Meningen

Net zoals ook in "The Brass Teapot" is het Juno Temple die deze film draagt. Ze is ook echt geknipt voor rollen in dit soort komedies waarbij je het verhaal maar niet al te serieus moet nemen. Ik denk ook niet dat Gregg Araki het om het verhaal te doen geweest is, maar dat hij meer de nadruk heeft willen leggen op het audiovisuele. In dat laatste is de regisseur uitstekend geslaagd want op visueel vlak was deze film om van te smullen. Ook niet te vergeten de uitstekende soundtrack met o.a. mooie songs van o.a. Ladytron en The Horrors. En ja, de seks scènes waren ook best wel grappig. En het einde, ach.....

4,0*

Deze film duurde voor mijn gevoel eindeloos lang en dat is natuurlijk niet positief. Het verhaal vond ik gewoonweg niet interessant. Dat gedoe met die geesten vond ik maar niks. Verder oogde de film o.a. door die grauwe kleuren ontzettend lelijk. Het enige wat ik mooi vond waren die beelden aan het einde van het apocalyptische Tokyo en het vliegtuig dat je zag neerstorten.

2.0*

Toen ik een fragment uit deze film zag in een Movie Meter contest van McSavah was het eerste wat in mij opkwam dat ik deze film absoluut wilde zien, zo volledig gehypnotiseerd werd ik door die prachtige scène. Nu deze film eindelijk bekeken en mijn hoge verwachtingen zijn ook volledig uitgekomen. Deze film heeft alles wat een romantische film moet hebben; schitterend camerawerk, mooie soundtrack en een aantrekkelijke hoofdrolspeelster. Dat laatste is zeer belangrijk want die vrouw van Jian Bin was voor mij een echt lust voor het oog. Ook doet deze film voor Chinese begrippen - Hong Kong en Taiwan even buiten beschouwing gelaten - zeer fris en modern aan. Als je de beelden ziet zou je niet zeggen dat die mensen amper twintig jaar geleden - ik heb het dan over de beginjaren tachtig - allemaal in dezelfde kleding, in een soort groen Mao pak liepen. Alleen de Mao pet van Jian Bin - het verhaal verplaatste zich zeven jaar terug naar 1993 - liet daar nog iets van zien.

Voor mij is Spring Subway zonder meer de meest moderne Chinese film die ik ooit gezien heb. Het verhaal is misschien niet zo bijzonder maar dat stoorde mij geenszins. Zonder engelse ondertiteling had ik deze film misschien net zo mooi gevonden. Dit soort films moet je nu eenmaal gewoon ondergaan. De focus in Aziatische films - en dat is het grote verschil met westerse films - ligt nu eenmaal, en dat is mijn ervaring, niet op het verhaal maar op het audiovisuele. Dat geldt ook voor deze film die van mij daarom ook de hoogste waardering krijgt.

5,0*

Sokurov is toch wel een vreemde eend in cinemaland. Zijn films zijn doorgaans moeilijk te doorgronden, vaak zelfs nog moeilijker dan die van zijn grote voorganger Andrej Tarkovsky. Sokurov's films moeten het voor mij dan ook hoofdzakelijk hebben van het visuele. Deze film echter oogde voor mij allemaal te donker en verder was hij ontzettend traag. Behalve dat er af en toe een reuzenkip de revue passeerde gebeurde er eigenlijk helemaal niks. Voor mij een duidelijk mindere Sokurov dus dan Elegiya Dorogi (2001) die ik pas geleden gezien heb.

3.0*

Leuk! Prima geamuseerd met dit filmpje dat hele aardige komische momenten bevatte. Bovendien werd ik na een half uur ook nog eens aangenaam verrast ook. Tja, zombie films zijn normaal gesproken niet mijn ding maar als ze op zo'n komische manier gemaakt worden, dan wil ik er nog wel voor open staan. Ik heb dit filmpje trouwens bekeken zonder ook maar een bericht hierover te lezen. En dat ik maar goed ook, anders zou dat ten koste gegaan zijn van het verrassingseffect.

