Meningen

Niet onaardig. Moest gelijk denken aan die andere film over stoute kindertjes The Children (2008) die ik toch wel iets beter vond. Horror kan ik deze film nu niet bepaald noemen. wel mystery en die opening had voor mij trouwens niet gehoeven. Horrorfilms bestaan voor mij 100% uit fantasie en dan moet je geen beelden vertonen uit de 2e Wereldoorlog, Vietnamoorlog etc.

Die kindertjes zagen er trouwens best wel boosaardig uit. De twee toeristen deden mij overigens niet zo veel en op visueel vlak had deze film eigenlijk maar weinig te bieden. Amusant vond ik het allemaal wel. Film had genoeg mooie scènes waarvan er een mij sterk deed denken aan de eindscène uit de film The Birds (1963) van Hitchcock.

3.5*

Even bijkomen. Deze horrorfilm hield mij constant zo op het puntje van de stoel dat het geknal van het buiten afgestoken vuurwek mij helemaal niet meer opviel. Voor mij zonder meer de meest gore horrorfilm die ik ooit gezien heb met enkele zeer lugubere scènes zoals bij voorbeeld de scène met de spinnen. Alleen jammer dat het naar het einde toe een soort zombiefilm werd zoals ik al zo vaak heb gezien. Dat had voor mij best anders gemogen. Die scène waarbij het paar in het ziekenhuis achtervolgd werd door horden zombies duurde mij te lang en begon mij op een gegeven moment te vervelen. De eindscène daarentegen vond ik weer erg fraai. Ook de score vond ik zeer geslaagd. Dat de dubbing erg slecht was, daar zal ik verder maar niet over vallen. Het horror-sfeertje dat in deze film geschapen werd was in het algemeen uitstekend en daar gaat het in de eerste plaats toch om in een horrorfilm of niet soms.

3,5*

Deze film nu voor de 3e keer bekeken en hij blijft goed en dat komt omdat ik zoveel van mijzelf in deze film herken. Zoals ik in een van mijn eerdere berichten vermeldde moet de vrouwelijke hoofdpersoon mij liggen. Ik moet daar hetzelfde gevoel voor hebben als Tom mocht ik zo'n vrouw in het echt tegenkomen. Nou, ik zou op zo'n Summer zeker verliefd worden. Maar... nu komt het, waar ben je verliefd op, op Summer of de fantasie die je om Summer creëert. Ik denk op het laatste. Komt dat niet overeen met de werkelijkheid, dan stort de hele verliefdheid in. We zien dat in deze film o.a. treffend weergegeven in de splitscreen scène waarbij we in de linkerkant Tom's blijde verwachtingen zien van een ontmoeting met Summer en rechts de uiterst pijnlijke realiteit. Ja, zo gaat het vaak. Ook mij is dat meermalen overkomen. Daarom ben ik hoewel ik gek ben op vrouwen uiterst bang om verliefd te worden. Dat laatste brengt me namelijk helemaal uit mijn doen, want je verstand kan aan die verliefdheid geen einde maken. Het overkomt je gewoon. Het gevoel is nu eenmaal sterker dan het verstand. Dus, er maar niet tegen verzetten en hopen dat het gewoon weer over gaat.
Dat deze film ook een duidelijke filosofie heeft zien we in een van de laatste scènes waar Tom bij toeval tijdens een sollicitatie Autumn ontmoet.. Toeval? Ja horen we in de voice-over. Alles wat gebeurt is toeval en dat is algemeen geldend. Maar... zeg ik, voor het gevoel kan ik iets niet als toeval zien maar iets wat moest gebeuren. Dit is echter 100% subjectief, alleen voor mij geldend en wat verder niet onder woorden gebracht kan worden, omdat dit voor de ander als onzinnig zal klinken.
In het kort samengevat:
(500) Days of Summer zie ik in de verste verte niet als rom-com maar eerder een filosofische film over de liefde. Maar ook dit is 100% subjectief. Als je er niets van jezelf in herken dan houdt natuurlijk alles op.

