Meningen

Deze film die begint met een schitterende opening - de tocht door een brandend bos - moet het van mij helemaal hebben van het audiovisuele. Prachtig gebruik van blauwe, rode en roodbruine kleuren die deze film in een bijzondere apocalyptische sfeer dompelt. Bij het blauw en de onophoudelijke regen moest ik trouwens gelijk denken aan de film "Rokugatsu no Hebi" van Tsukamoto. Dat het plot mankementen vertoont is voor mij verder eigenlijk van ondergeschikt belang. Op visueel vlak vond ik deze film gewoon ontzettend mooi.

4,0*

Serge wil ontsnappen aan het ouderwetse chanson en nieuwe muzikale gebieden ontdekken, onder invloed van Britse en Amerikaanse popmuziek.

Aldus de synopsis.

Het zou beter geweest zijn als de regisseur alleen over dat gedeelte dat Gainsbourg zich bezig hield met het chanson een film gemaakt had, dan hadden wij zeker een mooie en evenwichtige film gehad. De regisseur wilde helaas meer. Vanaf het moment dat de popmuziek zijn intrede deed met die blonde griet die "My Baby Pop" begon te blèren zakte de film compleet in. Het werd een hak op de tak gedoe, gewoon een rommeltje. Dat gedeelte met BB en Jane Birkin vond ik ook totaal oninteressant. De song "Je t' aime, mais non plus" paste ook helemaal niet in deze film. Dat Gainsbourg met deze song pas internationaal bekend werd verandert daar niets aan.

Waardering; 3,0* vanwege het uitstekende eerste uur.

Deze film moest het voor mij vooral hebben van het laatste drie kwartier. In het eerste uur leek het net of die Aussi's die zich hadden aangemeld voor het Britse leger hadden gedacht dat ze op padvinderij gingen naar Turkije. Zo vrolijk ging het er allemaal aan toe. Een beetje ongeloofwaardig vond ik het allemaal wel. De slag om Gallipoli was al een tijdje aan de gang en er waren al duizenden aan de kant van de geallieerden gesneuveld. Of hadden die Aussi's gedacht dat zij die klus wel even zouden klaren. Niet dus, want toen de tot mislukken gedoemde aanval op de Turkse verdedigingslinie voor de derde maal uitgevoerd moesten worden schreven Archy Hamilton en Frank Dunne alvast hun afscheidsbriefjes. Niettemin beschouw ik Gallipoli ondanks het niet al te sterke eerste uur toch als een zeer goede oorlogsfilm. De laatste drie kwartier liet duidelijk de waanzin van de 1e Wereldoorlog zien, waar de levens van de Aussi's voor de Britse legerleding niet telde. De ANZAC (Australian and New Zealand Army Corps) moest het vuile werk opknappen terwijl de Britten rustig op een veilige plek thee zaten te drinken. Over klassenverschil gesproken.

4,0*

Deze Russische Hamlet verfilming maar weer eens herzien. Hij blijft mooi mede ook door de prachtige locatie aan de Estse kust. Het kasteel is niet echt als we de IMDb tenminste mogen geloven maar ziet er daarentegen best wel mooi uit. Tja, en niet te vergeten natuurlijk het toch wel uitstekende acteerwerk, de zeer mooie Ophilia en de muziek van Shostakovich, die de muziek speciaal voor deze film gecomponeerd heeft. Dat laatste heb ik nooit geweten trouwens. Dat de dialogen niet in dat Engels van Shakespeare maar in het Russisch waren stoorde mij niet in het minst.

4,0* na herziening

Behalve het uitstekende scenario moet deze film bij mij het toch vooral hebben van de cinematografie en de decors. Visueel vond ik deze film echt een lust voor het oog. Een grote aanwinst vond ik dat deze zeer onderhoudende en sfeervolle film het duidelijk niet moest hebben van spektakel zoals je bij zo veel sci-fi films te zien krijgt. Gattaca kabbelde voort in een zeer rustig tempo, dat nog eens extra werd benadrukt door de prachtige muziek van Michaell Nymann. Goed acteerwerk overigens waarbij Uma Thurman mij het meest opviel. Een zeer mooie actrice die de rol van de aanvankelijk koele Irene uitstekend speelde.

