Meningen

Niet altijd even goede maar wel interessante film. Het laat namelijk duidelijk zien hoe de verhouding was tussen Sudeten Duitsers en Tsjechen vóór de 2e Wereldoorlog, tijdens die oorlog en na die oorlog. Altijd goed is die in de jaren 1919-1938 niet geweest. Hij verslechterde pas tijdens de bezetting door Nazi Duitsland wat natuurlijk voor de hand lag maar sloeg helemaal door in moordpartijen na Hitler's nederlaag waarbij zeker enkele tienduizenden Sudeten Duitsers door wraaklustige Tsjechen zouden zijn omgebracht. Honderdduizenden werden verdreven. Het laatste half uur van de film vanaf het jaartal 1945 dat aangegeven stond kwam dan ook zeer geloofwaardig over. Tja, de Tsjechen hebben zich de jaren na de oorlog nu niet direct als lievertjes gedragen. Maar..zullen ze zeggen; wij hadden de toestemming van de geallieerden en met name Churchill. Churchill had namelijk op december 1944 in het Britse Lagerhuis het volgende gezegd:

"Verdrijving is de methode die, zoals we hebben kunnen zien, het meest bevredigend en blijvend zal zijn. Er behoort geen vermenging van bevolkingen te zijn die eindeloos problemen veroorzaken. Er moet schoon schip worden gemaakt"

Misschien nu nog de hoofdreden voor de Tsjechen en vooral ook voor de Hongaren en de Polen geen oorlogsvluchtelingen uit het Midden Oosten op te nemen.

Tot zover een stukje geschiedenis.

Wat de film zelf betreft gaat de hoofdprijs voor het acteren zonder meer uit naar Ben Becker in zijn rol van Sturmbannführer Kurt Koslowski. Angstaanjagender kan een SS' r niet neergezet worden. Als je zijn tronie zag, je zou er gewoon bang van worden. Top acteerwerk! Verder bevatte de film helaas enkele zeer ongeloofwaardige scènes die er i.m.o. slechts in gezet werden om er een mooi afgerond verhaal van te maken. Had voor mij niet gehoeven, maar...soît. Het zij zo.

3.5*

Kostte mij zeer veel moeite deze film af te kijken. Vond het eerste uur ontzettend saai, daarna verandert het een en ander, wordt het nogal mysterieus en tja, dan wil je toch weten hoe alles in elkaar zit. Maar toen de eindcredits in zicht kwamen dacht ik; waar heb ik nu allemaal naar zitten kijken. Gewoon de spoilers maar eens gelezen en toen dacht ik; het zal allemaal wel. Het boeide mij gewoon niet en ik heb verder geen zin om voor mijzelf nog uit te dokteren wat het allemaal betekend heeft. Een filosofische betekenis kan ik uit deze film ook niet halen en dan houdt het voor mij gewoon op. Ik heb trouwens geen zin meer in al dat moeilijke gedoe in films. De realiteit is al moeilijk genoeg.

2,0*

Zou deze film niet op feiten gebaseerd zijn, dan zou ik deze film als volstrekt ongeloofwaardig neergesabeld hebben, uitgaande van de beelden die Mel Gibson ons uit de hel van Okinawa voorschotelde. Hoe kun je daar nu overleven? Maar goed, het schijnt allemaal wel te kloppen als we de wiki mogen geloven. Een wonder dus - zo mag je het toch wel noemen - dat Desmond Doss het voor elkaar kreeg om 75 gewonden soldaten in veiligheid te brengen. Want let wet, de strijd op de eilanden Iwo Jima en hier dus Okinawa werd meedogenloos gevoerd. De soldaten zowel Japanners als Amerikanen werden met het grootste geweld gedood. De gevechten zoals we in dit oorlogsdrama te zien kregen komen dus zeer geloofwaardig over. Blijft voor mij de vraag over wat die Amerikanen bezielden die bergrug koste wat het kost te willen veroveren. Tja, de strijd op Okinawa kostte maar liefst 12.000 Amerikaanse soldaten het leven en dan hebben we het nog niet gehad over het aantal gewonden. Het zijn ook die verliezen en dan nog wel op een klein eiland zoals Okinawa die Truman deed besluiten van een invasie in Japan af te zien en Japan tot overgave te dwingen door het gebruik van twee atoombommen.

