkeren dan zullen we weer op de dezelfde problemen stuiten als toen we nog jong waren. We zullen misschien net als Faust nadat hij Gretchen in de misère heeft gestort de jeugd vervloeken.

4,5*

Kostuumdrama's zijn nu niet bepaald mijn ding maar als een van mijn favoriete regisseurs van de huidige tijd en dan heb ik het over Yorgos Lanthimos een kostuumdrama uit zijn hoge hoed tovert denk ik: Hé, dit zou best wel eens iets kunnen zijn. Maar helaas te vroeg gejuicht. Deze film wist mij maar niet te boeien wat toch vooral ligt aan het verhaal dat maar niet mijn interesse wist op te wekken. Ik heb dit soort films met zo'n dergelijk verhaal wat zich afspeelde aan het koninklijk hof ergens in de 16e of 17e eeuw trouwens al tig keer eerder gezien. Kijk, op de acteerprestaties valt natuurlijk niets aan te merken. Die zijn uitstekend, vooral die van Olivia Colman in de rol Van Queen Anne. Maar ja, nogmaals, als ik een film bekijk en ik kan mij niet inleven in de hoofdpersonages omdat die mij totaal oninteressant lijken, ja dan houdt het natuurlijk op. Het einde vond ik trouwens ook zeer teleurstellend. Dat liet mij met een gevoel achter van "was dit het nou". Mooiste scène vond ik die van de eendenrace in het begin; welke eend komt als eerste aan de finish. Hilarisch gewoon. En ja, die konijnen vond ik ook wel geinig.

3,0*

Op visueel vlak en zeker wat sfeer betreft een uitstekende thriller. Prachtig camerawerk en een zeer passende onheilspellende score van Brian Eno. Film heeft wat sfeer betreft alles van een Lynch, dit ook gezien het mysterieuze einde waar wel tig verschillende verklaringen voor zijn. Nadeel was wel dat de film niet ondertiteld was waardoor de dialogen niet altijd even makkelijk te volgen waren.

4,0*

Zeer sfeervolle horrorfilm dankzij de zeer passende score van Elvis Perkins die de spanning zeer voelbaar maakte. Prima acteerwerk van de dames en op visueel vlak verder ook een prima film en wat het verhaal betreft; tja, dat is niet eenvoudig en vereist 100% oplettendheid van de kijker. Ik ben er nog niet helemaal uit en ik denk daarom ook dat ik deze film toch nog maar eens moet gaan herzien en dat is iets wat ik helemaal niet erg vind. Mij hoeft niet alles kant en klaar voorgekauwd te worden. Dat is schijnbaar iets dat veel kijkers niet kunnen waarderen dit gezien het veel te lage gemiddelde.

Waardering: voorlopig 3,5*

Na Jupiter Holdja (2017) de tweede film die ik van deze tot voor kort mij totaal onbekende Hongaarse regisseur gezien heb. En ook deze viel zeker niet tegen hoewel ik wel enigszins moeite had met het eerste uur. Iets van Lili houdt van Hagen en wil alles doen om haar hond terug te krijgen. Tja, dit hebben we allemaal tig keer eerder gezien. Maar in het tweede uur maakt de film drastisch een andere wending en werd het een uiterst spannend wraakfilmpje. Sommige scènes logen er niet om wat betreft wreedheid van het menselijk ras tegen de viervoeters. Maar de viervoeters zouden als een goed georganiseerd leger met aan het hoofd Hagen keihard terugslaan. De laatste scène met Lili vond ik werkelijk schitterend. Rest de vraag hoe het mogelijk is om die honden zo goed af te richten. Moet toch wel een hels karwei geweest zijn lijkt me.
Moet deze regisseur toch wel goed in de gaten houden, want ook het door mij eerder genoemde Jupiter Holdja vond ik een zeer bijzondere film hoewel minder dan deze.

