We Need to Talk about Kevin (2011)

Sublieme film, voor mij na Morvern Callar de tweede Ramsay die ik heb gezien en ook het tweede meesterwerk. Ik probeer altijd compleet blanco een film in te gaan, dus ik wist ook niet dat het zo gruwelijk zou aflopen. De manier waarop de beide tijdslijnen uiteindelijk samenkomen in de climax vond ik erg goed gedaan. Voor mij was de spree wel echt een verrassing. Natuurlijk zijn er de korte flashforwards met huilende mensen, zwaailichten en is er de ontmoeting met de jongen in de rolstoel, maar aan de hand daarvoor kon het ook om 1 slachtoffer gaan. Hoe dan ook, briljant geacteerd van Tilda en de acteurs die het jongetje speelden, lang geleden dat ik zo'n goede psychologische thriller heb gezien. Ik moet de andere films van Ramsay ook maar eens opzoeken.

Na met Die Blechtrommel een film gezien te hebben over een akelig kind zie ik binnen een week nog een film over een nog minder ideale zoon. Wat ik tot nu toe over We Need to Talk About Kevin gehoord en gelezen had (niet veel) dacht ik dat het meer een gewoon drama was over hoe de ouders van een zoon die een massamoord gepleegd had hier mee om zouden gaan. Dat het eigenlijk meer een bijzonder akelige thriller dan een drama is kwam als een verrassing en het kwam als een schok hoe zwartgallig het allemaal wel niet is. Ik heb al een tijdje niet meer een film gezien die me met zo'n naar gevoel achter liet. Alsof ik door een hamer geslagen was.

Ik vermoed dat het de bedoeling is om te suggereren dat Kevin in ieder geval deels een psychopaat is geworden doordat hij weinig moederliefde ontving. Dit is ook wat degenen die het boek gelezen hebben eruit halen, kennelijk. Als ik een zwakte moet noemen in deze verfilming is dat dit niet echt uit de verf komt. Nou speelt Swinton misschien geen ideale moeder, maar ze probeert nog het beste er van te maken en we zien vaak genoeg dat ze om Kevin geeft. Kevins portrettering is echter vanaf zijn jongste jaren gewoon totaal kwaadaardig. Volgens mij zou geen enkele moeder iets met hem aan hebben kunnen vangen, waardoor het als een film over slecht ouderschap gewoon een mislukking is. Ook het eindmoment, waarop Kevin in de gevangenis nog twijfels lijkt te hebben voelt aan als een moment bedacht door de schrijver, een soort laatste zetje waarover wij als kijker nog even moeten nadenken. Erg gekunsteld, omdat het niet als een authentiek moment van Kevin overkomt. Ik had tijdens het eerste deel van de film dan ook wel wat moeite met de film, omdat ik nog dacht dat dit een realistisch drama was. Toen ik eindelijk inzag dat dit meer een thriller was waarbij het dramagedeelte meer een subplot is kwam ik er meer in. Het is makkelijk in te denken dat Hitchcock dit een geweldige film zou vinden. Er zijn misschien iets teveel scènes waarin Kevin zijn moeder weer op stang jaagt, maar ze worden telkens goed opgebouwd. Dat die cavia spoedig zal sterven bijvoorbeeld zie je meteen aankomen, maar de manier waarop het gebracht wordt is origineel en heeft het gewenste effect. Maar vooral de laatste onthulling, dat Kevin zijn vader en zusje omgebracht heeft kwam bij mij hard aan. Ik zag het in ieder geval niet aankomen, ik dacht dat Franklin gewoon vertrokken was met het zusje voor of na Kevins slachtpartij. Toen dat wapperende gordijn uit de opening ineens weer verscheen werd me ineens de omvang van Kevins misdaad me duidelijk. De onthulling zelf werd langzaam gebracht, zoals het hoort.