3,5*

Film begint goed met het spelletje met de Daruma pop maar eindigt later helaas in mineur met de Matryoshka game, verreweg het minste deel van deze verder best wel vermakelijke film van Miike. De games met de reuze kat en de ijsbeer vond ik zonder meer de beste. Tja, het leugenspelletje met de ijsbeer was toch wel iets anders dan het leugenspelletje in Raiâ Gêmu: Za Fainaru Sutêji (2010) waar het in vergelijking met deze horrorthriller er nogal zachtaardig aan toe ging. Niet bij die ijsbeer dus. Maar ja, je kijkt naar een film van Miike, toch wel een sadist in filmland. Zelfs de mooiste vrouwen ziet hij graag een kopje kleiner gemaakt worden zoals we in het begin van de film te zien kregen. Op visueel vlak was het allemaal best wel mooi, kan ook gezegd worden van de score inclusief het grappige kinderliedje "bambo cage, little bird in a cage" in de Kokeshi game.

3.5*

De 2e film van de oorlogstrilogie van Wajda en deze beviel me stukken beter dan het debuut. de opstandelingen probeerden door de riolen een uitweg te vinden naar de rivier of een andere uitgang. Maar alle uitgingen bleken te zijn gebarricadeerd met tralies of met granaten en in zoverre ze dat niet waren stonden de Duitsers ze op te wachten. Zeer indrukwekkende beelden waarbij ik in tegenstelling tot de eerste film van het drieluik Pokolenie (1955) nauwelijks een spoor van communistische propaganda heb kunnen ontdekken.

Ik moet trouwens mrklm wel even corrigeren. Deze film speelde zich niet af tijdens de opstand in het joodse ghetto van 1943 maar het betreft hier de heldhaftige opstand van het Poolse verzetsleger Armia Krajowa dat begon op 1 augustus 1944 maar jammerlijk door gebrek aan steun van buitenaf tot mislukken was gedoemd met het gevolg dat nagenoeg heel Warschau door de nazi's met de grond gelijk werd gemaakt. In het begin van de film zagen we daar autenthieke beelden van.

4.0*

Niet al te boeiende film waarvan ik blij was dat die eindelijk afgelopen was. Het verhaal deed mij gewoon niet veel. Tja, kapingen voor de Somalische kunst, daar hebben we al zo vaak van gehoord en meestal winnen de kapers. Zo ook in deze film . Onrealistisch kun je deze film dus niet bepaald noemen. Maar nogmaals, al dat onderhandelen met telefoontjes en faxen, het schip waar verder ook niets bijzonders gebeurde; op een gegeven moment geloofde ik het allemaal wel. De afloop voelde je ongeveer ruim van te voren aankomen. Niets verrassends dus. Neen, dit soort thrillers - ik was er ooit een groot liefhebber van - liggen mij eigenlijk niet meer.

3,0*

De eerste film van Tarr die ik gezien heb en hij viel mij zeker niet tegen want ik verwachtte er gezien de plotomschrijving en de vaak niet al te positieve berichten in dit topic helemaal niets van. Van het plot en vooral die irritante stalkende hoofdrolspeler moest deze film het van mij absoluut niet hebben maar als sfeertekening - de zeer mooie zwart-wit fotografie, de beelden van de Titanic Bar met daarbij de zeer nostalgisch klinkende accordeonmuziek, de alsmaar neerkletterende regen - vond ik deze film groots. Toch nog maar eens meer gaan bekijken van deze Hongaarse regisseur.

edit: Schitterende poster trouwens

3,5* met kans op verhoging.

Leuk.

Een van de betere uit de Ghibli Studios. Leuk verhaal en zeer mooie animaties. Opvallend in die animatiefilms uit de Ghibli keuken zijn die beesten die altijd zo mooi worden weergegeven. In dit filmpje vooral die kat. Erg boos in het begin maar zeer lief aan het einde. Meer dan een 3,5* scoren dit soort filmpjes bij mij meestal niet maar ik vond het einde van dit filmpje wel zo mooi dat een ½ sterretje verhoging best wel op zijn plaats is. Ook de muziek vond ik trouwens erg mooi.

