Good Night, and Good Luck. (2005)

Of de film de sfeer van de jaren 50 oproept weet ik niet, wel de sfeer van de films uit de jaren 50. Ik moest qua sfeer denken aan `12 angry men´, een film uit ik meen 1959. Als je wil weten onder welke gekte men destijds in de USA gebukt ging moet je eens naar de extra´s van `Monsieur Verdoux´ van Chaplin kijken. Die flauwekul liep zo hoog op dat zelfs Chaplin in 1952 werd gedwongen de USA te verlaten. Ik vind niet dat er sprake is van een `haatcampagne´ van Murrow, zoals bij de omschrijving van de film staat. Eerder het tegenovergestelde. Murrow was de gebeten hond. Hij beet terecht terug. Woef woef.

Johnny Depp en Zac Ephron zitten er niet. Dan kunnen de 14-jarigen er niet zoveel meer mee.

Maar eens herzien en blijf dit toch een prachtig filmpje vinden. Mooi zwart-wit geschoten kijkje in de media keuken van CBS in de jaren 50 en hun 'crusade' tegen Joe McCarthy. Ook gaaf om originele beelden uit die tijd te zien. Leuke acteurs die meedoen, maar eigenlijk draait het alleen om Strathairn. Schitterende rol, strakke kop, peuk in de hand en een goed verhaal vertellen!

4* blijft dik staan.

Prima in zwart-wit geschoten film die een sfeervol beeld gaf van het Amerika van de beginjaren vijftig waarin iedereen door McCarthy beschuldigd kon worden van sympathieën met het communisme én waarin roken niet taboe was; neen, waarin roken zelfs aangemoedigd werd, gezien het reclamespotje voor Kent.

Altijd boeiend vond ik deze film nu ook weer niet. Om deze film positief te kunnen beoordelen moet je wel geïnteresseerd zijn in dat stukje Amerikaanse geschiedenis van pakweg 55 jaar geleden. Het acteren was niettemin voortreffelijk.

3,5*

Iemand enig idee waarom dit in zwart-wit is? Voegt weinig toe en iets moois vloeit er niet uit voort. Tja, het speelt hem af in de jaren 50 maar dat zijn we allemaal wel van op de hoogte denk ik.

Waar in Confessions of a Dangerous Mind Kaufmann en enkele leuke trucjes het oninteressante verhaaltje nog weten op te vangen lukt dat hier bij deze film totaal niet voor mij. Het thema en de uitvoering ervan konden mijn interesse totaal niet opwekken voor de hele gebeurtenissen rond die senator. Meer zelfs; ik kon er gewoon mijn aandachtig op vele momenten niet bijhouden. Goede situatie om wat sneren te geven naar bepaalde onderwerpen en mensen maar meer dan een paar monologen van Strathairn en telefoongesprekken wordt er niet uitgehaald. Nergens had ik het gevoel dat de situatie echt op springen stond.

Z'n films: Het onderwerp boeit je of het boeit je niet. Hier boeit het me overduidelijk niet, allemaal te ver van mijn bed. Het acteerwerk haalt de meeste punten voor de film.

**

Ik denk dat het vooral te maken heeft met het feit dat de film vol zit met beelden van gebeurtenissen uit die tijd. Anders zou de film of erg incoherent tussen kleur en zwart-wit switchen, of zouden die beelden moeten worden gereconstrueerd. Dit zou naar mijn mening de magie hiervan teniet doen.

Ik vond het persoonlijk een goede keuze die ook goed is uitgevoerd.

Bovendien is het toch harstikke sfeervol in het zwart-wit? Zeker met die massa's rook die je om de oren vliegen.

Zwart-wit helpt altijd wel een film visueel aantrekkelijker te maken heb ik de indruk, en zeker hier met al die rookwalmen levert het af en toe wel sfeervolle plaatjes op.

Ik vond vreemd genoeg de film niet zo bijzonder boeiend. Terwijl het onderwerp me op zich fascineert en aanleunt bij een deel van mijn interessesfeer (journalistiek), vond ik het verhaal te mager om mij echt vast te grijpen. Nergens werd het echt indringend of aangrijpend, ook niet tijdens de laatste speech van Murrow.

Ondanks het feit dat ik denk dat de film op zich best goed is, wist hij me nooit echt helemaal te boeien.

3*

Goede film, wel jammer dat er geen echt einde aan zit. Daarom 3,5 i.p.v. 4*

Prachtige film, heel indringend gemaakt, mooi gefilmd en prachtig geacteerd. David Strathairn is van grote klasse, maar George Clooney vind ik hier ook erg goed. Ik wist helemaal niet dat Clooney ook regisseerde, ik ga hem wat beter in de gaten houden, want hij levert iets bijzonders af! Boeiend en onderhoudend.