Waardering: onveranderd 5.0*

Ik zag deze film voor het eerst in de bioscoop en ergerde mij zo erg aan die Bijbelteksten dat de rest mij totaal ontging. Mijn onderbuik had het toen dus duidelijk voor het zeggen. Nu deze film herzien, maar wel gewoon thuis en er daarom ook de tijd voor genomen. Even mijn antipathie tegen die bijbelcitaten opzij gezet en gewoon de bril van een filosoof opgezet. Inmiddels is mij de beweegreden van die Veniamin wat betreft zijn godsdienstwaanzin ook helemaal duidelijk geworden en dat is macht. Geen middel werd door hem onbenut gelaten iedereen naar zijn hand te zetten. Hij noemt zichzelf een fanatiek christen maar handelt als een antichrist door zijn uitlatingen over homoseksuelen en joden die volgens hem vermoord moeten worden. Grisha gebruikte hij om biologielerares Elena uit de weg te ruimen omdat zij volgens hem joods was. Vervolgens vermoordde hij Grisha niet alleen omdat hij weigerde de moordplannen op Elena uit te voeren maar vooral omdat die homoseksueel was. Ook niet onvermeld mag worden dat Elena enigszins wetenschappelijke fundamentalistisch trekjes vertoonde. Hoe ontstond het universum? Door de oerknal. Maar wat zette die oerknal in beweging. Daar heeft geen enkele wetenschapper een antwoord op. De mens mag dan wel biologisch van de apen afstemmen maar hij wordt pas echt mens door zijn bewustzijn, waardoor hij beseft dat hij sterfelijk is.
Kort samengevat;
Best wel een interessante film dus dit (M)uchenik die je toch wel aan het denken zet. Mijn ergernissen over die Bijbelteksten blijven nog wel maar ik moet ook zeggen dat ik mij toch best wel vermaakt heb met die aantrekkelijke jonge Russische dames o.a. in bikini en een naakt ronddartelende dame op de zeewering.

Oh ja, van mijn eerdere recensie van 29 januari j.l. neem ik volledig afstand. (M)uchenik behoort nu eenmaal tot dat soort films die je het beste thuis kunt bekijken.

Waardering: 3.5* na herziening

Deze film wist mij maar niet te boeien. Van die dance-party en die dingen die telkens opnieuw gebeurden kreeg ik op een moment schoon genoeg. Zelfs van die meiden raakte ik maar niet van onder de indruk. Origineel vond ik het verhaal trouwens ook niet. Die herhalingen van dingen had ik al eens eerder gezien in de film Triangle die ik bovendien veel beter vond dan dit chaotische dance party filmpje. Ook het mooie kleurengebruik kon deze film voor mij niet redden. Helaas, het zij zo. Meer heb ik er niet over te zeggen.

2,0*

Films die zich in een enkele afgesloten ruimte afspelen zijn over het algemeen niet mijn ding. Het eerste uur was voor mij dan ook stevig doorbijten maar daarna maakte deze film de naam van thriller helemaal waar. De ontsnapping van de jonge vrouw door de luchtschacht zoog mij op het puntje van de stoel. Zo spannend vond ik dat. De laatste 20 minuten die zich buiten afspeelde en waarin de jonge vrouw geconfronteerd werd met een reuze aliën stoorde mij beslist niet en had ook duidelijk een functie. Loog haar ontvoerder over wat zich buiten afspeelde of niet. Daar ging het natuurlijk ook om. Trouwens, dat shot aan het einde van de film - datgene wat je rechtsboven in beeld zag - vond ik erg gaaf.

3.5*

Dit relatiedrama afgelopen avond in de sneak-preview gezien en helaas zoals met zoveel relatiedrama's was dit duidelijk weer nul komma niks voor mij. De film begint met een ruim 20 minuten lange inleiding waarbij duidelijk werd gemaakt dat het verliefde koppel het oh zo goed met elkaar kan vinden. Daarna krijgt de vrouw via een mail een betrekking voor een jaar aangeboden in Los Angeles. Vrouw vertrekt, man blijft alleen thuis en het getob kan beginnen. Voor mij werd het vanaf dat moment een slaapverwekkende vertoning. De man kroop hier voor mij ook weer duidelijk in de rol van de zielenpoot. Ik kon mij in ieder geval totaal niet in dat personage inleven. En de vrouw had duidelijk een keuze moeten maken; Kies ik voor de relatie - oh wat een vreselijk woord vind ik dat toch - of kies ik voor mijzelf. Dat kon ze blijkbaar dus niet met als gevolg een hoop geklungel. Maar goed, genoeg hierover. Ik als individualist heb wel makkelijk praten. Anderen zullen dit soort drama's geweldig vinden. Niks mis mee, maar ik hoor daar duidelijk niet bij. Deze film krijgt voor mij in ieder geval het laagste cijfer, want ook op visueel vlak had deze film voor mij helemaal niets te bieden.

1,0*

Deze film voor de vierde keer gezien - de eerste keer was bijna 50 jaar geleden! - en mijn mening over deze film is dat het voor mij het beste rechtbankdrama is dat ooit gemaakt is. Behalve een rechtbankdrama ervaarde ik deze film vooral ook als een psychologisch drama. Je ziet in de samenstelling van de jury alle lagen van de samenleving inclusief de 'tokkies' die zich alleen maar laten leiden door hun vooroordelen. En dit soort lieden hebben anno 2010 nog steeds een te grote invloed, zeker ook in de Nederlandse samenleving. In actualiteit heeft deze film dus niets ingeboet, hoewel ik mij afvraag of in het Amerika van vandaag nog steeds een jury op deze manier wordt samengesteld en dat je voor een vadermoord onder dezelfde omstandigheden nog steeds de doodstraf krijgt. Maar goed, als de regisseur met deze film het amerikaanse rechtssysteem zoals dat was in 1957 wilde bekritiseren dan had hij het voor mij niet beter kunnen doen.