4,0*

In dit debuut van Roy Andersson herkende ik pas in de laatste twintig minuten iets van de absurdistische maar wel zeer komische humor van zijn laatste films "Songs of the Second Floor" en "You the Living". Voor de rest vond ik dit meer een nostalgisch portret van de beginjaren zeventig. Paffende jongens op brommers - ik herkende de Zündapps, Puch's etc - zonder helm uiteraard, meisjes in mini rokjes en ook de muziek niet te vergeten. Zeer herkenbaar voor mij dus. Echt bijzonder vond ik dit filmpje niet hoewel de scènes van de twee verliefde tieners best wel mooi waren en Annika ook best wel een knap meisje was. De wereld van de volwassenen deden mij helemaal niets, met uitzondering van de laatste twintig minuten dan, waarbij hun burgelijke stompzinnigheid door Andersson pas goed op de korrel werd genomen.

3,0*

Het is omdat er Russisch gesproken werd want anders had ik toch echt gedacht naar een Amerikaanse MGM musical uit de jaren vijftig gekeken te hebben. De kracht van deze zeer genietbare musical of komedie zit hem natuurlijk in de manier hoe er met de alles overheersende stalinistische bureaucratie werd afgerekend. De scène waarin de "Apparatschik" Ogurtsov - de vertegenwoordiger bij uitstek van die bureaucratie - door het toneel zakte en in een grote doos terechtkwam vond ik zonder meer de sterkste in deze voor mij tot voor kort totaal onbekende Russische film, waarin je toch wel duidelijk kon zien dat de destalinisatie ook in de film duidelijk was ingezet. De Russen konden weer ademhalen en dat staken ze niet onder stoelen en banken. Het leven kreeg voor de Russen weer kleur. Dat deze film niet geschoten was in zwart/wit maar in kleur vind ik daarom uitstekend gevonden. Kan haast geen toeval zijn omdat er destijds in de Sovjet Unie maar weinig kleurenfilms gemaakt werden.

4,0*

Hmm, kan er mee door.

Best wel een grappig filmpje, hoewel ik de liedjes niet bepaald mooi vond. Dat kan wel gezegd worden van de animaties, die waren best wel leuk.

Hoewel ik de eerste film van Miike nog steeds moet zien die het predikaat 'uitstekend' van mij krijgt moet ik wel toegeven dat hij een zeer veelzijdig regisseur is. De vorige film van Miike die ik gezien heb "The Bird People of China" oogde totaal anders. En dat kan ook gezegd worden van zijn andere films die ik tot dusver heb gezien. Ik heb mij daarom ook voorgenomen films van Miike gewoon te blijven bekijken.

3,0*

Tja, wat moet ik hier nu van zeggen. Van het verhaaltje moet deze film het beslist niet hebben. Dat heeft een diepgang als van een roeiboot. Als amusement is dit wraakfilmpje niettemin best wel te pruimen. Het komisch gehalte vond ik zelfs erg hoog. Ik heb af en toe toch best wel in een deuk gelegen. Leuk dus voor een keertje zo'n over de top filmpje maar ik geef toch de voorkeur aan de wat meer serieuze en minder geweldadige Japanse films dan dit bloedspuitende niemandalletje.

3,0*

Lange tijd gedacht dat Russen geen gevoel voor humor hadden. Dat blijkt achteraf toch wel mee te vallen, hoewel de komische films wel in de voormalige Sovjet Unie gemaakt werden. Zo ook deze film die toch wel de jaren zestig uitstraalde, gezien de mode, de muziek en meer van dat. Wel vermaakt met dit filmpje waarbij de zeer mooie Nina voor mij toch wel de show stal. Zeer mooi vond ik de scène in het huis waar Nina gevangen gehouden werd en waarbij drie mafketels hun opwachting maakten met maffe zang en muziek.

3.5*

Op visueel vlak best mooi maar oh wat hakte het er in. Een echte beukfilm dus, alleen een beetje te veel gebeuk en dat gaat toch ten koste van de inhoud. Als je het meisje op de poster ziet, zou je eerder denken aan een lief filmpje zoals Su-ki-da bij voorbeeld. Niets van dit alles, het "lieve" meisje blijkt een kleine femme fatale te zijn. Deze film keek vanwege het moordende tempo wel snel weg en dat was toch wel iets anders dan het zeer trage maar oh zo mooie "Miss Zombie" dat ik gisteren zag. Tja, ik geef toch de voorkeur aan de meer rustige Japanse cinema dan dit extreem geweld doorgaans vergezeld met veel geschreeuw waar veel Japanse films vol van zitten.

