Good Night, and Good Luck. (2005)

Fascinerende film. Geweldige rol van Strathairn, hing echt anderhalf uur lang aan z'n lippen. Prachtige regie van Clooney, erg rustig, sfeervolle rokerige zwart/wit beelden afgewisseld met erg sterk gebruikte muziek.

Daarnaast ook nog een een geweldig interessant stukje geschiedenis, dat ook vandaag de dag allemaal nog erg relevant is

ruim 4*

Aardig.

Van Clooneys debuut was ik alles behalve onder de indruk. Dus ik was niet heel erg benieuwd naar deze film. Maar na de erg positieve berichten op het net ben ik dan toch maar even gaan koekeloeren. En hoewel Clooney een betere film heeft afgeleverd dan CoaDM, is het nog steeds weinig memorabel.

Het acteerwerk is goed, maar verder is het niet meer dan wel aardig. Het verhaaltje is onorigineel, de films over mensen die worden gedwarsboomd door Hoge bazen, Politici, Financiers. Ik ken het allemaal wel.

Visueel was het ook allemaal niet slecht maar ook niet opzienbarend. Van het zwart/wit was ik niet gecharmeerd overigens, hadden veel mooiere plaatjes kunnen zijn met al die rokende mensen.

Nipte 3 sterren. Opvallend dat dit soort films nog steeds zo goed bij het publiek liggen. Ik merk toch dat ik graag naar nieuwe dingen snak, ik wil films waar ik WOW van roep als de aftiteling begint. Bij deze film dacht ik; Mwa.

Erg knappe film. Het ergert me altijd dat ze in films als deze altijd per se ook nog het verhaal van 'de mens achter de heldhaftige onderzoeker' willen vertellen (zoals in JFK waar we absoluut allemaal moeten weten dat Jim Garrison niet enkel heel de natie achter zich aan had, maar ook problemen kreeg met zijn huwelijk). In deze film niets van dat alles, enkel scenes in de tv-studio zelf. Ook geen tekstje achteraf of zo, gewoon simpel de feiten en dat is het. Ook de opbouw is erg sober, geen groots gevecht tussen twee titanen, ook geen triomfantelijke overwinning of pijnlijk onrechtvaardige ondergang, niks van dat alles. En dat dan in stijlvol zwart wit, boeiend verteld, goed geacteerd, geen uitweidingen, gewoon simpel wat er moet gezegd worden. Dat vind ik knap. Daar geef ik 4 sterren aan .

Zeer boeiende film die vast en zeker geen voer is voor het grote publiek. Reden? Geen overdonderende actie, geen flauwe grappen, geen zoetsappige romantiek, ... kortom niks van wat we met de gemiddelde film van vandaag naar ons hoofd geslingerd krijgen. Good Night and Good Luck zit daarentegen vol ijzersterke dialogen die voortvloeien uit een al even sterk scenario. Geen onnodige wendingen of cinematografische fantasietjes, gewoon recht "to the point".

Dat je natuurlijk goed moet opletten bij deze film zal geen verrassing heten. Er wordt heel wat afgepraat, maar ook inhoudelijk krijg je veel te verwerken. En daar zit net de kracht van de film, je leert er enorm veel uit. Je krijgt een blik op hoe media door politieke inmenging van informatiedragers naar amusementsfabrieken evolueren. Een fenomeen dat vandaag de dag nog brandend actueel is, zij het dan al in een (spijtig genoeg!) vergevorderd stadium.

Puur filmisch valt er niet zo veel aan te merken op deze film. Het gebruik van zwart-wit brengt samen met de intermezzo's van de zwarte zangeres de nodige jaren '50 sfeer in de film, de acteerprestaties zijn uiterst professioneel en het scenario is op de "juiste" manier in beeld gezet.

Wat mij betreft is dit een film die ze op school verplicht moeten draaien tijdens de geschiedenislessen, maar ja, als het aan mij ligt bestaan die lessen enkel uit films, en dat zou ook niemand ten goede komen natuurlijk.

Sobere weergave van een belangrijke periode uit de Amerikaanse politieke geschiedenis met strakke rollen van Strathairn en Frank Langella, in mijn ogen de sterkste bijrol.

