We Need to Talk about Kevin (2011)

Duchtig de waarheid zeggen? Ze breekt zijn arm toch? Hoe je precies een psychopaat wordt, weet ik niet, maar zo'n gebeurtenis kan goed z'n impact hebben lijkt me. Maar dat is niet het enige. Er wordt volgens mij ook gezinspeeld op het feit dat Kevin niet echt gewenst is door de moeder, afgaande op haar gedrag; het lijkt er daarbij ook op dat zij zich juist gelukkig voelde met haar vrijheid en carrière en dat Kevin op een slecht moment (te vroeg) in haar leven komt. Maar nogmaals, dat Kevin een makkelijk kind zou zijn, wil ik er niet mee beweren.

Zware film, maar ook onaangenaam om naar te kijken. Met een hoofdrolspeler waarvoor je totaal geen sympathie voelt, is het lastig om 2 uur geboeid te blijven. Ook Tilda Swanton is zó depressief en besluiteloos dat ze begint te irriteren. Noem me kinderachtig, maar ik eindig toch liever met een payoff. Bijvoorbeeld Tilda die nog iets achterbaks in petto heeft, of nog liever Kevin die in de gymzaal door een woedende menigte wordt gevild. Ofzoiets. Een sequel op We Need To Talk About Kevin lijkt me ook dikke prima, eentje waarin door een van de overlevenden jacht wordt gemaakt op de vrijgelaten Kevin, bijvoorbeeld.

Een psychologische horror film. Zo zou ik deze film willen beschrijven. De sfeer in de film is heel beangstigend en beklemmend. En je hebt de hele tijd het gevoel dat je niet goed weet waar je naar zit te kijken. Je weet alleen dat er iets heel erg fout is en dat er iets goed mis is met de zoon.

Heel knap van de makers om niet de zoon maar juist de moeder het slachtoffer in deze film te maken. Maar inderdaad ook een film die erg onaangenaam is om naar te kijken. Omdat je je als kijker heel erg ongemakkelijk voelt bij wat je ziet. Echter, hoe meer ik besef waar ik naar gekeken heb, hoe beter ik de film ga vinden. Een film die nog wel even na blijft dreunen.

Een film die me naar de strot greep en ook gewoon op een hele aparte, uiterst realistische wijze is neergezet en wat mij betreft is het zelden voorgekomen dat een film zo intens mogelijk de associaties, kijk op de wereld, van een zware verwijting en schuldgevoel van een moeder heeft neergezet.

We nemen eerst kennis met Eva (ongelofelijk goed en met gevoel neergezet door Swinton). De moeder van Kevin. En ondanks je eigenlijk al weet wat haar zoon op der geweten heeft, werkt de film toch nog langzaamaan en zenuwslopend de kijker naar dat "moment" te brengen, met behulp van flashbacks en het heden, waarin moeder Eva helemaal kapot is van het feit wat Kevin heeft gedaan. De film begint met een vreselijke nachtmerrie die Eva heeft, en vervolgens word ze wakker, haar huis is ondergeklad met verf, en meteen al word de kijker meegezogen in een wereld van wanhoop, schuldgevoel en angst wat met behulp van verschillende kleurenfilters en het focussen op de geestelijke omstandigheden als een mokerslag aankomt. Eva besluit toch wel even naar buiten te gaan, maar de hele buurt en de bewoners van haar dorp keren haar de rug toe en zien haar liever "in de hel branden", waarbij Eva hier onherroepelijk als heks word neergezet. Echt vreselijk. Gewoon ook een typische reactie van een kleinburgerlijke samenleving die meteen al van het aanwijzen is en het schuld toespreken naar... Maar in hoeverre is Eva schuldig aan de daad van Kevin, en waarom word ze zo afgerekend? Dat krijgen we te zien in de flashbacks, die ook zeker niet van de poes zijn.

