Meningen

Deze documentaire heeft twee minpunten: De voice-over en de muziek. Voegen helemaal niets toe aan deze docu, integendeel zelfs. Ze zorgen meer voor afbreuk. Waarom moet het gedrag van de dieren zo nodig verklaard worden? Dieren in de natuur falen nooit in hun gedrag zo lang de mens er zich niet mee bemoeit. Gewoon laten zoals het is. Waar is die muziek voor nodig? De vogels en de zeehonden maken toch al genoeg muziek.

De beelden van de natuur zijn verder best gaaf, zonder meer. Dit had dus zonder de door mij genoemde minpunten best een goede documentaire kunnen worden.

3.0*

Isabella en Love in a Puff van Ho-Cheung Pang konden van mijn kant op een zeer hoge waardering rekenen. Deze slasher helaas zal het van mijn kant met een aanzienlijk lagere waardering moeten doen. Dat over de top gore blijkt mij toch niet zo te liggen, Misschien heb ik daarvan inmiddels toch te veel gezien. Sommige scènes waren best wel komisch hoewel ik het verhaal maar zozo vond. Ik denk ook dat het de regisseur puur om die slasherscènes ging. Goed, als je daar van houdt dan zul je met deze film aan je trekken komen. Ik daarentegen geef toch de voorkeur aan de meer geweldloze drama's van deze Hong-Kong regisseur die vooral met Isabella een schitterende film heeft afgeleverd. Daar kan deze slasher bij lange na niet aan tippen.

3,0*

Deze film weer eens herzien en hij blijft mooi maar Walkabout is absoluut niet gemakkelijk. Iemand die een avonturenfilm met een simpel verhaaltje verwacht komt zeer bedrogen uit. De film zit vol diepzinnigheden. Neem nu de walkabout waar de aboriginal mee bezig was. Die zou net zo goed voor het meisje en de jongen kunnen zijn. Ik zie dit daarom ook als een puur existentiële film. Voor de stadskinderen zal na de "walkabout" niets meer zijn zoals het was, hoewel het einde anders deed vermoeden. De regisseur verklaart verder ook niets. Het waarom van de zelfmoorden, eerst van de vader van de kinderen en aan het eind van de aboriginal daar wordt geen antwoord op gegeven; vul het zelf maar in.
Het Australische landschap werd in zijn pracht maar ook in zijn wreedheid zeer mooi weergegeven. Maar het doden zowel door de aboriginal als door de dieren in de woestijn staat in het teken om te overleven. Dat is heel wat anders dan wat die blanken met de buffels deden; die doden dus duidelijk voor de fun. Ja, het is toch vooral een wrede wereld die Roeg ons heeft voorgeschoteld. De kinderen en de aboriginal hadden elkaar tijdens de trektocht door de woestijn of beter gezegd de walkabout elkaar nodig. Hun enorme cultuurverschil deed er even niet toe, ik zeg even, want toen ze weer in de beschaafde wereld kwamen werden zij er keihard mee geconfronteerd. Het cultuurverschil bleek ten slotte onoverbrugbaar te zijn.
Valt er eigenlijk nog meer te vertellen over deze prachtige tijdloze film? Ja, natuurlijk de oh zo wonderschone erotische scène van het meisje die naakt aan het zwemmen was en niet te vergeten de schitterende score van John Barry.

5,0*

Loodzware en tevens moeilijk te beoordelen film want wat moet 'die Wand' symboliseren? Dat een mens in het leven ineens in situaties terecht kan komen waarbij een terugkeer naar de toestand zoals die eerst was volledig afgesloten is. Zou kunnen. Een antwoord daarop wordt in ieder geval niet gegeven. De film eindigt op op het moment dat de hoofdpersoon geen papier meer heeft om haar gedachten op te schijven. Toch heb ik een zwak punt ontdekt. Waar komt die man ineens vandaan?. Is die door "die Wand" gekomen net zoals al die herten, vogels en ander gedierte? Of bestaat "die Wand" alleen in het hoofd van die vrouw? Is het dus zuiver psychologisch. Ik zie deze film daarom eigenlijk ook als een meer of minder existentialistische film die wil laten zien dat als het in het leven er werkelijk op aan komt de mens uiteindelijk op zichzelf is aangewezen waarbij geen logica meer helpt maar wel intuïtief handelen.

