Meningen

Geen onaardige Russische oorlogsfilm met wel een sterk romantisch vleugje. Dan heb ik het natuurlijk over die dame Anya die toch zeker niet onaantrekkelijk oogde. Ze speelde ook mee in de Russische muziekfilm Leto (2018) ook best wel een mooie film dat zich afspeelde in het Leningrad van 1981.

Wat het verhaal van T-34 betreft moet ik er wel bij zeggen dat geloofwaardigheid je er niet te veel in moet zoeken. Integendeel zelfs. Als de Duitsers destijds zich net zo lieten verrassen als in deze film dan waren ze in Rusland in 1941 niet ver gekomen. Ik zie dit daarom ook meer als een avonturenfilm met een sterk Hollywood gehalte. Niet slecht maar ik geef toch de voorkeur aan Russische oorlogsfilms die meer op feiten zijn gebaseerd.

3,5*

Na het eerste deel een week geleden herzien te hebben heb ik mij gisteren maar eens gewaagd aan het tweede deel. En het moet gezegd worden, dit vervolg viel mij absoluut niet tegen. Af en toe best dubbel gelegen na het zien van zoveel kolder. Prima acteer- en mooi camerawerk. Ook de soundtrack stelde mij wederom niet teleur. Ik vond deze Trainspotting zelfs mooier dan de Trainspotting uit 1995. Dat ligt vooral omdat dit keer geen bezoek werd gebracht aan "The worst toilet of Scotland". Dus geen stront-scènes dit keer, wel scènes met de zeker niet onaantrekkelijke Veronica. Tja, ik ben nu eenmaal dol op vrouwelijk schoon. Dus prima vermaakt met dit filmpje. Ik zou zeggen; Choose life, go to see this film!

4.0*

Alleraardigst filmpje die het voor mij behalve van het mooie verhaaltje vooral moet hebben van het spel van de zeer aantrekkelijk ogende en vooral sympathieke Japanse jongedames. De eerste 1½ uur had ik gedacht te doen te hebben met een romantische feel-good movie. Het laatste half uur maakte daar enigszins een eind aan, hoewel het ook weer niet te dramatisch werd. De score vond ik eigenlijk het enigste minpunt van deze zoveelste mooie Japanse film die ik de laatste jaren heb mogen aanschouwen.

4,0*

Een film die wat de vorm betreft mij enigszins doet denken aan Saving Private Ryan. Veel sentiment en over de top acties. Op zijn Hollywoods dus. Nu vond ik het begin best mooi, maar toen eenmaal die oorlog losbrak begon ik mijn aandacht toch wel snel te verliezen. Het zal wel komen omdat ik te veel oorlogsfilms heb gezien denk ik. Het doet mij allemaal niets meer, tenzij ik er een duidelijke anti-oorlogsboodschap in zie. Dat laatste zag ik in deze film absoluut niet. Bij deze film gaat het puur om de actie met het doel om volle bioscoopzalen te trekken. Niet om de mensen aan het denken te zetten want beide oorlogspartijen sloegen elkaar maar al te graag de hersens in. Goed, de Koreaanse oorlog was net zoals de Vietnamese een burgeroorlog - althans, zo zie ik het - en geen enkele oorlog zo wreed als een burgeroorlog. Beide partijen in Korea gingen zich te buiten aan oorlogsmisdaden, ook die van het kapitalistische Zuiden. Dat behalve de communistische ook de wreedheden van de Zuidelijken getoond werden komt de film wel te goede. Van eenzijdigheid kan men de schrijvers van het scenario in ieder geval niet betichten. Het is om die reden dat deze film van mij nog net een voldoende krijgt ondanks dat mij dat sentimentele gedoe van die broers zeer tegenstond. Over die vreselijke muziek zal ik het verder maar niet hebben.

3,0*

Neen, een 0,5 wordt het voor deze film van mijn kant niet en wel om de simpele reden dat ik dat cijfer niet hanteer. Beneden de 3 sterren rond ik alles af en in dit geval zou ik het liefst afronden naar 0,0 want dit is voor mij misschien wel de slechtste film die ik ooit gezien heb. Kots, sperma, spuitende en afgeschoten reuzepenissen, kapotgeslagen en gevilde gezichten. Hersens en darmen die eruit getrokken worden, tot moes geslagen vrouwen ...Moet ik nog even doorgaan? Ja, het acteerwerk heb ik nog niet genoemd. Dat was erbarmelijk. Maar genoeg gezegd hierover. Gewoon door de plee spoelen dit wanproduct!