Waardering; nipt 3,5*

Naar deze film werd door John Milton verwezen in zijn recensie bij Anchiporuno (2016) wat mij erg nieuwsgierig maakte maar helaas eindigde dit filmpje voor mij in een grote teleurstelling. De opening was goed dat wel maar gaandeweg sloeg bij mij de verveling toe. Ook op visueel vlak viel er niets te genieten. Op de erotisch scènes was ik ook snel uitgekeken. Een en al leegheid. Neen, maar snel vergeten dit filmpje dat in de verste verte niet in de schaduw kan staan van Sono's visueel schitterende Anchiporuno.

2.0*

De 10e film die ik van deze regisseur gezien heb en net zoals de meeste van Miyazaki weet deze film voor mij niet hoger te scoren dan 3,5 sterren. De animaties zijn mooi dat wel, maar het verhaal wist mij maar niet te boeien. Dat gedoe met die vliegtuigen had ik onderhand wel gezien. De romantische scènes vond ik daarentegen erg mooi. Ook de beelden van de aardbeving en de brand die daar op volgde waren het aanzien meer dan waard, maar dat was het voor mij dan ook zo´n beetje. ¨Castle in the Sky¨ blijft voor mij - ook na deze - Miyazaki´s beste film.

3,5*

Nog nooit van dit filmpje gehoord totdat ik hem tegenkwam in het topic Film >> Toplijsten en favorieten >> De top 100 van... ('Tsjechoslowakije' / Baggerman) Dan nog zou hij aan mij voorbij gegaan zijn als op een van de stills niet het mooie portret stond van de wulpse en zeker niet onaantrekkelijke Olga Schoberová, hier in de rol van Jessie. Tja, ik heb nu eenmaal een zwak voor vooral Oost Europese vrouwen. Het filmpje was trouwens ook best leuk en vooral origineel. Stripfiguren die materialiseren, tja, je moet er maar opkomen. Opvallend trouwens dat die Tsjechen ontzettend goed zijn in dit soort surrealistische onzin. Ik houd er wel van. Maar eens gauw wat meer films bekijken uit die Tsjechische filmkeuken.

3,5*

Film kende een zeer mooie opening met o.a prachtige muziek van Johann Pachelbel en ook het boottochtje naar het eilandje was zeker de moeite van het aanschouwen waard. - Best wel een mooie actrice trouwens die Ye-jin Son. Dat moet zeker gezegd worden. - Maar helaas, het uitstekende begin en de mooie actrice ten spijt, hoe verder naar het einde toe, hoe sentimenteler deze film werd. Zo weinig moeite ik had met het mooie eerste half uur, zo veel moeite kostte mij het oversentimentele laatste half uur waarbij vreselijke dramatische zeurmuziek er ook nog eens een schepje bovenop deed. Anderen mogen zo'n melodramatisch einde dan wel schitterend vinden, bij mij brengt het de film volledig om zeep.

2,0*

Heerlijk filmpje.

Het duurde even voordat ik in de stemming kwam maar toen Hit Girl haar opwachting maakte was het ook gelijk dolle pret. Ik heb mij kostelijk geamuseerd met deze Hit Girl, voor mij verreweg het leukste personage in deze heerlijk vlotte actiekomedie. De actiescènes waren echt een lust om naar te kijken. Dolkomisch aan het eind vond ik de scène met die bazooka. Ook amusant vond ik de scène met Hit Girl toen zij in schooluniform uitgedost een groepje bewakers uitschakelde. De muziek van Ennio Morricone uit een van zijn spaghetti westerns gaf deze scène extra impact. En zo kan ik nog meer leuke momenten opnoemen uit deze zeer vermakelijke film die voor mij behoort tot de beste films van 2010 die ik gezien heb, dit ook mede vanwege het uitstekende camerawerk en de zeer geslaagde en mooie soundtrack. Na al die arthouse bagger die ik de laatste tijd heb mogen aanschouwen voelde dit filmje voor mij aan als een ware verademing.

4,5*

Dit is inmiddels de zevende film van Oshii die ik gezien heb en net zoals bij Patlabor 1 lukte het mij niet om ook van deze film onder de indruk te raken. Dit soort actie animatiefilms liggen mij op de een of andere manier niet. Het verhaal in deze film sprak mij gewoon niet aan en daar komt ook nog eens bij dat ik van de animaties niet bepaald onder de indruk was. Wat mij ondanks deze negatieve punten er van weerhoudt deze film een onvoldoende te geven is de schitterende score van Kenji Kawai. Vooral de muziek tijdens de aftiteling is wonderschoon. Met Joe Hisaishi behoort Kawai voor mij tot de absolute top van de Japanse filmmuziek componisten.

