We Need to Talk about Kevin (2011)

Ik lees tussen de regels door dat je Kevin maar onsympathiek, vervelend en irritant vond. Goh.. hoe zou dat toch komen? Beetje vreemde kritiek in dit geval.

Wel een goede film maar het is de vraag of de makers de film hebben gemaakt die ze voor ogen stond. De moeder zou moeite hebben gehad om te houden van haar zoon waardoor deze als reactie een woede had ontwikkeld naar haar toe. Maar in de film is Kevin zo intens kwaadaardig neergezet dat het moeilijk is om maar enige symphatie voor hem te voelen en het de moeder al te veel kwalijk te nemen. Die doet immers haar best. Kevin zou volgens de makers geen psychopaat zijn maar wordt wel degelijk als zodanig neergezet.

Wauw dit was me nog wel een film.

Ik vind zelf ook dat de moeder vanaf het begin af aan niet echt een 'moeder-zoon relatie heeft kunnen creëren met Kevin', waardoor hij dus heel veel heeft gemist.

Ze heeft vanaf het begin erg verkeerd gehandeld, waardoor hij zich niet gewaardeerd en geliefd voelde door zijn moeder en dit allemaal door wraak zou hebben kunnen gedaan. Door zijn moeder nog meer pijn te doen zeg maar, omdat zij jaren lang dat bij hem deed. (mentaal en soms fysiek)

En natuurlijk ligt het ook deels aan Kevin en heeft hij ook zeer duidelijk problemen. Maar wat ik denk is dat die problemen grotendeels door de moeder (onbewust of bewust) zijn gecreëerd.

Wel een interessante en leuke film om te zien.

Twee dagen geleden gezien, maar veel indruk heeft deze film niet gemaakt. Kevin is een vreselijk kind en heeft ouders die niet weten hoe ze er mee om moeten gaan (in de herinnering van moeders dan). De titel zegt ook genoeg wat dat betreft. Het kan mij persoonlijk weinig schelen of z'n probleempjes aangeboren of aangeleerd zijn. Regisseur Ramsay wil de kijker duidelijk beide richtingen in duwen, al wordt-ie te vaak duidelijk als psycho neergezet. Wat dat betreft; zoek hulp en anders heb je 't aan jezelf te danken. Kan ik er ook weinig mee. Vond de vertelstructuur ook niet goed werken; flashbacks, flarden, ditjes, datjes, ineens een domme masturbatiescene.. het zal wel. Qua uitwerking niet geslaagd mijns inziens. Visueel wel prima in orde en de soundtrack kent wat redelijke plaatjes. Verder prima acteerprestaties, al blijft Swinton toch elke keer weer eng en lelijk. Geen straf om naar te kijken (de film), maar had veel meer verwacht.

En dit is wat mij betreft de grote zwakte van de film; als de film daadwerkelijk een zoektocht naar het waarom representeert, in/binnen de (verwrongen) herinneringen van de moeder, dan had Ramsey ook een andere kant van de jongen moeten laten zien. En een andere kant van de moeder/zoon-relatie Zeker omdat wij als publiek 'mee moeten zoeken' naar de schuldvraag. En dit laat Ramsey na. Daardoor krijgt de film een hele eenzijdige The Omen benadering die te oppervlakkig is voor het soort drama dat Ramsey beoogt. Het kind is kwaadaardig en moeder hield (daardoor) niet genoeg van 'm. Dat is te flauw

Had er meer van verwacht.

Hoewel deze film ook nadrukkelijk een thriller is (meer dan het boek) en daar flink wat soms niet al te subtiele stijlelementen van gebruikt (er zit zeker ook een stuk Omen in deze film) ben ik het erg met je oneens om te eisen van de film dat er dan ook een andere kant zichtbaar moet zijn. Dat had voor mij afbreuk aan het hele idee van de film gedaan. Alles wat we aan herinneringen zien is point-of-view van de moeder, met de blik van het nu in de film. En de moeder zoekt niet eens, maar geeft haarzelf de schuld. Alleen wij als kijker zoeken. Het zou juist een enorme stijlbreuk zijn geweest als Kevin in bepaalde scenes in de flashback objectief was neergezet. Dan had ik de film juist veel minder gevonden. De duiding dat de werkelijkheid wellicht veel genuanceerder ligt dan de herinneringen van de moeder zit nu juist subtieler in de film en de film is veel consequenter. Deze film gaat voor mij (naast heel veel andere thema's ook over hoe onbetrouwbaar herinneringen zijn omdat ze altijd in de context staan van latere gebeurtenissen.