1,0* maar eigenlijk 0,0*

Van het verhaal moet deze film het voor mij niet direct hebben maar eigenlijk helemaal van de zeer sexy geklede schoonheid Alma. Al die tijd gefascineerd naar deze aantrekkelijke jonge vrouw zitten kijken. Zonder haar sensuele verschijning had ik de film misschien niet eens afgekeken want nogmaals; het verhaal stelde gewoon niet veel voor en dat geweld op het einde van de film had voor mij gewoon weggelaten mogen worden.

3,5*

Uitstekende psychologische thriller die gezien de sfeer voor mij ook iets weg heeft van een horrorfilm, want ik schrok me af en toe rot van die nachtmerries van Curtis. Aan die schrikmomenten in het eerste half uur kunnen de meeste horrorfilms niet eens aan tippen. Die angstaanjagende stormen werden trouwens ook voortreffelijk weergegeven en bij die scènes met die vogels moest ik onmiddellijk denken aan The Birds van Hitchcock. Ook het acteerwerk is meer dan voortreffelijk en dat kan ook gezegd worden van het uitstekende camerawerk. Het verhaal is verder zeer goed en origineel en het verrassende apocalyptische einde zelfs fenominaal. Is de angstaanjagende apocalyptische storm aan het einde waan of werkelijkheid . Ik denk dat het dit keer werkelijkheid is. De regisseur geeft hier geen antwoord op. Dat mogen de kijkers zelf doen. Dat einde is nu eenmaal voor heel veel interpretaties vatbaar. Wat is de symbolische betekenis van dit alles? Ik zou het niet weten. Genoeg stof om over na te denken. Deze film - voor mij tot nu toe de beste film van het bioscoopjaar 2012 - zal in ieder geval nog lang door mijn hoofd blijven spoken.

4,5*

Heerlijke verfrissende film met een uitstekende cast en vooral natuurlijk Michelle Williams, een van mijn favoriete actrices. Leuk romantisch verhaaltje. Aan de naaktscènes was duidelijk te zien dat dit geen preuts Hollywood product was, wel een filmpje duidelijk gemaakt door een vrouw. Sarah Polley die in de film The Sweet Hereafter van Atom Egoyan haar debuut als actrice maakte mag van mij met films maken doorgaan. In tijden waarin je doodgegooid wordt met crisisnieuws en politiek geouwehoer zijn dit soort feel-good filmpjes voor mij zeer welkom. Ook in visueel opzicht vond ik dit filmpje zeer de moeite waard. De eindscène - Michelle Williams in de draaimolen - was om van te smullen. Ook de soundtrack mocht er zijn. Mooi nummer trouwens dat "Video Killed the Radio-star" van The Buggles.

4,0*

Nadat ik de afgelopen dagen wat oscargenomineerde films heb bekeken heb ik mij vanavond maar eens gewaagd aan deze actiethriller. Wel, ik kan je nu al vast zeggen dat als ik een lijstje samen zou moeten stellen van de tien meest ongeloofwaardige films aller tijden, dan zal deze film er zeker in staan. Een ex-CIA agent die in zijn eentje de hele pinose van Parijs opruimt, geweldig zeg. Superman in actie. En waaruit bestaat de pinose. Uiteraard uit Albanezen en natuurlijk Arabieren - Ik ga er maar even van uit dat die sjeik een Arabier is. Voor de rest zijn alle jonge meiden zo naïef dat ze de eerste de beste geloven die hun een taxiritje aanbiedt. Ja, aan mijn hoela. Neen, dit is wel echt makkelijk scoren van deze regisseur. Maar goed, het is hem wel gelukt. De film staat op positie 202 van de MM top 250. Voor mij echter hoort deze film thuis in de flop 250 en daarmee heb ik alles over deze film gezegd..

1,0*

Geen onaardige film, dit voor mij tot nu toe onbekende werkje van Oshii. De film valt vooral op door het mooie kleurengebruik. Ook de humor is bij vlagen uitstekend maar helaas werd er te veel slap geouwehoerd. De film kon mij daarom ook niet alijd boeien en duurde voor mijn gevoel ook wat te lang. Dat deze film voor mij toch een ruime voldoende krijgt is vanwege de schitterende score van Kawai. Als ik deze film een beoordeling zou moeten geven voor de score tijdens de aftiteling, dan zal deze film voor mij zonder meer in de top 5 belanden. Zelden zulke mooie muziek tijdens een aftiteling gehoord.