3,0* dankzij de score van Kawai

Toen ik deze film voor de eerste keer zag was ik er niet zo over te spreken. Ik moest dus duidelijk nog wennen aan de Japanse humor. Bij mijn tweede kijkbeurt werd ik al een stuk positiever en nu bij mijn derde kijkbeurt wordt mijn waardering voor deze feel-good road movie weer een stukje verhoogd. Die Kitano is behalve een groot regisseur toch ook een topacteur. Ik heb toch echt weer genoten van dit filmpje, niet alleen van het heerlijke spel van Kitano en de overige hoofdrolspelers maar ook zeer van die geweldig sfeervolle soundtrack van Joe Hisashi. Zou ik een top 10 samenstellen van films met de mooiste soundtrack dan zou deze film daar zonder meer in terecht komen. Zonder die muziek van Hisashi zou er niet meer dan een 3,5*/4,0* voor deze film overblijven.

Waardering; verhoogd naar 4,5*

In het eerste uur zou je in de verste verte niet verwachten dat deze film op een horroreinde zou uitdraaien. Dat is trouwens wel het pluspunt van deze misdaadfilm waar het af en toe keihard aan toe ging. Neem bij voorbeeld de scène waarin Jay de bibliothecaris met een hamer de hersens in sloeg . Niet al te smakelijk in mijn ogen. De spanning opbouw vond ik zonder meer goed, hoewel het eerste uur wel het nodige geduld van de kijker vereiste. Er gebeurde misschien weinig maar als je goed oplette toch ook weer veel. Je kon aanvoelen dat je bij deze film op een doorsnee misdaadfilm einde niet hoefde te rekenen. Het laatste mysterieuze half uur was daarom ook het beste. Op visueel vlak zeer mooi en ook bijzonder sfeervol in beeld gebracht.
Al met al dus een goede film dit Kill List van Ben Wheatly, beter in ieder geval dan zijn laatste film High Rise maar beduidend minder dan Sightseers.

3.5*

Zeer vermakelijke 'black comedy' die het voor mij vooral moet hebben van de uitstekende cast en het bizarre plot. Film oogde voor mij - zeker niet in de laatste plaats door de verschijning van Killer Joe - als een moderne western. Positief vond ik het ook dat de regisseur die ik hoofdzakelijk ken van "The Exorcist" naakt niet schuwde. Ik stoor mij namelijk vaak aan die preutsheid van de Hollywood films. En ja, Juno Temple - onlangs nog gezien in het zeer vermakelijke "The Brass Teapot" - mag er best wezen.

4,0*

Ik moest bij het zien van deze typische jaren 80 movie vooral denken aan Mars Attacks! van Tim Burton. Ook zo'n flauwe kitscherige film. De decors oogden afschuwelijk, niet om aan te zien gewoon en de humor vond ik maar kinderachtig. Ik heb in ieder geval geen een keer kunnen lachen. Maar goed dat dit filmpje daarom ook maar 88 minuten duurde. Het enige pluspunt vond ik Debbie met dat typische jaren 80 kapsel. Die zag er best wel aardig uit. Voor de rest maar snel vergeten deze film.

1,0*

Deze film die ik gisteravond heb gezien in de sneak preview blijft maar door mijn hoofd spoken, zo erg zelfs dat ik er vannacht zelfs een nachtmerrie van had. Die jongen Martin deed mij toen ik 'm gelijk zag al huiveren. Er klopte dus duidelijk iets niet aan hem en dat werd nog eens extra benadrukt door de zeer passende onheil voorspellende score. Wat het allemaal betekende wat de regisseur ons op het doek liet zien, daar ben ik nog niet helemaal achter, hoewel als je de recensies zoal lees op internet, dan wordt het mij toch wel enigszins duidelijk. Net als eveneens uitstekende Mother! (2017) heeft deze film duidelijk een religieus tintje. Meestal heb ik daar moeite mee maar als het zo gefilmd wordt zoals Lanthimos ons liet zien, dan heb ik daar geen enkel bezwaar tegen. Behalve het meer dan uitstekende acteren van de hoofdrolspelers en vooral Barry Keoghan als de tiener van de overleden patiënt mag ook het schitterende camerawerk niet vergeten worden. Sommige scènes waren om van te smullen zo mooi. Een uitstekende film dus deze huiveringwekkende thriller van Yorgos Lanthimos, aanzienlijk beter dan zijn voorlaatste film The Lobster hoewel ik die misschien ook maar weer eens moet gaan herzien.

