We Need to Talk about Kevin (2011)

bedankt voor je uitleg,dit gedeelte snap ik nu wel,maar het blijft voor mij een hele rommelige film.

Interessante film. Ik zit me dus nu ook af te vragen wie in welke mate verantwoordelijk is voor het drama dat zich afspeelt in de film.

Toch neig ik zelf meer naar personificatie van de duivel dan naar slachtoffer van omstandigheden. Ik ken het boek niet, maar in elk geval in de film lijkt het er op dat Kevin opgroeit in een redelijk normaal gezin. Een 5 jarige behoort al een basaal besef te hebben van wat goed en wat fout is. Zijn constante grensoverschrijdende gedrag op die leeftijd duidt vermoedelijk al op een fysiologische deficiëntie. Dat zijn moeder zich af en toe niet meer kan inhouden is afkeurenswaardig, maar tegelijkertijd menselijk. Hoewel de omgeving waarin iemand opgroeid een belangrijke rol speelt in de manier waarop dit soort stoornissen (antisociale persoonlijkheidsstoornis / sadisme) zich ontwikkelen, lijkt hij in een redelijk liefdevolle omgeving op te groeien en wordt hij geaccepteerd. Wel stond ik er nogal van te kijken dat ze hem van alle mogelijke hobby's juist laten boogschieten. Iemand die psychisch niet in orde is zou ik liever uit de buurt van wapens houden. Als het er op aankomt vind ik echter dat mensen - tenzij ze echt heel jong zijn, zeg beneden de 12 - verantwoordelijk zijn voor hun eigen daden.

Meer in zijn algemeenheid vraag ik mij af of je dit soort drama's wel echt kunt voorkomen. Daarvoor lopen er simpelweg te veel sadistische types rond in onze samenleving. Laatst hoorde ik bijvoorbeeld van mijn broertje (15) een verhaal over z'n biologieles, waarbij ze opdracht kregen met een schepnet wat beesten uit een sloot te vissen, die ze dan uiteindelijk weer terug moesten gooien. Een groepje jongens ging echter bij kikkers die ze hadden gevangen de pootjes uittrekken.

Onze samenleving zou ongetwijfeld veiliger worden als we dat soort mensen voor de rest van hun leven in een psychiatrische inrichting op zouden sluiten. Aan de andere kant worden de psychiatrische inrichtingen dan erg vol, omdat grote groepen kinderen/puters zich regelmatig schuldig maken aan (fors) grensoverschrijdend gedrag. Veel van die mensen leiden uiteindelijk toch een redelijk normaal leven. Dus uiteindelijk ontkom je er denk ik niet aan om wat dan achteraf vaak als tekenen aan de wand wordt beschouwd op een bepaalde manier toch maar te accpeteren...

Wat mij trouwens wel verbaasde was dat die moeder niet naar een andere stad verhuisde. En ook dat ze Kevin telkens opzocht. Ik zou hem laten wegrotten in zijn cel als ik haar was...

Het is gewoon een lekkere griezelfilm, waar je de realiteit moet laten varen. Als je dat doet, is de film uitstekend. Realistisch is deze film aan geen kant.

Sterke beklemmende film. Ondanks het feit dat het gedrag van 'de delinquent' bij vlagen onrealistisch is, heeft de film eigenlijk wel een zeer realistische thematiek. Ongewenst ouderschap, een haat-haatrelatie tussen ouder en kind, een diepgewortelde cynische kijk op de wereld, in hoeverre draag je als ouder de verantwoordelijke op de daden van je kind...

Bovendien vind ik de anachronie in de film uitstekend toegepast. Het toont perfect de lijdensweg van de moeder zonder al opgezadeld zijn met het dilemma van aansprakelijkheid op de daden van haar zoon.

Heeft me tot en mét het einde zeer goed weten vast te houden.

Wat een zware film zeg.

Had soms wel mn twijfels zeker over het gedrag en Intelligentie van de nog zeer kleine Kevin.