Gattaca behoort bij mij thuis in het rijtje van beste sci-fi films die ooit gemaakt zijn. Het is ook een film die in de bioscopen geen succes was en volgens mij heeft deze film nooit in de Nederlandse bioscopen gedraaid. De waardering voor deze prachtige film is pas in de loop der jaren gekomen. Gelukkig maar, beter laat dan nooit.

4,5*

Redelijke film van Argento die je eigenlijk nauwelijks een horrorfilm kunt noemen maar meer een thriller. De invloed van Hitchcock was duidelijk aanwezig in bv de scène waarbij een van de directieleden voor de trein geduwd werd. Visueel vond ik het allemaal niet zo bijzonder. Je kon duidelijk aan de heren- en dameskapsels zien dat dit een film was uit de beginjaren zeventig. Die Catherina Spaak zag er uit als een barbiepop, zo onnatuurlijk. Bah. Die hadden ze van mij ook best mogen vermoorden.
Van Argento - The Master of Horror - zoals wij die kennen was in deze film dus weinig te bespeuren. Die naam maakte hij pas waar met zijn meesterwerk "Suspiria". Binnenkort maar eens zijn film "Opera" bekijken waar het volgens mij wel een stuk heftiger aan toe zal gaan dan in deze thriller.

3,0*

Deze film had ik al een tijdje in mijn kast staan en omdat het vanwege het mistige weer echt een dag was om binnen te blijven heb ik de dvd van deze overbekende en alom gelouwerde film van Visconti maar weer eens in mijn dvd speler gelegd.

Over de film verder; de enthousisaste reakties van de users op dit topic deel ik helaas niet en dat ligt vooral aan het laatste uur dat ik ontzettend saai vond wat helemaal lag aan het overbodige zeer lang uitgetrokken bal. Tien minuten voor dit kitscherige bal was meer dan genoeg geweest in deze film die maar liefst drie uur duurde. Op een gegeven moment kon ik mijn aandacht er ook niet meer bij houden. Heel jammer want de film begon juist heel goed. Hoogtepunt in het eerste uitstekende uur waren voor mij de scènes van de straatgevechten in Palermo tussen de roodhemden van Garibaldi en de keizerlijke troepen van het Koninkrijk Napels. Een mooi stukje geschiedenis wat bovendien grotendeels nog klopte ook. Verder waren uiteraard zeer mooi de scènes van Alain Delon met de beeldschone Claudia Cardinale. Ook de landschappen van Sicilië - ik ben er zelf een keer geweest - oogden schitterend.

Kort samengevat;

Deze film heb ik ervaren als een film die voor mijn gevoel - ondanks de door mij genoemde positieve punten - veel te lang duurde wat voor een groot deel lag aan nogal wat overbodige scènes die veel te lang uitgesponnen werden. Twee uur was meer dan genoeg geweest voor dit kostuumdrama. Dat deze film van mij toch nog een ruime voldoende krijgt is vanwege het uitstekende eerste uur én nogmaals de beeldschone Claudia Cardinale, misschien wel de mooiste actrice uit de geschiedenis van de Italiaanse cinema.

3,5* na herziening.

Een film die een verzameling omvat van meerdere kortfilms zal van mijn kant zelden op een hoge waardering kunnen rekenen omdat er altijd wel een paar filmpjes tussen zitten die ik helemaal niks vind. Laat ik eens beginnen met het positieve; vijf van de zeven filmpjes van deze omnibus vind ik goed tot zeer goed. Het filmpje "Deathtic 4" vind ik zelfs fenominaal. Dat krijgt van mij de volle 5,0*. Daarentegen vind ik het filmpje "Doorbell" helemaal niks. Dat moet het van mij dan ook doen met het laagste cijfer een 1,0*. Ook van het superheldenfilmpje "Shanghai Dragon" ben ik niet zo weg.

Mijn waardering voor deze zeven filmpjes komt uit op een gemiddelde van 3,5*. Zonder "Doorbell" zou het een 4,0* geworden zijn. Nu ook Genius Party Beyond nog maar eens gaan herzien. Misschien dat die in zijn totaliteit hoger gaat scoren.

3,5*

Er wordt wat afgeleuterd in de films van Rohmer. Zo ook in deze film, maar dat kon voor mij de pret toch niet drukken. Ik kon mij goed inleven in die baardmans. Ook ik voel mij doorgaans erg aangetrokken tot jonge vrouwen. De scène waarin Jerome (de baardmans dus) de hand op de knie legde van Claire vond ik trouwens ook de mooiste in deze film. Mede ook omdat er vanaf dat moment nu eens niet gepraat werd. Ook de scène waarvan een afbeelding op de poster vond ik erg mooi.