Waardering; voorlopig 3,5*

Redelijke opvolger van het uitstekende "Martyrs", hoewel je The Tall Man eigenlijk niet met die film kan vergelijken. Met horror heeft deze film nu eenmaal niets te maken. Toch zag het er lang naar uit dat deze mysterieuze thriller van mij niet meer dan een 3,0 zou scoren, maar het uitstekende en op visueel vlak bijzonder fraaie laatste kwartier tilt deze film voor mij nog net over het gemiddelde heen.

3,5*

Teleurstellende SABU. Zonder meer de minste film die ik van hem gezien heb. Dat komt vooral door het flutverhaal. Mr Angel die even uit de hemel komt afdalen om Yuri te redden, de rol aannemende van Jezus die even de doden tot leven wekt en de zieken geneest. Met dit soort onzin kan ik dus echt helemaal niks. Mooi waren wel de Japanse traditionele dansen en optochten met de klanken van het geroffel op de drums. Ach ja, en die Yuri zag er ook wel aardig uit maar van die Chas (Mr Angel) kreeg ik al snel genoeg.

2.0*

Was zeer benieuwd geworden naar deze film toen ik zoal hier de recensies daarover las. Walgelijk, pervers, smakeloos? Kan zijn maar niettemin kostte het mij geen enkele moeite deze film af te kijken. Filmpje kon mij trouwens absoluut niet shockeren. Ik ben inmiddels wel genoeg gewend. Er is maar een film geweest waarbij ik mijn ogen van het scherm af wendde en dat is de fameuze strontscène uit Pasolini's Salo. Niets is voor mij nu eenmaal zo walgelijk als het eten van stront. Daar kan geen enkele scène - hoe smakeloos ook - uit dit Mexicaans horrorfilmpje tegenop. Op visueel vlak trouwens vond ik dit filmpje, waarbij ik toch wel enigszins de stijl van Gasper Noé meende in te herkennen meer dan o.k. Ook de soundtrack paste er goed bij. Dus, van mijn kant toch een ruime voldoende voor dit perverse filmpje.

3.5*

De films van Kurosawa hebben mij nooit echt weten te boeien, enkele uitzonderingen daargelaten. Ook van deze film was ik niet onder de indruk, ik ervoer hem als bijzonder saai en ik heb er ook veel moeite voor moeten doen om hem af te kijken. Wat mij in deze film vooral tegenzat was dat er veel te veel dialoog in zat die voor mij bovendien ook vaak niet interessant was. Op een gegeven moment geloofde ik het allemaal wel. Wat er voor mij wel in positieve zin uitstak waren de beelden van het Japan van de beginjaren zestig. Een van de mooiste scènes vond ik ook de scène in de danszaal met nostalgische westerse muziek uit die tijd. Ook de kapsels van die dames waren voor mij oh zo herkenbaar. Tja, het Japan van die tijd kopieerde bijna alles wat uit het Westen kwam. Ook niet onvermeld mag blijven de toch wel mooie zwart/wit fotografie en niet te vergeten het schitterende einde. Dat laatste maakte nog veel goed maar was voor mij toch niet voldoende om deze film die voor mijn gevoel veel te lang duurde een hoge waardering te geven.

3,0*

De beelden zijn mooi zoals bij voorbeeld de zon, de wolken en het Tokio in de kletterende regen. Het verhaal daarentegen vond ik veel te zoetsappig en de score was geen schim van de score van het fantastische Byôsoku 5 Senchimêtoru (2007). Over het kinderlijke popliedje zal ik het dan maar niet hebben. Af en toe had ik het idee dat ik niet naar een film voor volwassenen zat te kijken maar naar een film uitsluitend voor de kids.

3,0*

De derde film van Wakamatsu die ik gezien heb en toch wel de minste. Te veel links politiek geleuter of beter gezegd geschreeuw. Maar ja, dat laatste zijn we van die Japanners onderhand wel gewend. Dat linkse radicalisme kwamen we ook al tegen in de eind jaren zestig films van Godard en Zabriskie Point van Antonioni. Die ongeveer 10 minuten durende bommen en granaten explosies - zonder meer het beste deel van de film - deed mij onmiddellijk denken aan een vergelijkbare scène in Zabriskie Point en ook een soortgelijke scène in Bullet Ballet van Tsukamoto.