4.5*

Het nadeel bij mij tijdens het bekijken van de films van Makoto Shinkai is dat ik mij volledig focus op de doorgaans schitterende animaties - en die liegen er niet om! - maar het verhaal van ondergeschikt belang vind. Dat overkwam mij ook bij het zien van deze laatste film van Shinkai, toch wel een van mijn favoriete regisseurs op animatiegebied. Als ik de recensies zoal lees blijkt dat deze film qua verhaal wel degelijk iets te vertellen heeft. Een en ander is mij dus ontgaan. Misschien deze film dus toch maar eens opnieuw bekijken maar dan wel met een filosofische bril op.

Minpuntje bij deze film is de score die toch niet in de buurt komt van de prachtige score van Tenmon bij Byôsoku 5 Senchimêtoru, voor mij nog altijd Shinkai's meesterwerk. Over de sentimentele popdeuntjes zullen we het maar niet hebben.

4.0*

Fenominaal!

Cinema is kunst! Dat lijken die Koreanen en Japanners uitstekend te hebben begrepen. Na gisteren de prachtige Japanse film "Confessions" te hebben bekeken werd ik vanmorgen opnieuw getracteerd met een pareltje uit de Aziatische cinema.
Dit filmpje dat ik eigenlijk zie als een modern sprookje - als drama vond ik het weer te luchtig - moest het voor mij toch vooral hebben van het werkelijke schitterende camerawerk. Audiovisueel is dit filmpje het neusje van de zalm. Prachtige visuals en heerlijke rustige muziek. Het verhaal dat ik zie als een scherpe kritiek op onze materialistische consumptiemaatschappij mag er trouwens ook wezen. Hoe maak je het leven aangenaam? Niet door je in de stress te werken om je hypotheek af te kunnen lossen maar door gebruik te maken van je creativiteit en je fantasie. Het begin is moeilijk maar als je er eenmaal aan gewend bent wil je niet meer terug. Dit werd oa schitterend weergegeven toen Kim zich hevig verzette toen hij door soldaten en politie van het eiland werd afgevoerd.
Ik heb er lang over zitten te dubben met welk cijfer ik deze film uiteindelijk zou moeten waarderen. Wordt het een 4,0* of een 4,5*? De laatste scène maakte uiteindelijk een einde aan al mijn twijfels. Die vond ik zo hartverwarmend dat ik voor dit prachtige moderne sprookje alleen maar het hoogste cijfer kan geven.

5,0*

Deze film weer eens herzien maar nu wel met goede beeldkwaliteit. Zag er allemaal best mooi uit, mooi kleurengebruik, prachtige visuals, maar in tegenstelling tot veel van de berichten hierboven werd ik door de hallicunerende- en perverse beelden absoluut niet murw gebeukt. Sinds ik de film "A Serbian Movie" gezien heb - toch wel een graadje erger dan deze - ben ik wel aan het een en ander gewend geraakt en moet er heel wat gebeuren om mij te shockeren. Het verhaal in deze film - wat is droom, wat is werkelijkheid - sprak me wel aan. Ook het lugubere einde was erg goed. Toch vond ik de eerste helft van deze nogal controversiële film in visueel opzicht toch een stuk beter dan de tweede helft. Het zag er gewoon een stuk mooier uit, vooral die bloedrode muren vielen erg op. De mislukte zelfmoordpoging van Mitsoko toen zij naar beneden sprong vond ik zelf een van de mooiste scènes. Daaren-tegen stoorde ik mij in de tweede helft nogal aan de overacting van Yuji.
Al met al is "Strange Circus" mij toch best wel goed bevallen die na deze herziening bij mij wel in waardering gaat stijgen. Binnenkort van deze toch wel interessante regisseur ook maar eens de films "Love Exposure" en "Cold Fish" gaan bekijken.

3,5* na herziening.