En wat de visuele aspecten betreft; die zijn voor mij voor deze film van ondergeschikt belang. Ik zie deze film vooral als een acteursfilm en in een acteursfilm gaat het nu eenmaal om de dialogen en de acteerprestaties. En die waren in deze film in een woord voortreffelijk.

Deze film boeide mij vanaf het begin tot het eind en dat zegt voor mij voldoende. Mijn eerdere waardering van 5,0* blijft daarom ook onveranderd.

Deze film die ik nu eindelijk gezien heb moest het voor mij in de eerste plaats vooral hebben van de schitterende fotografie van de prachtige natuur die mij sterk aan de films van Malick deed denken. Het verhaal zelf wist mij aanvankelijk maar niet te boeien. Sommige gruwelijk ogende scènes logen er natuurlijk niet om, maar ja, slaven werden in het zuiden van de States in die tijd niet gezien als mensen maar puur als materiaal. De zweep erover als het ¨materiaal¨ niet goed genoeg funktioneerde, want het moest natuurlijk vooral geld op brengen. Ja, zo ging dat destijds. Wat dat betreft hadden die varkens in de stal het beter. Geloofwaardig vond ik deze film dus wel. Het acteerwerk vooral van Fassbinder maar ook van die andere sadist Paul Deno was meer dan uitstekend. Maar, het is toch vooral het zeer ontroerende einde die deze film voor mij over de 3,5/4,0 sterren heen tilde.

Dus, toch nog aangenaam verrast door deze film die de oscar voor beste film denk ik toch best wel verdiend heeft. En, om eerlijk te zijn, ik zou deze film niet bekenen hebben als die de oscar voor beste film niet gekregen zou hebben. Eenvoudigweg omdat voor films die gaan over ellende ik de laatste tijd helemaal niet meer in de stemming ben.

4,0*

Zou je een week geleden een fragment uit deze film in een MovieMeter contest hebben gezet, dan zou ik onmiddellijk hebben gaan zoeken bij de Franse film-noirs uit de jaren vijftig. En ik zou dan zeker hebben gezocht bij de films van Jules Dassin en J. P. Melville, want daar lijkt deze film qua stijl nogal veel op. Tevens ligt hier ook de zwakte van dit debuut van Babluani. Bloedstollend was "13" wel maar in visueel opzicht viel er weinig te genieten, net zo min eigenlijk als bij de Franse film noirs uit de jaren vijftig. Origineel is het script wel, hoewel ook weer enigszins voorspelbaar. Dat Sebastien als winnaar uit de Russische roulette zou komen dat voelde je zowiezo aankomen. Het einde vond ik enigszins teleurstellend.
Kort samengevat; geen slechte film, maar ook weer niet eentje om over naar huis te schrijven.
En wat de regisseur betreft; ik denk dat het voor hem bij deze ene redelijke film blijft. Hij kiest voor het grote geld, hij maakt van deze film een Amerikaanse re-make of hij heeft hem al gemaakt en die kan volgens mij alleen maar slecht zijn net zoals alle Amerikaanse re-makes.

3,0*

Verbluffend mooie Nederlandse film niet alleen op audiovisueel vlak maar ook wat het verhaal betreft en het acteren van beide hoofdrolspelers, waarbij Gaite Jansen voor mij een lust voor het oog is. Ook wat originaliteit betreft verdient deze film voor mij een hoofdprijs. Je moet er maar op komen, een film te maken met in de hoofdrol twee dove tieners, waarbij vanuit het oogpunt van die twee je niets hoort maar alleen maar gebarentaal ziet dit begeleid met zeer sfeervolle muziek, dat in deze film uitstekend werkt. Aan de duidelijkheid van het verhaal doet het niets af, dat is zeer makkelijk te volgen als je goed oplet.

Van deze film had ik vreemd genoeg nog nooit gehoord, maar een schitterend fragment - de rode verf scène - uit een contest van mjk87 wekte onmiddellijk mijn interesse. Ik werd dus niet teleurgesteld, want die scène was niet de enige mooie scène in deze prachtige Nederlandse film.

4,5*

btw Het gemiddelde van 3,08 is schandalig laag.

