We Need to Talk about Kevin (2011)

Is dat zo? Dit was het enige wat me aan de film stoorde. Het kan misschien wel zijn maar ik vond zijn gedrag als kind heel ongeloofwaardig. Een 15 jarige Kevin die zo doet... geen probleem. Maar een kind van 4 jaar dat zich gedraagt als een sadistische tiener die alles haat en al zo'n sterke vendetta tegen zijn moeder kan hebben.... Oke dat je op die leeftijd een etter bent maar je haat specifiek richten op 1 persoon? (Want tegen de vader is hij toch lief) Oftewel werd het niet goed genoeg uitgewerkt maar hij werd al van bij de geboorte als pure evil in beeld gebracht, alsof hij de belichaming van satan was. Ik zou bij wijze van spreken niet zijn verschoten als deze als The Exorcist of The Omen had uitgedraaid. Neen, ik had liever gezien dat hij, naarmate hij ouder werd, 'evil' begon te worden. Maar doordat hij al van bij de geboorte zo doet lijkt hij absoluut geen motief of persoonlijkheid te hebben (wat de film volledig insinueert) en maakt Kevin in mijn ogen simpel en helemaal niet complex. Terwijl niets minder waar is natuurlijk.

Verder een heel sterke film. Vooral het subjectieve camerawerk, strakke montage en weinige woorden in het eerste halfuur. Hierdoor wist je weinig over de film en waar die naartoe gaat. Gaf een zeer mysterieuze sfeer. Naarmate de volgorde van het verhaal duidelijk begon te worden, werd alles ook visueel minder interessant. Vanaf hier weet je ook meteen hoe de film gaat eindigen en waar het naartoe gaat, maar zakt gelukkig nooit echt in en hij weet zich toch ook staande te houden door de sterke acteerprestaties van Tilda Swinton en Ezra Miller. John C. Reilly vond ik minder goed overtuigen en leek een beetje verloren te lopen. Gelukkig stelt het einde niet teleur en weet toch een stevige brok in je keel te schieten.

Zo omschrijf je mijn gevoel ook perfect

Ik noemde het misschien wat sterk 'naief', maar zonder dat ik het 'lullig' bedoel is dat denk ik toch wel een kwestie van (bijna) twintig jaar langer film kijken. Dit soort dingen heb je dan toch wel in de gaten. Tenminste je denkt aan beide scenario's en in de lijn van de film lag deze optie het het meest voor de hand vond ik, ondanks dat er tegen het einde naar een echtscheiding wordt toegewerkt. Het afwezig zijn van de dochter was daarvoor een sterke aanwijzing vond ik.


Volgens mij wil de film juist aangeven dat beide opties bestaan, dergelijk gedrag is misschien wel aangeboren. Ik weet niet of je zelf kinderen hebt, maar hetis opvallend hoeveel karaktereigenschappen een kind van nature heeft. Ook is het zo dat het wel degelijk voorkeuren kan hebben voor de papa of mama, maar inderdaad lijkt he me sterk dat het zo'n persoonlijke vendetta is. Het is meer afwisselend.

Dit lijkt wel een vervolg op Rosemary's Baby.

We need to talk about Kevin is een verontrustend portret over een probleemkind en diens verstoorde relatie met zijn moeder. De film vertoont parallellen met de iconische "evil children" zoals we die kennen van pakweg The Omen en The Exorcist, maar de teneur is hier voornamelijk psychologisch van aard. Misschien was de betrachting van de regisseuse om het nurture vs. nature debat weer te doen oplaaien, of met andere woorden: is Kevin intrinsiek slecht of heeft zijn omgeving hem zo gemaakt? Ramsay lijkt voor het eerste te kiezen, want ondanks enkele uitschuivers doet Tilda Swinton haar uiterste best om zich van haar ouderlijke taak te kwijten. Dat het haar soms te veel wordt is niet meer dan menselijk en zou in principe op begrip van haar omgeving moeten kunnen rekenen, maar haar echtgenoot loopt met oogkleppen op en het duurt niet lang voor dat kleine rotventje tweedracht zaait tussen zijn ouders.

De ingetogen en subtiele cinematografie staat volledig in dienst van de personages, in die zin dat door de vele stiltes en een kalme camera de personages en hun onderlinge verhoudingen mooi uit de verf komen. Toch wordt het karakter van Kevin volgens mij te eenzijdig benaderd. Ik vraag me af of iets meer nuance niet op zijn plaats was, zeker gezien hij naar het einde toe helemaal ontspoort en het oorzakelijk verband met zijn daden nogal overdreven lijkt. Maar het geheel wordt, mede door ijzersterke vertolkingen, treffend in beeld gebracht waardoor de film toch tot nadenken stemt. Alleen zou ik deze film jonge ouders met twijfels over hun eerste boreling ten stelligste afraden.

