Meningen

Zeer mooi vormgegeven drama, die het voor mij toch vooral moet hebben van de schitterende fotografie. De decors oogden juist door de contrasten met de ontstoken lantaarns geweldig mooi. Het verhaal zelf vond ik niet zo boeiend.

Deze film werd in 1992 door de Volkskrant lezers met overweldigende meerderheid uitgeroepen tot de beste film van datzelfde jaar. Het verschil met nu is dat men toen alleen maar schriftelijk kon stemmen, niet via internet. Of wij aan die uitslag daarom veel waarde moeten hechten, dat is dus maar de vraag. Hoewel, de film staat wel op de 70e positie van de MM top 250.

4,5* na herziening.

Deze film moet het voor mij helemaal hebben van het prachtige eerste uur met zijn adembenemende mooie landschappen. Dat gedeelte dus dat zich afspeelde in het China van de Tang dynastie (7e eeuw). Ook voor mij een interessante periode in de Chinese geschiedenis. Het 2e gedeelte dat zich hoofdzakelijk in India afspeelde vond ik aanzienlijk minder interessant. Hoewel ik het boeddhisme best wel hoog aansla kan ik niets met hun rituelen en dat monnikengedoe. Weinig plaats voor vrouwen trouwens ook in deze film. Maar ja, Xuan Zhang had blijkbaar daar ook niet zo veel belangstelling voor. Wel werd duidelijk dat op cultureel gebied China en India een enorme voorsprong hadden op het Westen destijds dat nog zeker minstens 500 tot 700 jaar moest wachten om zich te kunnen wedijveren met deze in die tijd hoogstaande culturen. Al met al dus toch best wel een interessante film dit stuk geschiedenis over de Chinese boeddhistische monnik Xuanzang waar ik trouwens nog nooit eerder van gehoord had.

3,5*

Mooie hartverwarmende film die ondanks het mooie verhaal en de sympathieke hoofdrolspelers het voor mij toch vooral moest hebben van de fascinerende beelden van het hectische Mumbai. Overvolle rammelende treinen en bussen, propvolle kantoren waar nog gewerkt werd zonder computers - moest onmiddellijk aan mijn kantoortijd van vroeger denken. Dan nog de druk in de weer zijnde Dabbawala's en natuurlijk de constante chaos in het verkeer die de bewoners van Mumbai niet het minst leek te deren. Verkeersregels bestaan er daar blijkbaar niet. Neen, vergeleken met Mumbai is Amsterdam een oase van rust.

3,5*

Vloog bij het door mij onlangs bekeken 4 uur durende "Love Exposure" de tijd voorbij, bij deze film die ik vandaag bekeken heb leek de tijd wel een eeuwigheid te duren, maar ik heb het niettemin voor elkaar gekregen deze film helemaal af te kijken. Dat voor deze film mijnerzijds geen hoge waardering uit de hoed komt, dat moge duidelijk zijn.
Over de film;
De dialogen ervaarde ik als verschrikkelijk boring. de hoofdpersonen vond ik totaal oninteressant, van de scènes met de Japanse superman heb ik op een enkele uitzondering na geen enkele keer kunnen lachen. Ik vond het allemaal bijzonder flauw en bovendien oogden die scènes ook nog eens oerlelijk. Na de vele Japanse films die ik de laatste tijd bekeken heb is mij een ding duidelijk geworden. Films die gaan over op hol geslagen 'loverobots' (964 Pinocchio), opblaaspoppen (Airdoll) en vechtende superreuzen zoals in deze film zijn dus duidelijk niet aan mij besteed. Misschien moet ik de volgende keer toch maar eens goed de plotbeschrijving lezen en niet blindelings afgaan op de hoge waarderingen van Japan filmkenner Onderhond. Dat bespaart mij teleurstellingen zoals ik ervaren heb bij het bekijken van deze film die na Air Doll en 964 Pinocchio voor mij de derde Japanse film is die het moet doen met de door mij gehanteerde laagste waardering, een 1,0* dus.