Ik zie Kevins actie en zeker de moord op zijn vader en zusje vooral als een actie die tegen de moeder gericht is. Hij raakt haar waar hij haar het hardst kan raken. De film is voor mij dan ook niet eens heel veel meer dan een strijd tussen moeder en zoon, een strijd die moeder al snel gedoemd is te verliezen. Op zich neem ik hier genoegen mee, aangezien het gewoon een razend spannende film is, die de gehele speelduur de kijker met een ongemakkelijk gevoel laat zitten. Daarbij is het ook bijzonder knap geschoten. Heel gestileerd allemaal, met veel shots om in te lijsten, al had de wat al te opvallende nadruk op rode objecten en kleren wel iets minder gemogen van mij. Te makkelijk. Het geheime wapen van de film is echter niet eens zozeer zijn stijl of effectieve thrillerscènes (al zijn die beiden van topniveau), maar dat is Swinton en hoe haar personage de leidraad vormt in het verhaal. Zij weet wel veel ambiguïteit in haar rol te brengen. Ze is afwisselend irritant, tragisch en zelfs komisch zonder dat het ooit buiten het karakter lijkt te vallen en ze blijft zelfs wonderbaarlijk ten alle tijden sympathiek voor mij als kijker. Ik ging helemaal met haar mee. Ik heb nog niet genoeg van Swinton gezien om te kunnen oordelen of dit haar beste performance is, maar het is hoe dan ook haar film en als ze hier geen Oscar voor krijgt hebben we er weer een misdaad tegen de mensheid bij (al zou het enigszins toepasselijk zijn in de lijn van deze film).

Mijn eerste reactie was een beoordeling van 4,5*, omdat ik bijna constant in spanning heb gezeten, omdat het zo bijzonder gefilmd is en omdat Swinton geniaal speelt, maar achteraf miste ik toch iets. Wat meer ambiguïteit in Kevin had misschien toch iets meer een meesterwerk gemaakt van We Need to Talk About Kevin. Maar een superieure thriller is het wel, die nog altijd dicht tegen de 4,5* aanleunt.

Oh, en ik wil later absoluut geen kind zoals Kevin.

You're used to me.

We Need To Talk About Kevin had al enige tijd mijn aandacht, het is zacht gezegd een interessant onderwerp en op de een of andere manier was het voor mij ondanks dat ik Ramsay niet kende een must-seen. Met de kans om hem eerder te bekijken in de Amsterdamse Film Week, was ik snel klaar met reserveren.

De film zit enorm goed in elkaar. Alles klopt, het is interessant omdat naast een opmerkelijk verhaal er ook nog veel artistieke kunst ligt te wachten. Prachtig audiovisueel te werk gegaan. Goed gedoseerd met onderhoudende beelden, af en toe wat prachtige shots er tussen. Ook erg fijne structuur die gelijk werkt. Het is onheilspellend maar geeft niet te veel mysterie. Het houdt de drama geloofwaardig en houdt de film serieus. Mooie liedjes er onder, het af en toe ironische sfeertje beviel mij wel.

Cast doet het uitzonderlijk goed. Alle credits naar Tilda, mooie gezichtsuitdrukking en wist een geloofwaardige goedwillende moeder te spelen. Ik kan me nooit zo goed sympathiseren voor moeders in films, vooral als kinderen het voornamelijke probleem zijn, maar hier had ik het met haar te doen, begreep ik haar. Ezra speelt een interessante Kevin, hij wist mij al te boeien op jongere leeftijd in After School. Soortgelijke rol, maar dit is toch wat onpersoonlijker. Als kijker gaan we echt van de moeders-kant het onderwerp benaderen, wat nieuws is. En eigenlijk veel meer emotie ophoest, zonder te choqueren, dan alle voorgaande shooting-films. John blijf ik een geweldige man vinden, alleen vond ik hem niet zo passen bij Tilda, er zat niet echt chemie tussen de twee. Misschien als kennissen, maar de relatie tussen hen vond ik niet heel sterk naar voren komen, misschien hoorde dat ook bij hun karakters. Who knows.