In de flashbacks krijgen we te maken met Kevin, in de tijd van zijn geboorte tot zijn bijna 16de verjaardag. Wanneer Kevin zo'n beetje was opgegroeid tot peuter wist ik al genoeg: wat een zwaar gestoord en fragiel jongetje was dat zeg! Overduidelijk al op weg om een psychopaat te worden. Het was eigenlijk gewoon bijna eng om te zien hoe een klein jongetje van bijvoorbeeld 4 al hele meedogenloze, agressieve en sadistische trekjes hebt en helemaal vol zit met haat naar zijn moeder, terwijl zijn band met zijn vader en zusje inene weer goed is. Je krijgt er gewoon de rillingen van en je zou het bijna kunnen omschrijven als een kleine monster. Zelden heeft nog zo'n jonge acteur (Kevin in zijn kindertijd dan) me zo weten te raken. Eigenlijk zou je dit geen horror mogen noemen maar dit IS gewoon horror, want kinderen zijn de toekomst, en je weet ook al meteen dat het genadeloos fout zal aflopen. En inderdaad, na een hele lange kwellende aaneenschakeling van de relatie van de opgroeiende Kevin met zijn moeder, haalt Kevin een meest gruwelijke daad uit met voorbedachte rade ook nog allemaal sloten plaatsen bij elke deur die hij tegenkomt. Wat voor de moeder een begin van een eindeloze nachtmerrie word. (waarmee de film ook begint)

Dan kom je bij het volgende, zoals gezegd: Iedereen kotst Eva uit, ze is gekweld door een schuldgevoel en begint alleen maar vragen te stellen of de problemen niet gewoon bij haar lagen en dat ze niet goed genoeg was in de opvoeding. Nou wat mij betreft is dat dus ook grotendeels een aanpraterij van een kleinburgerlijke samenleving waarin ze verkeerd, want in mijn geval heeft Eva gewoon al die jaren goed der best gedaan om Kevin op het rechte pad te houden, alleen was Kevin gewoon een zwaar gestoord kutjochie waar geen land mee te bezuinen was en maar niks aan wou nemen en/of luisteren. Kevin was gewoon een tikkende tijdbom, waarbij de moeder nog wel eens in onmacht Kevin een duw geeft waarbij hij zijn arm kneust enz. Tja, mocht er toch iets zijn waar de moeder zich schuldig aan maakte waren het gewoon daden die ze door wanhoop zonder na te denken deed. Je kan niet altijd maar het lieve moedertje blijven in dit soort gevallen en ik vond Eva nog een vrij oprechte moeder, maar soms ook eigenlijk te oprecht, want zo'n kind zou je eigenlijk moeten laten opnemen ipv dat je hem thuislaat. Dus de schuld zou in principe kunnen zijn dat de moeder vaak erg sub-assertief was. Bij Kevin betreft is het slechts een aangeboren illusie die Kevin heeft gemaakt over zijn moeder, zonder een daadwerkelijke reden. Heel provocerend ook.

Gewoonweg een van de allerbeste psychologische thrillers die ik heb gezien en alles klopt er ook gewoon aan. Zoals gezegd helpen de montages en de kleuren goed mee om de kijker hetzelfde gevoel te geven en daarnaast is de film ook helemaal weer in een independent film modus gemaakt (zoiets als wat Gus van Sant en Todd Solonz doen.) waarbij de sfeer ook behoorlijk wil wisselen. Eigenlijk wel een aanrader voor op school.

4,5*

Vanaf het eerste moment voorspelbaar en daarmee een lange zit om deze film af te kijken. Mede doordat het vanaf het begin duidelijk is wat er gaat gebeuren, zijn eigenlijk bijna alles scènes tussen het slot en de intro in overbodig. Dat er sprake is van een zoektocht van de moeder in dit geheel is in mijn ogen schromelijk overdreven. Eva maakt eerder zo'n onzekere indruk, dat ze Kevin vanaf kleins af aan over haar heen laat lopen.