Technisch en audiovisueel gezien een prachtige film met de nachtelijke beelden in Écours als absolute hoogtepunt. Verreweg de mooiste scène in de film. Dat grote gebouw op de achtergrond - was het een kerk? - dat in brand stond - zorgde voor een geweldig schouwspel. Het deed ook zeer surrealistisch aan. Maar buiten dat heb ik trouwens de hele film ademloos zitten kijken naar dit oorlogsdrama die in no-time voorbij was. Maar.... ondanks mijn lovende woorden is 1917 voor mij toch geen meesterwerk geworden en dat ligt vooral aan nogal wat ongeloofwaarde scènes die de revue passeerden. Kijk, je kunt van de Duitsers zeggen wat je wilt maar het waren wel zeer goede soldaten. Niet in deze film dus, want als ze in werkelijkheid destijds ook zo slecht schoten, dan had die oorlog geen vier jaar maar aanzienlijk korter geduurd. Soldaat Schofield zou in werkelijkheid geen schijn van kans gehad hebben. Verder bevatte de film enkele scènes die beter weg gelaten konden worden. Bij voorbeeld die scène in de nachtelijke ruïnes met die moeder en het kind . Over die melk zullen we het verder maar niet hebben. Overbodige scène dus. Het acteerwerk was ook niet altijd even goed. Vooral dat van die broer van Blake. Dat kwam nogal amateuristisch over.
Als aanklacht tegen het waanzinnige oorlog voeren vind ik deze film zonder meer geslaagd. Begin er nooit aan, maar ja een oorlog beginnen is erg makkelijk maar een oorlog beëindigen, dat is andere koek. Niemand wil een oorlog verliezen want dat levert voor de ene partij alleen maar gezichtsverlies op en dat kan natuurlijk niet, dus dan maar liever je soldaten de loopgraven insturen en voorts recht op de vijand af laten stormen om neergemaaid te worden. Neem de Slag_aan_de_Somme in 1916 waarbij op de eerste dag (1 juli) het Britse leger maar liefst 60.000 man aan doden en gewonden verloor. De waanzin ten top.

4,5*

Twee joodse mannen, vader en zoon, stappen uit de trein met twee grote koffers en laten die door een koetsier transporteren naar een boerendorp. Bijna een uur lang zien wij die mannen in doodse stilte achter die wagen lopen. Wat zou hier allemaal achter zitten? Voor de dorpelingen was het duidelijk. Ze zouden niet voor de lol naar het dorp komen. Daar zouden de dorpsbewoners gelijk in hebben maar het was toch voor heel iets anders dan ze verwacht hadden. Niettemin waren de bange vermoedens voor de dorpsbewoners genoeg om aan de bel te trekken. En wat er toen gebeurde, dat laat zich niet verklappen. Voldoende in ieder geval dat het voor mij een zeer boeiende en verrassende film zou opleveren waar ik tot het einde met open mond naar heb zitten kijken.

Enige kennis van de geschiedenis van Hongarije in de 2e Wereldoorlog en het cruciale jaar 1944 - zie Aktion Höss - is wel aan te bevelen. Dan weet je in ieder geval waar het handelen van de twee joden en de angst van de bewoners van het kleine dorp uit voort komt.

Ook het einde is om over na te denken. We zien de rook uit de schoorsteen van de stoomloc komen. Nadat de locomotief uit het zicht is verdwenen zien we alleen nog maar de rook symboliserende de rook uit een andere schoorsteen van een jaar geleden, 1944 dus.

Een schitterende film dus dit "Homecoming" die mij niet zo makkelijk loslaat. Uitermate geschikt om op de dag van de dodenherdenking te bekijken. Doet mij in ieder geval veel meer dan alleen maar twee minuten stilte.

5.0*

Weer zo'n typische Godard van het eind jaren zestig tijdperk. Veel Vietnam geleuter, een huisvrouw die zich prostitueert, een kind dat op een soort crèche gedumpt wordt, begint te blèren en tot bedaren gebracht moet worden met een verhaaltje uit Picky Pouc. etc etc. Soms best wel grappig eigenlijk, maar of het mij nu allemaal boeit; nou niet direct. Deze film heeft voor mij wel iets nostalgisch; de auto's uit dat tijdperk, er werd doorgaans veel gerookt - de anti-rokers maffia bestond toen nog niet, de kleding en de kapsels van de dames en nog meer van dat. Hoewel niet boeiend toch wel een interessant filmpje van Godard dat echter in de verste niet in de buurt komt van de films die Godard maakte in de eerste helft van de jaren zestig, waarvan ik Le Mépris nog altijd zijn beste film vind.

3,0*

De film met de meest hartverscheurende zelfmoordscène in de geschiedenis van de cinema. Het laatste kwartier is zelfs van groots dramatische schoonheid. De ontroerende beelden begeleid door prachtige koormuziek werkten in ieder geval zeer op mijn gemoed. Ik werd er helemaal stil van.
Toen ik de film voor de 1e keer aan het bekijken was vroeg ik mij telkens af wie van de scholieren dood in het toilet lag. Nu, na herziening kon dat natuurlijk alleen maar de scholier geweest zijn die naderhand bij de interviews ontbrak. Die frequente interviews hadden dus wel duidelijk een functie. Als je goed opgelet had werd je dus niet op het verkeerde spoor gebracht.

waardering; 4,5* dankzij het uitstekende begin en het hartverscheurende laatste kwartier.