Het verhaal is zacht gezegd interessant, wij hebben dan ook tijdens het eten een paar uur over zitten praten aangezien het toch wel indruk had gemaakt. Heerlijk om te analyseren waarom wie wat doet. Het mooie eraan vond ik dat iedereen zo goed de moeder begreep, maar ook Kevin. Je kan iemand begrijpen zonder er begrip voor te hebben, en dat doet deze film ook. Je bent zoals je bent, en Kevin is een serieus en spraakmakend topic.

We Need To Talk About Kevin, en dat is wat je hierna ook gaat doen. 4 sterren naar deze onwijs mooie, sterk geregisseerde en voortreffelijke film die met open armen ontvangen mag worden. Aanrader.

Normaal vlucht ik de zaal uit bij dit kaliber deprimerende arthousefilms. Maar Kevin was toch geslaagd. Er waren genoeg moment dat ik zelfs moest lachen. Wat de film werkelijk redt, is dit formidabele casting. De acteurs lijken een voor een geknipt te zijn voor de film. Prachtig! Voor de rest, ach, ja... De film is toch te heftig om nog eens te willen zien. Het is mijn type cinema niet, dat is gewoon het probleem. Zeer objectief kan ik hier niet naar kijken, maar "We Need to Talk About Kevin" zegt genoeg om te kunnen erkennen dat het een zeer goede film is.

Zware hap.

Bijzonder onaangename film. Maar wel één die vakkundig gemaakt is.

Wat meteen opvalt is de bijzondere manier van filmen. Erg dicht op de huid, verstikkend haast. Maar het schept wel de juiste sfeer. Niet enkel visueel apart trouwens, een groot deel van de beklemmende onheilspellende sfeer vloeit voort uit de geluiden. Subliem gedaan.

Los van de sfeer en de audiovisuele kwaliteiten van deze film zijn er natuurlijk nog de acteurs. En die zijn voortreffelijk. Zowel Swinton als Miller spelen de pannen van het dak. Swinton geeft de weifelende moeder Eva grandioos gestalte. Ze probeert het wel en heeft de beste bedoelingen, maar stiekem heeft ze dat kind nooit gewild. Blijkt dat kind ook nog eens psychopatische trekjes te hebben... Zelden zo'n creep als Kevin gezien, om koude rillingen van te krijgen.

De film valt gelukkig niet in de valkuil van de sensatie. Er wordt erg veel gesuggereerd, vanzelfsprekend want dit is het relaas van Eva, geen perfecte weergave van de feiten. Zo weten we als kijker niet of Kevin iets met de verdwijning van de hamster te maken heeft en of z'n zus door zijn schuld haar oog kwijt is. Maar zelfs het bloedbad op school (het enige echte 'feit') wordt subtiel maar zeer efficiënt weergegeven. Wanneer echter de doorboorde lichamen van Franklin en Celie in beeld komen is de impact des te groter. Moest toch even slikken... De finale afrekening met z'n moeder.

Slotsom: sterke en beklijvende film. Leunt dicht bij een 4.5 aan en wie weet bij een herziening. Alleen heb ik nu even geen zin in een herziening.

wow, wat jammer

stilistisch is deze film ijzersterk, veel subjectief camerawerk, goed gebruik van geluid, effecten, editting, acteurs, de symbolische rode kleur en méér, maar dat alles om een behoorlijk plat verhaal te vertellen waar de meeste karakters vervallen tot minder dan ééndimensionale bijfiguren. Uiteraard draait de film om het karakter van Swinton en zou dus ook dit een subjectieve stijlkeuze kunnen zijn, maar ik gelóóf de karakters gewoon niet. Zelfs Swinton, die het zoals altijd ijzersterk doet, is toch uiteindelijk ongeloofwaardig als ouder. Voelde dus zeer weinig voor het verhaal en daarmee werdt het ondanks de technische skills en de pracht van de beelden een lange vervelende zit.

een lange vervelende zit...

dat tempert de verwachtingen - nogal (veel)

(ik zeg niet dat ik je niet geloof )

Sorry?