4.0*

Een zeer vreemd filmpje dit Felt met een oh zo mysterieuze Amy, de hoofdpersoon waar het in deze film hoofdzakelijk om gaat. ik voelde me in ieder geval wel tot deze Amy aangetrokken. Haar kamer met allerlei vreemde frutseltjes zoals een geaborteerd Adolf Hitler poppetje. Amy in de meest vreemde outfits. Tja, wat is de betekenis van dat alles en wat maakt deze film behalve tot een drama ook tot een horrorfilm? Voor mij heel duidelijk maar dat ga ik niet verklappen want dan is er voor de liefhebbers die deze film nog willen zien de lol eraf.

Met heel veel moeite trouwens deze film te pakken kunnen krijgen en mijn moeite werd dus ruim beloond.

4,0*

Deze film van De Palma moest het van mij helemaal hebben van het prachtige camerawerk, de mooie vrouwen waaronder Rebecca en enkele zeer mooie erotische scènes, vooral die scène in het begin, voor mij tevens ook het hoogtepunt van deze film. Over wat daarna volgde ben ik wat minder te spreken. Na de prachtige 20 minuten durende openingsscène zakte de film toch behoorlijk in, het wilde niet echt boeiend worden. Ik ben van De Palma beter gewend. Toch wil ik deze film een nieuwe kans geven, het bekijken van zo'n film op een commerciële zender (Net 5) werkt nu eenmaal niet in het voordeel.

3,0*

Deze film staat of valt voor mij met het vrouwelijk hoofdpersonage Macha Méril. Van alle films die ik van Godard gezien vind ik deze Macha Méril toch zonder meer de mooiste vrouw. Haar gezicht, haar rug, haar buik, benen etc waren voor mij een ware lust voor het oog en werkten zeer prikkelend op mij ondanks of misschien juist ómdat het hele naakte lijf niet getoond werd. Was dat de opzet van Godard of mocht dat niet van de filmkeuring destijds? Het werkte in ieder geval wel.

Op visueel vlak vind ik dit ook zonder meer een van de mooiste films van Godard, het nietszeggende geleuter waar je bijna in elke film van Godard mee dood gegooid wordt weerhoudt mij er echter van deze film een zeer hoge waardering te geven. Daar trek ik een ½ ster voor in mindering.

4,0*

Tja, Valérie Kaprisky die vele malen in haar nakie liep zag er best wel lekker uit, maar helaas was dat niet genoeg voor een goede film, integendeel zelfs. Ik kon mij niet in het minst inleven met de hoofd-personages, inclusief huppeldepup Ethel. Het plot vond ik totaal niks en ik kreeg op een gegeven zo genoeg van al dat geschreeuw van die acteurs, dat ik meermalen overwogen heb deze film verder voor gezien te houden. Te veel de nadruk leggen op het vele expliciete naakt waarbij het verhaal van ondergeschikt belang is werkt dus - enkele uitzonderingen daargelaten - niet voor mij. Ook Jess Franco maakte zich daar in zijn films veelvuldig schuldig aan.

1,0*

Deze film moet het voor mij helemaal hebben van de bijzonder sfeervolle en schitterend in beeld gebrachte desolate Siberische landschappen. Van de bewoners ben ik duidelijk minder enthousiast. Hun blikken ervoer ik als afstotend, behalve die van de vrouw uiteraard. Dat er niet gesproken werd komt de film zonder meer ten goede. De zwijgende en wantrouwende blikken zeggen mij meer dan genoeg. Tja, en dan die moord . Niet zo moeilijk om te raden waarom lijkt me. Beide personen hadden een oogje op die vrouw en zagen daarom elkaar als concurrenten. Daarom moest er eentje verdwijnen . Althans, dat is mijn interpretatie.
Kort samengevat:
Weer een mooie maar toch wel zeer depri ogende film deze van Bartas, beter in ieder geval dan "Trys Dienos" maar toch ook weer duidelijk minder dan Bartas' meesterwerk "A Casa".

4.0*

Had hier veel van verwacht, maar na afloop liet deze film mij toch behoorlijk teleurgesteld achter. Het zag er allemaal best mooi uit maar het is toch die Chris Tucker als Ruby Rhod die de boel voor mij behoorlijk verpest heeft. Zelden zo'n vreselijk irritant personage gezien. Die hadden die aliëns gelijk overhoop mogen schieten. Wat deze film voor mij toch nog redde was Milla Jovovich als Leeloo of te wel "the fifth element". Haar verschijning ervaarde ik als een verademing. Voor de rest is dit een film die ik snel zal vergeten.