Bijna 10 jaar geleden schreef ik dit over deze film:

Gisteravond deze film voor de vierde keer gezien. Visueel vind ik dit een weergaloze film. Er zijn vele manieren mogelijk om deze film uit te leggen, maar je moet er toch niet te veel een filosofie achter zoeken, denk ik. Deze film moet je gewoon ondergaan.

Je zou niet zeggen dat deze film precies 40 jaar geleden gemaakt is. Naar mijn mening was Stanley Kubrick met deze film zijn tijd ver vooruit.

Voor mij is dit nog altijd de best SF film ooit gemaakt en tevens ook de beste film van Kubrick. En dan te bedenken dat toen ik deze film voor de eerst keer zag - dat was ongeveer 12 jaar geleden - ik er helemaal niks aan vond.

Nu voor de 5e keer bekeken omdat deze film in het MovieMeter Top 1000 Project: Editie 2017 tot beste film werd uitgeroepen. Waarom die nummer 1 positie is mij na herziening een raadsel. Op visueel vlak zonder meer een goede film van Kubrick, dat wel maar het meesterwerk kan ik er niet meer uit halen. De eerste drie delen vind ik zelfs behoorlijk saai met als dieptepunt deel 2 met die Strauss zijkmuziek. Het 4e gedeelte beschouw ik nog steeds verreweg als het beste gedeelte van de film wat het qua inhoud ook mogen betekenen. Ik heb voor mijzelf in ieder geval geprobeerd in te vullen welke filosofie hier achter zit maar ik heb het niet kunnen ontdekken ook bij het lezen van de uitleg in dit filmpje Kubrick 2001: The space odyssey explained - kubrick2001.com niet. Nu moet ik er bij zeggen dat films waarvan het verhaal zich in de ruimte afspeelt mij ook steeds minder kunnen bekoren. Het ware leven speelt zich voor mij op onze aardkloot af. Wat zich lichtjaren van onze aardkloot afspeelt interesseert mij daarom ook steeds minder. Ons bestaan op onze planeet is al ingewikkeld genoeg. Daar valt genoeg nog te ontdekken.

In het kort samengevat;

Alles is voor mij relatief, ook op filmgebied. 10 Jaar geleden was ik over deze film nog zeer enthousiast zoals blijkt in de door mij geschreven recensie van 28 april 2008 maar nu helaas niet meer. Tja, het kan verkeren.

Waardering: van 4.5* naar 3.5*

Schitterende film van Wong-kar Wai. Visueel zelfs nog mooier dan "In the Mood for Love", waar het min of meer een vervolg op is, hoewel je het ook weer geen doorsnee-vervolg kan noemen. In deze film worden meerdere verhaallijnen door elkaar gegooid. Dat maakt het dat deze film itt "In the Mood for Love" soms moeilijk te volgen is. Je moet goed je hoofd erbij houden.

Het acteren van Tony Leung was weer geweldig en de film heeft een geweldig mooie score. Een mix van opera, zwoele jazz en de sfeervolle muziek van de Japanse componist Shigeru Umebayashi.

Zeer opvallend en geweldig mooi waren de sci-fi stadsbeelden in deze film. Jammer eigenlijk dat wij deze beelden maar weinig te zien kregen. Het sci-fi gedeelte had wat mij betreft best langer mogen duren.

Waardering van 4,0* naar 4,5*

Vrouwen met hun probleempjes. Tja, het zal wel. Hoort bij het leven zal ik maar zeggen. Die toespraak van Jimmy Carter vond ik trouwens veelzeggend. Verder heb ik dit soort filmpjes - ik vond dit een echte vrouwenfilm - al tig keer gezien. Ik kan hier dus verder niets mee. OK, over het acteerwerk viel niets op te merken. Dat was zonder meer goed. Maar voor de rest een nietszeggende film die bij mij ondanks dat toch geen onvoldoende scoort, dit vanwege de geweldige soundtrack. Mooie songs van Talking Heads, Siouxsie and the Banshees, The Raincoats en o.a. Souicide. Dit soort nummers hadden ze wat mij betreft nog veel meer in de film mogen gooien. Verder een film die ik zeer snel vergeten zal zijn.

