Good Night, and Good Luck. (2005)

Heerlijke fotografie. Fantastisch die zwart-wit-shots.

De sfeer die de film oproept, ook dankzij de fijne regie van George Clooney is prachtig. Echt jaren 50. Uitermate sterke rol van David Strathairn als schijnbaar onverstoord journalist.

Bijzonder knap scenario ook. Lees Terroristen ipv Communisten en het wordt allemaal heel duidelijk. Alleen ditmaal geen junior-congressman, maar een hele regering.

Werelds! 4.5* voorlopig.

Best wel schandalig dat geen enkele oscarnominatie verzilverd werd.

Regie-cameraman-artdirection-scenario. Allemaal verdiend.

Ang Lee wint dan voor Regie. pffff. (over Crash zal ik geen uitspraken doen, die heb ik nog niet gezien)

Ik wel. Als een fragment van de jaren 50 waarin de idote regel bestond dat mensen die getrouwd waren niet samen mochten functioneren/werken en die regel staat weer in lijn met de McCarthy-beginselen.

Bovendien geven ze een mooie spiegel op 't werk van de hoofdpersoon, en thema's die zich bij de directie afspelen.

Ik had eerst ook zoiets van, wat doen zij, maar ze horen er wel degelijk bij.

PS: Geen enkele politicus (not only republican) mag tegenwoordig ontkennen dat hij in GOD geloofd. Bizar en ontluisterend.

Gelukkig worden er nog films gemaakt met mensen met het verstand en hart op de goede plaats. Dat geeft altijd hoop.

Wereldprestatie van Clooney !!

Bovenstaande reacties overtuigen me van dat halfje extra.

dus nu 4,5 *

Steeds als ik deze titel tegenkom, moet ik drie keer kijken naar de (2005) die er achter staat. Voor mijn gevoel heb ik namelijk echt naar een jaren '50 film gekeken, naar een goede oude Billy Wilder-film. Ik ben zo verwonderd dat een film zo authentiek die jaren '50 sfeer weer over te brengen, echt ongelooflijk knap. De waardering groeit nog steeds, kan niet anders dan dat ik op een 5,0* ga uitkomen, uiteindelijk.

Zo'n rare regel is dat nu ook weer niet...

Zo verheffend vond ik de film overigens niet. Prachtig geschoten, goed geacteerd, maar het verhaal mist een spanningsboog waardoor ik niet meegezogen werd.

3*.

De film is goed gemaakt.

Het onderwerp is niet alledaags en ook bijzonder zware materie.

Dankzij het perfecte acteerwerk van David Strathaim blijf je aan het scherm gekluisterd, George Clooney is veel minder overtuigend, en dat is hij de laatste tijd steeds minder, al is de regie van hem in deze film dan best wel goed.

Ben wel blij dat ik de film heb uitgekeken, maar een topper is het niet, daarvoor is het onderwerp niet echt geschikt en is de film voorbehouden voor een beperkt publiek die van politieke thema's houd.

Interessante docu-drama van een tijdsperiode in Amerika. De harde sfeer die in de samenleving heerstte komt geloofwaardig over, net als de hete momenten in de CBS-studio's.

Toch is de film letterlijk 'vertellend' wat wellicht onvermijdelijk is gezien het onderwerp. Een verademing waren dan ook de heerlijke jazz-stukjes met Dianne Reeves. Dit is slim ingebouwd in de film wat ook nodig is voor de verwerking van de vele teksten die opgedreund worden.

Het is uiteindelijk een degelijk gemaakte film die van belang is, maar niet een die mij in vervoering heeft gebracht of echte indruk maakte.

3.0*

Een zwart/film die de nuance opzoekt, maar zeker geen grijs en saai thema behandelt. Subtiel via de menselijke verhoudingen, elk met zijn eigen machtspostie, krijgen we een sfeervol beeld achter de schermen rond Murrows TV programma. De slag om de publieke opinie is een schaakspel met woorden en (dus) imago's.