Voor mij was het één grote teleurstelling dat vooral kwam door de uitleggerige toon, ééndimensionale karakters die weigeren of gewoon niet mogen communiceren van regisseuse Lynne Ramsay en het opzichtige gebruik van symbolische teksten en muziek. Vooral dat laatste is in het laatste (half) uur een belediging voor iedere geconditioneerde filmkijker. Voor een onafhankelijke Britse film is dit meer Hollywood want alles wordt uitgelegd, men houdt de kijkers voor dommeriken, en men is daaraan gewoon geraakt. Begrijp dan ook niet dat Beavis dit alsnog een 3,5* kan geven terwijl die net zoals mij na de film zwaar teleurgesteld uit de zaal kwam...

symboliek in muziek, teksten in de achtergrond of andersinds vind ik echt niet per definitie storend (we hebben het ook over Drive en Somewhere gehad waar dit soort stijlelementen gebruitk worden; in the Artist wordt het ook heel sterk gebruikt in de titels van de films die voorbij komen ).

Ik was inderdaad teleurgesteld zoals mijn bericht aangeeft, en wat mij betreft geeft mijn cijfer dit ook weer, want als ik dit niét was geweest had het zomaar een 5 sterren film kunnen zijn. Er is maar een beperkte range van sterren om uittedelen, dus daarom weeg ik ook objectieve criteria mee en de film doet nog best veel goed...

Je schijnt kennelijk te vergeten dat dit het relaas is van Eva, dit is geen weergave van de feiten, maar een gekleurd verhaal door de ogen van Eva. Tuurlijk zijn er sterke aanwijzingen/vermoedens dat Kevin daar voor iets tussenzit, maar zeker zijn we daar niet van.

Maar wie kan het anders gedaan hebben. De buurman, de lerares of misschien toch de schoonmaakster? Het is uiteraard geen weergave van de feiten maar de bril waardoor we kijken is echt niet zo extreem gekleurd dat je deze afschuwelijke acties niet aan Kevin kan toeschrijven.

Waarom zit je toch zo met die feiten. Ik vind het wel een aannemelijke verklaring van Jawadde; Wat we als kijker zien zijn de gedachten van Eva. Die denkt inderdaad dat Kevin het gedaan heeft. Lijkt me logisch dat we dan als kijker ook die richting op gestuurd worden.

Dat een film dan soms wat voorspelbare wendingen neemt, is logisch. Ze moeten eens een film maken van mijn gedachten, geen idee wat er dan uitkomt

Celie heeft een gevaarlijk product in haar oog gekregen (weet niet of je dat hebt meegekregen). Je weet hoe kleine kinderen zijn. Grijpen alles vast wat los zit. Dus zou best kunnen dat Kevin hier voor niets tussenzit. Natuurlijk, gezien zijn kwaadaardige inborst en de gekleurde regie die overduidelijk Eva's kant kiest zijn er sterke verdachtmakingen richting Kevin.

Jullie hebben gelijk. Net zoals de moord op de vader en dochter waarschijnlijk wel zelfmoord zullen zijn...

@verhoeven: what the smurf? Nee, maar ik snap alleen nog niet dat je eraan stoort. Naar mijn gevoel gaat het nog steeds achter het waarom van de daden en niet het hoe? Ik zeg alleen dat we geen feitelijke dingen op het scherm zien, alleen "gedachten" Dat er tussen die gedachten ook feiten zitten, is logisch natuurlijk (konijn, moorden,school), maar zelfs die kunnen aan de kijker anders verbeeld zijn dan de werkelijke "feiten"? Door de gedachten van Eva is dus alles een verdraait beeld van de werkelijkheid en speelt voorspelbaarheid veel minder een rol. Vervelende dekmantel voor de film, maar zo kan het wel.

Dan denk je de beste films van 2011 al gezien te hebben en dan is daar We Need to Talk about Kevin. Overdonderend, beklemmend, gruwelijk, naar de strot grijpend. Noem het maar op. Tilda Swinton speelt ongeëvenaard sterk. Niet te missen.