Tot zover de slag om Okinawa. De rest van de film wat aan die battle voorafging, dat familiegedoe dus vond ik niet zo bijster interessant. Er werd nogal veel met Bijbelteksten gestrooid, te veel eigenlijk, maar ja Desmond Doss komt dan ook uit Virginia waar de mensen nogal streng christelijk zijn. En dan dat soort scènes met die drilsergeant: die had ik al veel eerder gezien en bovendien veel beter in die Vietnam oorlogsfilm van Stanley Kubrick.

4.0*

Wat een naargeestige film. Hier werd ik echt niet vrolijk van. Je moest die ogen eens zien van die Albrun toen ze in het water stond en naar haar kind keek. Om bang van te worden. Ja, deze film kwam bij mij wel over als puur horror en kan van mij ook in mijn top 10 van meest depri films allertijden. Maar...op visueel vlak valt er toch weinig op te merken op dit horrorfilmpje. Neem dat water bij voorbeeld dat rood kleurde van het bloed. Verder werd ook het Oostenrijkse landschap - de bergen en het donkere bos - schitterend weergegeven. Opvallend ook dat er doorgaans zeer weinig gesproken werd in deze film wat de donkere creepy sfeer wel ten goede kwam mede ook door de zeer onheilspellende score. Hoewel zeer depri was deze film dus helemaal niet slecht maar ik zal 'm toch niet gauw meer voor een 2e keer gaan bekijken. Mooie poster trouwens.

3,0*

Niet echt geweldig maar toch wel beter dan ik verwacht had. Deze film met verwijzing naar het filmtijdperk 1945-1955 kende buiten de vaak wel enigszins vervelende dialogen toch wel enkele zeer mooie scènes waarbij ik de bespreking door de vier geestelijken en de duikbootscène verreweg het interessants vond. De duikbootscène - we zien een Russische onderzeeër plotseling opduiken - verwijst naar de heksenjacht op vermeende communisten in het McCarthy tijdperk - waarvan ook Hollywood regisseurs en scenaristen niet gevrijwaard bleven. Komisch vond ik ook de scènes met die matrozen in de kroeg en de waterballet scène met Scarlett Johanssen met verwijzing naar de MGM musicals "On the Town" en "Neptune's Daughter". Moet er dus wel bij gezegd worden dat als je helemaal niets hebt met de oude Hollywood cinema deze film je waarschijnlijk onvoldoende zal aanspreken.

3.0*

Slechts één mooie scène kende deze film maar daarvoor moest ik wel wachten tot aan het einde. De centrifuge scène met Tess en Geko. Ook de enigste twee sympathieke personages in deze verder voor mijn gevoel smerige film. Hoe ik over die andere twee hoofdrolspelers denk, daar ga ik mij verder maar niet over uitweiden.

Tja, ik heb het al meerdere keren gezegd; kom bij mij in een film niet met scènes met stront (Saló), kots (964 Pinocchio) en - dan heb ik het over deze film - smijten met eten, iemands mond volproppen met etenstroep, kotsen in iemands mond en nog meer van dat smakeloze. Ik walg hier gewoon ontzettend van en wat de beweegreden van de regisseur verder hiervoor ook mogen zijn interesseert mij gewoon geen lor. Mijn gevoel bepaalt hoe ik een film beleef.