De ingehouden documentaire stijl werkt bij mij heel effectief. De echte fragmenten van Mc Carthy en zijn commissie versterken het verschil tussen dat wat in de studio afspeelt en wat voor TV opgenomen was. Mc Carthy hoeft niet gecast te worden, zijn fixatie zegt genoeg. Daarom is de feitelijk uitnodiging van Murrow aan Mc Carthy een slimme zet: hij zette zichzelf te kijk als doorgeslagen ontmaskeraar.

Maar de morele overwinning van Murrow eindigt in een nederlaag.....entertaiment.....commercie.....de kijkcijfers...zij die naar 'WOW' verlangen

Deze film is duidelijk bedoeld als een spiegel: kritische onafhankelijke persoonlijkheden op TV, met intellectuele morele invloed, worden gemist in Amerika. (en niet alleen daar) Clooney probeert het met deze film aan te tonen... als een soort eerbetoon aan de intrigerende persoon van Edward R Murrow.

Als 'brief episode' een mooi tijdsbeeld. 4,5*

Lijkt me dat hij met deze film ook genoeg zegt (en dus enorme kritiek levert) over de "huidige" tijd.

Mee eens. Volgens mij geeft een film (of verhaal) dat kwaliteit heeft een generaliserend effect....het ontstijgt de 'eigen' tijd....het wordt een spiegel voor allle tijden. "Goodnight and, good luck" is een glimmend edelsteentje in de hedendaagse troebele massa-media vijver! Missschien levert het een klein reflecterend golfje wat op! Op deze site tenminste wel!

Exact

Prachtig verfilmd want het leek wel of ik naar echte beelden zat te kijken van die periode.

Voor de rest vond ik het niet zo'n boeiend verhaal.

Doordat de film maar anderhalf uur duurde heb ik hem wel vlot kunnen uitkijken.

Mede daardoor 3 sterren

Goede film. Werkelijk schitterend in beeld gebracht, uitermate sfeervol en erg sterk gespeeld.

Een boeiende, sobere vertelling, politiek geëngageerd maar zonder goedkoop effectbejag. Zwart-wit, en dat werkt in dit geval heel goed: het draagt bij aan de jaren vijftig-sfeer (al die keurig gekapte mannen in nette pakken met een sigaret in hun mondhoek!), het sluit aan bij het onderwerp (televisie was toen immers altijd zwart-wit) en de gespeelde scènes gaan naadloos over in de historische opnames van senator McCarthy.

En natuurlijk nog altijd gruwelijk actueel. Rechtse Amerikaanse politici die bekritiseerd worden om hun vijanddenken, proberen hun tegenstanders ook nu nog altijd monddood te maken door hun ‘patriottisme’ in twijfel te trekken.

Verder vrij statisch in beeld gebracht; het lijkt soms wel een toneelstuk en het optreden van die jazzzangeres doet dan ook aan als een soort ‘entr’acte’, een muzikaal intermezzo dat de kijker in staat stelt om even op adem te komen.

Afgezien van de hoofdrol viel me vooral Patricia Clarkson op: een actrice van achterin de veertig die een charmante, aantrekkelijke vrouw neerzet. Mooi is dat. (4)

Ja, het leek net echt, he Ik vond het geweldig.

Prachtige film,heb hem in een keer uitgezien,stoer gemaakt,heel tijdsbewust,4*

Een film waarbij je je aandacht goed moet blijven vasthouden, want er wordt heel veel in gepraat. Toch is het een rustige en goede film betreffende een tijdsbeeld begin jaren 50 in de States. En dat is heel goed gedaan, gelukkig in prachtig zwart-wit. Leuk om te zien was, hoe er vroeger op redacties gewerkt werd tijdens de beginperiode van de televisie. Maar het verhaal opzich was wel duidelijk, een journalist die opbokst tegen de ideeen van McCarthy en het daarbij vanzelfsprekend moeilijk krijgt.

De film heeft mij wel geboeid mede ook door de documentaire-stijl, ingetogen zonder spektakel. Een pluim voor de regisseur Clooney, die een prachtige niet-commerciele produktie heeft voorgeschoteld. En een pluim voor de acteerprestaties van iedereen. Een soundtrack vond ik niet nodig, heel origineel was de muziek af en toe tussendoor van een jazz-zangeres. Het kwam de sfeer in de film ten goede.