3,5*

Mooi, gewoon mooi.

Prachtige winterse landschappen van Hokkaido. Mooie scènes zoals de bloedscène en de ijsschotsscène. Prachtig samenspel tussen Jungo en Hana. Mooi verhaal ook. Deed mij soms een beetje denken aan Lolita van Kubrick. Verder heb ik er niets aan toe te voegen. De beelden zeggen genoeg.

4.0*

Was zeer benieuwd naar deze film omdat ik 3½ jaar geleden zelf een deel van deze camino, het traject St. Jean Pierre de Port - Léon, heb gelopen. Helaas was ik na afloop van deze film niet bepaald enthousiast over de wijze waarop de regisseur de voettocht in beeld gebracht heeft. In de eerste plaats omdat van de volgorde van de routeplaatsen geen moer klopte. Zo laat Tom Avery zijn rugzak op de beroemde brug van Puente de la Reina in de rivier vallen en komt hij later in Pamplona aan, terwijl Pamplona zo'n 30 kilometer vóór die beroemde brug ligt. Dan zien we hem later op een terrasje zitten van een herberg ...in Frankrijk nota bene! Ik heb zelf in die herberg overnacht!! En zo zijn er nog wel meer dingen die qua volgorde helemaal niet klopten.

Dan het verhaal; wil je een leuke film over de pelgrimsroute naar Santiago de Compostella maken, maak er dan een soort komedie van, maar geen drama met als uitgangspunt het overlijden van een familielid. Zo'n norsig iemand als Tom hoort helemaal niet op de camino thuis. Die Hollander en die Ier, die voelden de Camino perfect aan. Die probeerden er gewoon een gezellige boel van te maken. En zo hoort het ook.

In geen enkel opzicht met elkaar te vergelijken. De meeste caminogangers haten de massaliteit van de Nijmeegse 4-daagse.

2,0*

Had niet veel gescheeld of ik was er bij deze film halverwege uitgelopen. Deze film deed mij niks dan alleen maar ergernis opwekken. Wat moet je nu met zo'n etter als Kevin, met zo'n naïeveling als zijn moeder en een slapjanus als zijn vader. Daar kan natuurlijk nooit iets goeds uit voortkomen. Ik slaagde er dus niet in om ook maar enig respect te krijgen voor de beweegredenen van de ouders om zoonlief maar de hand boven het hoofd te houden en de schuld maar bij hunzelf te leggen. Als je zoon zulk soort misstappen begaat, dan geef je hem toch een flink pak op zijn sodemieter of je schopt hem het huis uit, maar dan ga je hem toch geen pijl en boog kado geven.
Nu moet ik eerlijkheidshalve er wel bij zeggen dat Britse sociale drama's mij over het algemeen weinig doen - er zijn uitzonderingen uiteraard - omdat die films doorgaans zo oerlelijk ogen. Het is drama, het speelt zich af in de onderkant van de Britse samenleving, dus mooie visuals zijn uit den boze, lijken die Britten te willen zeggen. Wat een verschil bij voorbeeld met het Japanse drama "Confessions" die ik vanmorgen bekeken heb en waarin ook een moorddadige puber centraal staat. In tegenstelling tot "We Need to talk..." kon die film ogen op een schitterende fotografie, waaronder prachtige slow-motions en een einde om je vingers bij af te likken. Tja, bij cinema gaat het bij mij niet alleen om het verhaal maar ook om het audiovisuele en dat laatste was bij deze film ver te zoeken.

2,0*

Geen onaardige film die het van mij vooral moet hebben van het visuele. Het Friese landschap - voor mij heel herkenbaar, ik ben meermalen in Friesland op vakantie geweest - zag er best mooi uit. Ook die scène in die dansgelegenheid waar iedereen in het wit was gekleed zag was het aanzien zonder meer waard. Het verhaal was nogal wazig, maar echt storen deed mij dat ook weer niet direkt. De scènes met de handschoen en het einde - de neger die uit de boom viel - waren bovendien zeer komisch. Al met al dus best wel een aardige film dit misdaadfilmpje van Van Driel met bovendien best wel goed acteerwerk van Yorick van Wageningen.