Na de film Destricted, (zie mijn recensie aldaar), Cinema Erotica over de geschiedenis van de erotische film in Lux afgelopen vrijdag is dit de derde filmbeleving afgelopen week die mij braakneigingen bezorgde met als dieptepunt toch wel Cinema Erotica in Lux die ze beter Cinema Pornografica hadden kunnen noemen, want met erotiek had het niets te maken, met porno des te meer. Ik ben ook na een uur de zaal uitgelopen. Ook bij het vertonen van deze film van Moodysson zou ik waarschijnlijk de zaal uitgelopen zijn als ik de film niet thuis bekeken had. Nu heb ik deze film gepindakaasd en op mijn PC bekeken. Werd het mij te veel dan pauzeerde ik gewoon even. En ik kan je zeggen; ik had heel wat pauzes nodig voor dit wanproduct. Meer wil ik hier over niet kwijt.

1,0*

Ik sluit me helemaal bij de recensie van 'tevelenco' aan. Ook ik vond dit een zeer mooie film met een heerlijk voyeuristisch sfeertje. Verder een zeer goed verhaal, uitstekende acteerprestaties van Jamie Bell en vooral Sophia Myles, die ik bovendien een ontzettend lekker wijf vond.

Ik mag dit soort films wel, voor mij 100 keer beter dan al die inhoudsloze actiefilms. Die kunnen mij tegenwoordig allemaal gestolen worden.

Ook de soundtrack met alternatieve pop muziek - Franz Ferdinand o.a. - vond ik best wel goed en niet te vergeten de schitterende nachtfotografie.

4,0*.

Een leuk filmpje over twee leuke meisjes dat helaas wel wat aan de lange kant was. Halverwege de film gisteren verslapte mijn aandacht zo - ik was moe - dat ik de film die avond maar niet verder afkeek. Vandaag ben ik weer verder gegaan en heb de film vervolgens helemaal afgekeken. De onderbreking wil uiteraard niet zeggen dat ik de film niet goed vond. Integendeel.

Zoals ik al zei; het is een leuk filmpje, maar je moet wel kunnen sympatiseren met de meisjes. Je moet je wel in hun wereldje kunnen inleven. En daar had ik geen moeite mee, hoewel het verhaaltje toch echt niet zo veel voorstelde. Toch bleef ook deze film, net zoals "The Taste of Tea" een tijdje door mijn hoofd spoken. Japanse films hebben soms iets magisch wat niet zo makkelijk onder woorden te brengen is.

De muziek vond ik zeer mooi en heel sfeervol. Paste uitstekend in deze film. Hoewel het elke keer zo'n beetje het zelfde deuntje was,verveelde het mij geen minuut. Het dansje wat Hana - of was het Alice? - uitvoerde aan het eind van de film vond ik zeer sensueel en gracieus.

Waardering; was eerst 3,5* maar toch verhoogd naar 4,0*

Boeiende film die wel vereist dat je in de geschiedenis van de Holocaust geïnteresseerd bent en dat je ook wel enigszins filosofisch aangelegd bent, want ja, Hannah Ahrend is nu eenmaal een filosofe. Hoofdonderwerp in deze film is het boek over het proces tegen Adolf Eichmann ofwel "De Banaliteit van het Kwaad". Volgens Hannah Ahrend is Echmann niet meer dan een bureaucraat die weliswaar verantwoordelijk was voor het vervoer van de joden naar de vernietigingskampen maar dat niet deed uit antisemitische overwegingen of simpelweg jodenhaat maar omdat het hem nu eenmaal opgedragen werd. Eichmann was niet meer dan een onbetekend persoontje, een radartje in het nazi-systeem die zijn taken zonder na te denken uitvoerde. In deze film werd dit door Hannah Ahrend op zeer overtuigende wijze beargumenteerd, ondanks de verguizingen en bedreigingen jegens haar. Daarentegen ben ik het toch niet met haar eens. Als ik de foto zie van Eichmann in zijn SS uniform dan zie ik toch een persoon die alleen al door zijn gezichtsuitdrukking zijn werk met satanisch genoegen uitvoerde. Geen onbeduidend mannetje dat niet denkt maar een duivels persoon die goed wist wat hij deed en daar zonder meer achter stond. De archiefbeelden van Eichmann in de rechtzaal - ik had die beelden nog nooit eerder gezien - gaven mij toch enigszins de indruk dat deze oorlogsmisdadiger een act aan het opvoeren was. Niks radertje, niks onbetekend persoontje. Neen, Eichmann is voor mij gewoon de personificatie van het kwaad, die nota bene in 1945 bij zijn vlucht naar Argentinië nog eens geholpen werd door het Vaticaan ook. Tja, het zou eens niet zo zijn. Ik ben het dus met Hannah Ahrend's mening over de beweegredenen van Eichmann - ik zeg het nogmaals - duidelijk niét eens.

