We Need to Talk about Kevin (2011)

Dat is wel een hele boude uitspraak, ga de film nog maar eens zien, en let dan vooral op het gedrag van de ouders, en welk perspectief je te zien krijgt, alleen die van de moeder eigenlijk.

De film geeft geen simpele antwoorden

mee eens

Helemaal met je eens...

(verder maak ik maar geen woorden meer vuil aan deze film, heb al genoeg geblèrd hier )

Nee, maar het helpt wel. Kevin wordt iig ernstig verwaarloosd. Vader is afwezig, moeder is vooral met zichzelf bezig.

Ik denk ook niet dat 5 jarige alles bedenkt, hij reageert gewoon op zijn moeder. Die is met zichzelf bezig, want doet eerst en alleen haar eigen kamer.

Als je wel eens naar opvoedprogramma's kijkt, zie je dat extreem gedrag van hele jonge kinderen vaak vrij eenvoudig te veranderen is als de ouders zich anders opstellen. De ouders hier doen niet eens een(echte) poging.

Volgens mij was Kevin als niet in orde vanaf zeer jonge leeftijd toch? Hij is altijd al een psychopaat geweest, maar de opvoeding van zijn ouders heeft zijn foute gedrag misschien wel gestimuleerd.

Het zal inderdaad een samenspel zijn. Ik had mijn eerste comment ook luttele minuten na de film geplempt, had hem eerst even moeten laten bezinken denk ik.

Eh nee,de psychiater zei dat hij niets mankeerde. Dat lijkt mij niet voor niets in de film gestopt.

Goh, ik ben het alweer met je eens

Hij was gewoon bij de dokter (geen psychiater) die zei dat er waarschijnlijk niets met hem aan de hand was.

Ik dacht dat het een psychiater was, maar weet het nu niet meer 100% zeker.

Maar waarom ga je dan als ouder niet voor een second opinion of wél naar een psychiater?

Als je echt iets wilt veranderen bedoel ik?

Of waarom verander je je eigen tactieken en houding niet als iets niet werkt, maar vlucht je in je werk en ontkenning en afwezigheid (vader) of in glaasjes wijn en zelfbeklag (moeder)?

Ik ben niet de advocaat van de moeder hè (ben het wel met je eens trouwens, maar de oorspronkelijke discussie ging over de oorzaak, niet over hoe de gevolgen te behandelen). Daarnaast hebben ze natuurlijk niet zien aankomen dat hij tot zoiets verschrikkelijks over zou gaan.

Vergeet vooral niet dat je naar de herinneringen van de moeder zit te kijken. Essentieel in deze film.

Overigens was het volgens mij wel een jeugdpsychiater of kinderarts o.i.d., die echter weinig geinteresseerd leek in het verhaal van moeder en ook geen aanvullende tests of onderzoek heeft verricht, dus om daarop te baseren dat er niks mis was met Kevin lijkt me onjuist.

Maar er zijn ook genoeg kinderen met echte psychiatrische problematiek waar de ouders helemaal niks aan kunnen doen.

Ok, maar in deze film, doen de ouders niks, ze proberen geen andere aanpak. De moeder voelt zich steeds persoonlijk aangevallen, gedraagt zich als slachtoffer. Ze is nooit eerlijk tegen hem noch tegen zichzelf, gaat niet de dialoog aan. Kevin zegt dat ook op den duur; nu ben je eindelijk eens eerlijk tegen mij o.i.d.. De moeder doet er niks mee.

Ze proberen dus niks eigenlijk, afgezien van wat schijnbewegingen, daarom kom je ook niet te weten of er echt iets mis is met Kevin, of dat hij gewoon schreeuwt om echte aandacht.

Moeder probeert wel degelijk van alles, dat zien we een halve film lang. Ze probeert op diverse manieren contact te maken, positieve bekrachtiging, straffen, ze vraagt om hulp aan vader en ook aan een professional. Dat niet alles perfect volgens de opvoedingsboekjes verloopt wil ik wel geloven, maar dat is meer onmacht dan dat ze het niet probeert. Maar de dialoog aangaan wil zo moeilijk met een jongetje van 3 die al weigert een bal terug te rollen.

Ik blijf het heel vreemd vinden hoe gemakkelijk er hier naar de moeder gewezen wordt.

Of de regisseur wilde duidelijk maken dat psychiators niet altijd gelijk hebben, wat ook zo is. Vaak denken ze je meteen te begrijpen omdat de symptomen herkennen uit hun theorieboekjes, maar elk persoon is anders. De schuld ligt gewoon bij Kevin.

Schuld? dat impliceert verantwoordelijkheid, voorbedachte rade, keus. Als je zou zeggen 'er was direct al iets mis met hem, het was aangeboren' dan zou ik dat makkelijker kunnen aannemen als 'het was zijn schuld', daarmee stel je hem geheel verantwoordelijk voor wat hij heeft gedaan, is dat ook echt wat je bedoelt?

Ja.

Kijk ajb eens The Nanny (of een dergelijk programma) en zie hoeveel kinderen van 3 de bal weigeren terug te rollen of nog veeeeeel meer weigeren en veel schokkender dingen doen.

En zie ook dat ze het wél doen als The Nanny een paar dagen langs geweest is. De ouders hebben dan natuurlijk ook hun aanpak radicaal veranderd en inzicht gekregen in hun eigen gedrag wat vrijwel altijd de problemen veroorzaakt, anders verandert het gedrag van de kinderen niet. (o, kijk meteen even naar The Dog Whisperer, want hetzelfde opvoedprincipe geldt voor honden).

Slechts zelden is er echt een aantoonbare fysiologische afwijking bij het kind.