3,5*

Wat ik in godsnaam in deze film gezien heb bij mijn eerste kijkbeurt (4,0*) is mij volslagen onduidelijk. Volgens mij moet ik toen toch echt te veel gedronken hebben.
De scene van de verkeersopstopping was nog wel het aanzien waard, hoewel ik hem veel minder vond dan de verkeersopstopping in de film "Songs of the second floor" van Roy Andersson. Wat we verder nog allemaal te zien kregen tijdens de road movie waren brandende auto's, autowrakken en veel doden met nepbloed, mensenetende hippies en meer van die surrealistische scenes. Deze scenes gingen allemaal nog wel, soms waren ze best wel grappig.
Wat de film zo verschrikkelijk ontsiert is het eindeloos politieke geouwehoer over revolutie en klassenstrijd met als absoluut dieptement de revolutionaire 3e wereld speech van een congolees. Ook de Internationale moest natuurlijk af en toe ten hore gebracht worden.
Toppunt van hilariteit;
De liftende hoofdpersonen moeten een vraag beantwoorden willen ze een lift krijgen. De vraagt luid;
"Wil je liever geneukt worden door Johnson of door Mao?"
Zegt de man; "Door Johnson" En weet je wat de automobilist deed? Hij reed door.
Wat me verder ook erg op mijn zenuwen werkte was het constante geschreeuw en geschiet de hele film door, wat allemaal nergens op sloeg.
Maar goed, genoeg over de inhoud van de film.
Vond ik "Belle de jour" van Bunuel al gedateerd, deze film vind ik nog veel meer gedateerd, ik denk dat dit zelfs de meest gedateerde film is die ik ooit gezien heb.
Godard kondigde met deze film het einde van de Cinema aan Het einde van zijn Cinema zal hij bedoelen. In mijn ogen maakte Godard zich met deze film door al dat nutteloze politieke gemekker compleet belachelijk zoals velen zich in die tijd belachelijk maakten met al dat gepreek over revolutie en klassenstrijd. Had gisteren nog een film bekeken van Bertolucci, waarvan het verhaal zich afspeelde in Parijs in mei 1968. De film had de toepasselijke naam "The dreamers". Ja, inderdaad dromers, zo zou ik al die salonrevolutionairen willen noemen uit dat jaren zestig tijdperk.

Waardering 2,0*

Gisteravond deze film gezien en ook dit is weer een film die net zoals "Antichrist" - een totaal andere film overigens - maar door mijn hoofd blijft spoken omdat kant en klare antwoorden niet worden gegeven. Haneke geeft in een schitterende Z/W fotografie een deprimerend beeld van het wel en wee van een dorpsgemeenschap ergens in het noorden van Duitsland. Haat, afgunst en als gevolg daarvan brandstichting, mishandelingen en nog wat meer van dat alles is wat de revu passeert, maar wie de daders zijn van al die vergrijpen, daarin is Haneke niet geïnteresseerd. En dat maakt juist de film voor mijn gevoel zeer realistisch. In werkelijkheid worden toch ook niet alle misdaden opgelost. Of je bij het zien van deze film daar een lekker gevoel bij krijgt, dat is een andere zaak. Daarom vind ik deze film ook moeilijk te beoordelen, maar het weerhoudt mij er niet van deze film een hoge waardering te geven, want de cinematografie en het acteerwerk is meer dan perfect. Dat Haneke gekozen heeft voor Z/W fotografie vind ik een voltreffer. Bij de scène in de sneeuw waarin wij de doodskist van de boer die zelfmoord gepleegd had op een kar zagen - het beeld stond even stil - had ik het idee dat ik naar een oude foto zat te kijken van zo'n honderd jaar geleden. En die foto's waren ook allemaal in zwart/wit. In kleur was deze film daarom ook veel minder realistisch bij mij overgekomen.