3.5*

Magistraal!

Vanmorgen weer eens herzien en opnieuw werd ik overweldigd door dit emotioneel krachtige animatiekunstwerk. Met de nadruk op kunstwerk. De indrukwekkende animaties en de briljante maar onheilspellende score van Yoshihiro Kanno vormen een absolute eenheid. Zij kunnen niet los van elkaar gezien worden.

Wat de betekenis van dit meesterwerk van Mamoru Oshii is is mij niet helemaal duidelijk, maar het heeft wel duidelijk iets mystieks of spiritueels. Vrolijk word je er in ieder geval niet van want het dramatische einde greep mij behoorlijk naar mijn strot. Ik werd er helemaal stil van.

Bij het horen van de schreeuw van het meisje toen ze ondekte dat het ei gebroken was moest ik onmiddellijk denken aan het schilderij "De Schreeuw" van Edward Munch, voor mij een van de meesterwerken van de expressionisme schilderkunst. En daar kan toegevoegd dit meesterwerk van de expressionistische filmkunst van Mamoru Oshii. Voor mij de beste (animatie)film die ooit gemaakt is en die de hoogste plaats in mijn tien meer dan verdient.

5,0*

btw Andrew Bowcock heeft hier een interessante recensie over geschreven.

Heerlijk filmpje.

Zo zie ik de Japanse en ook andere Aziatische filmpjes het liefst. Geen geweld, geen Yakuza maar gewoon uit het leven gegrepen verhaaltjes. Het gaat misschien allemaal nergens over of misschien juist wél. Het tonen dat het mooie nu eenmaal zit in de kleine dingen.

"Adrift in Tokyo" is bij mij in ieder geval overgekomen als een zeer sympathiek filmpje waarbij ik mij volledig kon inleven met de mensen die de revu passeerden. Vooral het laatste half uur vond ik erg hartverwarmend. Deze film deed mij wat feel-good betreft enigszins denken aan het ook zeer sympathieke "The Taste of Tea", een van mijn meest favoriete Japanse films.

4,0*

Ik zag deze film voor de eerste keer in 1996. Deze film werd toen in 1995/'96 met nog 51 andere films in de bioscopen vertoond tgv 100ste verjaardig van de cinema. Volgens mij een terechte keus, want deze film van Pasolini die ik vandaag weer eens bekeken heb is wel een zeer bijzondere, maar toch vooral zeer ontoegankelijke film. Wat wil Pasolini met deze film eigenlijk laten zien? Hij noemt zichzelf een Marxist maar deze film heeft net zoals "Il Vangelo Secundo Matteo" toch zeer radicaal christelijke trekjes. Men zou de aantrekkelijke vreemdeling als een soort verlosser kunnen zien die het bourgeois gezin door zijn kortstondig bezoek aan hen, hun wereld vol valse waarden - lees materialistische - in elkaar liet storten. Zij werden als het ware met een dreun wakker geschud. Dat Pasolini als metafoor hiervoor de vulkaan de Etna, waarvan wij elke keer in de film beelden te zien kregen en waarmee de film ook eindigde, gebruikte kan haast geen toeval zijn. De uitbarsting van een vulkaan gaat ook meestal gepaard met een dreun. Althans, dit is mijn visie. Ik ben er eigenlijk nog niet helemaal uit, ik blijf nog met te veel vragen zitten, evenals veel filmcritici die, las ik bij een recensie over deze film, ook moeite hebben deze film interpreteren.

Nogmaals, "Teorema" vind ik een van Pasolini's moeilijkste films, maar ook een van zijn betere. Jammer dat hij later met zijn zeer omstreden film "Saló" imo het spoor volledig bijster raakte.

Het acteerwerk vond ik in deze film uitstekend en niet te vergeten de score van Ennio Morricone en vooral de muziek uit Mozart's Requiem.