Schitterend gefilmd en doorleefd geacteerd psychologisch drama. Natuurlijk, op alles zijn er mogelijke opmerkingen, maar ik vond dit een briljante film. Een intense kijkervaring en dat heb ik na Kate Winslet's Little children niet vaak meer gehad, eigenlijk alleen nog bij de vijf sterren film El secreto de sus ojos.

spannende film vond ik het . ben het helemaal eens met wat 'the one ring' zegt op pagina 2.

Had zo'n kind ook al lang het huis getrapt hoor , maar daar moet je als ouders zijnde wel allebei achter staan . en de vader wist helemaal niks van de duistere kant van zijn zoon af , dat was ook de bedoeling uiteraard van kevin ( het was wel een onnozele vent die vader niet normaal!). en wanneer eva over de duistere kant van kevin begon werd haar verzocht om hulp te gaan zoeken , kreeg soms ook het gevoel dat ze het spelletje een beetje mee ging spelen met kevin. vooral toen ze gingen midget golfen kreeg ik dat gevoel. de geboorte van kevin was al een ramp voor eva , ze schreeuwde het uit . vanaf de geboorte was het dus al een kind die veel pijn veroorzaakte bij eva . maar goed , zeker een aanrader ! 3,5

een aardige film waar voor mij veel meer snelheid in had mogen zitten

ook te weinig/geen schrik momenten

ik had die cavia bijv. nog wel een willen zien

gemiste kansen

Nou vooruit, ik heb Lynne Ramsay even gebeld, ze heeft na lang aandringen de foto vrijgegeven.

haha LOL @Mochizuki Rokuro

Je moet natuurlijk niet vergeten dat ze gedurende de gehele opvoeding niet wist wat haar zoon zou gaan doen. Ze handeld als een normale ouder die probeert om te gaan met een situatie en ook regelmatig aan zichzelf twijfelt. De film is heel genuanceerd en voorzichtig en je ziet constant pogingen om aan de band te werken dus ben ik een beetje verbaasd over deze reactie.

daar mag jij verbaasd over zijn , geen probleem. dan heb ik het anders ervaren dan jouw . dat maakt het ook wel een goede film omdat er meerdere theorieen kunnen zijn .

Verbaasd me dat het zo weinig kijkers opvalt dat er aan dit kind geen enkele grenzen worden gesteld en dat dit naar mijn idee een van de grootste redenen is waarom dit jochie een dergelijk walgelijk persoontje wordt.

Als je als ouders je kind niet de baas bent en niet eens 1 lijn trekt qua opvoeding kun je niet anders verwachten dan een behoorlijk sociaal gestoord persoon te ontwikkelen.Deze ouders handelen dus helemaal niet als normale ouders naar mijn idee.

@bisse

Ik ben er van overtuigd dat niemand met een schone lei geboren wordt en dat wij bij onze geboorte al een hele geschiedenis achter de rug hebben omdat ieder individu deel uitmaakt van de mensheid. Het extreem criminele en sadistische gedrag van deze Kevin is daarom volgens mij aangeboren. De moeder heeft hieraan volgens mij helemaal geen schuld. Misschien haatte Kevin onbewust zijn moeder wel simpel omdat zij hem op de wereld gebracht heeft. Wie zal het zeggen. De Zwitserse psychiater Carl Gustav Jung heeft over dat onbewuste interessante literatuur geschreven. Volgens Jung zou de duistere kant van Kevin, de schaduwzijde volledig de macht over hem hebben. Je zou kunnen zeggen, Kevin is door zijn schaduwzijde oftewel door duivelse krachten bezeten. Hij heeft geen enkele controle meer over zich zelf. Uit dit soort persoonlijkheden komen vaak tirannen zoals Hitler en Stalin uit voort en wat die aangericht hebben, dat hoef ik je verder niet te vertellen.

Ook vandaag in Luik heeft er weer een gek toegeslagen met doden en gewonden tot gevolg. Dit soort gekken zoals Kevin zijn ook nu alom aanwezig en ze slaan toe als de gelegenheid zich voordoet. Deze film " ...about Kevin" zet je dus wel aan het nadenken. Ongeloofwaardig is hij geenszins. Voor mij toch een reden om mijn score voor deze film te verhogen naar 3,0*

Hierbij neem je alleen wel doodleuk aan dat Ramsay (of wellicht zelfs de schrijfster van het boek) bekend is met het werk van Jung en het ook nog eens heeft toegepast. Ik vind het altijd weinig zin hebben om werk van filosofen, psychologen en meer van dat soort types bij een film te trekken om het een en ander te verklaren. De film geeft er geen aanleiding toe om te denken dat het op Jungs theorieën gebaseerd is.