Rest mij nog te zeggen dat Barbara Sukovo de rol van Hannah Ahrend uitstekend vertolkte. Op visueel vlak daarentegen vond ik deze film allemaal wat minder. Dit is nu eenmaal een film die het voornamelijk moet hebben van het verhaal.

4,0*

Op visueel vlak heb ik mooiere animatiefilmpjes gezien en het verhaal deed mij ook niet zo veel maar de typisch oosterse filosofische uiteenzettingen van wat waarheid is en nog meer van dat vond ik best wel interessant. Voor mij ook wel enigszins herkenbaar want ik houd mij in het dagelijkse leven nu eenmaal veel met filosofie bezig. Tja, het lot bepaalt de mens en niet andersom. Dat is een waarheid als een koe. Ik kan er over meepraten.

3.0*

Ik heb de film wél helemaal uitgezien en hij viel me achteraf gezien nog mee ook want ik had er niets maar dan ook helemaal niets van verwacht. Voor aanvang had ik al een 1,0 in mijn gedachte. Het werden er uiteindelijk toch nog 3,0 en dat heeft vooral met die zelfmoord scènes te maken die ik ronduit komisch vond. Ook die scènes met de wind met het plotseling snelle bewegen van de bomen, struiken en het gras die naderend onheil aankondigden, vond ik best wel goed gevonden. Ik denk dat je deze film nu eenmaal niet al te serieus moet nemen want als 100% drama valt deze film natuurlijk volledig door de mand. Maar als een mix van drama én komedie vond ik deze film toch best wel amusant. Verveeld heb ik mij zeker niet. Daar komt ook nog bij dat ik doorgaans zeer gecharmeerd ben van het acteren van Zooey Deschanel hoewel zij in deze film toch wel enigszins teleurstelde, zeker als ik haar acteren hier moet gaan vergelijken met die in haar rol van Summer in die voortreffelijke feel-good movie "(500) Days of Summer".

3,0*

Een drama of een komedie? Nou voor mij in ieder geval niet het laatste. Nog nooit zo veel losers bij elkaar gezien. Lachen was het af en toe wel, maar dan toch meer om leedvermaak. Goede baan, vrouwtje, huisje, kindje en hup leven maar. "Happiness is all what there is" Neen dus, het is een en al kommer en kwel wat wij in deze film te zien kregen. Ik moet er wel bij zeggen dat Seymour hoffman toch wel echt geknipt was voor de rol van loser. Het is een en al depressiviteit wat hij uitstraalde. Niemand in zijn plaats zou het beter kunnen doen.

"Happiness" is dus niet direkt mijn ding - dat zal duidelijk zijn - maar een slechte film is het zeker niet. Het punt is dat ik mij gewoon niet in de personages kon inleven. Hun sores liet mij gewoon siberisch koud en bovendien duurde de film voor mij ook gewoon te lang. Een gemiddelde waardering (3,0*) voor deze depri film lijkt voor mij daarom ook het best op zijn plaats.