1,0*

Quentin Dupieux staat voor absurde cinema. Dat heeft hij al met Rubber en Realité bewezen. Hier in zijn nieuwste film Le Daim doet hij het nog eens dunnetjes over. Met verbazing zitten kijken naar al die gekkigheid. Georges die zo'n obsessie heeft met een jas van hertenleer dat niemand meer een jas mag dragen en dan zit hij nog te praten met de jas ook. Hoe kom je daarop. Het ging zelfs zo ver dat Georges met een wiek van een oude ventilator als wapen alles deed om dat te voorkomen. De scène waarbij hij de wiek door het dak van de auto sloeg waarbij die dwars door de schedel ging van die jonge vrouw was hilarisch. De blik van die vrouw al. Verder kende deze film meerdere scènes waarbij je leek aan te voelen wat er zou gebeuren maar waarbij de betreffende scène toch een totaal andere kant opging. Hoe ongeloofwaardig het ook allemaal is, origineel is het allemaal wel wat deze regisseur allemaal uit zijn hoed tovert. Niet iedereen schijnt dit te kunnen waarderen want ik was de enige in de filmzaal.

3,5*

Deze film die al lang op mijn lijstje stond van "films nog te zien" nu eindelijk eens bekeken. Om eerlijk te zeggen viel hij mij behoorlijk tegen. Ik had er gezien het gemiddelde en de enthousiaste reacties veel meer van verwacht. De sfeer die wordt gecreëerd met al die kaarsjes is best wel aardig en ook Tokyo bij nacht zonder de neon verlichting maar wel met de koplichten van de auto's in de traffic jam zag er allemaal best wel mooi uit. De personages kwamen bij mij zonder meer sympathiek over. Alleen duurde het mij allemaal veel te lang. Veel minder dialoog en een tijdsduur van pakweg 100 minuten zou meer dan genoeg moeten zijn voor zo'n film.

3,0*

Het bekijken van deze film heb ik lange tijd uitgesteld omdat extreem geweld in de Aziatische films mij niet meer zo aanspreekt. Toch heeft deze uiterst gewelddadige film ondanks dat mij niet teleurgesteld en dat ligt toch vooral aan het uitstekende einde en het zeer mooie camerawerk. Maar of ik deze film nog een keer ga zien? Ik denk het niet. Ik geef toch de voorkeur aan Kim Jee-woon's vorige film "A Tale of Two Sisters". Dit omdat het horrorgenre mij nu eenmaal meer aanspreekt. "I Saw the Devil" moet ik nog zien trouwens.

4,0*

Goede oorlogsfilm die het bij mij niet moet hebben van de gevechtscènes en zeker niet van de special effects - die zagen er maar belabberd uit - maar van de beelden van de overgebleven bemanningsleden, nadat zij bij terugkeer van hun missie van de vermissing van 8 vliegtuigbemanningen op de hoogte werden gesteld én de lege kamers en niet bezette tafels die toebehoorden aan de bemanningsleden die als vermist werden opgegeven. Deze scènes gaven de film een extra dramatisch gehalte. Voor de teruggekeerde bemanningsleden was het verlies van 56 crew-leden een enorme klap. Het betekende op het totaal van 153 crewleden een verlies van maar liefst 36½ procent en dat is zeer hoog. Gefeest hebben de veilig teruggekeerde crewleden in ieder geval niet. Interessant misschien om te vermelden dat twee Lancasters niet zijn neergeschoten maar verongelukt omdat zij op de terugweg tegen hoogspannings-kabels vlogen.

3,5*

Aardige feel-good movie uitermate geschikt om met de kerstdagen - de familiedagen bij uitstek - uitgezonden te worden. Deze komedie die wel erg voorspelbaar was kende een hele mooie scène en dat was die scène op de golfbaan met Marie en Dan, prima geacteerd door Juliette Binoche en Steve Carroll.