Ach, ik geloof wel dat de film iets wil aankaarten over aangeboren en aangeleerd. Tenminste wat ik ervan begrijp. Of dat per se met Jung of iemand samenhangt doet mij er niet zoveel toe. En ik blijf het belangrijk vinden dat we alles in de waarneming / perceptie van Swinton in flashback zien. De "waarheid" is welicht veel genuanceerder. Er is blijkbaar een groot aantal van de kijkers die de gebeurtenissen in het verleden allemaal 'letterlijk' nemen - terwijl dat - tenminste zo heb ik dat begrepen - niet heb gedaan. Het was haast onleefbaar, met zo'n kind.

De opmerkingen van bisse over normale ouders (wat zijn dat eigenlijk?) en over 1 lijn trekken lijken me weer het andere uiterste. Waar is dat in hemelsnaam op gebaseerd?

Heb jezelf kinderen? Ik ben wel benieuwd hoe jij daar dan mee omgaat, dat één lijn trekken bij een kind dat bijvoorbeeld naar één ouder trekt en hoe jij als 'normale' ouder dergelijk uitdagend gedrag (niet terugrollen van een balletje a la, maar per ongeluk expres brood op de tafel plakken en zo) omgaat. Ik hou me aanbevolen voor praktische tips (nee - ik heb geen duivelinnetje thuis, maar af en toe is het best lastig - vandaag toch weer heel wat omgegooide bekertjes op moeten dweilen )

Erg indrukwekkende verfilming zeker in deze tijd.

Film blijft zeker wel even hangen en wat speelt Tilda Swinton een geweldige rol,

een aanrader!!!

Dit is mijn interpretatie van het gedrag van Kevin, dat ik oa terug kan vinden in het werk van C.G. Jung. Of Ramsay bekend is met het werk van Jung is voor mij daarom ook niet interessant.

Wat een heftige maar mooie film.

En wat een uiteenlopende reactie's.

Het bijzondere van deze film vond ik dat dit keer eens wordt uitgelicht hoe het is om ouder te zijn van een kind dat, in dit geval een zeer ernstig misdrijf pleegt.

In de meeste films wordt vooral aandacht besteed aan het leed van de nabestaanden van de slachtoffers. Maar daar waar zoveel ernstige misdrijven gebeuren zijn er net zoveel daders. En hoe is het dan te moeten leven als ouder van een dader ?

Hoe ga je daar mee om, hoe ga je verder met je leven, hoe word je door andere mensen bekeken ?

Dat maakte voor mij de film zo bijzonder want ik denk, als we eerlijk zijn dat we daar niet zo bij stil staan. Ons medeleven gaat vooral uit naar de naar de nabestaanden van de slachtoffers en niet zo zeer na de familie/vrienden van een dader. Moet zeggen dat ik daar zelf vandaag ook pas de eerste keer echt bij stil stond.

En inderdaad, kijk maar naar vandaag in Luik weer een gek toegeslagen zoals je hier al eerder wordt genoemd. Maar wat als jij toevallig de moeder bent van deze gek. En in al onze bekrompenheid gaan wij er toch al snel van uit, dat het wel aan de ouders/opvoeding zal liggen.Maar is dat zo ?

In ieder geval een film die nog lang in mijn hoofd zal blijven spoken, mede doordat er ook bijzonder goed geacteerd werd, mooie camerawerk en de soundtrack vond ik al helemaal goed gekozen.

@rokuro

Tuurlijk verschrikkelijk lastig, ik zal dan ook nooit beweren dat het makkelijk is.Mijn uitspraak is gebaseerd op ervaringen in de hulpverlening. Ouders die kind continu niet de baas zijn en tegenlijkertijd constant de fout in overdreven mate bij zichzelf zoeken en dit laten blijken aan kind maken het zichzelf vreselijk moeilijk.Tegenlijkertijd levert dit ook vaak vreselijk verwende en onaangepaste kindertjes op wiens wereldje alleen maar om henzelf draait en vaak alle energie steken in manipulatief gedrag.