4,0* na herziening

Een film waarvan ik veel verwachtte maar mij toch bitter teleurstelde. Dat lag zeker niet aan de uitstekend acterende en niet onaantrekkelijke Alicia Vikander, maar aan het verhaal dat maar niet op gang wilde komen. Er gebeurde de meeste tijd gewoon helemaal niks. De beelden van de gewonde soldaten waren best indrukwekkend, dat wel, maar de regisseur had toch wel meer beelden mogen laten zien van de gevechten aan het front. We moesten het slechts doen van de enkele beelden van de soldaten in de loopgraven. De vredesspeech van Vera aan het einde van de film voegde in mijn ogen ook niet veel toe. Dit soort speeches hebben we al zo vaak gehoord. Het heeft nog nooit nieuwe oorlogen voorkomen.

3,0*

Moeilijk te beoordelen film omdat fraaie beelden van het winterlandschap met herten afgewisseld werden met niet zulke smakelijke beelden uit een slachthuis die lieten zien dat koeien er voor de mens niet alleen zijn voor haar melk maar ook voor haar vlees. Na die bloederige beelden kon ik in ieder geval niet zeggen dat ik nog trek had in een beefstukje.
Het liefdesverhaal van Maria en Endre is daarentegen best wel mooi en zeer origineel. Twee verliefde personen die dezelfde dromen hebben 's-nachts. Tja, hoe verzin je het. Fascinerende vrouw trouwens ook die introverte en zeker niet onaantrekkelijke Mari(k)a. Hoewel de love-story mij niet altijd wist te boeien vond ik vooral het laatste half uur ijzersterk. De mislukte zelfmoordpoging van Maria en het schitterende einde behoren voor mij tot de beste scènes van deze toch wel bijzondere Hongaarse film.

3.5*

Eigenlijk weinig toe te voegen aan de recensie van Black Math. Prachtige beelden met beukende muziek - vooral de opening vind ik schitterend - maken dit filmpje voor mij tot een surrealistisch kunstwerk. Een andere benaming voor dit filmpje heb ik eigenlijk niet. Wel vind ik dat na een half uur dit kunstwerk nogal flink ontspoort en uitloopt op complete chaos, maar misschien was dit ook wel de bedoeling van Tsukamoto. Niettemin vond ik dit filmpje toch wel een stuk beter dan Tsukamoto's eerste Tetsuo van zo'n twintig jaar geleden waarvan ik de beelden maar lelijk vond. Kan niet van deze film The Bullet Man gezegd worden. Dit zat qua beeld en geluid prima in elkaar.

3,5*

Met dank aan Inland Rabbit, die een fragment van dit filmpje in zijn Movie Meter contest stopte.

Deze film sinds lange tijd weer eens herzien en hoewel ik wist hoe alles zou aflopen was de spanning opnieuw weer te snijden en zoog deze horror-klassieker mij opnieuw op het puntje van de stoel. De achtervolging in het donker van Sally door Leatherface vind ik altijd nog een van de beste en spannendste achtervolgingen in de geschiedenis van de horrorfilm. Ook de laatste twintig minuten in het huis bij die drie weirdo's, het gekrijs en de gelaatsuitdrukkingen van Sally - let op haar ogen -, beschouw ik als een van de meest angstaanjagende scènes die ik ooit op het filmdoek gezien heb.
Kort samengevat; Deze eerste TCSM staat voor mij ook na ruim 35 jaar nog steeds als een huis. Hoe de re-makes zijn weet ik niet, ik heb ze niet gezien en ik hoef ze eigenlijk ook niet te zijn. Dat ze deze misschien beste horrorfilm aller tijden zullen overtreffen lijkt mij absoluut onwaarschijnlijk.

5,0*

Veel van verwacht maar oh wat viel dit tegen. Waar gaat het allemaal over? Volgens mij nergens over of het moet zijn de mooi plaatjes en de bekende acteurs en actrices die hier in meespelen. Dat laatste had Wes Anderson beter niet kunnen doen. Wat heeft een actrice als Frances McDormand hier in te zoeken? Complete miscast. Er moet er wel bij gezegd worden dat ik nooit een liefhebber ben geweest van deze actrice. Genoeg gezegd in negatieve zin dan. Heeft dit drieluik dan toch nog iets positiefs te bieden? Ja de erotische plaatjes van Simone in deel I waren zeer mooi, dat moet gezegd worden. Maar dat is het wel zo'n beetje. De volgende keer moet Wes Anderson toch maar weer eens met een film komen maar dan niet alleen met mooie plaatjes maar ook met een goed verhaal want dat ontbrak hier totaal. En laat die overbekende topacteurs maar weg. Die doen zijn films geen goed.