3,0*

Om 8 uur begonnen met het bekijken van deze veelbesproken film en met talrijke onderbrekingen de film ruim 4 uur later afgekeken. Dit zegt natuurlijk al genoeg van wat ik van deze "uitdagende" film vind. Laat ik maar eerst met het positieve beginnen. Die Anastasia zag er in ieder geval lekker uit. Ze keek best wel geil uit de ogen en ze was nog eens intelligent ook. Ja, ik houd wel van dit soort vrouwen. Ik vond het in ieder geval zeer aangenaam om haar te zien. Maar dat was het dan ook, want verder valt er niets positiefs meer te vermelden. Integendeel zelfs. Deze BDSM - waar was die BDSM - film die bovendien veel te lang duurde heb ik ervaren als slaapverwekkend (Gaap), slecht geacteerd en gezien het onderwerp als ontzettend preuts. Maar ja, wat verwacht je ook van een Hollywood product. Een kind neerschieten zoals in American Sniper, daar hebben ze in Amerika geen moeite mee, maar het tonen van ongekuiste naaktscènes... Brrr... Dat kan niet. Stel je voor zeg.

1,0*

Visueel een zeer mooie film, prachtige "Chinese" landschappen, mooie erotische scènes dit onder begeleiding van mooie traditionele Chinese muziek. Met het verhaal echter heb ik meer moeite. Het kwam mij nogal ongeloofwaardig over. Is dit op feiten gebaseerd? Het is zo dat in China de doodstraf nogal veel wordt toegepast, maar dat dat die doodstraf ook zou gelden voor homoseksuele relaties, daar heb ik toch mijn twijfels over. Het einde van deze film had voor mij daarom ook best wel anders gemogen.
Oh ja, wat de landschappen betreft; toen ik die zag moest ik denken aan de in Vietnam opgenomen films van Tran Anh Hung. Daar kregen wij dezelfde soort landschappen te zien. Achteraf niet zo verwonderlijk want deze film van Sijie Dai schijnt ook in Vietnam opgenomen te zijn. In China kregen ze geen toestemming om te filmen, dit vanwege - hoe kan het ook anders - het in China zeer gevoelige onderwerp.

3,5*

Hier kon ik nu niet bepaald enthousiast van worden. Ik vond het allemaal nogal aan de flauwe kant. Meer een film voor een jeugdig publiek, dit ook gezien de preutsheid. Blote tieten, dat kan natuurlijk niet. Maar ja, dat zijn we onderhand wel van Amerikaanse films gewend. Het enige wat ik wel kon waarderen was de soundtrack met prachtige songs uit de jaren tachtig zoals Toni Basil - Hey Mickey en de klassieker Kim Carnes - Bette Davis Eyes

2.0*

Het derde en laatste deel uit Pasolini's "Trilogie of Life" en voor mij ook het minste deel ondanks de mooie oriëntaalse beelden van o.a. Yemen en Iran. Daarentegen heeft Pasolini omdat hij in 1974 in die landen op locaties zoals in Isfahan in Iran heeft mogen filmen deze film wel tot een curiositeit gemaakt. Probeer dat nu maar eens. Anno 2010 zouden lokale meisjes en jongens die zich in zo'n film open en blood zouden vertonen inderdaad zoals 'pipo il buffone' al vermeldde kans lopen om gestenigd of van een hoge toren gegooid te worden. In het gunstigste geval zou hun 100 of zelfs nog veel meer zweepslagen te wachten kunnen staan.

Terug naar de film; behalve die mooie oriëntaalse beelden kende deze film ook zeer mooie erotische scènes, zoals o.a. de scène waarin Aziz met een boog een fallische pil afschiet in de geopende dijen van Budur. Maar dat was het dan ook zo'n beetje. Deze film die i.m.o. veel te lang duurde blonk toch vooral uit in saaiheid, waarbij ik er wel bij moet zeggen dat het leven in de oriëntaalse wereld mij doorgaans weinig aanspreekt dit i.t.t. het leven in de Middeleeuwen in de occidentaalse wereld in o.a. Italië en Engeland zoals Pasolini liet zien in deel I en II van deze trilogie.