Maar mede door de zeer goede acteerprestaties van zowel moeder als zoon zeer de moeite waard.

Wat leef je ook mee met Eva die toch altijd en alles heeft gedaan en moeite mee gehad moet hebben.

Wat had ik graag een paar tikken uitgedeeld, wat een rotjoch denk je dan.

ik had ook vaag het idee dat dit echt was gebeurt ( de vooravond van zijn verjaardag hoe/wat ) maar dit werd toch niet benoemd in de film.

in het begin is het wel wennen en puzzelen door de flash backs die ook nog eens door elkaar lopen, maar later weet en begrijp je hier de volgorde van welke periode' s dit zich afspeelt.

Mooi stukje werk !

Behoorlijk indrukwekkende film, mede door de uitzichtloze depressieve sfeer die Swinton vergezeld door de gehele film, terwijl je als kijker wel bevoelt dat er van alles vreselijks heeft plaatsgevonden, maar daarover in het duister wordt gehouden. Prima acteerprestaties van de betrokkenen en die jongen is passend creepy. Zoveel zelfs dat het ook meteen de zwakke stee van de film wordt, want hoe kun je als moeder in vredesnaam dit monster alleen laten met je dochter of sowieso het maar laten begaan allemaal? Ik was dat huis uitgerent met mijn dochtertje en laat die naïeve papa maar met die jongen dealen.. ze weet toch allang dat die jongen een psychopaat is?. Dat vond ik dus behoorlijk ongeloofwaardig worden.

Heb je hem dan bekeken op een ouderwetse videoband, die zijn inderdaad zwaar

Zeer sterke film. Het scenario en het acteren zijn van hoog niveau. Iets te veel flashbacks achter elkaar, waardoor je te vaak zit te denken in welke tijd zitten we nu. Dit wordt wel beter na het eerste kwartier. Het psychologische spel tussen moeder en zoon wordt goed uitgewerkt. Je blijft je afvragen hoeveel Kevin nu bewust doet en hoeveel onbewust Toen hij b.v. ziek was, toen was hij ineens lief voor zijn moeder. Dat was de dag daarna alweer voorbij. Deed hij dat nu bewust of onbewust?. Bij een deel van de film blijf ik nog met een vraag zitten. Aan de grootte van het huis te zien hadden ze aardig wat geld. Na de daad van Kevin is alles kennelijk weg, want Eva woont in een klein huis. Bij een heel korte scene waarbij ze de rechtbank verlaat wordt iets gezegd over dat dat haar heel veel geld gaat kosten. Wordt dat ergens in de film nog verklaard. Misschien heb ik dat gemist..

Al met al zeer goede film dus 4 sterren

[quote]Mars4i schreef:
Toen hij b.v. ziek was, toen was hij ineens lief voor zijn moeder. Dat was de dag daarna alweer voorbij. Deed hij dat nu bewust of onbewust?.
Dat is makkelijk te verklaren.hij deed lief omdat ze hem een boek voorlas over BOOGSCHIETEN. We weten allemaal welke gevolgen dit heeft. Hij had dus veel aandacht voor het verhaal over boogschieten en kreeg kwade ideeën. De dag erna had hij zijn idee klaar en had hij zijn moeder niet meer nodig het verhaal voor te lezen.

Tilda Swinton schijnt een goede actrice te zijn maar om de een of andere speelt ze altijd in films die mij niet liggen. We Need to Talk about Kevin is er ook weer zoeen. Swinton doet het niet onaardig maar na pakweg een half uur begon haar personage me enorm te irriteren. Het passieve en de onderdrukte emoties kwamen me de strot uit.

Verder vond ik de vertelstijl rommelig en vervelend. De meerwaarde van de grote hoeveelheid flashbacks zie ik sowieso niet.

Esra Miller deed het dan weer best aardig hoewel hij ook nogal over the top is waardoor hij af en toe wat ongeloofwaardig is. Alleen zijn kleine zusje vond ik realistisch overkomen.