Toen ik deze film jaren geleden in de sneak preview gezien had kon ik hem niet zo waarderen. Je moet voor zo'n tragikomedie of hoe je deze film ook noemen wilt natuurlijk wel in de stemming zijn. Ik zou deze film zeker niet voor de 2e keer bekeken hebben als ik deze niet voor slechts € 1,00 bij Blokker in de winkel zag liggen. Filmpjes voor zo'n weggeef prijsje hoeven dus niet altijd minder goed te zijn.

3,5* na herziening

Dit schreef ik oa bij de film "Melancholia":

Fenominaal!

Hij flikt het na het uitstekende "Antichrist" dus weer, het 'enfant terrible' Lars von Trier, door weer een meesterwerk af te leveren. De hoge verwachtingen die ik van deze film "Melancholia" had zijn volledig uitgekomen. Nog nooit een film gezien met zo'n schitterende opening en zo'n magistraal einde.

Helaas kan ik niet hetzelfde zeggen van zijn film "Dancer in the Dark". Integendeel zelfs. Net zoals "Breaking the Waves" van dezelfde Von Trier hoort deze film voor mij thuis in het rijtje sentimentele draken. Het verhaal was een en al ongeloofwaardigheid en die Björk was niet om aan te zien. Ze heeft niet alleen een rot stem maar ze kan ook niet eens acteren. Ik kon geen enkel moment sympathie voor haar opwekken. Vooral het sentimentele einde vond ik vreselijk. Het was Von Trier volgens mij dus duidelijk te doen met deze film de mensen op het gevoel te spelen net zoals bij zijn film "Breaking the Waves". Dat is hem dus gezien de hoge waardering voor beide films uitstekend gelukt. Echter niet bij mij. Als ik met de hoofdpersoon niet kan sympathiseren dan houdt het voor mij gewoon op. Dan laat het tragische lot van de hoofdpersoon mij verder siberisch koud.

Niettemin behoort Von Trier voor mij tot de grootste regisseurs van deze eeuw. Met Europa, Antichrist en vooral Melancholia heeft hij voor mij grootse films afgeleverd. Dat bij zijn oeuvre ook een paar sentimentele draken tussen zitten; Ach, het zij hem vergeven.

Waardering; onveranderd 1,0*

Van deze film nu de director's cut gezien, de versie van 236 minuten die voor mijn gevoel veel langer dan vier uur duurde. Deze film moest het van mij dan ook hebben van het eerste en het laatste uur. De twee uur daartussen ervaarde ik als ontzettend 'boring'. De confrontatie van de Sioux met de Pawnee was nog wel interessant maar het gedoe van John Dunbar en de Sioux vond ik op een gegeven moment slaapverwekkend. Mijn sympathie ging ook niet zo zeer uit naar John Dunbar en de Sioux - ondanks dat ze volledig in hun recht stonden uiteraard -, maar meer nog naar het paard van John Dunbar en vooral "Two Socks", de "Grote Boze" wolf. Dat de soldaten die "Two Socks" voor de lol hadden doodgeschoten later door de Sioux afgemaakt werden gaf mij een ontzettend goed gevoel.
En ja, de Indianen, wij kennen het verhaal. Zij werden destijds gewoon van hun land verdreven. Het verhaal van de boze blanken kennen wij ook, zij zagen de Indianen als "untermenschen". Arthur Penn heeft daar in 1970 ook al een film over gemaakt "Little Big Man", imo een veel betere film dan deze "Dancing With Wolves", die dus echt geen primeur was wat betreft het ontkrachten van de mythe dat de indiaan altijd de slechterik was.
Visueel zag deze film er allemaal best prima uit - dat moet gezegd worden - maar ik zeg het nogmaals; vier uur is veel te lang voor deze film die makkelijk in 2½ uur had gekund.

3,0*

Teleurstellend.