Deze film draaide vandaag op het Imagine Film Festival in Amsterdam. Voor mij was dat een reden om maar eens een bezoekje te brengen aan The Eye in Amsterdam waar deze film vertoond werd want of deze film van Sabu in de Nederlandse bioscopen vertoond zal worden moet ik nog eens zien. Ik denk het haast zeker van niet. Verder trouwens een mooie film van deze Japanse regisseur. Aanvankelijk dacht ik met een komedie te doen te hebben maar de bedroefde blik van Kanzaki deed toch iets anders vermoeden. Verder zeg ik niets. Ook op visueel vlak trouwens een mooie film.

4.0*

Niet onaardig. Deze film had toch wel de nodige schrikmomenten, de killings waren best wel goed en het einde - de verjaardag party vond ik zelfs subliem. Ik moest gelijk denken aan dat verjaardag feestje in de film The Loved Ones (2009). De film had natuurlijk ook de zwakke puntjes zoals het wazige verhaal en hoe kan het ook anders de Amerikaanse preutsheid. Bloederige moorden kan wel, maar een naakte dame onder de douche dat kan natuurlijk nooit. Foei! De film duurde trouwens ook wel wat lang; 90 minuten is eigenlijk lang genoeg voor zo'n film.

Waardering: 3,5* dankzij het sterke einde.

Dus, zo origineel was Memento niet. Toch wel grappig dat Oldrich Lipský, een voor mij tot voor kort totaal onbekend regisseur al op het idee gekomen was het verhaal in een film van achteren naar voren te vertellen. Ik moet zeggen dat hij daar uitstekend in geslaagd is en dat ligt toch vooral aan enkele slapstickachtige scènes die mij krom deden liggen van het lachen. Neem bij voorbeeld de scène met de gevangenen op de gevangenis binnenplaats en de scène met de achteruit springende paarden. Ja mensen, dit is humor . Oh ja en dan nog die scène met Julie en haar aanbidder met het vloerkleed met die ijsbeerkop. Hoe kom je er op! En zo heeft dit filmpje nog meer van die verrukkelijke scènes.

Mij kostelijk vermaakt dus met dit "Happy End" die voor mij ook echt niet langer heeft hoeven duren. 71 minuten is eigenlijk meer dan genoeg voor dit soort kolderieke filmpjes.

4,0*

"Het lot van het leven is ontbering, ellende, verdriet, kwelling en dood." aldus de aartspessimist Schopenhauer. Dit depri filmpje van Haneke over de kommer en kwel van een welgestelde Franse familie laat dat ook weer eens duidelijk zien. Het zal mij ook niet verbazen als Haneke boeken van deze Duitse filosoof gelezen heeft want het is een en al ellende wat Haneke ons telkens weer voor weet te schotelen. Gezien ik de laatste weken ook niet in een al te beste stemming verkeer had ik deze film van Haneke misschien ook beter links moeten laten liggen. Maar goed, toch bekeken want het is Haneke nietwaar. Enthousiast ben ik niet over dit "Happy End", maar dat had ik ook niet verwacht. Wat me overigens zeer stoorde in deze film dat Haneke aan het einde nodig vond ons te trakteren op een zestal "zielige" bootvluchtelingen. Is dat om ons met een schuldgevoel op te zadelen. Je zou het haast wel denken. Die scène is i.m.o. ook totaal overbodig en had gewoon weg gelaten moeten worden. De laatste scène is dan weer goed, dat wel.

2.0*

De reden dat ik naar deze film ging was omdat het zo'n kl*te weer was. Ik had er namelijk genoeg van om de hele dag naar de wind en het gekletter van die regen tegen mijn ramen te luisteren.

Oh ja, wat de film betreft, die was net zo kl*te als het weer. De personages konden mij niet in het minst boeien en wat dat jongetje in die film moest doen is mij een raadsel. Mensen op het gevoel spelen zeker. "Oh kijk eens wat een schattig jongetje". Dat werkt dus niet bij mij. Neen, ik vind het gekletter van de regen tegen mijn ramen toch interessanter.