Starbright boy:

Dat lijkt me juist essentieel voor het thema dat je aanhaalt: de onbetrouwbaarheid van herinneringen. Wij als kijker moeten namelijk een aanknopingspunt hebben om die onbetrouwbaarheid te kunnen spotten; de jongen moet een keer uit de rol, uit het door zijn moeder gecreeerde karakter, vallen binnen de herinneringen van die moeder. Dat kan ook subtiel.

Dat zou de film ook wat dieper maken dan ie nu is denk ik. Andere problemen die ik tegenkom hebben ook met die perceptie van de moeder te maken; scènes zoals die met de cavia zijn ambigu; we krijgen niets te zien en we weten absoluut niet of die jongen dat gedaan heeft of dat het een hersenspinsel van de moeder is. Maar bij een disk met een virus wordt het erg moeilijk om van een onbetrouwbaarheid van perceptie uit te gaan omdat zo'n disk feitelijk is.

Maar daar gaat het om de verbinding die ze legt tussen die "hobby" en de daad achteraf. Kevin heeft ook laat gepraat, ze heeft ook feitelijk moeite gehad met moeder worden, er is genoeg feitelijks aan haar herinneringen. Kevin had ongetwijfeld aparte trekjes, maar in haar herinnering staat alles in het licht van de daad die komen gaat en in het licht van hun verhouding.

Overigens is de enige scene waarin je Kevin in het nu ziet en waarin hij echt een totaal andere Kevin essentieel. Voor mij is dat voldoende. Ik had het zonde gevonden als de flashbacks hadden afgewisseld tussen subjectief en objectief. Dat had de film juist explicieter gemaakt.

Dan ligt daar ons meningsverschil; ik denk juist dat het daardoor subtieler was geworden. Omdat we nu eigenlijk naar een stereotypering van de jongen aan het kijken zijn, geschetst door de moeder. Ik denk dat ik als kijker actiever bezig was geweest met de thematiek als die andere perceptie zo nu en dan doorsijpelde Wat je zegt over het einde is waar, maar voor mij kwam dat juist iets te laat.

Over die disk nog; er stond 'I Love You' op. Vond ik nogal een duidelijke uitnodiging, zeker na dat ondervragingsetentje de scène daarvoor. Ik ging ervan uit dat ie het speciaal daarvoor gecreeerd had. Was niet bij me opgekomen dat ie dat als hobby deed. Kwam dit in de film naar voren? Dan heb ik namelijk iets gemist.

I Love You is een beroemd bestaand virus en hij blijkt computervirussen te verzamelen, maar ik begin nu te twijfelen of dat alleen in het boek heel duidelijk staat.

ILOVEYOU - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Wist ik trouwens echt niet. Weer wat geleerd.

So... heftige film met zondermeer uitstekende acteerprestaties van Swinton en Miller.

Toch zitten er in de opbouw van de film dusdanig ongeloofwaardige scenes in waardoor het geheel niet helemaal tot zijn recht komt. Wat dat betreft kan ik me wel redelijk aansluiten met de bovenstaande discussie. Een erg beklemmend geheel, wat zeker de kracht is van de film. *3,5

Een wat opgewaardeerde tv-film dit. Hoewel nergens tergend is vooral de gehele benadering van het onderwerp aan de flauwe, platte kant. Elke kans om Kevin's psychopathie dubbeldik te accentueren wordt benut, en uiteindelijk wordt hij als een soort clichématig duivelskind afgeschilderd. Iets wat de film duidelijk parten speelt, want écht interessant of verrassend wordt het derhalve nergens.

Vervelen doet het verder niet (eerste halfuur is zelfs redelijk sterk), de meeste acteerprestaties kunnen er mee door, en visueel kent de film zijn momentjes. Maar met een wat interessantere visie op Kevin's personage had hier meer ingezeten. 2,5*.

