menu

Good Night, and Good Luck. (2005)

mijn stem
3,39 (788)
788 stemmen

Verenigde Staten / Frankrijk / Verenigd Koninkrijk / Japan
Drama / Historisch
93 minuten

geregisseerd door George Clooney
met David Strathairn, George Clooney en Robert Downey Jr.

Deze film volgt de haatcampagne van de Amerikaanse verslaggever Edward R. Murrow in de jaren 50 tegen de Amerikaanse senator Joseph McCarthy, die met zijn doctrine de levens van talloze communistische/socialistische of ook maar enigszins links georiënteerde mensen probeerde te vernietigen.

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=PMWFnPa0Kdw

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van tbouwh
3,0
Deze film kijk ik ter voorbereiding op mn eindexamen geschiedenis.

Redelijke film over de communistenjacht in Amerika in de jaren ´50.
Door het zwart-wit beeld en de continue focus op nieuwsuitzendingen en redevoeringen had ik meer het idee naar een documentaire te kijken, maar als je het onderwerp goed in ogenschouw neemt is dat misschien ook wel enigszins wat je kon verwachten.
Goede rol van Strathairn, alhoewel ik geen weet heb van de echte Murrow. Lijkt desondanks overtuigend.
Rollen van Clooney en Downey Jr. vond ik wat onbeduidend/onnodig.
Het onderwerp is boeiend, maar het is wat saai gebracht. Enkel de redevoeringen wisten echt de aandacht te trekken, maar ik had nog wel wat meer praktijk willen zien. Echte beelden van McCarthy ipv opgenomen stukken, en wat meer achtergrond over hoe de communistenjacht nu echt in zn werk ging.
Nu is deze film meer een veredelde reportage. Speelduur is dan ook gelukkig niet te lang, maar in een andere opzet had ie langer gemogen.
Ondanks alle minpunten onderhoudend, en voldoende. 3*

4,0
Tour de force op een bescheiden aantal vlakken. De karaktertrekken die komen kijken bij de belegen monologen die Edward Murrow aflevert, raken een snaar. Deze man is van bittere ernst en zijn vertogen hebben een zeer pregnante lading. Het straalt gewoon van zijn porem af dat de onderwerpen waarover hij handelt danig delicaat zijn dat het gaan of staan van beschaving ermee gepaard gaat. Klasse geacteerd.

Voor eenieder die geïnteresseerd is in politiek-culturele filosofie moet dit een waarachtig smulwerk wezen. Voor vele andere mensen zal het echter rauwe, al te rationele kost zijn. Je wordt immers niet vanzelf meegesleept in het verhaal omdat de film te fragmentarisch van aard is. Het enige waar het feitelijk allemaal om draait is Murrow vs. McCarthy en wanneer zij op het spreekgestoelte plaatsnemen. De andere scenes steken er wat bleek bij af. Vooral het zijplotje van Robert Downey jr. weet ik niet zo goed wat ik ermee aan moet. Het draagt noch bij aan emotionele betrokkenheid, noch is het narratief doordacht, noch is het exemplarisch voor het tijdsbeeld. Een rondje kranten doen in een met rook doordesemd jaren vijftiger café is wat dat laatste betreft een pak meeslepender.

Een film die dus niet echt als een geheel aanvoelt, maar door enkele sterke elementen er bijzonder hard wezen mag. In sommige scenes bekruipt van lieverlede het gevoel dat je naar iets zit te kijken dat er echt toe heeft gedaan. En dat is knap gedaan. Al met al een document dat het tijdsgewricht met verve weet te vangen en in een aantal sleutelscènes virtuoos uitlicht.

4,0
Uitstekend gemaakte film. Stemmige scènes die ons naast de communistenjacht van McCarthy (vooral de show- en de filmwereld moesten het ontgelden - cfr Charlie Chaplin en anderen) ook leren dat het televisiemedium een machtig instrument is.
Passende, instructieve archiefbeelden. In zijn geheel ook visueel genietbaar en niet te vergeten, de verbluffende acteerprestatie van David Strathairn en met een mooie, sfeervolle,muzikaal genietbare openingsscène.