Kort samengevat was dit een wrange en lichtelijk onrealistische film vol met stereotype personages die erg snel gaan vervelen. Alleen het acteerwerk weet deze film nog een beetje overeind te houden.

Matig.

Een redelijk Drama/Thriller film...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Tjonge wat een drama over haar zoon doet moeilijk...

Volgens mij is geen waargebeurd verhaal...

Mooi HD kwaliteit...

Prima achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

Een heftig en indrukwekkend verhaal, maar iets in deze film staat mij toch tegen, misschien de geforceerde en rommelige a-synchrone vertelstructuur. Swinton heeft weer eens een mooie rol, maar de niks aan de hand reacties van Reilly zijn niet altijd even geloofwaardig.

2,5*.

[quote]Ayres schreef:

Bedankt dat had ik even gemist

Graag gedaan

Sterke film met een naar, naar jongetje.

Sterke en duistere thriller, die verdomd weinig hoop biedt. Afgaande op de poster had ik meer groene kleurenfilters verwacht i.p.v. rode, waardoor ik in het begin dacht dat ik naar de verkeerde film zat te kijken.

Ik kan m'n vinger er niet goed op leggen, maar iets aan de rol van Ezra Miller staat me tegen. Hij speelt verdienstelijk een irritante puber, maar de duistere kant in hem komt niet helemaal goed naar boven. Daarin acteert hij wat te oppervlakkig. Sowieso waren de ruzies met hem en zijn moeder te eenzijdig, terwijl de film verder genoeg verbeelding heeft. Ook de composities waren uitstekend en was het visueel vaak een lust voor het oog.

De scènes die ik me nog het meest kan heugen (ik zag hem een kleine maand geleden) zijn die op het bedrijfsfeestje en de scène waarin Kevin vrolijk verder mastrubeert, terwijl moeders hem betrapt.

Het einde greep me niet genoeg aan; enerzijds omdat - hoe schokkend ook - een dergelijk einde te raden viel (sommige beelden werden zelfs al eerder aangegeven), anderzijds omdat de uitvoering wat kaal aanvoelde.

Verder echt een prima film, die duister en kleurrijk tegelijk is. Tilda Swinton steelt de show met een ijzersterke acteerprestatie.

4*

In We need to Talk about Kevin wordt niet of nauwelijks gesproken over Kevin, iets dat misschien best verstandig zou zijn geweest. Want het is nogal een patiënt.

Van jongs af aan lijkt hij zich te hebben toegelegd op het kwellen van zijn moeder, die overigens niet echt heeft zitten wachten op de geboorte van haar eerste kind.

De film lijkt zich af te vragen of de anti-sociale persoonlijkheid van Kevin een kwestie is van nature ofwel nurture. De waarheid zal ergens in het midden liggen en is lastig te bepalen omdat we de film zien door de ogen van moeder Eva. Weinig realistisch is de relatie tussen haar en manlief Franklin, een goedzak eersteklas die nogal doorslaat in het goed zijn als je het mij vraagt.

De vertelstructuur met flashbacks maakt het verhaal mijns inziens wat rommelig. Het acteerwerk van de cast, zeker ook van de jonge Rock Duer is goed. Al met al een redelijk interessante kijkervaring.

Vind het een wat wonderlijke film. Waarom is die moeder in dezelfde stad blijven wonen? Met dat je daar vijandig bejegend wordt in verband met het verleden, zal ieder mens toch een nieuwe start willen maken in een stad waar niemand je kent?

En dat ze Kevin nog op blijft zoeken...volgens mij hebben ouders wel om minder met hun kinderen gebroken.

Duistere film maar wel eentje die je laat nadenken.

Halverwege (reisbureaukerstfeest) even gepauzeerd; vond het te beklemmend en naargeestig.

Na wat afleiding ontspannen door om uiteindelijk toch ’n dikke 3½ te scoren, iets wat er voor de pauze echt niet inzat…

Whoei wat een film.