Knap dat jij hem zo voorspelbaar vond. Ik had het pas door toen een gewonde leerling in rolstoel kevin's moeder bij zich riep, toen begon het echte lampje te branden Ik weet niet hoe ik het veel eerder had moeten zien, maar chapeau dat jou dat wel is gelukt en daarom vervolgens de hele film niets meer voor je gedaan heeft. Alle scene's tussen intro en slot vond ik juist afwisselend en erg mooi opgebouwd met zowel scenes uit Kevin's jeugd als toen hij wat ouder was. Ik vind het erg makkelijk om de schuld bij de onzekere Eva te leggen. Kinderen kunnen meesters zijn in manipuleren en dat is nou juist een kenmerk waar de meeste (slimme) psychopaten uitstekend in zijn. Nee, voor mij blijft dit een van de mooiste en schrijnenste drama's die ik gezien heb.

Zeker geen heel erg slechte film, maar goed kan ik hem ook niet echt noemen.

Het verhaal zelf vond ik niet echt bijzonder, maar de manier waarop het verhaal wordt verteld is erg goed en daardoor blijft de film toch interessant tot het eind ook al gebeurd er bijna helemaal niks. Ook het acteerwerk was zeker niet slecht, met name Ezra Miller deed het erg goed.

3,0*

Vreselijke film om naar te kijken. En dat komt door die irritante vage flashbacks en andere verhaallijntjes en aparte beelden tussendoor. Echt niet fijn om naar te kijken. Ik had zulke hoge verwachtingen van deze film. Helaas. Zonde van mijn tijd.

Pfff, een beetje je eigen fantasie er op loslaten en nadenken bij een film is tegenwoordig al te veel gevraagd geloof ik...

Wat een overdonderende film, je word helemaal meegesleurd in de miserie van de moeder, hoe ze wordt aangekeken door iedereen, uitgescholden en vernederd. Het is een zware film zeker, maar het laat een diepe indruk na. De zoon wordt erg goed gespeeld en je krijgt als kijker ook een soort afkeer van dat kind, hoe hatelijk hij is. Op een gegeven moment zie je even een beetje hoop doordat ze toch aangesproken wordt hoe het met haar gaat en de collega op haar werk die haar verder helpt. Achteraf blijkt duidelijk dat dat ook maar schijn was. Erg mooi in elkaar gestoken, zodat je ook niet weet wat er te wachten staat, puzzelstukjes vallen een voor een in elkaar, en je blijft geboeid kijken tot het einde. Een dik verdiende 4*

Betere film dan ik aanvankelijk verwacht had, maar wel eentje met wat minpuntjes. Met name het personage van Kevin is gewoon ietsje over the top. Een kind dat zijn arm breekt en geen krimp geeft? Of wat te denken van die constante blikken die alleen maar 'pure evil!' schreeuwen? (Dat moment waarop Eva haar zoon rukkend in de douche betrapt is ook zo'n moment.) Het is iets teveel van het goede allemaal en met name het middenstuk wil het daarom even inkakken. Pas helemaal op het eind lijkt de jongen een klein beetje menselijkheid terug te winnen, als hij toegeeft dat hij ook niet meer weet waarom hij het gedaan heeft. De symboliek is ook wat lomp - de moeder die rode verf (bloed, natuurlijk!) van haar huis (handen, natuurlijk!) moet wassen - maar storend is dat niet. Desalniettemin boeit We Need To Talk About Kevin genoeg om twee uur lang te blijven kijken, niet in de laatste plaats omdat het visueel af en toe best apart is. De lompe, moraliserende film die ik verwacht had, is het niet geworden, waarvoor hulde.

Geen emotioneel drama, maar een zware thriller. Mooi gebracht en goed geacteerd. Toch wel met gemengde gevoelens achtergebleven. Daarom de 7,5 afgerond naar beneden naar 3,5*.