De film gaat dan ook vooral over Eva en niet zozeer over Kevin, wat we zien is de door de latere gebeurtenissen gekleurde herinnering van Eva, waarbij alle gedragingen van Kevin in dat licht gezet worden.

Begreep ik wel. Het eerste halfuur, waarin Eva nog de meeste screentime opeist, vond ik ook zonder meer het sterkst. Haar personage werd ook zeker niet verkeerd neergezet door Swinton. Maar het lijkt me ontegenzeggelijk dat Kevin na een poosje toch een érg prominente rol inneemt. Dat Eva's herinneringen gekleurd zijn maakt het nou niet echt interessanter vond ik. Lijkt me niet dat het door de ogen van een willekeurig ander persoon opeens een schatje was.

Maar als de film met een objectief gezichtspunt naar Kevin hadden gekeken was zijn personage natuurlijk een stuk genuanceerder geweest, maar dat kan niet meer als je zoiets hebt meegemaakt als Eva. Bovendien zijn herinneringen nooit objectief. Je ziet Kevin volgens mij (het is al een tijdje terug dat ik de film zag) maar één keer in het heden met een objectief, registrerend gezichtspunt en het verschil is erg groot.

Waarom niet? Hij hoeft natuurlijk niet als een engeltje afgeschilderd te worden maar een wat minder eenzijdige benadering had de film wat mij betreft gesierd. Twee uur lang een clichématig personage met een chronisch gebrek aan nuance aanschouwen vind ik gewoon niet bijster interessant, of het nou zo bedoeld is of niet. Maar volgens mij is deze discussie hierboven ook al min of meer gevoerd.

Overigens bedoelde ik met 'clichématig' niet enkel de gebeurtenissen rondom zijn personage, maar ook zijn manier van acteren plus uitstraling. Noem me een mierenneuker, maar waarom lijkt het haast een usance dat psycho kids in films zowat altijd (lang) zwart haar en een lijkbleke huid hebben.

Mooie film waarbij gedacht wordt vanuit het motto "less is more". Ik ben hier een voorstander en heb daarom erg genoten van deze film. De kijker van deze film kan zelf heel veel invullen. Ook de acteerprestaties zijn meer dan dik in orde.

Dan de symboliek. Er wordt veel gebruik gemaakt van de kleur rood. Dat kan heel irritant zijn, maar ik heb me er totaal niet aan geërgerd. Het was geen symboliek in de trant van 'in your face'. Tenslotte zorgt het niet-chronologische verhaal dat de kijker blijft gissen naar hoe de gebeurtenis nou had kunnen gebeuren. Spannende film.

Top film

Zelden zo een slechte film gezien

Waar kan ik beginnen. Er valt genoeg te zeggen. Eerst en vooral: als je een film maakt, waar je een boodschap voor ogen hebt, zorg er dan ook voor dat die boodschap erdoor komt, want nu is de boodschap en daar hebben we gezien het einde, gewaar van het tegenovergestelde van wat de film je voorschotelt. Het zou aan de opvoeding liggen, maar het is aangeboren. Sowieso vind ik dat gehele principe al slecht uitgedacht omdat het niet zwart/wit is, en als er iets is wat deze film wel doet is het wel zwart/wit denken. We hebben tijdens geen enkel moment het gevoel had dat Kevin een mens was. Ook de mama was vrij vervelend om naar te kijken. Wellicht door haar uiterlijk, want ik bekijk de trailers nooit, maar bij de afbeelding die staat op de trailer (vooraleer je op afspelen klikt), dacht ik altijd dat het om een mannelijk bijpersonage ging. Uiteindelijk bleek het om de mama te gaan die daar stond. Nu, als de enige manier waarop je een mama slecht doen kan laten blijken, het uiterlijk en de reactie van buurtbewoners (bovendien metaforisch en niet in de flashback?) is, dan heb je wel een probleem.