4,0*

Een zeer aangrijpende film die denk ik toch nog lang in mijn geheugen gegrift zal staan, zeker ook vanwege de zeer dramatische afloop. De dood van Bilal was namelijk niet nodig geweest. Als hij zich had laten oppakken door de Britse coastgard zou hij waarschijnlijk niet naar Frankrijk teruggestuurd zijn.
Deze film geeft wel een goed beeld van de schrijnende toestand waarin politieke vluchtelingen, illegalen etc zich bevinden. De manier waarop de Franse autoriteiten hun en ook diegenen die deze illegalen onderdak of wat voor steun verlenen behandelen is ook niet bepaald fris te noemen. Voor het argument van de Franse autoriteiten dat teveel toegeeflijkheid een enorme zuigkracht teweeg zou kunnen brengen op de illegalen om in nog grote getalen naar Calais te trekken om in Engeland te kunnen komen valt wel iets voor te zeggen. Makkelijk te beoordelen is deze film daarom ook niet. Toch kan ik deze film aan iedereen aanbevelen en zeker aan diegenen die niet zo'n positief beeld hebben over illegalen, moslims, politieke vluchtelingen etc. Het gaat in deze film vooral toch ook om menselijkheid. Die badmeester was daar een sprekend voorbeeld van.
"Welcome" is voor mij tot nu toe een van de beste films die ik dit jaar in de bioscoop gezien heb.

4,0*

Een van de betere Fassbinders, hoewel mijn geduld door de lengte van de film wel danig op de proef werd gesteld. Deze film moest het van mij dan ook hebben van het ijzersterke en boeiende laatste uur. Deze film kende enkele zeer mooie scènes zoals bij voorbeeld de opvoering van het toneelstuk Lili Marleen op klanken van het Duitse soldatenlied "Oh Du Schöner Westerwald" en het lied "Lili Marleen" uiteraard, direct daarna gevolgd door de scène in het etablissement met de klanken van de song "Trouble" van Elvis Presley. Een grotere tegenstelling wat muziek betreft is haast niet denkbaar. Ook visueel vond ik deze film die de begin jaren zeventig sfeer uitstekend weergaf best mooi. Bovendien was deze film gezien de S/F thematiek die behandeld werd zijn tijd ook ver vooruit. Misschien moet ik nog maar eens meer films van Fassbinder gaan zien of herzien, want wat dat laatste betreft, zijn film "Angst Essen Seele Auf" die ik zo'n twintig geleden voor het eerst gezien had vond ik een vreselijke film.

4,0*

Omdat het slecht weer was vanmiddag deze film maar eens bekeken, hoewel ik er eigenlijk helemaal niets van verwachtte. Maar tot mijn aangename verrassing viel dat allemaal reuze mee. In kon mij uitstekend inleven in de hoofdpersoon Wendy, zeer goed geacteerd door Michelle Williams. De film was traag maar dat vond ik absoluut niet hinderlijk. Je moet wel kunnen sympathiseren met Wendy en Woef wil je deze lowbudgetfilm kunnen waarderen. Ik had er in ieder geval geen enkele moeite mee. Ik vond dit een verrassend aardig filmpje.