"Me and Kevin were playing Xmas kidnapping." ... " !!!

Fantastische Drama-Thriller !!! Wat een film zeg ... hij greep me letterlijk en figuurlijk

bij de keel en liet me niet meer los. Op een ijzingwekkende koude manier wordt hier

een portret van een gezin naar voor geschoven !

De acteerprestaties waren echt vakwerk en behoren tot een geweldig niveau.

Tilda Swinton alias de moeder van Kevin zet een geweldige rol neer.

Personage Kevin zelf zet een beklijvende performance neer, die onderhuids

te voelen was. Duidelijk te zien van bij het begin dat er iets mis was op een psychotische manier.

Twee persoonlijkheden (van baby af) komen (ook) duidelijk aanbod ...B.v tegen zijn vader vriendelijk en behulpzaam

zijn en zijn moeder dan weer volop treiteren !

Een schrijnend drama met thriller accenten die me van mijn stoel wisten te blazen.

Indrukwekkend. Wat een verhaal…

Doet mij denken aan Joran van de Sloot. Jongen van gegoede huize. Op het oog niets aan de hand. Alles mee en dan toch van het padje af.

Keigoed acteerwerk van de jongens die Kevin vertolken. Wat een k.. kind denk je als kijker. Echt een kwelgeest. Geen empathie kunnen tonen, koud en kil. Bepaalde scènes worden ook zo in beeld gebracht. Koud en kil. Mijn mening is dat Kevin zo is geboren. Waarschijnlijk iets fout gegaan bij het creëren van Kevin. Een gen te veel of te kort. Slecht persoon. Je hebt goede personen en slechte personen en Kevin is een slecht persoon.

Boeit in zekere zin wel, maar wordt geacht zich in onze werkelijkheid af te spelen. En is dan vervolgens te onherkenbaar en te ongeloofwaardig.

Verbluffend werkje !

Je wordt als kijker langzaam ingezogen in dit dramatisch pareltje waarbij het verhaal en de personages je op een bepaald moment niet meer loslaten tot het einde.

Tilda Swinton vertolkt een uitstekende rol als een verloren moeder die het helemaal niet meer weet wat haar zoon betreft en waarbij de schuldgevoelens blijven opstapelen ondanks haar zorgzame activiteiten voor haar zoon. De jongens die Kevin spelen zijn fantastisch. Eén voor één spelen ze hun rol zo overtuigend door mimiek en uitstraling dat je wel echt bang voor ze gaat worden. Wat voor kleine duiveltjes zijn dit ? En als tiener is Kevin gewoon meesterlijk in zijn personage.

De dialogen op sommige momenten nemen angstaanjagende proporties aan. Subtiele horror ! 8/10

De film wist mij totaal niet te raken. Er hangt wel de hele tijd een onheilspellende sfeer, maar er gebeurt weinig, en wat er wel gebeurt zie je niet. Voor mij totaal niet spannend. De cavia bijvoorbeel die op een gegeven moment expliciet inbeeld komt. Je weet dan natuurlijk wel dat die uiteindelijk dood gaat (meestal is het de hond die dan wordt vermist en na een tijd zoeken dood ergens op het gazon wordt gevonden, hier is het - hoe origineel - een cavia) en deze wordt dan door mams in de afvoervermaler van de gootsteen gevonden. Gelukkig geen tenenkrommende horrorbeelden van een vermalen cavia, maar ook helemaal geen spanningsopbouw.
Naar mijn idee had hier zoveel meer uit gehaald kunnen worden. Kevin (zowel de jonge als de oude versie) heeft namelijk de ideale uitstraling voor een psychopaat die jou de koude rillingen zou kunnen bezorgen, maar helaas komt dat er in de film niet uit.