Deze film was een verademing tussen de vele rotzooi die we voorgeschoteld krijgen op de hedendaagse (commerciele) TV.

Daarom voor mij een 4.0*

Clooney bewijst nog es dat hij naast een stevige dosis talent ook over het nodige lef te beschikken om voor een prent te opteren als Good Night and Good Luck.

een onderwerp dat nog steeds blijft fascineren en tegenwoordig brandend actueel aanvoelt, een ijzersterke regie met erg stijlvolle zwartwitfotografie en een sterke kast met uitmuntende Strathairn als boegbeeld.

een sfeervol filmpareltje

goede mooie drama film 4.5*

Vaak zijn dit soort films langdradig en bewegen ze zich langzaam voort.. Deze niet, deze had vaart afwisseling af en toe humor, in ene verder uiterst serieuze film.. Toppertje

Na het prachtige Confessions of a Dangerous Mind heeft Clooney zich nu definitief bewezen als regisseur...dit is ook weer erg mooi. Verhaal geeft een interessant tijdsbeeld van de journalistiek/tv-wereld in de jaren vijftig, met mooie tussenscenes met Dianne Reeves. Qua lengte wel veel te kort! 3,5*

Een prachtige sfeer wordt gecreeerd. Erg geloofwaardig en goed gespeeld. Mooi in zwart wit.

Film moet je wel liggen,maar als het onderwerp je aanspreekt een zeer intigrerende film,uitstekend gespeeld ,het zwart-wit geeft een een prachtig contrast (tekent veel beter als kleur)

Voor mij 4.5 sterren

Sterke film, waarin een mooie onzekere sfeer heerst.

Ondanks dat de film vrij langdradig is, zonder actie en spanning vond ik de anderhalf uur voorbij schieten. De mooie dialogen en de mooie zwart-wit beelden met de constant rokende reporters zorgen voor een speciaal sfeertje.

Ook het thema welke deze film behandeld kon mij erg boeien.

Ik geef de film een welverdiende 4 sterren

Goede intelligente film met erg sterk acteerwerk.

Het zwart-wit werkt sfeerverhogend en je waant je echt in de jaren '50.

Je moet wel een beetje van het onderwerp afweten anders kan ik me voorstellen dat je dit een saaie film vindt.

De authentieke beelden tussendoor waren erg interessant.

Ik kreeg trouwens bijna een hoestbui van al die kettingrokende mannen. Erg goed om het rookgedrag van de mannen in die tijd ook correct weer te geven want roken werd toen als gezond en mannelijk gezien, een echte man werd geacht te roken.

Ook de reklame van die filtersigaret was prachtig om te zien, in deze tijd zou het echt lachwekkend zijn om zo'n reklame serieus uit te zenden.

Met deze film wordt de sfeer van de jaren vijftig uitmuntend realistisch naar het scherm vertaald. Het is misschien wel een van de meest geslaagde period pieces die ik ken. Als film is het een tikkeltje complex als je de achterliggende materie maar amper kent, maar zelfs dan kun je niet anders dan genieten van de heerlijke dialogen en dat typische sfeertje. Ik genoot met volle teugen van de jazzy-intermezzo's en de volwassen thematiek.

Mooie prent die je, zonder actie en spanning toch weet je pakken. Een film die, vrij straight to the point, inzicht geeft in enerzijds de werking van de Amerikaanse politiek en anderzijds (en vooral) in de ontwikkeling van televisie als medium.

De manier waarop McCarthy politiek bedreef is nu nog steeds actueel. Je was óf voor óf tegen te communisten. Iets anders kon niet. Deed me denken aan George W. Bush die ooit in een persconferentie naar voren bracht dat je met Amerika ten strijde kon trekken tegen het terrorisme. Deed je dat niet, dan was je blijkbaar zelf een terrorist en een sympathisant. Een beetje polarisatie is de Amerikaanse politiek niet vreemd.

De sfeer is ook geweldig. Rokerige beelden van het ene kankerstokje na het andere. Weinig films die de jaren '50 zo correct weet weer te geven.