Gezien mijn interesse in de psycho-analyse en dus ook in Freund en vooral Carl Jung viel deze film mij behoorlijk tegen. Alleen als het ging over de psycho-analyse en het verschil in inzicht tussen Jung en Freund daarover werd deze film voor mij enigszins interessant. Met de kanttekening echter dat zo gauw Jung begon over de dromenuitleg ik afhaakte. Dromen voorspellen imo helemaal niets maar dragen wel bij tot zelfkennis omdat je in een droom puur jezelf bent. Je moet ze wel kunnen onthouden natuurlijk. Dit is mijn interpretatie van dromen waarbij ik radikaal verschil met de interpretatie van Jung dat dromen iets symbolieks en voorspellends hebben. Wat ik van Jung vooral interessant vind is zijn theorie over het collectief onbewuste dat mede ook het sterke anti-semitisme verklaart dat in het Wenen van de jaren voor het uitbreken van de 1e Wereldoorlog al zeer sterk aanwezig was. Wel belangrijk omdat Freund en Spielrein beiden joods waren. Wat de consequenties daarvan later waren werd op het einde duidelijk. Over deze theorie van Jung werd in deze film dus niet over gerept, maar wel over die romantische escapades tussen Jung en Spielrein die ik nu niet bepaald interessant vond. De vrouw van Jung 'Sarah Gadon' zag er trouwens best wel aantrekkelijk uit, dat moet gezegd worden en het acteren van de hoofdrolspelers, ook van Knightley vond ik trouwens ook dik in orde. Dat laatste redt de film enigszins.

3,0*

Helemaal eens met Redlop met dat verschil dat ik 2,0* voor deze zogenaamde "thriller" van Ozon nog te veel vind. Ik heb "Dans la Maison" ervaren als de meest slaapverwekkende film van Ozon die ik ooit gezien heb. Het verhaal deed mij helemaal niks, ik kon mij niet in het minst inleven met de personages en ook op visueel vlak stelde deze film op de eindscène na helemaal niets voor. De eindscène, die mij deed denken aan Rear Window van Hitchcock was zonder meer mooi en dat daarna het doek dichtging was goed gevonden, maar dat was voor mij ook het enige positieve van deze voor mij oervervelende film van Ozon die voor mij de laagste waardering krijgt. Ik kan er helaas niks anders van maken.

1,0*

Deze film voornamelijk bekeken omdat Soko - ik kende haar tot nu toe alleen van dit opzwepende muzieknummer Who Wears The Pants ?? - hier een hoofdrol in speelde. En ja, Soko kan goed zingen maar ook goed dansen en acteren. Het verhaal zelf stelt niet zo veel voor. Dit soort verhaaltjes - het verwezenlijken van een droom - zijn al tig keer eerder verfilmd. Maar... ik kan daar niet om malen. Ik heb mij toch best wel geamuseerd bij het bekijken van dit filmpje. Dankzij Soko uiteraard.

3.5*

Niks mis met Daphne. Een onsympathieke vrouw? Neen, helemaal niet. Ik zou het denk ik wel een tijdje met haar vol kunnen houden. Met af en toe een knallende ruzie dat wel. Maar dat moet kunnen. Anders wordt het allemaal zo saai. Met Daphne's uitleg wat liefde of beter gezegd verliefdheid is kon ik het verder helemaal mee eens zijn. Dus, zo onwijs was Daphne niet. Verder vond ik dit gewoon een sympathiek filmpje hoewel ik er niks van verwacht had. Zal wel komen door het lage gemiddelde hier op MovieMeter.

Waardering; 4.0* laat ik eens gul zijn.

Die nachtmerries of hallucinaties - ik heb ze zelf vroeger als kind vaak gehad - dat was af en toe best schrikken geblazen. Daarom al is deze film voor mij geslaagd. Want, dat je je eigen soms rot schrikt, daar gaat het in een horrorfilm toch meestal om. Verder natuurlijk zeer belangrijk de sfeer die geschapen wordt vergezeld met een goede spanningsopbouw. Allemaal dik in orde in deze zeer genietbare horrorfilm waarbij voor mijn gevoel de tijd omvloog. Ook dat laatste is natuurlijk belangrijk. Ik heb deze film trouwens 's-nachts bekeken met alleen een schemerlamp aan. Dat kwam de horrorsfeer alleen maar ten goede.