2.0*

Deze film kende behalve een mooie doses humor ook enkele zeer fraaie scènes zoals bij voorbeeld Richard die afscheid neemt van zijn dochter en het nogal vreemde einde. Zeer vermakelijk ook al die fratsen die de professor uithaalde met zijn studenten, zijn vrouw en de rector magnificus. Best wel grappig dus wat je in deze film allemaal voorgeschoteld kreeg maar waar het mij toch vooral om ging is toch wel het zware thema in deze film die gaat over een professor die te horen krijgt dat hij kanker heeft en niet lang meer te leven heeft.. Tja, wat zou jij doen als er bij jou dezelfde diagnose werd gesteld als bij Richard? Je leven met allerlei behandelingen een jaar of langer laten verlengen met als gevolg dat je daardoor zo ziek wordt dat het leven geen kwaliteit meer heeft of je doet net als Richard en weigert alle behandelingen met als gevolg dat je nog maar een half jaar te leven heeft maar dat je in die tijd nog iets van het leven kunt maken. Ik voor mijzelf hoop het laatste maar zeker weten doe ik dat natuurlijk niet. Zodoende is het thema in deze film wel iets om over na te denken.

3,5*

Joachim Trier schreef o.a. over Thelma dat film niet alleen verhaal moet zijn maar vooral belevenis. En zo denk ik er exact over. Ik ervoer deze film in ieder geval als een mooie belevenis en dat ligt niet in de laatste plaats aan de hoofdrolspeelster Eili Harboe in de rol van de verlegen maar toch wel zeer aantrekkelijke Thelma. Een meisje dat de grootste moeite had zich te bevrijden van dat fundamentalistische christelijke geloof. Een geloof dat in het teken staat van het zich altijd maar schuldig moeten voelen. Ik vind dit daarom ook een duidelijk existentialistische film. Thelma die op zoek was naar zichzelf en ontdekte dat ze zich aangetrokken voelde tot vrouwen. En wat haar bovennatuurlijke krachten betreft. Ach, christen fundamentalisten, als volgens jullie Jezus bovennatuurlijke krachten had, waarom zou Thelma ze dan niet kunnen hebben. Wen er maar aan.

4.0*

Uitstekende biopic met geweldig acteerwerk van Eddie Redmayne als Stephen Hawking én niet te vergeten Felicity Jones in de rol van Jane. Deze film geeft een prachtig beeld van de relatie tussen Stephen en de zeer aantrekkelijk ogende Jane. Het werk van Hawking komt misschien niet zo veel aan bod maar wat we te zien en te horen kregen vond ik meer dan voldoende. Sommige dialogen vond ik zeer interessant; Stephen Hawking die op een gegeven moment zegt dat natuurkunde zich niet met geloof bezig houdt omdat dat nu eenmaal niet tot zijn werkterrein behoort. Voor zijn vrouw Jane speelde het geloof daarentegen wel een grote rol, iets wat meer dan duidelijk getoond werd gedurende de hele film. Op de vraag die Hawking later gesteld werd of hij in God geloofde gaf hij na lang aarzelen een zeer vaag antwoord, alsof hij hiermee wilde aantonen dat die vraag gewoon niet beantwoord kan worden, zeker niet door een natuurkundige. Wat daarna volgde vond ik overigens opmerkelijk; Hawking's levensloop werd versneld teruggespoeld tot het moment waarop hij Jane leerde kennen en waar de film ook begon. Alsof hij hiermee wilde zeggen dat dit ook het universum te wachten staat. Het krimpt in tot we een singulariteit krijgen en daarna begint alles weer van voren af aan. "Stirb und werde" . Zo ook is het i.m.o. met het menselijk individu. Het wordt geboren, komt tot bloei en ten slotte sterft hij, daarna wordt hij opnieuw geboren en de hele levenscyclus wordt opnieuw doorlopen enz enz enz. Het leven heeft noch begin noch eind net zoals het universum. In het kort mijn verklaring van de theorie van Hawking, hoewel ik er natuurlijk volkomen naast kan zitten. Maar ja ik ben nu eenmaal een filosoof en geen natuurkundige.
En voor de mensen die denken dat de wetenschap alles kan verklaren. Niets is zo sterk als de kracht van de liefde. Dat heeft Jane wel bewezen.