3,5*

Wat betreft het leven van de jonge kunstenaar Kurt Barnert moest deze film het voor mij helemaal hebben van het gedeelte dat zich in Dresden afspeelde. Vooral de periode 1937-1945 vond ik vanuit historisch oogpunt zeer interessant. Het legt namelijk kort en krachtig een deel van het eugenetische programma Aktion T4 bloot van de Nazi’s. Ik heb het in deze film dan over Elisabeth May, de tante van Kurt Barnert die in een inrichting werd opgesloten omdat ze zogenaamd schizofreen was en in het kader van Aktion T4 in 1945 met tal van andere “geestelijk gehandicapten” werd vermoord. Mocht dat euthanasie programma deel uitmaken van misdaden tegen de menselijkheid door het nazi regime, eveneens is dat het bombardement op Dresden door de geallieerden die geen enkel strategisch doel had maar alleen was bedoeld om zo veel mogelijk dood en verderf te zaaien. Moet trouwens wel lang geduurd hebben voordat Dresden van al de littekens van de oorlog werd ontdaan want het gedeelte in de jaren na de oorlog en dan heb ik het over de beginjaren vijftig speelde zich grotendeels in de ruïnes van Dresden af.
Het acteerwerk vond ik zonder meer uitstekend in deze ruim drie uur durende film waar vooral die van Sebastian Koch in de rol van gynaecoloog (‘Herr Professor’) Seeband er toch wel bovenuit stak. Ook de naaktscènes vond ik zeer mooi met uitzondering dan van die zeer pijnlijke scène waarbij het ging om de uitvoering van Aktion T4. Tja, en wat de schilderkunst betreft, die verschilde in het communistische D.D.R. niet veel van het Nazi regiem. Beiden waren totalitaire regiems waar alles in het teken stond van het collectief, dus ook alle kunst. Er was geen plaats voor het ik ik ik dus. Tot zover het gedeelte wat zich afspeelde in Dresden.
Over het 2e gedeelte dat zich afspeelde in Düsseldorf kan ik heel kort zijn. Ik vond dat gewoon niet interessant genoeg om daar lang over uit te wijden. De enige scène die mij wist te raken was die waar Herr Professor Kurt Barnert bezocht om zijn paspoort op te halen en toen op zeer pijnlijke wijze geconfronteerd werd met zijn oorlogsverleden en voorts snel wegliep. Het 2e gedeelte had voor mij eigenlijk best weggelaten mogen worden.

Waardering:
1e gedeelte Dresden: 4,5*
2e gedeelte Düsseldorf 3,0*

Deze film vanavond voor de derde keer gezien en hoewel veel films bij mij na herziening in waardering dalen blijft deze fier overeind staan. Yul Brynner is magistraal als de op hol geslagen robot. De achtervolgingsscène vond ik ook nu weer zo briljant en zo spannend dat die mij opnieuw op het puntje van de stoel zoog. Helemaal ook met 'Noodless' eens dat deze film niks aan waarde heeft ingeboet.

Ondanks dat het bijna drie kwartier duurde voordat de film echt op gang kwam behoort Westword voor mij tot de betere SF films, dit ook vanwege het zeer origineel concept en Yul Brynner uiteraard, die in deze film zijn beste rol uit zijn filmcarrière speelde.

4,5*

Best wel aardige thriller waarin ik af en toe wel eens aan Revenge (2017) moest denken. Ook daarin werd de hoofdpersoon van een klif gegooid als gevolg dat ze er daardoor behoorlijk gehavend uitzag. Op visueel vlak zag deze thriller er allemaal zeer goed uit en op het acteren van de beide dames viel weinig aan te merken. Origineel was het verhaal natuurlijk allemaal niet - we hebben het allemaal al zo vaak gezien - maar ja kom anno 2018 maar eens met een horrorfilm die met iets heel nieuws komt.
Mooiste scène vond ik die waarin Jacky de buren met meststeken om het leven bracht en dat onder de hemelse klanken van Beethoven's 7e symphonie. Dit soort klassieke muziek doet het voor mij altijd goed in horrorfilms en dat geldt ook voor de slechterik als die toevallig een jonge vrouw is. Het einde van de film vond ik enigszins teleurstellend maar voor de rest heb ik mij toch wel best geamuseerd met dit thriller-/horrorfilmpje.

3,5*

Begon erg goed maar op een gegeven moment vond ik het allemaal niet zo grappig meer. Ik had het eigenlijk wel zo'n beetje gezien. Te veel herhaling en bovendien veel te weinig dames die in beeld kwamen. Nu zijn mockumentaries sowieso niet zo mijn ding maar ik wilde graag iets van deze regisseur zien. Ben daarom ook zeer benieuwd naar de komedie Jojo Rabbit waarvan de voorpremière morgenavond in Lux Nijmegen plaats vindt. Ik hoop dat die mij toch beter zal bevallen dan deze toch wel enigszins teleurstellende film van Taika Waititi.