Op visueel vlak vond ik deze film ook best wel aardig. Mooie plaatjes van het meer van Annecy en de Franse alpen. Gezien de haardracht en de minirokjes kon je wel duidelijk zien dat deze film beginjaren zeventig gemaakt was.

Dit is trouwens de achtste film die ik van deze regisseur gezien heb en de eerste die bij mij hoger dan een 3,0* scoorde. Misschien toch maar eens meer films bekijken van deze regisseur die ik vanwege het doorgaans oeverloos geleuter al bijna opgegeven had.

3,5*

Heerlijke feel-good movie die mij denken aan soortgelijke Russische films uit de jaren zestig. Sympathieke personages. De altijd bezopen Victor uiteraard, zijn leuke dochtertje, rebelse leerlingen en natuurlijke de zeer aantrekkelijke studente Masha, waar Victor ofwel de geograaf smoorverliefd op werd. Was mij vast ook overkomen als ik in zijn plaats was. Ook een mooi vlottochtje naar het Oeralgebergte trouwens.

4.0*

Vampierfilms zijn normaal gesproken niet mijn ding, tenzij je het brengt als audiovisueel "vuurwerk" zoals Juno Mak hier doet. Ik heb met open mond zitten kijken naar al dit moois. Hoe krijgt hij het voor elkaar. De film begint al met een schitterende opening met een wondermooie score. Waar het allemaal om ging was voor mij niet helemaal te volgen, maar so what. Rigor Mortis kwam bij mij over als een cinematografisch kunstwerk, waarvan ik vanaf het begin tot het einde met volle teugen van genoten heb. En ja, dat gemiddelde van 3,12 is natuurlijk veel te laag.

4,5*

Bijzondere film, waarbij ik wat de naaktscènes betreft enigszins moest denken aan de films van Alain Robbe-Grillet. Visueel vond ik het allemaal zeer mooi, vooral die scènes waarbij die vrouw aan het kruis hing. Dat het filmpje niet al te lang duurde vind ik niet zo verwonderlijk, want hoe kan je anders zeven films in een jaar maken.

Dit is het tweede filmpje dat ik inmiddels van Kôji Wakamatsu gezien heb. Die andere is "Go, Go Second Time Virgin" ook uit 1969, die ik toch nog wel een stukje beter vond.

4.0*

Ghostland eindelijk gezien en net zoals de andere films van Pascal Laugier was dit weer prima horror-vermaak met alle Laugier's typische kenmerken wat betreft schrikeffecten, het vele geschreeuw en vaak meedogenloze geweld. Verder uitstekend acteerwerk van vooral toch de beide jongedames. Verder zag het er op visueel vlak ook allemaal pico bello uit. Maar ja, ook dat zijn we onderhand wel gewend van Pascal Gaulier. Tja, en dan het verhaal; welk gedeelte is fantasie en welk gedeelte is werkelijkheid. Daar ben ik nog niet helemaal uit. Opvallend vond ik in de laatste scène toen Beth op de brancard lag haar moeder - die was toch vermoord! - vanuit de slaapkamer van het landhuis naar Beth keek en wees naar de kapotte schrijfmachine die op de grond lag. Wat is de betekenis hiervan? Ik zou het nu niet direct weten. Voor mij is het in ieder geval duidelijk dat net als het uitstekende Martyrs ook Ghostland een film is die ik meerdere keren gezien moet hebben om precies te weten hoe de vork aan de steel zit. Hapklare brokken worden je namelijk door deze regisseur niet voorgeschoteld. Vul het zelf maar in lijkt hij te zeggen.

4,0*

Naar aanleiding van het overlijden van Ettore Scola heb ik deze film weer eens herzien. Nog steeds een ijzersterke film en dat is niet om het romantische samenzijn van Antonietta en Gabriele, want als dat gegeven simpel een romantisch filmpje zou opleveren van buurvrouw ontmoet buurman dan zou deze film voor mij niet meer dan een gemiddelde waardering hebben gekregen. Gelukkig is het dat niet, integendeel zelfs. Wat zich op de achtergrond afspeelt, wat je hoort uit de radio en uit de luidsprekers, het gebral van Hitler en dan die Duitse soldatenliederen is zéér belangrijk. Dat maakt de fascistische tirannie oh zo voelbaar en dit ten overstaan van het romantische samenzijn van Antonietta en Gabriele. Een grotere tegenstelling is niet denkbaar. Het einde vond ik daarom ook ijzersterk.