3.0*

Uitstekende film over de opkomst van de punk/new wave in het Manchester eind jaren zeventig tot de ondergang van de "Hacienda" begin jaren negentig. Om deze film te kunnen waarderen zal men zich toch aangetrokken moeten voelen tot de 'indie' muziek van de jaren tachtig zoals Joy division, New Order, Happy Mondays etc. Is dit soort muziek niet jouw smaak dan is de kans groot dat deze film je helemaal niks doet. Een reaktie van Onderhond (14 april 2006) waarin hij beweerde dat hij de film geweldig vond maar de muziek kut, verbaasde mij daarom ook enigszins. Het is hetzelfde als de bewering dat je de film "Amadeus" over Mozart geweldig vindt, maar de muziek van Mozart zelf geen bal aan vindt.

Ik vind de muziek van de jaren tachtig waar het in deze film om gaat geweldige muziek. De opkomst van de Sex Pistols, Joy Division etc werd destijds door mij ook van harte toegejuicht, dit o.a. als reaktie op de mierzoete ABBA - en de slappe discomuziek, welke zo overheersend waren in de 2e helft van de jaren zeventig.

Ik kan liefhebbers van de film "Control" deze film ook van harte aanbevelen.

4,0*

Geen schaduw van het origineel uit 1957. Daar veranderen Crowe en een matig acterende Bale helemaal niets aan. Zo ver ik weet speelt de oudste zoon van Dan Evans ook geen enkele rol in het origineel. In deze re-make moet hij er zo nodig bijgehaald worden om er de held in uit te hangen. Belachelijk, dat broekie behoort gewoon thuis bij moeke te blijven. Verder zat het hele plot van ongeloofwaardigheid in elkaar met als climax het tenenkrommende slechte einde. Neen, als wij het over de huidige western hebben, geef mij maar die film met die ontzettend lange titel "The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford." 1000 x beter dan dit ongeloofwaardige prul.

1,0*

Deze film kent een magistrale opening en vervolgens een van de mooiste barscènes die ik ooit in een film heb gezien en dan nog een schitterende wandeling van de zeer mooi ogende Marina die op weg was naar de begrafenis van haar zus. Tot zo ver was het smullen geblazen. Maar daarna…krijgen we een kudde bijna tandeloze babushka’s te zien – de een nog lelijker dan de ander – en is het met de schoonheid in deze film gedaan. Gelukkig dat we nog regelmatig Marina en twee andere aantrekkelijke Russische jonge dames te zien kregen. Oh ja, die weirdo en dat poppengedoe was trouwens ook niet om aan te zien. Het oerlelijke tweede uur kende wel een zeer hilarische scène. Dat was de scène waarin een van de oerlelijke babushka’s - tsjonge, ze leek wel uit een schilderij van Jeroen Bosch te komen - een varkenskop in een stal met varkens gooide. Wat de betekenis daarvan is mag Joost weten. Maar ja, deze hele film zit vol met dit soort rariteiten. Neemt niet weg dat deze film het bekijken meer dan waard was. Een herziening zal daarom ook zeker een keer volgen.

Waardering; 1e uur 5.0*, 2e uur 3.0* en dat is gemiddeld 4.0*

Deze 2e film van Argento ontbrak nog in mijn lijstje van films van deze overbekende regisseur van stijlvolle horrorfilms. Ook deze film viel mij niet tegen. Geweldige cinematografie, mooie soundtrack. Scènes die er voor mij ver boven uitstaken waren o.a. de park- en de kastscène die de spanning tot een climax opvoerden.
Het acteerwerk had misschien beter gekund maar voilá. Een duidelijk min puntje vond ik echter het motief van de moorden. De moordenares zat achter haar vriend aan (die drummer) gewoon omdat hij op haar vader leek? Absurder kan het gewoon niet. Jammer want deze ongeloofwaardige scène weerhoudt mij ervan deze film een hoog cijfer te geven. De laatste scène net voor de aftiteling was daarentegen wel weer goed.

3,5*

De zevende film van Miike die ik gezien heb en tevens ook zijn beste. Visueel is dit een prachtfilm; het kleurengebruik, de surrealistische scènes van oa de piramide en de space shuttle. Geweldig mooi en goed gevonden allemaal. Niet te vergeten uiteraard de prachtig uitgevoerde dans in het begin en de flitsende gevechtscènes. Ik had enigszins moeite om het verhaal te volgen, ik heb daarom deze film dan ook twee maal bekeken. De film was niet ondertiteld en ik moest voor het begrijpen van de film mijn excel bestandje raadplegen waar de vertaling van de dialogen op stond. Dit kostte veel tijd maar was niettemin wel de moeite waard hoewel het begrijpen van deze film nu ook weer niet direct een pré is. Alleen al om de visuals is deze film het bekijken meer dan waard.

Van Miike kon tot nu toe alleen zijn film Audition van mijn kant op een ruime voldoende rekenen. Van zijn overige films die ik gezien heb, was ik nu niet bepaald weg maar ik ben nu toch weer nieuwsgierig geworden naar het overige werk van deze toch wel zeer veelzijdige Japanse regisseur.