Wanneer mijn kind een bekertje op de grond gooit om mij uit te dagen heeft dat gevolgen en dat weet hij.Hij zal zich dus wel een paar keer bedenken voordat hij dit doet.Het is de taak van ouder deze grenzen continu af te bakenen net als het de taak is van een kind deze continu op te zoeken. Mijn praktische tip is dus meer energie steken in gevolgen toe te kennen aan dit soort gedrag ipv bekertjes blijven oprapen.Daarnaast zien we moeder continu toestemming vragen aan kind voor haar handelingen en beslissingen....en dat is gewoon heel fout.

Heldere aanvulling.

Maar er is wel een verschil tussen vreselijk verwende en onaangepaste kindertjes en het gedrag van Kevin hier (gelukkig maar) - dat is toch echt wel een extreem. Ik vond je stelling eerst wat cru gesteld vandaar, maar die nuance geef je zelf nu ook meer aan.

Al blijf ik het toch een boude conclusie vinden mocht dit louter door het opvoeden komen. Val ik toch ook wel wibro bij over Jung (en zijn aanvullende bericht, los van de intenties van Ramsay), los van de perceptie van Eva.

Ik vind het verder opvallend dat bijvoorbeeld twee kinderen in één gezin zo verschillend kunnen zijn (bij vrienden om me heen en hier in de film ook), terwijl het toch dezelfde ouders en opvoeding is. Daar moet iets genetisch aan ten grondslag liggen zou ik denken (maar goed ik ben totaal geen geleerde op dit vakgebied).

Verrassend goede drama/thriller vanuit het oogpunt gezien van een moeder die eigenlijk net zo goed slachtoffer is geworden van haar etter van een zoon. Ik heb vaak gedacht tijdens deze film wat ik zou doen als ik zo'n kind zou hebben. Ik zou het echt niet weten. De film pakte me niet direct; het begin is best even wennen, want je word van hot naar her geslingerd, maar als je eenmaal het trucje doorhebt is dat alleen maar goed en mooi gedaan. Erg sterke rol van de moeder, Swinton, waar ik nog nooit van had gehoord, maar deze rol zet ze zeer sterk neer. Hoe krijgen ze zulke kinderen gecast? Als zestienjarige heeft hij echt wel een verschrikkelijke uitstraling, waar de rillingen van over je rug lopen. Aanrader, kan niet anders zeggen. 4 *

Ik kan het bijna niet geloven, maar toch mooi dat je dat vindt. Ze speelt vaker gelijkaardige rollen en is vrijwel altijd overtuigend: Julia, The Deep End.

Jammer genoeg was ik niet helemaal overtuigd van deze film. Misschien ligt het aan de warrige narratieve structuur, die constant afwisselt tussen heden en verleden (en "verder" verleden). Begrijpelijke artistieke keuze van de regisseur, maar het 'pakte' mij helaas niet.
De acteerprestatie van Tilda Swinton, toch één van de punten waarom de film zo geroemd wordt, overrompelde mij ook niet. Natuurlijk doet ze het goed en tovert ze af en toe prachtige blikken tevoorschijn, een weergaloze vertolking vond ik het niet. Niet dat ik de film hierop afreken, ze is een goede actrice, maar de vertolking greep me te weinig aan om ze in het voordeel van de film te laten gelden.
Voorts kreeg ik ook iets te weinig inhoudelijke input over het feit dat de moeder haar kind halvelings verwaarloosde/misprees (het kind dat haar van haar avontuurlijk leven verplaatste naar een huiselijk, "gesloten" leven, en dat dit ten dele aan de basis zou liggen van Kevins absurd wanstaltig gedrag.

Natuurlijk is het geen slechte film. Visueel is alles prima, de vertolking zijn over de hele lijn meer dan prima en de scène waarin Kevins misdaad en de afwachtende, wanhopige reactie van de ouders buiten getoond worden is zonder meer ijzingwekkend. Toch had ik in het algemeen op een indrukwekkendere film gehoopt, daarom blijft de film steken op 3,5*.


3,5*

@rokuro

Ben het met je eens dat genetica wel degenlijk een rol speelt en het zusje is hier inderdaad het bewijs van in de film.Er wordt echter door de filmmaker bijna alleen maar energie gestoken (buiten aanwezigheid van het zusje) in gebreken qua opvoeding. Het geniale is dan ook in deze film dat ouders niet als monsters worden neergezet maar als liefhebbende mensen met hele voorstelbare tekortkomingen.