Was er ook iets slecht aan deze film? Jazeker, de gehele verhaallijn van Downey Jr. en Clarkson kon ik niet echt plaatsen. De toegevoegde waarde is totaal langs mij heengegaan. Waarom juist hun 'uitdiepen'? Totaal overbodig.

Hmmm, ik weet niet goed wat ik van deze film moet vinden. Ik ben wel erg blij dat ie in zwart-wit is, daar hou ik sowieso wel van. Maar ik vond niet dat ik als kijker werd ondergedompeld in de politiek gevoelige situatie omtrent het Communisme in de jaren vijftig. En inderdaad, zoals Jeauhan al zegt is deze film nog steeds actueel, maar toch vond ik dit niet echt een film, meer een verslag van een verslag.

Al bij al krijgt de film wel een voldoende.

Zeer sterke film, respect voor Clooney!

De film zoomt in op eigenlijk een heel klein kader: het media-wereldje dat durft op te staan tegen McCarthy's absurde en inhumane communisten-jacht. En dus zien we bijna alleen scènes in de studio, naast de enkele café en huiskamerbeelden. Alles is binnenskamers, en dan ook nog zwart-wit, en met constante sigarettenrook. Alleen Clooney heb ik niet zien roken, maar wellicht deed ie het wel.

Het gekke is, misschien wel dankzij de beperkingen die film zichzelf oplegt: ik werd geheel het verhaal ingezogen. De overeenkomsten met het mensen onthouden van habeas corpus inzake 'Gitmo', of de beruchte PATRIOT-act, is onmiskenbaar. Fijn dat Clooney er een film aan wijdde, en fijn dat hij het zo simpel hield.

Duidelijk wordt ook hier dat zogenaamde heldendaden vaak veel onnadrukkelijker plaatsvinden of met veel met bureaucratie en halfzijdige bedreigingen omlijst zijn dan het redden van een kat uit een boom. David Strathairn heeft een uiterst 'cool'e uitstraling, niet in het minst door zijn constante roken, hoewel ik moet toegeven dat ik 'm ook al bijzonder mocht in het pareltje 'Passion Fish'. Clooney's rol was onnadrukkelijk (leuk, die slobberige pakken), Langella vond ik mooi, Ray Wise als Hollenbeck iets te nadrukkelijk onzeker en depressief waardoor zijn afloop voorspelbaar werd. Clarkson en Downey: wanneer zijn zij eigenlijk níet goed? Hun zijdelings verhaallijntje maakt duidelijk dat ook organisaties met goede intenties niet ontkomen aan praktijken als het geheimhouden van het een of ander. Hier dus het huwelijk. Rond de McCarthy heksenjachten waren mensen vaak gedwongen communistische sympathieën geheim te houden, uit angst voor ontslag of uitsluiting. Allebei niet de beste recepten om een ontspannen leven te leiden.

Nog een ding, ook iets dat nog steeds actueel is: in de journalistiek is het politiek correct, maar ook soms gemakzuchtig, om altijd maar hoor en wederhoor toe te passen. Alsof twee meningen eeuwig en altijd maar gelijkwaardig zijn. De film begint met Murrow (tenminste, niet de scène in 1958, maar de scènes daarna, van 1953) waarin hij zegt dat ze soms juist stelling moeten durven nemen. Het argument is hier min of meer dat McCarthy al genoeg publiciteit voor zichzelf creëerde. Zijn kant van het verhaal wordt dus al belicht.

De andere kant werd daardoor zo ondergesneeuwd dat het CBS nodig had om ook gehoord te worden. Hiermee wordt journalistiek een soort activisme, begeeft het zich op het politieke vlak, niet in onderwerp zozeer, maar in hoe media de feite presenteren. Om het op te nemen voor een underdog (hier: vermeende communisten) vereist lef. Murrow is niet voor niets een held geworden voor journalisten. Journalistiek, en daarmee ook de luisteraar/kijker/lezer, is niet altijd gebaat bij schaapachtig geblaat. Soms moet een journalist zijn leeuwentanden laten zien -- 'Goed gebruld, leeuw!'

Idioot laag gemiddelde trouwens, imdb heeft het wat dit betreft een keer keer beter door.