4,0* met kans op verhoging

Erbarmelijk slechte Nederlandse film zoals er destijds zo veel gemaakt werden. Zeer flauwe oubollige humor, totaal ongeloofwaardig plot, slecht acteren, afgrijselijke soundtrack met het "lied" van Corry Konings als absolute dieptepunt. Over het bloot dat geen enkele functie had zullen we het maar niet hebben.

Heeft dit wanproduct dan toch nog iets positiefs te melden?

Ja, de historische beelden van de Nijmeegse 4-Daagse van 1974. Het is ook om die reden dat ik deze film bekeken heb. De Nijmeegse 4-Daagse heb ik namelijk zelf al meerdere keren gelopen. 28 keer inmiddels. Voor mij had de hele film over die 4-Daagse mogen gaan zonder die 5 uiteraard. Opvallend was de ruimte die de wandelaars destijds hadden. Niet zo verwonderlijk eigenlijk want er liepen in de beginjaren zeventig hooguit 13 tot 15 duizend wandelaars mee. Dat is heel wat minder dan die 43 duizend van nu.

1,0*

Een film met een interessant onderwerp waar wij niet doorgaans graag over willen praten. Ik heb geprobeerd in de huid te kruipen van het hoofdpersonage en mij de vraag gesteld wat ik in zijn plaats zou doen als bij mij kanker werd geconstateerd. Wel, met een aantrekkelijke jonge vrouw als therapeute, daar zou ik geen probleem mee hebben. Wel uiteraard als mijn vriendin mij bedrogen zou hebben en ook als mijn "beste" vriend stiekem foto's heeft gemaakt van haar vreemd gaan en die aan mij zou hebben doorgespeeld. Ook dit soort verklikkerij vind ik gewoon laf. Of ik chemotherapie zou ondergaan of mij zou laten opereren is ook nog maar de vraag. Over dat laatste kun je natuurlijk moeilijk oordelen zo lang er zelf bij jou geen kanker is geconstateerd.
Deze film roept dus interessante vragen bij mij op. Heel positief allemaal maar helaas gooit het laatste kwartier van deze film behoorlijk roet in het eten. Ik had namelijk geen happy end verwacht en van mij had het ook niet gehoeven ook. Ik had liever gehad dat die Adam zijn ziekte niet overwon en hieraan zou sterven. Dan had deze film voor mij veel meer indruk gemaakt. Nu had ik na afloop het gevoel naar een typisch Amerikaanse Hollywoodfilm gekeken te hebben.

3,0*

Deze film die gisteren eenmalig vertoond werd in Lux Nijmegen maar weer eens bekeken. Deze Fellini klassieker moet het voor mij helemaal hebben van de surrealistische scènes, de muziek en de zeer mooie Claudia Cardinale die helaas veel te weinig in beeld kwam. Groot minpuntje in deze film vond ik de oervervelende en bovendien lelijke personages (m.u.v. Claudia uiteraard!) met hun oeverloze geleuter. Waar ging het in godsnaam allemaal over? Over een regisseur die in een midlife crisis zat? Dat zou je haast wel zeggen ja. Toch kende 8½ wel enkele zeer mooie scènes; die van in het begin o.a., de scène aan het strand met La Saraghina, die van de kerkelijke hoogwaardigheidsbekleders en uiteraard de slotscène. Verder vind ik de film wel aan de lange kant, maar daar ik lichamelijk ontzettend moe was werd het voor mij geen lange zit. Geen aanrader deze film als je te veel energie over hebt, want 8½ is nu niet bepaald een film om makkelijk doorheen te komen. Het vergt behoorlijk veel van de kijker.

3,5* na herziening

Interessante film alleen maar om aan te tonen dat elke interventie van de zogenaamde beschaafde landen in deze zogenaamd "achterlijke" landen tot mislukken gedoemd is. De Russen hebben het geweten en ook de Amerikanen en zijn bondgenoten die zich zo nodig moesten bemoeien met Irak en Lybië omdat ze geloofden daar een democratie naar westers model te kunnen invoeren. Gevolg; een bloederige burgeroorlog in Syrië en als gevolg daarvan een eindeloze vluchtelingenstroom naar Europa. Tel uit je winst. Een van de commandanten gaf trouwens een uitstekende uitleg over de aard van hun moslim tegenstanders. Ze zijn niet bang voor de dood omdat zij geloofden dat zij na hun dood naar het paradijs gaan. Klinkt achterlijk maar juist daarom zijn die moslims met hun doodsverachting zo moeilijk te bestrijden.
Wat de film verder betreft vond ik dat die toch wel een realistisch beeld gaf van die oorlog in Afghanistan. Van heroïek bij de soldaten was niets te bespeuren. De angst was duidelijk van de gezichten af te lezen. Men vocht niet voor de SU maar om te overleven. Hoogtepunten waren voor mij toch wel die scenes met die drilinstructeur die toch niet veel onderdeed voor Sgt. Hartman, de drilinstructeur in Kubrick's Full Metal Jackett. Ook het vermelden waard het transportvliegtuig met soldaten die dachten veilig naar huis te kunnen terugkeren totdat het vliegtuig geraakt werd door luchtdoelgeschut van de Afghani's met alle gevolgen van dien. En natuurlijk het Afghaanse jongetje dat soldaat Stas eerst lucifers gaf en later toen Stas weer terugkeerde naar het dorp het jongetje weer zag en groette maar nu toen hij zich omdraaide door hetzelfde jongetje in de rug geschoten werd.