Aan de andere kant vond ik de film af en toe onnodig zwaar op de hand. Je kunt je ook afvragen wat precies de toegevoegde waarde van het medium film is in dit opzicht. Wellicht kan een documentaire hetzelfde effect bereiken. En waarom is er ook zoveel langdurig archiefmateriaal in deze relatief korte film gebruikt?

Toch een kleine 4* omdat ik het toejuich dat dit soort kritische politieke films (weer) gemaakt worden.

Inderdaad, deze film breekt ook geen lans voor het communisme of socialisme, maar pleit m.i. voor het juiste gebruik van het medium televisie, dat informerend en educatief moet zijn en daarbij objectief en zelfs onpartijdig. Het onderwerp had hier net zo goed iets anders kunnen zijn i.p.v. het McCarthy vs. communisme item.

De kernzaak is dat men alle (staats)zaken, zonder uitzondering, aan de kaak kan en mag stellen, en dat men bij het maken van televisieprogramma's niet bij de min of geringste druk van buitenaf hoeft weg te vluchten in makkelijk, neutraal entertainment.

Onderhoudende film over zowel de vrijheid als de plicht van de pers.

Zo'n rare regel is dat nu ook weer niet...

Zo verheffend vond ik de film overigens niet. Prachtig geschoten, goed geacteerd, maar het verhaal mist een spanningsboog waardoor ik niet meegezogen werd.

3*.

Met deze film wordt de sfeer van de jaren vijftig uitmuntend realistisch naar het scherm vertaald. Het is misschien wel een van de meest geslaagde period pieces die ik ken. Als film is het een tikkeltje complex als je de achterliggende materie maar amper kent, maar zelfs dan kun je niet anders dan genieten van de heerlijke dialogen en dat typische sfeertje. Ik genoot met volle teugen van de jazzy-intermezzo's en de volwassen thematiek.

Hmmm, ik weet niet goed wat ik van deze film moet vinden. Ik ben wel erg blij dat ie in zwart-wit is, daar hou ik sowieso wel van. Maar ik vond niet dat ik als kijker werd ondergedompeld in de politiek gevoelige situatie omtrent het Communisme in de jaren vijftig. En inderdaad, zoals Jeauhan al zegt is deze film nog steeds actueel, maar toch vond ik dit niet echt een film, meer een verslag van een verslag.

Al bij al krijgt de film wel een voldoende.

De film zoomt in op eigenlijk een heel klein kader: het media-wereldje dat durft op te staan tegen McCarthy's absurde en inhumane communisten-jacht. En dus zien we bijna alleen scènes in de studio, naast de enkele café en huiskamerbeelden. Alles is binnenskamers, en dan ook nog zwart-wit, en met constante sigarettenrook. Alleen Clooney heb ik niet zien roken, maar wellicht deed ie het wel.

Het gekke is, misschien wel dankzij de beperkingen die film zichzelf oplegt: ik werd geheel het verhaal ingezogen. De overeenkomsten met het mensen onthouden van habeas corpus inzake 'Gitmo', of de beruchte PATRIOT-act, is onmiskenbaar. Fijn dat Clooney er een film aan wijdde, en fijn dat hij het zo simpel hield.

Duidelijk wordt ook hier dat zogenaamde heldendaden vaak veel onnadrukkelijker plaatsvinden of met veel met bureaucratie en halfzijdige bedreigingen omlijst zijn dan het redden van een kat uit een boom. David Strathairn heeft een uiterst 'cool'e uitstraling, niet in het minst door zijn constante roken, hoewel ik moet toegeven dat ik 'm ook al bijzonder mocht in het pareltje 'Passion Fish'. Clooney's rol was onnadrukkelijk (leuk, die slobberige pakken), Langella vond ik mooi, Ray Wise als Hollenbeck iets te nadrukkelijk onzeker en depressief waardoor zijn afloop voorspelbaar werd. Clarkson en Downey: wanneer zijn zij eigenlijk níet goed? Hun zijdelings verhaallijntje maakt duidelijk dat ook organisaties met goede intenties niet ontkomen aan praktijken als het geheimhouden van het een of ander. Hier dus het huwelijk. Rond de McCarthy heksenjachten waren mensen vaak gedwongen communistische sympathieën geheim te houden, uit angst voor ontslag of uitsluiting. Allebei niet de beste recepten om een ontspannen leven te leiden.