4,5*

Knap werk van Peter Jackson om deze docu deels weer te geven in technicolor zodat de waanzin van deze zogenaamde Great War nog beter tot je door komt. Tjonge, tjonge je eigen vrijwillig aanmelden om uiteindelijk als kanonnenvlees tot je einde te komen. "Oh wat a lovely war" was de titel van een song dat ging over die 1e Wereldoorlog. Nou van een lovely war was in deze docu niets te bespeuren. Integendeel zelf. Uiteengereten lichamen, koppen half afgeschoten, voeten aangetast door gangreen die hierdoor geamputeerd moesten worden. Moet ik nog verder gaan. Voor mij is de 1e Wereldoorlog nog steeds de meest zinloze oorlog die ooit gevoerd werd. Voor de soldaten althans. Voor 50 meter terreinwinst de vijand tegemoet gaan met duizenden doden tot gevolg. Dan moet je toch wel knettergek zijn. Maar ja, deed je het destijds niet dan was je lot ook bezegeld. Je werd dan voor een vuurpeloton wegens desertie terechtgesteld.

Wat de opnamen betreft kwamen die volgens mij uit Ieper - de ruïnes van de stad die we o.a. te zien kregen - en van de Somme. In die bloedige slag verloren de geallieerden maar liefst 60.000 soldaten aan doden en gewonden binnen een dag. Zinlozer kan het gewoon niet. Toch nog wel over na te denken dus deze prima docu van Peter Jackson die ik toch vooral zie als een anti-oorlogsfilm.

4,0*.

Deze maar liefst bijna 4 uur durende film leek mij nu echt geschikt om op de donkere dagen voor kerst te bekijken. Ik heb het wel over 2 dagen moeten verspreiden want deze film vereist door zijn extreme traagheid een groot uithoudingsvermogen van de kijker. Niettemin ben ik zeer te spreken over dit epos van Angelopoulos waarin een rondreizend toneelgezelschap een reis maakt door de zeer woelige geschiedenis van het moderne Griekenland in de periode van 1936 tot 1952. De beelden van Griekenland waren prachtig maar oogden ook zeer depri. De dorpen en steden zagen er doorgaans erg vervallen uit, maar eigenlijk kon dat ook niet anders in een Griekenland verscheurd door oorlogen. Eerst de bezetting door Nazi Duitsland en vervolgens een burgeroorlog tussen communisten aan de ene kant en royalisten en fascisten aan de andere kant. Moeilijk eigenlijk voor te stellen dat de democratie een uitvinding is van de Grieken, want de Grieken zijn doorgaans allesbehalve democratisch. De scène tijdens de jaarwisseling van 1945/'46 liet dat duidelijk zien. Aan de ene kant zaten de communisten, aan de andere kant de fascisten en royalisten. Andere stromingen waren niet vertegenwoordigd. Om deze film te kunnen waarderen is kennis of belangstelling voor de moderne Griekse geschiedenis dus onontbeerlijk. Aan mij ontbrak het daar gelukkig niet aan, anders zou de kans groot geweest zijn dat ik net zoals Reinbo na 40 minuten de pijp aan Maarten zou hebben gegeven, want 4 uur lang naar alleen maar mooie beelden kijken is natuurlijk moeilijk vol te houden.

4,0*

Deze film voor de derde maal bekeken en het blijft voor mij toch een van de indrukwekkendste oorlogsfilms - misschien wel de beste - die ik ooit gezien heb. In deze film gaat het vooral om mensen, hoe zij de oorlog beleven. Er is geen plaats voor heldendom, je vecht niet voor je vaderland maar puur om te overleven. Oorlog is hel. Een bijzonder sterke rol werd neergezet door Nick Nolte in de rol van de geflipte luitenant kolonel Gorden Tall, die oorlog vergeleek met de voortdurende 'struggle for survive' in de jungle. De zeer depri klinkende maar oh zo mooie soundtrack van Hans Zimmer drukte de waanzin van de oorlog nog eens extra uit. De voortdurende afwisseling van vredige taferelen met beklemmende beelden van de strijd in de jungle werkt zeer goed en zet je ook voortdurend aan het denken. Het had allemaal anders kunnen zijn. De gewone soldaat wil geen oorlog maar het zijn de hoge heren die op hun veilige comfortabele stoel de beslissingen nemen. Zo was het toen en zo is het nu helaas nog steeds.

Waardering; verhoogd naar 5,0*