4.5*

Het verhaal stelt misschien weinig voor maar op visueel vlak vind ik dit een zeer mooie film, niet in de laatste plaats door de schitterende zwart-wit fotografie waarvoor gekozen is. Én die Sheila Vand in de rol van The Girl was trouwens best een mooie vrouw, tenminste als ze die chador af had. Ook de score vond ik meer dan goed, maar de hoofdprijs gaat voor mij toch naar de kat. Vooral de laatste scène was om in te lijsten, zo mooi.

4,0*

De sterkste scène vond ik die van in het begin toen we een flashback kregen te zien naar het jaar 1988 met de twee pesterige meisjes en de jonge loverboy. Het volgende uur dat zich afspeelde in het girlhouse vond ik daarentegen oersaai. Het laatste half uur toen de loverboy verscheen was dan weer spannend maar had toch niets nieuws onder de zon. We hebben dat soort slasher scènes al in tig andere horrorfilms gezien. Een filmpje dus om toch maar weer snel te vergeten dit Girlhouse.

3,0*

Net zoals die andere Koreaanse film Beoning (2018) vind ik deze film moeilijk te beoordelen. Wil je weten hoe alles in elkaar zit, dan vereist dat oplettendheid. Dat laatste ontbreekt er bij mij nogal eens aan omdat ik bij het kijken naar een film nogal eens wordt afgeleid en bovendien heb ik zeer weinig geduld. Wil ik dit soort films met zijn plotwendingen juist kunnen beoordelen dan zal ik deze film dus nog een keer moeten gaan bekijken. Daar zal ik niet zo veel moeite mee hebben denk ik want op visueel vlak en zeker ook wat het acteren van de hoofdpersonages betreft is dit net zoals het door mij geciteerde Burning een uitstekende film. Prachtige scènes zoals die in de regen en bovendien een mooie jongedame die Ji-so Jung (Park Da-hye). Ja, dat laatste daar let ik wel op

Waardering: voorlopig 3,5*

Een ogenschijnlijk perfecte wereld waarin iedereen "blij" is en waarin oorlog, natuurrampen en ander leed uitgebannen is, maar waarin ook geen plaats is voor individualiteit, liefde, muziek etc. Dus een wereld waarin al de tegenstellingen zijn opgeheven. Wat voor een wereld krijg je dan? Een wereld waarin de leegheid overheerst, een wereld waarin de mens niet meer dan een exemplaar is, laat ik de woorden van Kierkegaerd maar eens gebruiken. Een mooi uitgangspunt dus om daarover een film te maken. Het eerste uur slaagt de film daar ook redelijk in, maar het laatste half uur gaat de film zoals zo vaak bij dit soort films weer helemaal uit de bocht. Te moralistisch en veel te voorspelbaar. Wel jammer eigenlijk. Op visueel vlak - vooral de Z/W fotografie - zag de film er best wel goed uit.

3,0*

Die Robbe-Grillet is toch wel een vreemde eend in cinemaland. Realisme moet je in zijn films niet zoeken, integendeel zelfs. Zijn films ogen meer als bewegende kunstwerken. De doorgaans bloedmooie vrouwen - zowel letterlijk als figuurlijk - lopen doorgaans naakt rond. Het verhaal slaat net zoals in zijn vorige film uit 1970 "Éden et Après, L'" helemaal nergens op, maar so what. Daar ik film steeds meer als kunst ga beschouwen waarbij het verhaal ondergeschikt is aan het audiovisuele, kan ik mij goed vinden in de surrealistische cinema van deze voor mij tot voor kort totaal onbekende regisseur. Zijn films beschouw ik als een radicale voortzetting van de films van Godard, met het positieve verschil dat Robbe-Grillet politieke boodschappen achterwege laat, iets waarin Godard volledig doorsloeg. Het zijn volgens mij ook niet meer dan R.G.'s eigen seksuele fantasieën die de regisseur op het doek projecteerde. Ik kan mij er wel in vinden, hoewel deze film mij toch een stuk minder boeide dan het door mij geciteerde "Éden et Après, L'". Dat ligt uiteraard niet aan de beeldschone Anicée Alvina, waarvan de scène waarin zij zich poedelnaakt met rode strepen beschilderde voor mij een van de mooiste erotische scènes is die ik ooit in een film gezien heb. Vandaar dat ik een hoge waardering voor deze film toch op zijn plaats vindt.