4,0
Prachtig stijlvol geschoten film, uitstekende acteerprestatie (sterke personages neergezet zonder overacting) en interessant script. Als je geen enkele voorkennis hebt, is het af en toe wel moeilijk helemaal te volgen (zo kon ik de dialoog in bed van dat echtpaar niet helemaal volgen). Het abrupte einde stoorde ook enigszins; ik had graag nog een epiloog langs zien komen (hoe is het bv afgelopen met de rechtzaak van Murrows; hij was aangeklaagd immers..? En hoe is het met die senator afgelopen (weet ik intussen dankzij wiki, maar had het liever van de film geweten)?). Niettemin een aanrader.

avatar van JoeCabot
3,0
Good Night, and Good Luck is vooral op stilistisch vlak een hoogvlieger. Clooney maakt dankbaar gebruik van de jaren 50-setting, met een korrelige zwart-wit-fotografie, een jazzy soundtrack en natuurlijk een gigantische dosis sigarettenrook (u gebracht door KENT).

Helaas is de film ook op inhoudelijk vlak nogal zwart-wit. Clooney maakt er te veel een reconstructie van en lijkt te vergeten dat er ook zoiets bestaat als dichterlijke vrijheid.

De meest gevatte oneliners komen uit het tv-programma van Murrow. Alles wat achter de schermen gebeurt, vond ik veel minder inspirerend. De pogingen om de wereld van de onderzoeksjournalistiek te romantiseren, bleven vooral steken in grauwe middelmaat. Boeiende inzichten heeft deze film niet te bieden, wel een hele rist clichés over de wurggreep van sponsors en over het moreel kompas van journalisten.

Geen grootse cinema dus, maar zeker een een mooi sfeerportret van een boeiende periode. 3*

avatar van cinemanukerke
3,5
geplaatst:
Er is een moment geweest dat ik dacht dat George Clooney een serieuze filmmaker wilde worden en het moet rond die tijd geweest dat Good Night, and Good Luck net werd uitgebracht. Fabuleuze fotografie van Robert Elswit en een eersteklas camerawerk met die lange travels, wondermooie stedicam shots. Knappe camera standpunten (personages geïsoleerd door afstand, ruimtes zijn donker en leeg. Intermezzo van jazz is sfeervol (opgevat als een reclameblok), dialogen als spervuur, spannend (die intensiteit net voor de tv show begint, telefoons die eerst niet rinkelen en dan wel) en natuurlijk heeft Clooney wel een neus voor een resem karakteracteurs (Jeff Danniels, Twin Peaks Ray Wise, Robert John Burke en natuurlijk David Strathairn). Uiteindelijk is de film niet alleen een aanklacht tegen McCarthisme (veroordelen door gerucht) maar ook aanklacht tegen tv sensatie (tv is alleen maar brood en spelen voor de sponsors). Nochtans heeft de film 1 groot nadeel. Er is maar verhaal voor 60 minuten. De rest is ballast. Daarom die lange tv uittreksels van McCarthy en een subplot van Downey en Clarkson. Zo kom je wel aan 90 minuten maar je voelt dat de film sleept, meandert in niks ter zake doende intriges. Maar Clooney had wel iets te zeggen (het was ook persoonlijk want zijn vader was een reportage maker in die tijd) en hier voel ik nog een vuur en passie dat ik in zijn volgende films niet meer zag. Zijn gedachten dwaalden af naar zijn bankrekening en aan Amal (of was het omgekeerd ?) zodat Mr Clooney besloot om enkel nog op tv te komen als hij een nespresso (what else ?) in zijn hand had.

Gast
geplaatst: vandaag om 08:56 uur

geplaatst: vandaag om 08:56 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.