2,0*

Deze film die ik afgelopen avond in arthouse Lux heb bekeken voldeed helemaal aan mijn verwachtingen. Dat kan echter niet gezegd worden bij de wat oudere dame in de zaal, die het na amper een kwartier voor gezien hield. Dit was dus duidelijk niet haar ding. Maar ja, ik wilde haar vooraf nog waarschuwen maar helaas tevergeefs. Ik was vanaf dat moment de enige in de zaal wat ik helemaal niet erg vond want ik vermaakte mij prima in deze adrenalinetrip, want dat was het gewoon. Niet nadenken maar gewoon alles over je heen laten gaan. Daar gaat het bij deze film om die een en al actie was. Op een gegeven moment moest ik nodig naar het toilet, dus was het wachten op een rustige scène, maar die kwam er verdomme gewoon niet. Dus maar tijdens een shoot-out naar het toilet gegaan en toen ik terug kwam was die shoot-oot nog steeds aan de gang. Ik heb dus niet veel gemist.

Wat me achteraf wel verbaasde dat deze film in Lux Nijmegen vertoond werd die het toch vooral moet hebben van serieuze art-house films. Nou, ik vond het allemaal prima. Dit soort films mogen van mij wel meer vertoond worden, maar of dit soort dolle “achtbaansritten” waar het inhoudelijke totaal ondergeschikt is aan het visuele in Lux veel bezoekers zal opleveren, daar valt zeer sterk aan te betwijfelen.

4.0*

Van de drie hoofdpersonen moet deze film het van mij niet hebben. Die vond ik strontvervelend. En dat bijna alles in een zelfde ruimte afspeelt vond ik nu ook niet direct bepaald je van het. Dat levert voor mij meestal een doodsaaie film op. Dat deze film van mij toch nog een voldoende krijgt is vanwege het toch wel goede einde. Vooral die laatste scène als het kreng Sarah in het water flikkert, de boot zonder haar op volle snelheid wegvaart en Sarah "fuck" roept. . De manier waarop, daar moest ik toch wel even om lachen.

3,0*

Django Unchained kon ik nog wel waarderen, maar The Hateful Eight ...Zelden zo'n inhoudsloze, smakeloze en vooral oersaaie film gezien. Man man man, het sloeg allemaal nergens op. Tja, wat moet ik hier verder nog aan toevoegen? ...Ach, laat maar. Het is de moeite niet.

1,0*

Visueel soms best wel mooi maar met het verhaal kan ik helemaal niks. Nadeel is ook dat het allemaal op een locatie afspeelt. Dan wordt het voor mij toch al gauw boring. Abigail Breslin speelde best wel aardig dat wel en die ene gast zag er best wel creepy uit maar daarmee is voor mij ook alles gezegd.

Neen, geef mij dan toch maar Natali's uitstekende s/f films zoals Cube en Cypher. Tig keer beter.

2,0

Zeer beklemmende film die de hele tijd maar door mijn hoofd blijft spoken. Hoe ver wil de mens gaan om te overleven. Heel ver dus in het geval van Willi Herold die transformeerde naar het einde toe in het absolute kwaad. Het had natuurlijk allemaal anders kunnen zijn. Als die Wehrmacht soldaten die Herold in het begin achtervolgden niet stomdronken waren dan hadden ze zeker raak geschoten en dan was het einde Herold. Tja, en dan het vinden van zo'n officiersuniform, ook zo'n stom toeval. Herold toonde in ieder geval wel over een goede tegenwoordigheid van geest te beschikken en bovendien een uitstekend acteur te zijn. Voor hem pure noodzaak om niet ontmaskerd te worden, iets wat hem toch angst aanjoeg als we afgaan van zijn gezichtsuitdrukkingen, die niet altijd zekerheid uitstraalden. Toch zou deze film als het verhaal niet op feiten was gebaseerd maar puur fictie was door mij als volkomen ongeloofwaardig af zijn geserveerd. Tja, wie bedenkt zo iets. Maar ja, ook de meest onwerkelijk geachte situaties kunnen werkelijkheid worden. Dat is wel gebleken.