Zeer realistisch, geeft een goed beeld van een voorbije periode.

na een minuutje of tien vielen m,n ogen dicht dus nog maar is proberen!

Good Night Good Luck is een boeiende en zeer onderhoudende thriller. Visueel is de film adembenemend, ik was echt in 1953 tijdens de film. Mensen die zich helemaal suf roken, reclames of beter gezegd brainwash filmpjes nog voorkomen op tv, en een heksenjacht op mensen met een communistische achtergrond. De scenario is bovengemiddeld, heel erg intelligent geschreven. Wat deze film helemaal aantrekkelijk maakt is zonder enige twijfel de cast. David Strathain herkende ik van Bourne Ultimate daar was hij oke waar hij een dertien in een dozijn conspiracy mannetje speelt, maar hier acteert hij echt geniaal. Een reporter die voor niemand een stap terug neemt. Good Night Good Luck is een zeer geslaagde film van George Clooney en bewijst dat hij een film kan regisseren.

Ik vond die Strathairn vaak maar een balletje, maar hier levert hij puik werk af. Zeer strakke vertolking van een vastberaden journalist in een eng Amerika met een gortdroge monoloog tijdens zijn show als hoogtepuntje. Mooi (dubbel) in beeld gebracht, zoals de hele film een fijne look heeft.

Het zwart-wit mengt ook nog eens goed met de archiefbeelden van McCarthy en de jazz combo zorgt voor nog wat extra sfeer. Een praatfilm dus, volledig vrij van zucht naar sensatie, vrijwel emotieloos, met een fantastische cast, dito dialogen, Liberace, een paar zenuwachtige momenten en inhoud die vandaag de dag nog relevant is, ook al is Bush inmiddels verdwenen. Waardevolle film.

Hmmm.. Clooney als regisseur.. Lijkt me interessant

Aparte film.

Wordt gebracht als een soort documentaire over de heldhaftige (eenmansactie) van Murrow tegen de McCarthy vervolgingen in de jaren 50.

Geen sensatie, geen drang om de kijker een overtuiging op te dringen. Een snapshot uit de politieke Amerikaanse geschiedenis.

Heel goed geacteerd; ingetogen, naturel. Deed me aan JFK denken.

Wat op mijn netvlies blijft branden zijn die witte overhemden en sigaretten.

Interessante filmische studie van Clooney

Interessant werkje van Clooney. Ingetogen, maar sterk geacteerd. Het tijdsbeeld is overtuigend en het verhaal boeit. De film had niet langer moeten duren, dan was het wellicht saai geworden. Verder was de opbouw wat warrig en miste ik wat uitdieping van de personages.

Prima prent over vrijheid van pers en persoonlijke vrijheid aan de hand van een stuk Amerikaanse geschiedenis, waar the land of the free toch wat minder vrij blijkt te zijn door communistenjager McCarthy - en het hele Amerikaanse politieke klimaat. Thema goed uitgewerkt, zwart-wit beelden voegen niet heel veel toe (met wat extra nadruk op de rook had ik Clooney gelijk gegeven, maar dat bleef uit). Prima afwisseling door de jazz-zangeres, hier en daar een zijplot en archiefbeelden. Sterke rol van David Strathairn als Murrow, en ook de andere acteurs mogen er zijn, al kwamen die minder goed uit de verf. Dat kwam ook deels door de personages die niet echt wisten te groeien. Zo verdween Jeff Daniels op een gegeven moment voor het grootste gedeelte van de film, en heb ik nog steeds geen idee waar het plot van het koppel Robert Downey Jr. en de (overigens veel oudere) Patricia Clarkson nou om draaide. Ook de communist die zelfmoord pleegde leek wat uit de lucht gegrepen en moest zorgen voor een extra dramatische lading, want die ontbrak een beetje in de film. Het conflict van de tv-studio kwam goed naar voren, maar uiteindelijk hadden ze altijd de wind in de zeilen. Sowieso is het oppassen geblazen met historische films, omdat die de realiteit - die iedereen immers altijd anders beleefd - altijd een bepaalde kant opsturen. Ook al heb ik vertrouwen in Clooney dat dit werkje uit een goed hart komt, die zonder al te zwaar wordt enkele belangrijke rechten flink onderstreept, blijft het Clooney's weergave van de gebeurtenissen die nu mijn blik op de gebeurtenissen hebben ingevuld, en niet de historisch accurate - als die überhaupt bestaat.