3,0*

Schitterende komedie van Woody Allen die hiermee bewijst dat hij na het voor mij zeer teleurstellende VCB nog steeds goede komedies kan maken. Deze komedie werd geheel gedragen door het voortreffelijke spel van Larry David en Evan Rachel Wood. De opening waarin Larry David in de straten van New York zich denkbeeldig tot het kijkerspubliek richtte vond ik grandioos. Ook geweldig vond ik zijn mislukte zelfmoordpoging en niet te vergeten natuurlijk de schitterende dialogen, het spel tussen Larry David en de beeldschone Evan Rachel Wood. Het script was ook in een woord uitstekend.
"Whatever Works" is voor mij een van de beste komedies die de laatste 10 jaar gemaakt zijn. Aanrader!

4,5*

Films van Atom Egoyan weten me altijd te fascineren, al is het alleen al om hun visuele stijl. Ook deze film, hoewel ik hem beduidend minder vond dan zijn vorige films "Exotica" - altijd nog zijn beste film - en "The sweet hereafter". Het verhaal is ook nogal warrig. Je moet goed je hoofd er bij houden maar ook dan nog blijft het puzzelen. Soms lijkt het net of Egoyan qua plot Lynch probeert te imiteren. Misschien moet ik deze film nog een keer gaan herzien, zodat alles mij duidelijker wordt. Het acteerwerk en zeker ook de score waren verder prima in orde. Film krijgt voor mij dan ook een ruime voldoende.

3,5*

Schitterend muziekdrama die het voor mij helemaal moet hebben van het voortreffelijke samenspel tussen de twee hoofdrolspelers Miles Teller en J.K. Simmons waarvan de laatste van mij nu al de oscar mag hebben voor de beste acteur van het jaar 2014. Beter acteerwerk heb ik dit jaar namelijk nog niet gezien. Hoe groot is je incasseringsvermogen als leerling als een volkomen onberekenbare sadist als Fletcher tegenover je hebt. Je kunt er volledig door onderdoor gaan maar je kunt er ook ijzersterk uitkomen. Behalve een voortreffelijk muziekdrama is Whiplash voor mij dan ook een uitstekend psychologisch drama. Ik kan iedereen die van goed drama houdt én om niet te vergeten mooie jazzuitvoeringen deze film dan ook van harte aanbevelen.

4,5*

Deze film die ik na pakweg 15 jaar weer eens bekeken heb blijf ik de beste toneelstuk verfilming vinden die ooit gemaakt is. Het ruziënd echtpaar Burton en Taylor spelen de sterren van de hemel in deze bewerking van het toneelstuk van Edward Elbee. Het is niet alleen het geweldige acteren wat deze film zo goed maakt maar ook het uitstekende verhaal. De kern van dit drama is dat Martha (Elizabeth Burton) niet kan verkroppen dat het huwelijk met George (Richard Burton) kinderloos is en omdat te verdringen maakte zij de buitenwereld alsmaar wijs dat zij een zoon hadden. De ontmaskering op het einde door George in het bijzijn van de twee bezoekers is grandioos.
Het enigste nadeel van de film vind ik dat hij te lang duurde. Eigenlijk is 1½ uur meer dan genoeg voor een toneelbewerking. De scène in het restaurant vond ik nogal overbodig en had voor mij best weggelaten mogen worden..