3.5*

Je moet het zo zien Sinterklaas. Matt de wetenschapper zit voor zijn onderzoek misschien soms wel maanden onafgebroken op Antartica. Daar moet hij het doen zonder vrouwen met als gevolg geen sex. Thuis in Londen wil Matt de schade inhalen, wat voor hem betekent lekkere wijven en veel sex én genieten van live concerten. Ik in zijn plaats zou exact hetzelfde doen. Dus met het verhaal is helemaal niks mis. Heel geloofwaardig allemaal. Ik zie deze film daarom ook meer als een documentaire van iemand die na een verblijf van maanden in een onherbergzaam oord thuis in een grote stad op zijn manier het vertier zoekt.

En wat de film of documentaire verder betreft; de live muziek van o.a. B.R.M.C, Elbow, Dandy Warholts vond ik keigoed. Ook zeer mooi dat nummer van Goldfrapp wat je dacht ik hoorde in die nachtclub. En die sexscènes vond ik ook best wel mooi, absoluut geen porno maar gewoon erotiek. Voor mensen die dit porno vinden zou ik deze film A Serbian Film willen aanbevelen. Dan kun je pas echt zien wat het verschil is tussen erotiek en porno.

Ik heb me in ieder geval best wel vermaakt met deze 9 Songs van Winterbottom die je het best thuis kan bekijken en niet in de bioscoop. In een bioscoop voel ik mij bij het zien van dit soort films nogal ongemakkelijk.

3,5*

Altijd gedacht dat Tetsuo (1989) van Tsukamoto de meest absurde film was die ik ooit gezien heb maar deze Pinocchio van Fukui is nog een graadje erger. Ik ben er vanmorgen mee begonnen en ik ben er zo'n 5 uur later met tal van onderbrekingen er eindelijk in geslaagd hem helemaal af te kijken. Dat mij dat zo veel moeite heeft gekost spreekt natuurlijk niet in het voordeel van deze film die voor mij als een van de meest afgrijselijke films die ik ooit gezien heb te boek zal gaan staan. Van die bijna 5 minuten lange kotsscène zou ik bijna zelf van gaan kotsen en dan heb ik het nog niet gehad over die door de straten rennende en kermende Pinocchio die mij bijna een zware hoofdpijn leek te gaan bezorgen. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar genoeg hierover. Deze film was voor mij dus 100 keer niks. Meer over deze film wil ik niet kwijt en ik ga daarom ook niet vragen wat andere mensen in godsnaam wel in deze film zien. Dat levert toch alleen maar nutteloze discussies op.

1,0* omdat ik nu eenmaal niet minder geef.

Ai!! Dat hakte er in. Letterlijk dan. Ik had gedacht dat het na "Haute Tension" en "Martyrs" niet erger kon. Jawel dus. Kon ik bij genoemde films nog op mijn stoel blijven zitten, bij deze "A l' Interieur" lukte mij dit echt niet. Dit is horror van de bovenste plank waarbij je je helemaal moeten laten leiden door je gevoel en je verstand op nul zetten, want dan ga je net als sommige users je ergeren aan de ongeloofwaardigheid of de domme acties van diverse personen die in deze film de revu passeren. Horror is voor mij nu eenmaal in de eerste plaats fantasie die met de werkelijkheid niets te maken heeft en die als doel heeft de kijker keihard te confronteren, op het puntje van de stoel te zuigen of van de stoel af te jagen. Dat deed deze film bij mij en daarom is deze horrorfilm voor mij volledig geslaagd. Toch, hoewel ik "A l' Interieur" heftiger vond dan "Haute Tension" en "Martyrs" vond ik "HT" en vooral "Martyrs" toch duidelijk beter, omdat het verhaal van die films mij meer aansprak. Daar bij moet wel gezegd worden dat ik "A l' Interieur" zonder ondertiteling heb moeten bekijken, dus misschien heb ik iets van het verhaal gemist. Voorlopig houd ik het daarom op een waardering van 3,5*