Nog een ding, ook iets dat nog steeds actueel is: in de journalistiek is het politiek correct, maar ook soms gemakzuchtig, om altijd maar hoor en wederhoor toe te passen. Alsof twee meningen eeuwig en altijd maar gelijkwaardig zijn. De film begint met Murrow (tenminste, niet de scène in 1958, maar de scènes daarna, van 1953) waarin hij zegt dat ze soms juist stelling moeten durven nemen. Het argument is hier min of meer dat McCarthy al genoeg publiciteit voor zichzelf creëerde. Zijn kant van het verhaal wordt dus al belicht.

De andere kant werd daardoor zo ondergesneeuwd dat het CBS nodig had om ook gehoord te worden. Hiermee wordt journalistiek een soort activisme, begeeft het zich op het politieke vlak, niet in onderwerp zozeer, maar in hoe media de feite presenteren. Om het op te nemen voor een underdog (hier: vermeende communisten) vereist lef. Murrow is niet voor niets een held geworden voor journalisten. Journalistiek, en daarmee ook de luisteraar/kijker/lezer, is niet altijd gebaat bij schaapachtig geblaat. Soms moet een journalist zijn leeuwentanden laten zien -- 'Goed gebruld, leeuw!'

Of de film de sfeer van de jaren 50 oproept weet ik niet, wel de sfeer van de films uit de jaren 50. Ik moest qua sfeer denken aan `12 angry men´, een film uit ik meen 1959. Als je wil weten onder welke gekte men destijds in de USA gebukt ging moet je eens naar de extra´s van `Monsieur Verdoux´ van Chaplin kijken. Die flauwekul liep zo hoog op dat zelfs Chaplin in 1952 werd gedwongen de USA te verlaten. Ik vind niet dat er sprake is van een `haatcampagne´ van Murrow, zoals bij de omschrijving van de film staat. Eerder het tegenovergestelde. Murrow was de gebeten hond. Hij beet terecht terug. Woef woef.

Maar eens herzien en blijf dit toch een prachtig filmpje vinden. Mooi zwart-wit geschoten kijkje in de media keuken van CBS in de jaren 50 en hun 'crusade' tegen Joe McCarthy. Ook gaaf om originele beelden uit die tijd te zien. Leuke acteurs die meedoen, maar eigenlijk draait het alleen om Strathairn. Schitterende rol, strakke kop, peuk in de hand en een goed verhaal vertellen!

4* blijft dik staan.

Prima in zwart-wit geschoten film die een sfeervol beeld gaf van het Amerika van de beginjaren vijftig waarin iedereen door McCarthy beschuldigd kon worden van sympathieën met het communisme én waarin roken niet taboe was; neen, waarin roken zelfs aangemoedigd werd, gezien het reclamespotje voor Kent.

Altijd boeiend vond ik deze film nu ook weer niet. Om deze film positief te kunnen beoordelen moet je wel geïnteresseerd zijn in dat stukje Amerikaanse geschiedenis van pakweg 55 jaar geleden. Het acteren was niettemin voortreffelijk.

3,5*

Iemand enig idee waarom dit in zwart-wit is? Voegt weinig toe en iets moois vloeit er niet uit voort. Tja, het speelt hem af in de jaren 50 maar dat zijn we allemaal wel van op de hoogte denk ik.

Waar in Confessions of a Dangerous Mind Kaufmann en enkele leuke trucjes het oninteressante verhaaltje nog weten op te vangen lukt dat hier bij deze film totaal niet voor mij. Het thema en de uitvoering ervan konden mijn interesse totaal niet opwekken voor de hele gebeurtenissen rond die senator. Meer zelfs; ik kon er gewoon mijn aandachtig op vele momenten niet bijhouden. Goede situatie om wat sneren te geven naar bepaalde onderwerpen en mensen maar meer dan een paar monologen van Strathairn en telefoongesprekken wordt er niet uitgehaald. Nergens had ik het gevoel dat de situatie echt op springen stond.