Wat ik mij nog herinner is het geschreeuw van de kleine Kevin toen hij nog een baby was en zijn moeder tot grote wanhoop dreef met zijn schreeuwerig en huilerig gedrag. Daarna blijft het apart gaan met het jongetje, wat anderen niet doen is hij wel voor in. Zo zie je bv de cavia dood gemalen in de afvoer en dat soort van sadistische rotgeintjes. Erg als je jouw kind zoiets, onder spelen verstaat. Uitstekende film maar je moet hier wel van houden.

Kevin past prima in een horrorfilm, wat is het toch een klein monstertje. En zijn ouders eigenlijk ook wel, Tilda Swinton kwam zelfs als slachtoffer erg creepy over. In zekere zin heeft dit ook meer weg van een (psychologische) horror dan van een drama.

Aan het begin van de film gooit de regie het vooral op de (visuele) vorm. Een montage van korte shots, flashbacks, weinig woorden, etc. Er zit niets nieuws in zo'n opzet, maar het kan natuurlijk wel aardig werken. En dat doet het ook, totdat het teveel van het goede wordt. Op den duur had ik het wel gehad met steeds opnieuw diezelfde manier van vertellen, ook omdat het op een herhaling van zetten begon te lijken en er nauwelijks voortgang in leek te zitten. Daarna krabbelde het verhaal gelukkig langzaam verder en liet de regie deze montagevorm iets meer los.

Voor een drama vond ik het niet geloofwaardig genoeg (tenzij het hele gezin compleet gestoord is), de reacties van de gezinsleden op elkaar kwamen behoorlijk onnatuurlijk over. Het verhaal zelf was ook redelijk dun (gemeen kind, pijl en boog, hamster, oog kwijt, en einde). Ook de dialogen ontbraken vrijwel, dit zou als stille film prima gewerkt hebben. Ik ervaar de titel als dat het gebrek aan dialoog juist hetgene is waardoor dit zo kon escaleren, de ouders praten niet over Kevin en laten alles z'n gangetje gaan.

Aparte film, wel aardig, maar zowel vorm als inhoud wisten me als geheel niet te overtuigen of in mee te krijgen, waardoor ik het bij 2,5* hou.

Interessante toelichting trouwens van liv2:

Ja moeilijk...

Wat een verschrikkelijke kut film om naar te kijken, maar wat geweldig neergezet. Ik kan net zo makkelijk 4 sterren geven als dat ik er 1 geef. Uiteindelijk vind ik toch dat het voor een goede film ook belangrijk is dat het fijn is om ernaar te kijken, en dat had ik hier echt niet.

Uitstekende film waarin een moeder geen reguliere band heeft met haar eigen kind. Een goed verhaal en twee boeiende personages. De montage is op het begin wat moeizaam, maar dit wordt gaandeweg de film rustiger en beter. Verontrustend en indringend, vooral ook vanwege het sterke acteerwerk van de gehele cast.

Zie liv2>>>hierboven. Deze film opgenomen en hier recenties alvast gelezen. Dacht te maken te krijgen met een psychologisch drama van hoog niveau, bijna frans,of van spaanse kwaliteit, want die zijn daar meesters in, on-amerikaans dus. Niets van dat al. Een kind met persoonlijkheidstoornissen,die zijn moeder terroriseert,MAAR niet zijn vader. Vervolgens een aaneenschakeling van cliche-gebeurtenissen, die we al zoveel in honderden zeer matige (horror)thrillers hebben gezien, met dit verschil dat alles aan de fantasie van de kijker wordt overgelaten. Je ziet dus niets. Op zich is dat geen gemis maar de film ontbreekt het aan echte spanning, werken naar een climax. Ja ,dank je de koekoek,want het verhaal weet ja al na een minuut of tien wanneer moeder op weg naar school is waar ons pleuris jog heeft huisgehouden.....Vervolgens is het een lange zit,met teveel flashbacks en weet ik veel wat. Dank aanliv2 die ons vertelt dat het boek wel de moeite waard is en je letterlijk naar de keel grijpt. De film grijpt deze kans niet ,slaat essentiele stukken uit het boek over en laat de kijker in het ongewisse. Aan het einde komt de prangende vraag..,"Waarom? ", van die onaantrekkelijke Swinton (...zou ik ook terroriseren....lol).. > En dan zeg ik het met eigen woorden: Kevin antwoordt "Ik dacht dat het een bedoeling had ,maar daar twijfel ik nu aan". Einde. Hier al gezegd: flutfilm. En ik maak ervan een pretentieuze flutfilm ,want de film houdt niet meer in dan je ziet.