4,0*

Schitterend

Heerlijk samenspel tussen de Japanner en het zeer aantrekkelijke 17-jarige roodharige meisje - uitstekend gespeeld door Rose Byrne - met een magistrale dansscène op muziek van de Ventures. Verder prachtige Australische luchten en niet te vergeten de zeer mooie soms mysterieuze soundtrack. De scène in de mijnschacht werd juist extra mooi mede door de prachtige muziek uit Verdi's Requiem. Aan het Australisch accent was wel even wennen in het begin, zeker dat van die dikzak.

Ik had deze surrealistisch ogende film zo'n 12 jaar geleden in het filmhuis voor het eerst gezien. Toen vond ik hem al mooi maar maakte toen niet zo'n indruk als nu bij herziening. Kan ook zijn dat ik mij toen stoorde aan het publiek dat dit soort filmpjes vaak niet kan waarderen. Vandaar dat ik dit soort films vaak liever in mijn eigen huiskamer bekijk.

Waardering; verhoogd naar 4,5*

Deze film en de twee vervolgdelen hierop die betrekking hebben op het werk van Nikolaj Gogol dit week-end bekeken. Het eerste deel "Nachalo" begon met een ijzersterke opening die de nodige horrorelementen bevatte. Verder kende deze film mooie surrealistische beelden die de dromen en visioenen van Gogol uitbeeldden. Voorts waren de special effects in deze film zeer mooi en dat geldt ook voor de mooie Russische dames - vooral de aristocratische Lisa - die in deze film hun opwachting maakten. In het derde deel gingen die mooie dames zelfs een zwaardgevecht met elkaar aan. Tja, dat was een mooi gezicht.

Met de verhaalstructuur had ik soms wel wat moeite. De dialogen duurden vaak wat te lang, wat de vaart uit de film haalde.

Wat die vervolgdelen* betreft; die staan nog niet op MovieMeter maar misschien worden die binnenkort hier toegevoegd. Zou mooi zijn natuurlijk want het eerste deel heeft gewoon een open eind dat verder wordt uitgewerkt in deel 2.

* 2e deel: Gogol, Viy (2018), 3e deel: Gogol, Strahnaya Mest (2018)

3.5*

Zo veel ik kan genieten van de films van Sono, zo weinig kan ik genieten van de films van Miike. Misschien komt dat omdat vrouwen in de films van MIIke een ondergeschikte rol spelen, dit i.t.t. de films van Sono. Verder is dat vampier gedoe ook niet direct mijn ding. Wat deze film enigszins redt zijn die "Kermit the Frog" scènes. Dat was af en toe echt wel lachen geblazen. Een van die kikker scènes was ook te vinden in een MM contest van user Cikx. Die scène was voor mij ook de aanleiding om deze film te bekijken die helaas toch niet in de schaduw kan staan van Tokyo Tribe van Sono, een soortgelijke film die ook ging over de Yakuza.

2.0*

Net zoals "Modern Times" van Charles Chaplin stond ook deze klassieke musical in het teken van de crisisjaren van de jaren dertig van de 20e eeuw. Deze musical moest het vooral hebben van de schitterende cheografie van Busby Berkely en prachtige musicalnummers zoals het zeer ontroerende "Remember my Forgotten Man", voor mij een van de mooiste musicalnummers ooit gemaakt.

Remember my forgotten man,

You put a rifle in his hand,

You sent him far away,

You shouted "hip-hooray,"

But look at him today!

Schitterend!

Waardering ook na herziening 4,5*

Ik was erg enthousiast toen ik deze film voor de eerst keer zag maar nu bij herziening is er niet erg veel van dat enthousiasme overgebleven. Ik vond de film eigenlijk vrij langdradig en de komische momenten waren schaars. Best geslaagd vond ik nog de scène van de bewegende berghut die voor de ene helft op de berg stond en voor de andere helft boven het ravijn hing.