3,0*

De tweede film die ik gezien heb waarin een koe een hoofdrol vervult. Die andere was de Chinese film

Nou Niu (Cow) (2009) - het gaat hier over een Hollandse koe - die ik toch wel een stukje beter vond dan deze uiterst trage "First Cow". Het nog woest ogende Oregon van omstreeks 1860 werd mooi weergegeven, dat zeker. We zagen een mengelmoes van volkeren langskomen zoals native indians, bewoners uit de Eastcoast van het geciviliseerde Amerika, voorts bewoners - om aan de dialecten te horen - uit de British Empire en ten slotte ook nog een Chinees. Tot zover aardig maar het verhaaltje zelf is toch weinig interessant en twee uur vind ik zelf toch erg lang voor dit stukje slowcinema.

3,0*

Heel anders dan "Brazil" en "12 Monkeys" maar niettemin heel erg mooi. Uitstekend geacteerd door Jeff Bridges en vooral Robin Williams die hier de rol van mafketel 'Parry' speelde die constant angstaanjagende visioenen had van vuurspuwende paarden. Het verhaal was helemaal tof hoewel ik er in het begin wel eerst helemaal in moest komen. De fotografie was in een woord schitterend zoals de beelden die wij te zien kregen van die vuurspuwende paarden en oa het etentje in het Chinees restaurant. Memorabel mag ook de scene genoemd worden waarin het Grand Central Station tijdens het spitsuur veranderde in een walsende balzaal. Zeer hilarisch was de scene waarin 'Parry' (Robin Williams) in zijn nakie liep rond te springen in Central Park.

Een zeer goede film dus deze film van Terry Gilliam. Het is nu wachten op zijn nieuwe film "The Imaginarium of Doctor Parnassus", maar of die net zo goed zal zijn als "The Fisher King", dan moet ik nog zien.

Waardering; voorlopig 4,0* met kans op verhoging.

Deze film vandaag weer eens herzien en opnieuw heb ik met open mond zitten kijken hoe dat schip de berg overgetrokken werd. Ik heb diverse filmrecensies gelezen om mij er van te overtuigen of het allemaal wel echt was en geen trucage. Voor mij heel moeilijk te geloven maar het was allemaal echt. Toch - hoe knap het ook was - vond ik deze scène niet het mooiste gedeelte van deze adembenemende film. Dat vond ik de boottocht op de Amazone en Pachitea die mij onmiddellijk deed denken aan Apocalypse Now. De dreiging voor het onbekende werd ook hier zeer duidelijk weergegeven.

Mooiste scène; Fitzcarraldo, voortreffelijk gespeeld door Klaus Kinski, haalt zijn grammofoon te voorschijn en draait bovenop het dek van het schip een opname van Caruso die het tamtamgeluid van de Jivaro's deed verstommen. Surrealistischer kan het eigenlijk niet.

4,5 na herziening

De vierde slechte film die ik in week tijd gezien heb. Het moet niet gekker worden. Ik had het nu natuurlijk wel kunnen weten na het lezen van de korte samenvatting van deze film. Het verhaal zou ik in het kort kunnen omschrijven als een hoop bovennatuurlijke onzin. Net zo onzinnig is de veelgehoorde vraag "Is er leven na de dood?". Het enige juiste antwoord hierop is; "Het leven gaat door". Een uitspraak die je vaak hoort als een dierbare is overleden. En meer kan je niet zeggen. Voor alle bovennatuurlijke vragen geldt voor mij nu eenmaal de uitspraak van Wittgenstein:

"Waarover men niet kan spreken, daarover dient men te zwijgen".

Doe je dat niet, dan loop je het risico net zo'n onzin uit te kramen zoals de hoofdrol-spelers doen in "Flatliners".

1.0*