4,5* Ongewijzigd

Amper 10 dagen geleden had ik nog nooit van deze film gehoord. Een fragment uit deze film in een MM quiz wekte onmiddellijk mijn belangstelling en ik kon ook niet wachten deze film onmiddellijk te gaan bekijken. Ik zag de DVD van deze film bij de beste videotheek in Nijmegen liggen, heb deze vanavond bekeken en ik kan je zeggen dat mijn verwachtingen volledig werden waargemaakt. Ik heb de hele avond op het puntje van mijn stoel gezeten, want je wist dat er iets stond te gebeuren, maar wat er stond te gebeuren, daar werd je tot een kwartier voor het einde in het ongewisse gelaten. Dat zou 5 minuten geweest zijn als de cover van de DVD niet een enorme spoiler bevatte en wel de afbeelding van de reusachtige houten pop die in brand stond, zodat je onmiddellijk wist dat iemand een gruwelijk lot te wachten stond.
Wat mij in deze film enorm fascineerde waren de vaak sensuele heidense rituelen, zoals van de naakte meisje die een rondedans maakten om het vuur en van Britt Ekland. De onthoofdingsscene vond ik ook geniaal. Ik had nooit gedacht dat het achteraf nep zou zijn.
Film straalde ook een zeer onheilspellende sfeer uit, hoewel de eilandbewoners tov van de politie-inspecteur wel vijandig maar helemaal niet gevaarlijk overkwamen, maar dat laatste bleek dus achteraf niet meer dan schijn te zijn.
Meer over deze film wil ik eigenlijk niet zeggen. Deze film moet je gewoon gaan zien. Het is mijns inziens daarom ook volledig terecht dat deze deze film is uitgeroepen tot de beste Britse horror movie ooit, hoewel ik het liever een occulte thriller zou noemen.

Waardering; voorlopig 4,0*, maar een stijging behoort zeker tot de mogelijkheden.

Ik moest natuurlijk gelijk aan die tijd denken toen ik de Camino naar Santiago de Compostella liep. Het grote verschil met Cheryl (Reese Witherspoon) is dat ik i.t.t. haar wel goed op mijn trektocht heb voorbereid. Het belangrijkste is dat je eerst goed advies inwint, vervolgens kijken wat je allemaal niét nodig hebt zodat je rugzak het juiste gewicht heeft, zorg ook voor een duidelijke kaart van de route en een kompas en ga vooral eerst flink trainen alvorens je op trektocht gaat. Niets van dat alles bij onze Cheryl en dat was in het begin ook duidelijk te zien. Een hoop nodeloos geklungel, hoewel ik het allemaal best wel grappig vond. Dat laatste kan echter niet gezegd worden van die flash-backs met die vreselijk irritante moeder (Laura Dern) met dat vreselijke accent. Ik had dus duidelijk meer verwacht van deze achteraf enigszins teleurstellende film.

3,0*

Deze film na jaren weer eens herzien maar oh wat viel hij mij dit keer tegen en dat ligt maar aan een ding; de vreselijk ordinaire personages waar ik mij niet in het minst kon inleven. Vooral die moeder van die vriendin van Sailer was "zum kotzen" en wat een afschuwelijk dialekt werd er door die dellen - Lula en haar moeder - gesproken. Om van die schuttingtaal "fuck" en "shit" nog maar te zwijgen. Op een gegeven moment kreeg ik er schoon genoeg van. Dat deze film alsnog van mij een voldoende krijgt is vanwege die hilarische bankoverval scène. De bankovervaller die nadat hij door de sheriff was beschoten op een gegeven moment zijn eigen kop er afschoot en dan nog die hond die er met een hand vandoor ging. Maar dat was dan ook het enigste wat echt goed was. De rest was gewoon middelmatig.

Waardering; verlaagd van 4,0* naar nog maar net een 3,0*.

Deze film vandaag weer eens herzien en itt tot de meeste users die deze film gezien hebben vind ik dit een uitstekende zwijgende film die mijns inziens veel te weinig stemmen heeft gekregen.

Deze film moet het vooral hebben van het schitterende camerawerk, want het verhaal zelf stelt niet zo veel voor. De krachten van de natuur - hier de wind dus - worden in deze film geweldig uitgebeeld. De hallucinaties van Lillian Gish - het spookpaard dat ze door de lucht zag vliegen - gaven deze film ook iets horrorachtigs en droegen bij tot een soms zeer onheilspellende sfeer.

Lillian Gish vond ik trouwens geweldig goed acteren en ook zeer mooi om te zien.

Deze film heb ik ongeveer 10 jaar geleden opgenomen van TNT en het is maar goed dat ik de video bewaard heb, want op DVD is deze film zo ver ik weet nergens te krijgen.