Oh ja, niet mag natuurlijk onvermeld blijven het geweldige acteerwerk van Max Hubacher die de rol van Willi Herold voortreffelijk vertolkte. Ook de decadente beelden in het stadje aan het einde die het morele verval van Nazi Duitsland uitstekend symboliseerden vond ik een lust voor het oog. Zeer goede keuze verder van de producenten deze film in zwart/wit te schieten. Dat kwam de sfeer in deze indrukwekkende oorlogsfilm zeer ten goede.

4.5*

Mij prima geamuseerd met dit kolderieke filmpje met best wel leuke Japanse dames en aan het einde een zeer mooie erotische onderwater scène. Volgens mij is dit filmpje zijn tijd toch wel enigszins vooruit. Als ik niet geweten had dat Hausu uit de zeventig kwam dan had ik 'm minimaal wel in de jaren negentig geschat, zeker wat betreft de mooie special effects.

Heeft me trouwens nogal wat moeite gekost dit filmpje van het internet te plukken, maar... die moeite is gelukkig niet voor niets geweest.

4.0*

Vanmorgen deze film maar eens bekijken. Heb hem een paar maanden geleden blind aangeschaft en daar hoef ik geen spijt van te hebben, want dit was zeer effectieve horror. Die slaapoogjes van mij vanmorgen waren zeer snel verdwenen. Het kostte mij af en toe best moeite om op mijn stoel te blijven zitten, want af en toe was het echt gore.
Wat deze film voor mij zo goed maakte en ver boven andere horrorfilms deed uitsteken is dat deze film ook een uitstekend plot had en dat je al vanaf het begin compleet op het verkeerde been gezet werd. Het ging in deze film niet alleen om het slashen. Ik bleef mij maar afvragen wat het motief van die seriemoordenaar geweest is om bijna een hele familie uit te moorden . Bij het zien van de videoopname in het tankstation werd mij alles duidelijk. De plottwist had op mij itt de vele berichten hier dus wel een positief effect. Ik houd nu eenmaal van het mysterieuze.
Dit is de eerste Franse horrorfilm die ik gezien heb en het smaakt duidelijk naar meer.
Memorabele scene; De onthoofding van de vader van Alex met behulp van een boekenkast.

Waardering; voorlopig 4,0*

Alweer de vierde film van Tsukamoto die ik heb bekeken en dit allemaal binnen een maand tijd. Hoewel ik zijn films best wel knap en origineel vind zal ik toch nooit een echte liefhebber van zijn films worden. Daarvoor vind ik zijn film te experimenteel en daarom voor mij niet toegankelijk genoeg.

Ik moet er wel bij zeggen dat deze film mij wel flink gekluisterd hield. Tsukamoto weet wel hoe je een lugubere sfeer moet creëren. Ook de onheilspellende score droeg flink bij tot die lugubere sfeer.

Al met al zou je deze film inderdaad kunnen omschrijven als een claustrofobische nachtmerrie, zoals op de cover van de DVD vermeld staat.

Waardering; 3,5*

Deze film vanavond in de sneak preview gezien. Toen ik hoorde dat het de nieuwe film zou worden van Susanne Bier heb ik mij er op in gesteld dat ik weer een zware avond tegemoet ging, want de drama's van Bier zijn nu eenmaal lood- en loodzwaar. Als haar drama's een afspiegeling van de wereld zouden zijn, dan zou de wereld een waar tranendal zijn, waar het alleen maar kommer en kwel is. Zo ook in deze nieuwe oscarwinnende film. Wij kregen een portie sociale ellende te zien in Denemarken en alsof dat nog niet genoeg was werden wij ook nog eens getracteerd op een portie oorlogsellende in Afrika. Toen de film afgelopen was heb ik maar een paar (bier)tjes gedronken zonder verder nog aan deze film te denken. Want ja, deze overdosis ellende van Bier is nu eenmaal niet aan mij besteed. Of de film ook terecht de oscar voor beste buitenlandse film verdiend heeft? Neen, ondanks dat er in deze film geweldig geacteerd werd had die oscar naar "Kynodontas" moeten gaan van de griek George Lantinos. Dat vond ik weliswaar een absurde maar niettemin geweldige film.