Ja, ik denk dat The Nanny en The Dog Whisperer echt de standaard zijn als het op opvoeding van kinderen (al dan niet met een psychiatrische afwijking) aankomt.

Beetje flauw, ik weet het, maar ga dat natuurlijk niet bekijken. Het verschil tussen een kind dat een bal niet wil terugrollen naar zijn nieuwe nanny en één die dat niet wil naar zijn moeder mag je zelf bedenken overigens.

En die laatste opmerking is voor je eigen rekening. Ga maar eens praten met de ouders van een kind met gediagnosticeerde ADHD of een autisme spectrum stoornis.

Kon even niet eerder reageren, was op werk

Ehm, het was niet mijn bedoeling om op tenen te trappen o.i.d. en laat ik voorop stellen dat ik uiteraard uit mijn eigen ervaring met de mensen om mij heen spreek.

Ik bedoelde ook niet dat de Nanny DE standaard in de opvoeding zou moeten zijn. Zij brengt trouwens ook nog een bezoek na weken of maanden om te zien of zaken bestendig zijn geworden en soms is dat niet zo omdat ouders weer zijn terug gevallen in het hun vertrouwde gedrag (vnl (emotionele) inconsequentie en toegeeflijkheid). Het gaat mij dus om overduidelijk gedrag van ouders wat overduidelijk gedrag van het kind veroorzaakt.

En daar zie ik zeker wat (of eigenlijk: veel) van terug in het gedrag van de moeder + vader en van de reacties van Kevin in deze film. Nogmaals, voor mij is oorzaak en gevolg in de film op vele punten duidelijk.

Hoe Kevin zo'n psychopaat is geworden? M.i. kan tussendoor vastgesteld worden dat we mede kunnen of moeten aanvaarden dat gedrag van ouders (inconsequenties ->onduidelijkheid ->verwarring, emotionele verwaarlozing, harteloze 'liefde' voor de vorm) een veroorzakende factor op het gedrag van het kind kan zijn geweest.

En zoals alcohol tijdens zwangerschap psychische schade bij het kind kan opleveren (is voor alle gevallen, 100% dus, bewezen bij FAS kinderen bv) kan m.i. ook stress bij de moeder (adrenaline/hormonen) invloed hebben op het ontwikkelen van de psyche/hersenen van het nog ongeboren kind. Dus ook de stress van de moeder in de film die het kind niet wenst, wat ze hem later ook gewoon vertelt, is in mijn ogen schadelijk. Het is werkelijk de ultieme afwijzing in mijn ogen.

En tot de tijd dat we zeker weten dat de ouder + omgeving, incl. de vader en zijn bijdrage NIET de oorzaak is of kan zijn, is voor mij een kind NIET een geboren psychopaat.

Ik zeg overigens niet dat iemand met autisme/ADHD een psychopaat is. Dat valt ook m.i. buiten het bespreken van deze film.

Verder (over je laatste zin) heb ik minimaal 20 gediagnosticeerde mensen met diverse vormen van autisme en met AD(H)D gekend (mee gesproken of in één huis gewoond en/of vriendschap mee gehad). En ik heb zelf wat onderlinge overeenkomsten kunnen zien in de historie/jeugd van die personen. Wel meer dan ééns dus. Ouders van deze mensen heb ik in 2 of 3 gevallen ontmoet en gesproken, de andere zijde gezien. Maar dat gaat ook niet over de inhoud van deze film, maar o.a. over mijn gedachten over diverse diagnoses . En die laat ik dus nu hier even voor wat ze zijn (= off topic).

Ik had wel achter mijn laatste zin "is mijn mening/ervaring" kunnen zetten, voor de duidelijkheid

Och, dat valt ook wel mee hoor, mijn reactie was wat fel maar ik voel me zeker niet persoonlijk gekrenkt.

Het is gewoon dat ik de kritiek op de moeder in deze film herken van de opmerkingen en het onbegrip dat ouders met kinderen die psychiatrische stoornissen hebben (ADHD bijvoorbeeld, hoewel Kevin dat niet heeft) vaak voor hun kiezen krijgen, de twijfel die ze hebben over zichzelf, de onmacht. Mijns inziens tegen de huidige wetenschappelijke inzichten in. Daar kan ik me wel over opwinden.

Maar je hebt gelijk dat we wat off-topic beginnen te driften.

Sterke acteerprestates!Goed verhaal!Vrij trage film wel.Maar stoorde mij niet echt door het zeer sterk acteren en de goede muziekkeuze!Leuk om eens gezien te hebben.

Ik dacht even leuk een spannende thriller kijken met wat vrienden. Jammer genoeg is deze mij niet bevallen. De film is echt te depressief. Zo probeert de film ook over te komen, maar daar had ik op dat moment even geen zin. Wel erg goed geacteerd en sommige shots waren erg mooi.

2*

Bij de vraag waarom kan ik maar aan één woord denken: aandacht.
Je ziet 'm eigenlijk gewoon genieten bij het moment dat hij de deur open doet en zich over geeft. Ook bij de scene waarbij de vader aan het dansen is met zijn dochertje staat dat hem totaal niet aan.

Het is gewoon een vreselijk verpest ventje. Een kwestie van aandacht ja, denk ik ook.

hele vreemde film die een beetje van de hak op de tak springt.

het begin van de film met de zogeheten La Tomatina (Tomatenfeest)

zag het verband niet.

helemaal uitgekeken was toch heel benieuwd.

zal we niet mijn genre zijn,voor mij was het verspilde tijd

Zeer verontrustende film. Heb even gedacht om te stoppen, maar heb toch doorgezet. Sterk geacteerd. Zeer realistisch. Bijna te. Thema is zeer heftig. De jonge Kevin speelt wel donders sterk. Ezra MIller overigens en Swinton ook.

Nog maar even laten bezinken.