Het niet-chronologische verhaal leek me het eerste half uur niets toe te voegen (zoals La Vie en Rose), maar heeft later toch een functie (zoals Blue Valentine). Swinton is als verwacht weergaloos, zoon ook, alleen speelt John C. Reilly dezelfde rol als altijd.

Op veel pagina's wordt aangehaald dat de moeder gek is. Dat vind ik nogal een statement. Als je vanaf de geboorte wordt geacht van iets te houden dat enkel haat teruggeeft, is een zorgeloos bestaan ver weg.

Afsluitend nog een vraag: Is deze film veel beter dan Beautiful Boy en Elephant (films over hetzelfde onderwerp)?

Elephant is vooral héél anders. Daarin wordt ook amper gesproken. Maar om je vraag te beantwoorden: We Need to Talk about Kevin vind ik beter, niet veel.

Verder is het een kwestie van smaak (zie eRCee onder mij).

Elephant is veel en veel beter.

[/quote]

[quote]

Vond het wel een goeie dat hij een tape had gemaakt voor alle 'kijkers', iets dat past bij de gedrag van geestelijk gestoorden.

Ik zelf zat een beetje met het antwoord wat hij aan zijn moeder gaf toen zei vroeg 'waarom?'

denkt dat zij verbaasd was dat hij niet zei 'door jou' en hij was in shock dat zijn moeder nog steeds ondanks alles achter hem staat. Extreem ongeloofwaardig trouwens, ik had hem allang geloosd!

Mars4i schreef: Bij een heel korte scene waarbij ze de rechtbank verlaat wordt iets gezegd over dat dat haar heel veel geld gaat kosten. Wordt dat ergens in de film nog verklaard. Misschien heb ik dat gemist..

Je hebt het inderdaad gemist want hun advocaat zei namelijk we moeten nu in hoger beroep gaan en toen zei zij dat het niet hoeft , willen we niet. Toen zei de advocaat als je het niet doet raak je alles kwijt. Je werk, je huis alles. Toen zei zij maakt niet uit ik haat dat huis dus het klopt dat ze later in een veel kleiner huis woonde en ze zag er trouwens veel armoediger uit.

Vond het wel een goeie dat hij een tape had gemaakt voor alle 'kijkers', iets dat past bij de gedrag van geestelijk gestoorden.

Ik zelf zat een beetje met het antwoord wat hij aan zijn moeder gaf toen zei vroeg 'waarom?'

denkt dat zij verbaasd was dat hij niet zei 'door jou' en hij was in shock dat zijn moeder nog steeds ondanks alles achter hem staat. Extreem ongeloofwaardig trouwens, ik had hem allang geloosd!

Een zeer sterke thriller! Toen ik ging kijken had ik een drama verwacht, maar ik zat behoorlijk op het puntje van mijn stoel!

De film is een kruising tussen The Omen en Beautiful Boy, maar deze film is beter dan die twee (alhoewel.. nee, The Omen is toch beter).

Kevin werd tijdens zijn kinderjaren (en ook later) nooit mishandeld, gekweld of vernederd door zijn ouders, integendeel, hij werd telkens met veel liefde omringd. Hij heeft dus overduidelijk een aangeboren psychopatische persoonlijkheid. Ook de voortdurende huilbuien zijn ganse kindertijd door (wat bij sommige van deze kinderen typisch schijnt te zijn) duiden op een constante onvrede met zijn omgeving, zonder de minste reden.

Je hebt gelijk: 1 x werd hem (verbaal) eens duchtig de waarheid gezegd (je zou voor minder!). Maar daar word je echt geen psychopaat door hoor. M.i. was hij dat eigenlijk al en kwam dat juist door dat "koppig" gedrag tot uiting (net als die huilbuien).

Anders zou het zijn indien hij voortdurend vernederd werd zonder de minste reden of aanleiding.