4,0*

Ik verwachtte gezien het zeer lage gemiddelde helemaal niets van deze film maar het viel achteraf toch reuze mee. Het plot en het mysterieuze sfeertje vond ik zonder meer erg goed, hoewel dat niet bepaald gezegd kan worden van de cinematografie. Die kwam bij mij nogal amateuristisch over. Het acteerwerk was ook niet bepaald je van het en wat de soundtrack betreft; tja, als ik de negende van Beethoven hoor dan houd ik mij toch enorm voor de gek als ik net zoals Onderhond de soundtrack hilarisch slecht zou vinden. Ik vond de score in zijn geheel genomen gewoon redelijk, niet meer en niet minder.

3,0*

Van dat rituele gedoe van die Salomon en dan heb ik het over het eerste uur kreeg ik op een gegeven moment schoon genoeg maar het laatste half uur maakte daarentegen een hoop goed en daar kwam ook de beweegreden van Sophia aan het licht. Zij had dus duidelijk tegen Salomon gelogen. Op visueel vlak vond ik het laatste half uur trouwens ook zeer mooi en dat geldt ook vooral voor de schitterende landschappen in Wales waar zich dit alles afspeelde.

3,5*

Dit horrorfilmpje deed mij niet zo veel ondanks dat dit filmpje best wel een goede spanningsopbouw kende met zeer passende donkere muziek maar tegen het einde had ik het gevoel van; dit heb ik al zo vaak gezien. Dat we het monster pas op het einde volledig te zien kregen vond ik wel goed gevonden hoewel dat ook niet nieuw was. Zie de film Cloverfield. Het monster zag er trouwens ook niet al te best uit. Misschien was het toch beter geweest om het monster helemaal niet in zijn volle glorie te laten zien., maar alleen de poten.

3,0*

Nadeel bij dit soort oorlogs/biografie films is dat je het einde al weet. Daarom zijn dit soort films voor mij altijd weinig boeiend en moeten ze het helemaal hebben van de acteerprestaties van de hoofdpersoon, hier dus Gary Oldham die de rol van Winston Churchill - het moet gezegd - voortreffelijk vertolkte. Opvallend en wel in positieve zin voor mij waren de vele conversaties van Churchill met zijn typiste Elizabeth Layton, De scène waarin Elizabeth zonder enige emotie aan Churchill een foto toonde van haar broer die bij Calais was gesneuveld vond ik een van de mooiste van deze toch wel goede maar enigszins saaie film die wat mij betreft wat meer beelden had mogen vertonen van het oorlogsfront in Frankrijk. Dat had deze film toch wat meer het bekijken waard gemaakt.

3.5*

Deze film van Balaqueró beviel mij toch een stuk beter dan zijn debuut 'Los Sin Nombre'. Deze film had een lekker horror- en spooksfeertje en de schrikmomenten mochten er best wezen. En ja, die Anna Paquin (Régina), die deed het zonder meer goed, terwijl de rest van de cast er mee door kon. De fotografie vond ik zonder meer schitterend maar het verhaal liet wel enigszins te wensen over. Na afloop van de film moest ik toch wel even achter mijn hoofd krabben en mij afvragen of ik toch iets van het plot gemist had, want ik kon aan dat vreemde einde geen touw vastknopen. Toen maar even de wiki geraadpleegd voor een nadere uitleg. Die kreeg ik inderdaad maar die kon mij toch ook niet helemaal bevredigen. Misschien deze film die ik voor slechts € 2,50 op de DVD markt gekocht heb nog maar eens bekijken.