4,5*

We Need to Talk about Kevin komt moeiteloos in mijn top vijf van beste films uit 2011. Is het niet alleen omdat de uiterst precaire onderwerpkeuze (massamoorden op middelbare scholen) tactisch wordt besproken door het vanuit het gezichtspunt van ''de moeder'' te nemen, dan is het wel omdat Tilda Swinton één van haar meest gelaagde rollen tot nog toe neerzet. De film heeft een uitmuntende balans gevonden tussen ''luchtigheid'' (het klinkt wrang maar er valt best nog wel te lachen) en de inktzwarte tragedie die zich op het scherm voltrekt. Maar het meest geniale is dat de film nooit pasklare en bevredigende antwoorden geeft om de zinloosheid van de moorden te vergoelijken; het blijft voor zowel zijn moeder als de kijker gissen naar waarom Kevin zo ver heeft kunnen gaan.

Ik denk niet dat het de bedoeling is om de film te zien als een soort inception waarbij allemaal sublagen verwerkt zitten die tot ''het antwoord'' leiden, maar het is zeker waar dat de film een subjectief verslag is van de recollectie die plaatsvindt in Eva om haar herinneringen te ordenen en deze te duiden. Hierbij is datgene wat wij zien hoogst subjectief. Let maar eens op de achtergrond; soms lijken bepaalde elementen in het beeld surrealistisch zoals wanneer er een scary tekening van een clown hangt bij de kinderarts, of wanneer Eva stopt bij de schappen van perfect geordende tomatenketchup in de supermarkt Daarbij gaan de koortsdromen van Eva naadloos over in haar herinneringen aan het verleden of de confrontaties met Kevin in het heden.

Ik wil niet zo ver gaan door te zeggen dat er een interpretatie mogelijk is waarbij de moorden nooit plaats hebben gevonden, maar het is zeker zo dat de narratieve structuur antwoorden openhoudt en dat de film gezien moet worden als subjectieve invulling van de werkelijke gebeurtenissen.

In die zin wil ik twee argumenten van Verhoeven tackelen:
1) De karakters zijn niet eendimensionaal maar ze staan in dienst van het karakter van Tilda Swinton. Zij geeft er een persoonlijke invulling aan door ze een plek te geven binnen haar eigen herinneringen. De (ogenschijnlijk) platte eendimensionale karakters zijn dus de manifestaties van het proces van traumaverwerking dat Eva doormaakt en niet bedoeld als volledig uitgewerkte karakters. Ik liep er zelf in eerste instantie ook tegenaan dat ze ietwat karikaturaal overkomen, totdat ik me bedacht dat het wellicht ook weer een functie in het overkoepelende verhaal zouden kunnen hebben.
2) Er zijn veel argumenten waarop je deze film onderuit zou kunnen halen, maar dat hij uitleggerig zou zijn...? De film doet niet anders dan ons een uitleg ontzeggen. Het schotelt ons een paradox voor waarbij we denken dat we de antwoorden krijgen maar die ons tegelijkertijd weer met een kluitje in het riet sturen. Er is namelijk geen enkel moment in de film waarop je zou kunnen zeggen: ah, zo zit het, zo is Kevin die moordenaar geworden. Was hij het al bij de geboorte? Dat kan. Maar is hij het niet geworden omdat Eva dacht dat er iets niet aan hem klopte en eigenlijk altijd moeite met hem heeft gehad. Dat kan ook. Of is hij het geworden omdat hij een zusje heeft gekregen, of omdat zijn vader een slapjanus was, of omdat...we kunnen zo wel een tijdje doorgaan.