Z'n films: Het onderwerp boeit je of het boeit je niet. Hier boeit het me overduidelijk niet, allemaal te ver van mijn bed. Het acteerwerk haalt de meeste punten voor de film.

**

Ik vond die Strathairn vaak maar een balletje, maar hier levert hij puik werk af. Zeer strakke vertolking van een vastberaden journalist in een eng Amerika met een gortdroge monoloog tijdens zijn show als hoogtepuntje. Mooi (dubbel) in beeld gebracht, zoals de hele film een fijne look heeft.

Het zwart-wit mengt ook nog eens goed met de archiefbeelden van McCarthy en de jazz combo zorgt voor nog wat extra sfeer. Een praatfilm dus, volledig vrij van zucht naar sensatie, vrijwel emotieloos, met een fantastische cast, dito dialogen, Liberace, een paar zenuwachtige momenten en inhoud die vandaag de dag nog relevant is, ook al is Bush inmiddels verdwenen. Waardevolle film.

Deze eens bekeken zonder echt te weten waarover het ging en het verhaal was wel een beetje een verrassing. Deze zwart-witfilm gaat dus over de carrière van een televisiemaker/journalist die door z'n kritische kijk op senator Joseph McCarthy zichzelf in moeilijkheden brengt.

Heel wat bekend volk passeert de revue en deden het allemaal uitstekend.

Tja de film was goed voor een keertje. Hij blinkt nergens echt uit, maar is ook niet slecht.

Wat is de rol van de journalistiek? Wat is de invloed van commerciële partijen hierop? En, wellicht de belangrijkste vraag, wat is de invloed van het grote publiek op wat het te zien krijgt? George Clooney stipt deze vragen aan in een historisch portret over een tijd waarin je nog gecensureerd kon worden op je politieke overtuigingen. Tenminste, indien je communistisch was.

Good Night, and Good Luck is een emotioneel afstandelijke film, maar desalniettemin een interessante, die geen tijd verdoet met thema's uitkouwen of antwoorden geven op gestelde vragen. Als het een duidelijk punt maakt, dan is het dat televisie méér moet bieden dan dom amusement. Een principe dat ook opgaat voor de film zelf.

Verder een erg sterke rol van David Strathairn en een mooi neergezette, rokerige jaren '50 sfeer, waarbij de keuze voor archiefbeelden een fijne authentieke sfeer aan het geheel verleent. Netjes.

Best wel een interessante film over de waanzinnige jacht op communisten door senator Joe McCarthy. Het belicht vooral de journalistieke kant, dus hoe CBS ermee omging en er over rapporteerde. Liever had ik wat meer van Joe McCarthy zelf gezien in plaats van de footagebeelden. Maar desalniettemin toch okee. Goede rol overigens ook van David Strathaim. Ben niet heel bekend met zijn film-oeuvre wat ik nogal vreemd vindt. Hier speelt ie echter heel sterk .

Deze film kijk ik ter voorbereiding op mn eindexamen geschiedenis.

Redelijke film over de communistenjacht in Amerika in de jaren ´50.

Door het zwart-wit beeld en de continue focus op nieuwsuitzendingen en redevoeringen had ik meer het idee naar een documentaire te kijken, maar als je het onderwerp goed in ogenschouw neemt is dat misschien ook wel enigszins wat je kon verwachten.

Goede rol van Strathairn, alhoewel ik geen weet heb van de echte Murrow. Lijkt desondanks overtuigend.

Rollen van Clooney en Downey Jr. vond ik wat onbeduidend/onnodig.

Het onderwerp is boeiend, maar het is wat saai gebracht. Enkel de redevoeringen wisten echt de aandacht te trekken, maar ik had nog wel wat meer praktijk willen zien. Echte beelden van McCarthy ipv opgenomen stukken, en wat meer achtergrond over hoe de communistenjacht nu echt in zn werk ging.