4,0*

Zombiefilms zijn nu niet bepaald mijn ding. het is allemaal van hetzelfde. Ook bij dit origineel van Romero.

Je kijkt bijna 140 minuten lang naar langzaam bewegende bloeddorstige zombies, gasten die de hele film schietend die zombies van zich af proberen te houden en dat allemaal in een groot winkelcentrum. Ik was blij dat ik na 1½ uur even die zombies niet te zien kreeg, het was gelukkig even rust in de tent tot er een motorgang kwam opdagen en uiteraard weer die zombies. Op een geven moment begon mij dat toch behoorlijk te vervelen en ik vind eigenlijk dat 1½ uur best wel lang genoeg is voor zo'n zombiefilm waar er eigenlijk al veel te veel van zijn gemaakt. De muziek vond ik goed dat wel, maar voor de rest.....mwah. Niet voor herhaling vatbaar in ieder geval.

3,0*

Hoewel ik het horrorgenre zeer goed kan waarderen, zijn zombiefilms duidelijk niet mijn ding en dat komt omdat het in zombiefilms doorgaans aan een goed verhaal ontbreekt. Zo ook bij deze film. De flitsende scène die we al gelijk bij de opening te zien kregen had best wat later plaats mogen vinden. Daarna zakt de film ook behoorlijk in, het wordt zelfs erg saai. Als een of twee keer een zombie door zijn kop geschoten wordt, dan vind ik het wel welletje. Maar de regisseur vond het nodig om het wel 100 keer te laten zien, waardoor de regisseur bij mij sterk de indruk wekte dat hij vooral wilde scoren en zo'n groot mogelijk kijkerspubliek wilde trekken. Dus kwantiteit voor kwaliteit. Aan mij was deze film dus duidelijk niet besteed en ik zal deze film daarom ook heel snel vergeten. Toch nog een positief punt; op de fotografie - mooi kleurengebruik - viel niets aan te merken, die was zonder meer uitstekend.

btw Het origineel uit 1978 van George Romero heb ik niet gezien. Dat dit een re-make is speelt bij mijn beoordeling dus geen rol.

2,0*

Helemaal mee eens. Beter kan het niet verwoord worden. Mede door de schitterende soundtrack van Ennio Morricone zou ik dit haast beschouwen als een symfonisch gedicht.

Deze film van Malick vond ik bij mijn eerste kijkbeurt al magistraal en daar is bij mijn tweede kijkbeurt vanmorgen geen verandering in gekomen. Twintig jaar later zou hij met "The Thin Red Line" opnieuw een meesterwerkje afleveren en ik ben ook zeer benieuwd naar zijn nieuwste film "The Tree of Life" die we volgend jaar kunnen verwachten.

Toch zullen de films van Malick nooit een groot publiek trekken, daarvoor zijn ze te weining toegankelijk. Kijken naar een film van Malick vereist geduld. Wie een actiefilm verwacht komt zeer bedrogen uit. Vandaar dat er tegenover de zeer hoge waarderingen een evenredig aantal zeer lage waarderingen staan.

"You love it or you hate it". Well, I love it.

Waardering; onveranderd 5,0* en een plaats in mijn top 10

Ondanks het uitstekende acteerwerk van Marion Cotillard en Matthias Schoenaerts wist deze film mij niet te boeien. Ik heb mij geen enkel moment kunnen inleven met de hoofdpersonages. Ook op visueel vlak vond ik deze film niet bepaald denderend. Die scènes met die orka''s wisten mij nog enigszins te boeien maar dat kan niet gezegd worden van die vechtscènes à la "Fight Club" die mij helemaal niks deden. De soundtrack was goed, dat wel. Mooie nummers van oa B 52's, Lykke Li en Django Django. Verder valt er door mij over deze film niks meer te zeggen.