Had niet veel gescheeld of ik was er bij deze film halverwege uitgelopen. Deze film deed mij niks dan alleen maar ergernis opwekken. Wat moet je nu met zo'n etter als Kevin, met zo'n naïeveling als zijn moeder en een slapjanus als zijn vader. Daar kan natuurlijk nooit iets goeds uit voortkomen. Ik slaagde er dus niet in om ook maar enig respect te krijgen voor de beweegredenen van de ouders om zoonlief maar de hand boven het hoofd te houden en de schuld maar bij hunzelf te leggen. Als je zoon zulk soort misstappen begaat, dan geef je hem toch een flink pak op zijn sodemieter of je schopt hem het huis uit, maar dan ga je hem toch geen pijl en boog kado geven.
Nu moet ik eerlijkheidshalve er wel bij zeggen dat Britse sociale drama's mij over het algemeen weinig doen - er zijn uitzonderingen uiteraard - omdat die films doorgaans zo oerlelijk ogen. Het is drama, het speelt zich af in de onderkant van de Britse samenleving, dus mooie visuals zijn uit den boze, lijken die Britten te willen zeggen. Wat een verschil bij voorbeeld met het Japanse drama "Confessions" die ik vanmorgen bekeken heb en waarin ook een moorddadige puber centraal staat. In tegenstelling tot "We Need to talk..." kon die film ogen op een schitterende fotografie, waaronder prachtige slow-motions en een einde om je vingers bij af te likken. Tja, bij cinema gaat het bij mij niet alleen om het verhaal maar ook om het audiovisuele en dat laatste was bij deze film ver te zoeken.

2,0*

eerste alinea eens, maar visueel heeft dit zeer weinig te doen met de 'naturel' look van Loach, Leigh of Clarke door welke bril je blijkbaar naar UK cinema kijkt; "mooie visuals", in de zin van sterk gestyleerde beelden met bijpassende effectieve sounddesign, zijn er volop in Kevin!

@Wibro
Kevin wist precies hoe hij zijn vader moest manipuleren om ongestoord zijn psychopatisch spelletje te kunnen spelen

Maar je bent niet de enige die Kevin het liefst een buitenproportioneel harde dreun voor zijn arrogante smoel zou willen geven. Dat is tevens ook wel knap als een film dat losmaakt.

Dit bedoel ik dus niet. Zie onderstaande opmerking van Beavis.


Uitleggerig in het verloop van het verhaal. Een tekst op een muur die aankondigd wat Kevin gaat doen of een stukje tekst in een muzieknummer die het onbegrip van moeder nogmaals bevestigd. Dat soort dingen.

Daar heb je eigenlijk geen ongelijk in. Het is een stilistische keuze die Lynne Ramsay maakt om haar films vol met herhalingen te stoppen. Als dat je niet aanstaat -wat ik kan begrijpen- dan zijn het vervelende films.

Een fantastisch begin wordt bij lange na niet ingelost in het tweede deel. Het eerste deel is perfect, de editting is één van de beste die ik zag: prachtige spanningsopbouw door het dooreensnijden en terugsnijden van scenes in verschillende tijden. Al veel vaker vertoond, maar zelden zo effectief als hier. Vrij standaard is het effect van het hoofd van Swinton/Miller ondergedompeld, maar een ander voorbeeld: Beertje (konijntje?) van het zusje dat op de tafel slaat en dan de baskettbal en dat je niet weet wíe het is met die bal, wanneer en zo. Prachtig effect geeft dat. Die geestestoestand van Eva wordt zo perfect gevangen. Die fels Merlot ook telkens en die sandwich en toast met ei. Heerlijk. Moest niet zelden aan het genie Kerrigan denken.

Ergens halverwege gaat het mis. Het moment is zelfs vrij precies aan te wijzen: de jonge Kevin. Vond de aandacht (verlis van ritme) voor deze flasback teveel een stijlbreuk, vond het ongeloofwaardig qua plot, vrij plat uitgewerkt en volkomen onzinnig. Ik kan me erbij voorstellen dat dit niet de werkelijkheid was, maar de met terugwerkende kracht gedemoniseerde herinnering aan haar zoontje, maar dan nog werkte het totaal niet. Met puber Kevin kwam het al een stuk overtuigende over. Bijvoorbeeld de restaurant scene. Een scheve puber schijnt toch wel rare overtuigingen te kunnen hebben.

Vond de familie situatie verder wel heel goed uitgewerkt. Vond de relatie met de vader helemaal niet ongeloofwaardig, zeker niet als je het beschouwd als Eva's herinnering.

Je moet toch wel enigzins naief zijn mocht je niet hebben zien aankomen dat papa en zuslief ook waren omgelegd dat leek me naast de spree toch redelijk helder neergezet.