Waardering na herziening; 4,5*

Stond de omgeving - Harvard - in "The Social Network" symbool voor de Amerikaanse elite, de omgeving in deze film, het Ozark gebergte in Missouri zou zo maar symbool kunnen staan voor de onderkant van de Amerikaanse samenleving. Wat milieu betreft is een grotere tegenstelling tussen TSN en deze film TWB eigenlijk niet denkbaar. "Wealth vs Misery." Dat men voor dit sociaal drama een lokatie koos in de staat Missouri vind ik voortreffelijk gevonden. De woorden 'Missouri' en 'misery' spreek je namelijk bijna hetzelfde uit.

Nu verder over TWB; deze film heeft mij zeer verrast. Dit soort sociale drama's zijn meestal niet mijn ding, maar deze film wist mij toch enorm te boeien. Nog nooit heb ik een film gezien waar de spanning zo te snijden was terwijl je mogelijke geweldshandelingen niet te zien kreeg. Voor mij een bewijs dat spanning en geweld helemaal niet samen hoeven te gaan. Het acteerwerk vooral van Jennifer Lawrence als Ree vond ik voortreffelijk en dat kan ook gezegd worden van John Hawkes als Teardrop. Voor de rest kan ik mij goed vinden in de recensie van The One Ring.

4,0*

Zeker geen onaardige film deze film over heksenjacht. Wel af en toe erg hard. Die martelscènes en die scène van die vrouw die geketend aan een hekwerk naar de brandstapel getrokken werd logen er trouwens niet om. Best wel realistisch denk ik want men ging in die tijd niet bepaald vrouwvriendelijk te werk. Ik moest bij deze film - meer avonturenfilm dan horror vind ik - wel denken aan die andere film "The VVitch: A New-England Folktale" die zich ongeveer in dezelfde tijd afspeelde. Ik vond ze beiden trouwens even goed. Dat nepbloed viel trouwens wel erg op. Volgens mij was het gewoon rode verf. Dat zie je wel meer trouwens bij horrorfilms die in de jaren zestig en zeventig gemaakt zijn.

3.5*

De filosoof Wittgenstein weet mij altijd te boeien, vandaar mijn belangstelling voor deze film. Nou ja film, het leek meer op een toneelstuk waar naar ik heb zitten te kijken en dat is ook de reden dat deze film mij niet wist te boeien. Ik vond het allemaal nogal boring en het kleurengebruik vond ik behoorlijk kitscherig. Het enige positieve vond ik dat de hoofdpersonen Wittgenstein en Russell uitstekend vertolkt werden door Karl Johnson resp. Michael Hough.

2,0*

Stukken beter dan The Gore Gore Girls en dat ligt vooral aan het verhaal dat ik best wel interessant vond. Ook de dames zagen er veel beter uit en ook de gore was aanzienlijk beter te verteren dan in die van die Gore Girls. Echt hoogstaand is de film natuurlijk niet. Het acteren was maar belabberd maar ach so what. Ik kon me best wel vermaken met dit horrorfilmpje van H.G. Lewis. Maar, als dit zijn beste film is dan denk ik dat ik mij maar niet ga wagen aan zijn andere films. Die zullen dichter komen bij het wansmakelijke product van die Gore Girls dan bij deze vrees ik.

3.0*

Deze film vandaag weer eens herzien. Toch wel een film die zijn tijd ver vooruit was, gezien de decors, de overgang van het bruinachtige zwart-wit naar mooie heldere kleuren. Films in kleur werden er trouwens destijds ook niet zo veel gemaakt.

Over de film verder. Die zit dus best wel mooi in elkaar, maar ik kan er nu toch niet meer die waardering voor hebben die ik lange tijd geleden voor deze film had. En dat ligt gewoon aan Judy Garland, die bij mij nu overkomt als een vreselijk aanstellerig personage. Helaas... maar niettemin alle lof voor haar drie begeleiders, de bange leeuw, de blikke man en de vogelverschrikker. Die deden het perfect en dat kan ook van de heks gezegd worden. De soundtrack vind ik ook nu nog steeds goed voor een musical van zo'n 70 jaar geleden, maar de irritante hoofdrolspeelster - ik zeg het nog maar eens - vind ik een smet op deze verder uitstekende film.

3,5*