3,0*

Het wil bij mij niet erg met de films van Jess Franco. Ook deze film vond ik teleurstellend, wel beter dan Vampyros Lesbos - die was gewoon slecht - maar minder dan Justine die ik voorlopig nog zijn beste film vind. Op visueel vlak vond ik het allemaal niet best, die rode gloed had voor mij niet gehoeven en de film wist mij maar niet te boeien. Misschien had ik er gewoon te veel van verwacht, daar het een bewerking was van een boek van De Sade.

2,0*

Nogal een vreemd filmpje wat eigenlijk niet hoeft te verbazen; het verhaaltje is nu eenmaal geschreven door Lars van Tier en van hem kun je nu eenmaal de gekste dingen verwachten. Ik vond de film goed tot het moment dat opoe haar schiettuig te voorschijn toverde en een agent neerschoot. Vanaf dat moment was de film nauwelijks nog serieus te nemen en begon het meer op een komisch drama te lijken. Ondanks dat heb ik mij toch mij best met dit filmpje kunnen vermaken, hoewel er voor mij uiteraard geen hoge waardering in zit. Daarvoor vond ik het laatste half uur te ongeloofwaardig.

3,0*

Moeilijk te beoordelen film. Moest in het begin best wel lachen om die absurde scène van de uitvoering van Mozart's pianoconcert maar op een moment verging mij het lachen bij het zien van steeds meer executies die toch wel op feiten gebaseerd waren. Als je je verdiept in de Russische geschiedenis van die tijd dan is er van overdrijving of een loopje nemen met de feiten absoluut geen sprake, hoewel Beria pas werd geliquideerd in december van 1953, dus niet in de eerste paar dagen na Stalin's dood. Dat Beria huilde als een klein kind en smeekte dat ze zijn leven zouden sparen klopt wel. Als een soort reconstructie over die toch wel zeer belangrijke gebeurtenis die in de jaren daarop voor de bewoners van de Sovjet Unie zeker onder de leiding van Nikita Chroesjtsjov een enorme verbetering in leefomstandigheden zou betekenen kan ik deze film daarom wel waarderen maar nu niet bepaald als komedie. Daarvoor vond ik de getoonde gruwelijkheden te erg.

3.5*

Deze film van het enfant terrible van de Italiaanse cinema maar weer eens bekeken. Hoewel de verhaaltjes behoorlijk saai zijn toont Pasolini zich toch een grootmeester in het uitbeelden van het leven in de Middeleeuwen. In deze film geeft hij hiermee duidelijk zijn visitekaartje af en in zijn hieropvolgende film "The Canterbury Tales" zou hij dat zelfs nog aanzienlijk verbeteren. Pasolini schuwt er niet voor het mannelijk naakt frontaal te tonen, waarbij hij ook met deze film in de beginjaren zeventig weer een taboe doorbrak. Dat Pasolini destijds niet veel op had met de Rooms Katholieke Kerk liet hij ook in deze film weer duidelijk zijn in o.a. scènes met wellustige nonnen, losbandige priesters en stelende kerkbewaarders.

3,5*

Buitengewoon absurd filmpje waarvan sommige scènes - vooral de scène met die Duitse soldaat - mij behoorlijk op de lachspieren werkten. Het verhaal is natuurlijk totaal absurd, maar in een komedie zoals dit filmpje van Elio Petri, werkte dat gelukkig wel. Hoewel het S/F verhaal zijn tijd misschien best wel ver vooruit was, had deze film qua sfeer alles van een jaren zestig film. De decors, de soundtrack etc. Ja, en die Ursula Andress, die zag er toch best wel sexy uit. Ik kende haar tot nu toe slechts van haar rol in de Bond film Doctor No. Het einde van de film vond ik nogal teleurstellend. Dat happy end had voor mij niet gehoeven.
Ik ben nu verder zeer benieuwd geworden naar die andere film "Indagine Su un Cittadino Al di Sopra di Ogni Sospetto" van deze voor mij vrij onbekende Italiaanse regisseur. Moet nog een stuk beter zijn dan deze film als ik de recensies daarvan zo lees.

3,5*