"The Gold Rush" is voor mij dus duidelijk niet Chaplin's beste film wat de critici ook mogen denken. Ik zie mij daarom ook genoodzaakt mijn oude waardering van 4,5* flink naar beneden bij te stellen naar een bescheiden 3,0*

Ik vond dit een uitstekende film toen ik hem in 1965 voor de eerste keer zag. Nu, meer dan 40 jaar later doet hij me weinig meer. Voor mij nu niet meer dan aardig amusement. Het plot vond ik eigenlijk ook niet interessant, eigenlijk zo ongeloofwaardig als maar zijn kan. Neen, dan was het plot van zijn voorganger "From Russia with Love" toch veel geloofwaardiger.

De waardering voor deze film gaat voor mij dan ook flink omlaag; van 4,5* naar 3,5*

Oh ja, de titelsong "Goldfinger" van Shirley Bassey staat voor mij nog steeds als een huis. Van alle Bondfilms voor mij nog steeds de beste titelsong.

Niet de film die ik verwacht had gezien het hoge gemiddelde en de recensies die ik hierover gelezen heb. Slecht was de film zeker niet maar dat is geen enkele film uit de koker van David Fincher maar Gone Girl wist mij helaas maar niet te boeien. Al dat hysterische mediageile gedoe over die verdwijning van de i.m.o. totaal oninteressante Amy. Typisch Amerikaans vind ik maar dus duidelijk niet 'my cup of tea'. Voor mijn gevoel duurde de film daarom ook eindeloos lang.

3,0*

Deze film vandaag herzien ihk van de herdenking van de val van de Berlijnse Muur 20 jaar geleden, voor mij nog altijd de belangrijkste politieke gebeurtenis in de 2e helft van de 20ste eeuw. De nieuwe kijkbeurt leverde voor mij helaas geen boeiende film op en ik vond het verhaal ook enigszins absurd. Ook vraag ik mij af wat de houdbaarheid van deze film in de toekomst zal zijn, Zou de jonge Duitse generatie over 20 jaar zich nog wel interesseren hoe het destijds in de DDR was. Velen zullen het misschien niet eens meer weten. Mensen vergeten snel. Daarom denk ik dat deze film snel gedateerd zal raken. Deze film had niettemin wel enkele mooie scènes, vooral die scène waarin we het beeld van Lenin aan een helicopter in de lucht zagen zweven, de hand wijzend naar de moeder van Alex. Voor mij was dit verreweg de beste scène van deze voor mij toch enigszins teleurstellende film.

3,0*

Prima in zwart-wit geschoten film die een sfeervol beeld gaf van het Amerika van de beginjaren vijftig waarin iedereen door McCarthy beschuldigd kon worden van sympathieën met het communisme én waarin roken niet taboe was; neen, waarin roken zelfs aangemoedigd werd, gezien het reclamespotje voor Kent.

Altijd boeiend vond ik deze film nu ook weer niet. Om deze film positief te kunnen beoordelen moet je wel geïnteresseerd zijn in dat stukje Amerikaanse geschiedenis van pakweg 55 jaar geleden. Het acteren was niettemin voortreffelijk.

3,5*

De eerste film van H.G. Lewis die ik bekeken heb en ik kan hier zeer kort over zijn: Ik vond dit tig keer niks. De afbeelding zegt eigenlijk al voldoende waarom. Gezichten die aan gort werden gehakt of geroosterd werden, konten die aan flarden werden geslagen. Tja, moet ik nog verder gaan? Niets dan smakeloosheid dat je te zien kreeg en die naaktheid stelde eigenlijk weinig voor, van volledig naakt was absoluut geen sprake. Maar ja, zo mooi waren die opgedirkte dames ook weer niet, dus ik heb eigenlijk niet veel gemist. Aan het belabberde acteerwerk zal ik het verder trouwens maar niet hebben. Maar .... ondanks dat ik dit verder een waardeloze film vond wil ik deze regisseur toch nog een kans geven met The Wizard of Gore. Misschien dat die beter is dan deze bagger.

1,0*

Op visueel vlak een schitterende film. Het verhaal daarentegen vond ik best wel vreemd en ik wist aanvankelijk niet wat ik er mee aan moest. Na het zien van de beelden van de vermoorde meisjes, waarvan van elk een hand was afgehakt had ik het idee dat ik naar een horrorfilm zat te kijken. Maar dat was het achteraf voor mijn gevoel toch niet. De sfeer zoals ik gewend ben van Japanse horrorfilms ontbrak gewoon.

4,0*