Gewalt! Gewalt: Shojo Geba-Geba (1969)

Mijn eerste ervaring met Koji Wakamatsu's films. Zeker niet slecht bevallen, zelfs zeer geïnteresseerd geraakt in zijn andere werk. Verhaal lijkt niet echt veel om het lijf te hebben - en tegelijkertijd heeft ook bijna niemand dat in zijn film. Wakamatsu schuwt niet voor een beetje naakt - en dat mag ook iedereen weten.

Twee auto's rijden door een verlaten landschap; In één een ontvoerde geblinddoekte vrouw, in de ander een geblinddoekte man. Ontvoerd door een groep mannen en vrouwen, die laatste een stel prostituees. Het koppel dat al snel ontdaan word van hun kleding maar geblinddoekt blijft word aan elkaar vastgebonden, vernederd, geslagen en uitgedaagd tot het hebben van seks.

Lijkt allemaal ernstig serieus en een pijnlijk thema - maar Wakamatsu doet er wel grappig over. Vreemde muzikale melodietjes maken van een gewelddadige scène iets lolligs. Terwijl de vrouw gekruisigd op een open veld wordt, vlucht de man en geraakt in vreemde, dromerige, hallucinaties. Zijn ontmoeting met een groep yakuza is bevreemdend en bijna surrealistisch. Terwijl hij rondloopt in een wit jurkje door uitgestrekte duinen en overtuigd is van het hebben van een staart komen we erachter dat de ene groep de ander in de gaten houd. Dat alles terwijl Wakamatsu een hand vol (Christelijk) symbolisme in de rondte strooit.

Aparte uitvoering van dit thema, waar "elk onschuldig persoon kan ontpoppen tot een beest". Vreemde ervaring deze film - waar geweld, surrealisme, symbolisme, moord en verkrachting het beeld passeert.

3.5/5.0

Eén van zeven (!) films die Wakamatsu in 1969 maakte. Elke keer als ik een Wakamatsu zie ben ik weer verbaasd hoe goed ze zijn. Weer niet aangenaam, maar buitengewoon fascinerend.

Inhoudelijk veelzeggend en deze is daarnaast ook weer eens heel fraai. Schitterend gebruik van het scope-formaat, zwart/wit en kleur (onwerkelijk) en wat ditmaal extra opvalt: een waanzinnige soundtrack. Misschien dat er altijd dergelijk geïmproviseerd gepingel en tingeltangel (beetje herinnerend aan Krautrock) onder zijn films zit, maar nu viel het me extra op.

Ook fijn om eens een Wakamatsu film te zien die zich niet afspeelt in een grauw apartementenblok (binnen dan wel buiten), maar in een verlaten, schier eindeloze graswoestijn. De geluidsband bestaat daarom naast de muziek uit een onophoudelijk blazende wind.

Dacht in het begin aan een soort Japanse Russ Meyer begonnen te zijn. Het geweld, het naakt, de muziekjes op de achtergrond, etc. 'Violent Virgin' is best een bijzondere ervaring. Kon er niet constant heel veel mee, maar de film kent een paar imponerende momenten. Mooi geschoten op 21:9, mooie sobere beelden met constant de blazende wind om je oren en een paar prima scenes. Het einde wanneer de man terugslaat en je dat al klikkend op het fototoestel terugziet is een klasse scene. De droomscenes (in kleur) zijn ook mooi en geven de film wat extra's. Mijn 2e Wakamatsu is een feit, na 'Yuke Yuke Nidome no Shojo'. Dát was echt een geweldige film, deze kan zich niet helemaal met die prent meten, maar dat maakt niet uit.

Heb de nieuwe poster hier geplaatst trouwens, vind 'm veel beter dan de oude. Geeft de sfeer ook beter weer wat mij betreft. Hopelijk zijn de liefhebbers het daar mee eens.

Dit is denk ik de hoes van de (Franse) DVD?

Ik had liever gezien dat je deze film beter gevonden dan die andere (die natuurlijk ook prima is) , maar leuk dat je het probeert. Bij Wakamatsu vind ik het altijd wel iets van meer zien, dat het beste komt bovendrijven. Je hebt al wel scènes geïdentificeerd die de films hun kracht geven.

Ja zou kunnen hoor, op de Franse DVD staan sowieso letters, maar het is ook zo wit met grijs.

Bijzondere film, waarbij ik wat de naaktscènes betreft enigszins moest denken aan de films van Alain Robbe-Grillet. Visueel vond ik het allemaal zeer mooi, vooral die scènes waarbij die vrouw aan het kruis hing. Dat het filmpje niet al te lang duurde vind ik niet zo verwonderlijk, want hoe kan je anders zeven films in een jaar maken.

Dit is het tweede filmpje dat ik inmiddels van Kôji Wakamatsu gezien heb. Die andere is "Go, Go Second Time Virgin" ook uit 1969, die ik toch nog wel een stukje beter vond.

4.0*