Zo is de scene dat Kevin opeens wel na de wc gaat uit zichzelf een duidelijke aanwijzing volgens mij. Vader zegt'hoe heb je dat voor elkaar gekregen' ..... nou, ze heeft zijn arm gebroken, en daarmee voor het eerst in de film gevolgen toegekent aan zijn acties. Op het einde geeft hij antwoord op het waarom 'vroeger dacht ik te weten waarom ik het zou doen, nu weet ik het niet meer zo zeker' Ditmaal was het aan de maatschappij gevolgen toe te kennen aan zijn acties....en dat gebeurt onherroepelijk. Vandaar dat het ook zo belangrijk is kinderen te straffen, op iedere actie gekoppeld aan gedrag is er een reactie en daarmee bereiden wij hen voor op de maatschappij.

Zeer verkeerd is ook dat vader nergens zoon aanspreekt op zijn gedrag naar moeder. Wanneer ik vroeger mijn moeder met een dergelijk toontje mijn moeder aan zou gaan zou ik ook een probleem met papa hebben en zo hoort het ook. Vader is content dat hijzelf wel overweg kan met zoon en vind het voor de rest welletjes, een hele pasieve en egoistische houding naar mijn idee.

Ook betrekt de regisseusse er nog een ander vraagstukje bij, de scene waarin Kevin een filmpje maakt met een soort speech waarin hij aangeeft dat we allemaal naar de idiotendoos zitten te kijken met daarop programmering met mensen zoals hij, wie heeft er nu zin te kijken naar iemand die een 10 krijgt voor wiskunde en alles volgens het boekje doet. Een interessante verwijzing naar de invloed van media en entertainment op ontwikkelingen van kinderen tegenwoordig.

5. sterren voor dit meesterwerkje wat een geweldig voer is voor discussie en gespreksstof

Dat was een mooie scene inderdaad.

Ik ben wellicht wat te streng geweest. Ondanks de filmische (niet inhoudelijke) tekorkomingen blijft dit wel hangen - bovendien kun je er als je kinderen hebt eindeloos over doorbomen en door blijven filosoferen. Ik ben al best wel streng voor mijn dochter merk ik, dat je af en toe denkt, ach laat dat toch. Ik moet nog wel regelmatig terugdenken aan een inloop avond op de creche, waar het ging over straffen en belonen. Wel veel opgestoken. Het wijst zich niet helemaal vanzelf.

Nog iets over dat genetische. Het zijn toch vrijwel altijd mannen die dit soort dingen doen? Is dat ook genetisch, of zijn dat dingen die horen bij het spel van mannen en zijn aangeleerd en ingeprent. Mijn dochter is best stoer en houdt wel van buiten spelen, fysiek en zo, bomen klimmen, maar verder toch wel op een andere manier dan ik jongens met stokken zie rondzwaaien en wild met fietsen van planken af zie springen en zo. Vandaar dat ik denk dat daar ook toch een natuurlijke aanleg achter zit.

Sterke film.

In de beginfase vond er niks aan en de neiging hem af te zetten , de hoge cijfers hier op MM hebben me doen doorzetten en met resultaat.

Opzich is of was het ook een goede film, alleen de vele flashbacks stoorde soms erg. Maar misschien is dat ook wat de film erg krachtig maakte? Ik denk dat ik hem maar eens ga herzien, en evt. herbeoordelen.

@rokuro

TUURLIJK mannen hebben meer agressie in zich dan vrouwen wat genetisch bepaald is en dus ook een grotere kans door slechte situationele factoren een verkeerd pas op te raken gerelateerd aan agressie.

Ik zie het zelf alsof je begint met een bepaalde hand aan kaarten en ligt eraan hoe deze worden uitgespeeld hoe een mens zich ontwikkelt. Ik geloof zeker dat er mensen geboren worden met minder goede kaarten dan dan andere maar met de juiste opvoeding kun je een heel eind komen en kan een jong persoon leren op de juiste wijze om te gaan met natuurlijke driften en frustratietolerantie.

Het is voor mij wel duidelijk dat regisseusse veel meer aandacht in de film heeft besteed aan het uitspelen van de kaarten dan aan de kaarten zelf. Dit is ook veel interessanter want het uitspelen is variabel en de kaarten zelf niet.

Toen ik even later, nadat ik mijn bericht had geschreven, heb ik even rond gesnuffeld op www.imdb.com en toen zag ik tot mijn verbazing dat ik ze echt wel al in een paar films had gezien, maar meestal in vermomming (Narnia) of was het alweer te lang geleden om het te herinerren (Adaptation). Ik kijk namelijk zo'n 20 films in de week, dus dan vergeet je wel eens wat.

Zoals de omgeving na de daad reageert, terwijl zij net zo goed slachtoffer is.....