Nu is deze film meer een veredelde reportage. Speelduur is dan ook gelukkig niet te lang, maar in een andere opzet had ie langer gemogen.

Ondanks alle minpunten onderhoudend, en voldoende. 3*

Tour de force op een bescheiden aantal vlakken. De karaktertrekken die komen kijken bij de belegen monologen die Edward Murrow aflevert, raken een snaar. Deze man is van bittere ernst en zijn vertogen hebben een zeer pregnante lading. Het straalt gewoon van zijn porem af dat de onderwerpen waarover hij handelt danig delicaat zijn dat het gaan of staan van beschaving ermee gepaard gaat. Klasse geacteerd.

Voor eenieder die geïnteresseerd is in politiek-culturele filosofie moet dit een waarachtig smulwerk wezen. Voor vele andere mensen zal het echter rauwe, al te rationele kost zijn. Je wordt immers niet vanzelf meegesleept in het verhaal omdat de film te fragmentarisch van aard is. Het enige waar het feitelijk allemaal om draait is Murrow vs. McCarthy en wanneer zij op het spreekgestoelte plaatsnemen. De andere scenes steken er wat bleek bij af. Vooral het zijplotje van Robert Downey jr. weet ik niet zo goed wat ik ermee aan moet. Het draagt noch bij aan emotionele betrokkenheid, noch is het narratief doordacht, noch is het exemplarisch voor het tijdsbeeld. Een rondje kranten doen in een met rook doordesemd jaren vijftiger café is wat dat laatste betreft een pak meeslepender.

Een film die dus niet echt als een geheel aanvoelt, maar door enkele sterke elementen er bijzonder hard wezen mag. In sommige scenes bekruipt van lieverlede het gevoel dat je naar iets zit te kijken dat er echt toe heeft gedaan. En dat is knap gedaan. Al met al een document dat het tijdsgewricht met verve weet te vangen en in een aantal sleutelscènes virtuoos uitlicht.

Uitstekend gemaakte film. Stemmige scènes die ons naast de communistenjacht van McCarthy (vooral de show- en de filmwereld moesten het ontgelden - cfr Charlie Chaplin en anderen) ook leren dat het televisiemedium een machtig instrument is.

Passende, instructieve archiefbeelden. In zijn geheel ook visueel genietbaar en niet te vergeten, de verbluffende acteerprestatie van David Strathairn en met een mooie, sfeervolle,muzikaal genietbare openingsscène.

Prachtig stijlvol geschoten film, uitstekende acteerprestatie (sterke personages neergezet zonder overacting) en interessant script. Als je geen enkele voorkennis hebt, is het af en toe wel moeilijk helemaal te volgen (zo kon ik de dialoog in bed van dat echtpaar niet helemaal volgen). Het abrupte einde stoorde ook enigszins; ik had graag nog een epiloog langs zien komen (hoe is het bv afgelopen met de rechtzaak van Murrows; hij was aangeklaagd immers..? En hoe is het met die senator afgelopen (weet ik intussen dankzij wiki, maar had het liever van de film geweten)?). Niettemin een aanrader.

Nog een herkijk van een film waar ik in eerste instantie wel meer in meende te zien dan ik er daadwerkelijk mee had. Toch liep ik genadeloos vast in de film met deze herkijk waar ik toch beterschap had verwacht.

De cast mag er zeker zijn, Strathairn zit de rol als gegoten, de muziek mag er zijn, de jaren '50 met de communistenjacht is een roerige en boeiende tijdsbeeld en zwart wit vind ik altijd om te smullen. Maar waar alle journalistieke besognes, risico's, aansprakelijkheid, onderzoek en twijfels in The Insider en Spotlight, om maar eens wat te noemen, erg interessant is, komt dit gevoel bij Good Night and Good Luck geen moment van de grond. En andermaal mondt de film uit in een eindeloos saaie strafexpeditie van heel veel gepraat die niet meer is dan een droge opsomming van keuzes en momenten en ontbeert het me aan spanning en het gevoel dat er nu zoveel op het spel staat. Nee, helaas cijferverbetering zit er niet in en het blijft bij een nipte drie.