Waardering: 3,0* dankzij het uitstekende acteerwerk.

Films over middeleeuwse krijgers en monsters spreken mij doorgaans niet aan en dat geldt zeker ook voor dit horrorfilmpje maar....en dat moet gezegd worden; de weergegeven landschappen oogden bijzonder mooi. Op visueel vlak wat die weergave van het vaak troosteloze en winterse landschap betreft is deze film daarom ook zeer geslaagd maar met het verhaal van de krijger die achter de moordenaar van zijn dochter aan zit kan ik echter helemaal niks.

3,0*

Vanavond deze film weer eens bekeken. Kon deze film mij de eerste keer niet bekoren, deze keer sta ik er toch een stuk positiever tegenover.

Dit komt vooral door het schitterende camerawerk. Visueel vond ik dit een prachtfilm. Een duidelijk bewijs dat Tom Tykwer toch tot de betere regisseurs behoort.

Ook weer zeer goed geacteerd door Cate Blanchett, alleen ik moest op een gegeven moment wel wennen aan die kale kop van haar.

Met het verhaal heb ik meer moeite. Het thrillerachtige eerste uur vond ik zeer goed, daarna werd het allemaal wat wazig. Misschien ben ik niet zo thuis in al die symboliek.

Niettemin krijgt deze film van mij toch een ruime voldoende.

Niet onaardig. Op visueel vlak soms erg mooi, vooral die scènes in het hotel en zeker ook de scène aan het einde. Het samenspel van de jongeman en het meisje vond ik zowiezo bijzonder goed, voor mij een genot om daar naar te kijken, maar dat kan niet gezegd worden van die scènes met die cops. Die boeiden mij voor geen meter. Het misdaad-subplot vond ik zowiezo niet erg geslaagd en dat kan nog meer gezegd worden van het liedje waarmee de film afsloot. Dat was dus weer niet om aan te horen. Trouwens niet de eerste keer dan een Japanse film afsluit met zo'n k*t liedje. Ze leren het ook nooit die Japanners.

3,5*

Dit drama vind ik altijd nog verreweg Peter Jackson's beste film die ik gezien heb. De LOTR trilogie - die ik nooit veel bijzonders gevonden heb - kan voor mij daar echt niet aan tippen. Moet er wel bij vermelden dat ik aan het bekijken van PJ' s eerste drie films nog niet toegekomen ben. Moet die toch maar eens een kans geven.
Kate winslet maakte met deze film haar speelfimdebuut, maar toch was ik niet zo gecharmeerd van het acteren van Kate, hoewel deze film wel haar doorbraak betekende. De hoofdprijs in dit zeer mooie drama gaat voor mij uit naar de uitstekend acterende Melanie Lynskey. Alleen maar door te kijken naar haar duivelse ogen die vol stonden met haat wist je dat het met haar moeder slecht zou aflopen. De opbouw in deze film vond ik overigens ontzettend goed, de opvoering van spanning naar het einde toe was geweldig. De surrealistische scènes die het fantasiewereldje van de twee meisjes weergaven stoorden mij absoluut niet. Heel normaal trouwens om een fantasiewereldje voor jezelf te creëren om aan de harde realiteit te ontsnappen en de realiteit was voor de meisjes zeer hard.
Moeilijk te geloven overigens dat deze film op feiten gebaseerd is. Er is toch heel wat voor nodig om je moeder te vermoorden lijkt me.

4,0* na herziening.