Aardige film maar ik was er niet kapot van. Het tijdsbeeld en de sfeer zijn prima in beeld gebracht. Er wordt ook prima geacteerd en het verhaal is onderhoudend. Ik vond het alleen warrig overkomen. Chaotisch. Je valt midden in dialogen of iedereen praat door elkaar, de namen vliegen je om de oren en ik moest m'n best doen om alles te volgen. De karakters worden niet genoeg belicht waardoor alles wat vlak blijft.

Ik lees hier dat veel mensen de uitdieping van de personages missen. Ik vind het juist sterk dat daar niet zo veel aandacht aan wordt besteed. Het gaat om het verhaal, censuur en een Amerika wat zich hoewel in mindere mate net zo als communistische landen laat regeren door het communisme in die jaren. En dat wordt geweldig overgebracht met enkel sfeer en retoriek. Sterke film.

Op zich ga ik er wel in mee dat het thema boven de personages wordt gesteld (hoewel Murrow goed tot z'n recht kwam), maar het doel van het subplot van het getrouwde koppel (Downey Jr en Clarkson) ontgaat mij volledig. Voegde vrij weinig tot niets toe aan het plot, en het werd zoals eerder gezegd niet uitgediept.

Sterke film.

Interessante gedachten worden opgeworpen over het opkomen voor waar je in gelooft / of het uiteindelijk wel het juiste is wat je aan het doen bent.

Deze eens bekeken zonder echt te weten waarover het ging en het verhaal was wel een beetje een verrassing. Deze zwart-witfilm gaat dus over de carrière van een televisiemaker/journalist die door z'n kritische kijk op senator Joseph McCarthy zichzelf in moeilijkheden brengt.

Heel wat bekend volk passeert de revue en deden het allemaal uitstekend.

Tja de film was goed voor een keertje. Hij blinkt nergens echt uit, maar is ook niet slecht.

Wat is de rol van de journalistiek? Wat is de invloed van commerciële partijen hierop? En, wellicht de belangrijkste vraag, wat is de invloed van het grote publiek op wat het te zien krijgt? George Clooney stipt deze vragen aan in een historisch portret over een tijd waarin je nog gecensureerd kon worden op je politieke overtuigingen. Tenminste, indien je communistisch was.

Good Night, and Good Luck is een emotioneel afstandelijke film, maar desalniettemin een interessante, die geen tijd verdoet met thema's uitkouwen of antwoorden geven op gestelde vragen. Als het een duidelijk punt maakt, dan is het dat televisie méér moet bieden dan dom amusement. Een principe dat ook opgaat voor de film zelf.

Verder een erg sterke rol van David Strathairn en een mooi neergezette, rokerige jaren '50 sfeer, waarbij de keuze voor archiefbeelden een fijne authentieke sfeer aan het geheel verleent. Netjes.

Meesterlijke film! Nu weet ik waar Matthew Weiner zijn eveneens meesterlijke MAD MEN vandaan heeft...

Vannacht (4 - 5 nov. op TV te zien > ARD > 01:05 uur

Kleine, leuke en zeer onderhoudende film over de periode McArthy. Een gedreven newreporter probeert niet aan zijn plicht te verzaken en trekt ten strijde voor het vrijwaren van democratische principes, hierbij ondersteund door zijn team.

De film weet over de volledige lijn te boeien, hoewel ik hem naar het einde wat vond afzwakken, maar eerlijk gezegd toch een applausje waard is door zijn tikje on-Amerikaanse einde.

Leuk is ook dat je het gevoelen hebt constant te kijken naar een reportage die rechtstreeks uit de jaren "50 van Amerika komt.

En oh ja: de hoofdrolspeler: een van de betere prestaties die ik de laatste jaren heb gezien.

Meer van dat!

And good night and good luck to you sir.

Best wel een interessante film over de waanzinnige jacht op communisten door senator Joe McCarthy. Het belicht vooral de journalistieke kant, dus hoe CBS ermee omging en er over rapporteerde. Liever had ik wat meer van Joe McCarthy zelf gezien in plaats van de footagebeelden. Maar desalniettemin toch okee. Goede rol overigens ook van David Strathaim. Ben niet heel bekend met zijn film-oeuvre wat ik nogal vreemd vindt. Hier speelt ie echter heel sterk .

Een onomwonden politieke film waarin de vergelijking werd gemaakt tussen de heksenjacht op de communisten in de vijftiger jaren in de USA en de strijd tegen het terrorisme, o.a. gebruikt door de toenmalige president George W. Bush. Clooney vertelde een spannend verhaal dat de kijker aanspoorde om na te denken en tegelijk een (kleine) terugblik op de televisiejournalistiek. De televisie heeft de macht om zaken te veranderen of in beweging te zetten en de journalist heeft daardoor macht en daarmee een grote verantwoordelijkheid.