j-u-u-l >>> In de beginscenes kan je al zien dat er iets ergs op school gebeurd is. Je hebt er dan weinig fanasie voor nodig om te weten DAT zoon Kevin wat heeft gedaan. "Hoe en Wat ' is niet zo belangrijk, want het gaat om DAT'..Toen hij die boog kreeg begreep ik het al.....

Goed van jou!

Helemaal met je eens!

Ik niet.

Al valt op de film valt heel wat aan te merken. De film mist vooral de nodige diepgang om als drama overeind te blijven. Maar als thriller, met een vleugje drama, is We Need to Talk about Kevin zeker geslaagd.

Zwaar drama met vleugje thriller dat erg zijn best doet indruk te maken.

Begin van de film is door de editing interessant: verschillende tijdlijnen wisselen elkaar kortstondig af, het is goed opletten wat waar hoort en je raakt benieuwd naar de rest. Dit deel is ook het meest 'thriller-style'. Dat ik van het hoofd van Tilda Swinton meestal meteen depressief raak past in dit geval prima. De zweem van naarheid blijft constant aanwezig. Net als de natuurlijke haat jegens het intens vervelende en manipulerende kind. De spanning tussen moeder en zoon is geweldig uitgevoerd. Ondanks mijn afkeer tegen kinderen/opvoeding -toch het hoofdthema- had ik geen moeite me in te leven en dat is een compliment.

Hier en daar wat voorspelbare zaken, in kleinere (dat de cavia vermoord werd) en grotere (dat de dochter iets zou overkomen of dat het boogschieten iets slechts ging opleveren) dingen. De eindscene is me iets te ongeloofwaardig en past niet in de lijn van het verhaal. Of moeten we achtergelaten worden met de gedachte dat Kevin na 2 jaar denken spijt heeft en dat moeder het hem vergeeft? Gaat er bij mij niet in.

Het is in ieder geval geen film waar je vrolijk van wordt, ook al waardeer je hem. Psychologisch is het sterk. Je voelt de pijn, afkeer en moeite van de moeder en hebt de neiging Kevin zelf telkens achter het behang te plakken. Voor mij een film dat laat zien dat je niet zomaar aan kinderen moet beginnen, it's one hell of a job en je weet nooit wat er 'komt'. Meer dan over de opvoeding zelf eigenlijk, dit is zijn karakter. Brr.

Oja, het lijkt me verstandig dat MM de synopsis aanpast: de 'onherstelbare daad' gebeurd tenslotte pas in de finale van de film en daar wordt toch duidelijk heengewerkt.

Traag drama over een moeder die niet weet wat ze met haar zoon aan moet en dit vanaf jongs af aan al niet weet. De moeder wordt hier depressief van, weet het allemaal niet meer en loopt deze hele film rond op het randje van een nervous breakdown. Haar zoon, waar ze maar geen grip op kan krijgen, is een stil onsympathiek emo achtig type wat vooral vervelend is. De film heeft de hele tijd een goede sfeer, een beetje dreigend wat de scenes ter goede komt. Echter kreeg het me toch niet mee, ik vond de hoofdpersonen te irritant en het verhaal - omdat je toch al weet wat er aan zit te komen- minder boeiend. Ook had ik graag wat meer gezien van de nasleep, dat zie je nu wel een klein beetje met ‘vooruitflash’ maar niet afdoende.