Het is erg vervelend om dit geklungel te zien, en vooral te zien hoe de film zwaar in oeverloos vervelende denkbeelden vervalt. En al zeker niet wanneer dit net the point van de film zou moeten zijn, waardoor dit uitvergroot wordt en geen saillant detail meer blijft. Alles wordt er compleet mee vernietigt.

Goed, inhoud slaat dus nergens op. En ook op vlak van vermakelijkheid is dit zeer zwak. Het kon mij maar niet boeien. Enkel de grapjes van Kevin waren wel leuk, maar tijdens de gehele rest van de film, gaf de film me niets waar ik eigenlijk door kon geprikkeld worden. In het begin leek het zelfs om opvolgende nietszeggende scènes te gaan zonder enig verband of zonder er iets mee gedaan wordt. Wellicht focussende op de stijl, terwijl de plas bloed overduidelijk fake is, en het eigenlijk niet zo mooi is. Veel dingen zijn ook erg metaforisch voorgesteld, wat sowieso eigenlijk al niet echt mijn ding is. En zeker niet als het op deze manier gedaan werd. Ik vond het audiovisuele werk ook nergens bijzonder. Camerawerk was relatief gewoontjes.

Eindbeoordeling is streng. Ik heb me enorm geergerd aan deze film, en ik hoop dat ik dit misbaksel nooit nog moet bekijken. Het enige voordeel aan deze film is dat ik dit alvast nooit meer zal moeten zien. Verschrikkelijk.

Das niet mals, TornadoEF5. Voor het perspectief is misschien een ander geluid wel interessant. Ik vond hem zelf wel sterk.

Guardian

Ik zag hem

Ik kan me Tornado's teleurstelling goed voorstellen. Had ooit vrij hoge verwachtingen, maar heb volgens mij de 10 minuten nooit gehaald. En dat gebeurt me zelden.

Recensie

Deze is anders ook niet echt mals. Nu, acteerprestaties waren inderdaad wel oké. Maar eigenlijk is dat iets dat je al standaard verwacht bij een drama, dus levert dat geen extra punten op.

Ik kan het me ook wel voorstellen, het is geen alledaags filmpje. Maar ik vond het een erg frisse kijk op het thema. Ben ook benieuwd naar Ramsays andere films.

Maar dat je voor goed acteerwerk in een drama geen punten zou kunnen scoren, vind ik toch een ietwat curieuze benadering

Ik snap het denk ik wel, Tornado heeft het over extra punten, goed acteerwerk hoort bij een film, het is een voorwaarde/vereiste, en slecht acteerwerk levert minpunten op. Daarnaast heb je wel een handvol films met uitmuntend acteerwerk, en dat levert bij mij wel pluspunten op.

Als we pluspuntjes gaan geven omdat er gewoon goed geacteerd wordt dan leggen we de lat voor films wel heel laag, alsof slecht acteerwerk acceptabel is. En dit zeg ik met Mad Max Fury Road in mijn achterhoofd, waar het 'acteerwerk' die term onwaardig is.

Prima acteerwerk hoor, in Fury Road. Ze doen precies waar de film om vraagt. Maar laten we niet te ver off-topic gaan.

Ik zag je recensie voorbij komen van MM:FR, Arno. Tsja, dat was voor mij ook een van mijn beste films van 2015, al was dat niet om dezelfde redenen als waarvoor ik de andere films in dat lijstje waardeerde. Ik vond Mad Max een briljant gechoreografeerde en uitmuntend gemonteerde dollemansrit, met zoveel mogelijk praktisch uitgevoerde stunts. Voor mij was daarbij niet negatief opvallend acteerwerk al voldoende. Die film draaide voor mij om de visuals en de halsbrekende stunts.

Maar idd, wat We Need to Talk about Kevin (2011) betreft, Tilda Swinton is wel een van die actrices die bij mij vaak voor extra punten zorgt. Maar Tornado vond het inhoudelijk ook nergens op slaan, en ik denk dat daar alles mee staat of valt bij een film als deze. Ik deel die kritiek ook echt niet, vond het een erg intrigerende film, van een veelbelovend filmmaker. Maar goed, smaken verschillen

Je hebt ontegenzeggelijk een groot komisch talent, Arno. Dit vind ik zelfs een van je sterkste grappen!