Nog een puntje van kritiek dat ik hier verder nog niet teruglees is de situatie van Eva op haar nieuwe werkplek bij het reisbureau. Die groteske karakters en die avances op zo'n kerstborrel waren toch wel al te belegen.

Rest de waardering voor het sulbieme eerste deek, mooie muziek keuze, een weergaloze Swinton en verzorgde afwerking van de film.

Dit is echt een vergelijking die zo mank gaat als wat. Hier zat tenminste leven in de film door de prachtige setting en zwierige enscenering (door editting), maar ook met interieurs en mooi afgemeten shots (in het reisbureau, in het tomatenfeest). Confessions was een totaal bloedeloze film, mede door die futloze koude stilering. Maar dat is hier verder off topic.


Je meent het Ik vrees dat je het niet kan uitproberen vooraf en ze zijn soms net zo lastig en onberekenbaar als echte mensen, die kleintjes

je legt de vinger precies op de juiste plek

helemaal eens met deze review

Ja, daar had ik het nog met Beavis over. Een typisch scene die voor mij niet werkt. Kun je de muziekkeuze onder die scene nog herinneren? Brrr.

Wat is er ongeloofwaardig aan het gegeven dat Kevin als klein kind al niet benaderbaar, en sadistische en zelfs psychopathische trekjes had?

Ik vond zelf Kevin als klein kind juist doodeng. Misschien juist omdat hij nauwelijks praatte. Als puber vooral zeer irritant. Beide rollen erg goed ingevuld trouwens.

Misschien wat ongelukkig gekozen, ongeloofwaardig. Ik vond het voor de film een beetje er te dik bovenop liggen dat Kevin altijd een vresleijk sadistisch kind was. Zo vond ik het moeilijker om er in mee te gaan. Ik zie een kind toch niet zo gauw zo manipulatief te werk gaan op die leeftijd. Eenvoudig weg wat te dik aangezet en daarom niet in stijl met de rest van de film. Dat bedoelde ik met ongeloofwaardig.

Hele aparte, meeslepende, verrassende film van Lynne Ramsay. Zeer goed acteerwerk. Op sommige momenten wel vervelend om naar te kijken, door de vele flashbacks (soms tot ergenis/storend) aan toe. Maar al met al een geslaagde film. De ongeloofwaardigheid vond ik zelf wel meevallen, want er bestaan in het leven kinderen die op jonge leeftijd of als baby al extreem, manipulatief, negatief, sadistisch gedrag vertonen. Enigst puntje wat ik dan wel ongeloofwaardig vond is dat de moeder de dupe is geworden door de daad(en) van haar zoon, en hoe de mensen daar mee omgaan.

Verder vond ik deze film zeker een kijkje waard, alleen vond het geen film voor John C. Reilly als acteur. De 2 stellen pasten ook niet goed bij elkaar in de film als vader en moeder. Dit had beter gekund!

*3

Grappig, dat was ook mijn eerste reactie. Ik had er eerst ook wat moeite mee dat Kevin al van jongs af aan een soort demon was, maar vooral omdat ik meer een psychologisch drama verwachtte, met een realistische ontwikkeling van Kevin. Toen ik besefte dat het meer om een soort horrorfilm was kon ik deze scènes echter beter waarderen. Ik vind alleen wel dat er teveel scènes zijn van Kevin het rotkind, teveel een herhaling van zetten. Dat vond ik een storendere manier van alles er dik bovenop leggen.

Overigens durf ik oprecht te zeggen dat ik de dood van vader en zusje niet zag aankomen, al had dat ook iets met het verwachtingspatroon te maken. Op een bepaalde manier dacht ik dat het gesprek tussen Swinton en Reilly waar de titel naar hint het einde zou vormen. Ook had ik vooraf opgevangen dat het een verfilming was van een boek waarin Swintons personage brieven schrijft aan haar man. Achteraf is het wel overduidelijk, door de complete afwezigheid van Reilly en het dochtertje in de scènes in het heden, maar ik nam aan dat dit door een echtscheiding kwam.