We Need to Talk about Kevin (2011)

Dat lijkt mij juist goed. Bij veel school shooters blijf je, op een paar oppervlakkige motieven na, altijd zitten met de waarom-vraag.

We need to talk about Kevin verteld het verhaal van de pas geworden moeder

Eva van haar zoontje Kevin. De relatie tussen moeder en zoon verloopt vanaf

het begin al niet ideaal, en als de jaren volgen wordt deze er niet beter op. Het duurt

niet lang voordat je als kijker al begint te vermoeden waar het plot heengaat. Men steekt

namelijk onder geen stoelen of banken dat Kevin geen schatje is, en je ziet zijn plannen al

van ver aankomen. Hoewel je het plot bijgevolg voorspelbaar kunt noemen, is dat niet een van de minpunten van de film. De focus ligt namelijk meer op de spanningsverhoudingen tussen moeder en zoon. Waar het echter misgaat is het gebrek aan nuancering in de uitwerking van Kevins persoonlijkheid. Waar bovenstaande omschrijving de indruk wekt van een psychologisch drama met als voornaamste vraagpunt of opvoeding/of omgeving verantwoordelijk is voor de de uitkomst van de opvoeding van je kind, komt We need to talk about Kevin bij vlagen meer over als een thriller met een hoofdpersonage weggelopen uit de the Omen films.

Met zeer grote moeite en met steeds meer tegenzin ben ik door deze film heengegaan. Na ongeveer een uur kom ik tot de conclusie dat ik steeds naar hetzelfde zit te kijken, die ontzettende kut-sfeer tussen moeder en kind. De rollen zijn wel goed gecast, ze hadden geen erger rotkind kunnen vinden voor deze rol. Kan me niet voorstellen dat het joch in het normale leven een plezierig kind is. En ik denk dat als deze film van Europese makelij zou zijn, hij vele malen overtuigernder zou zijn geweest. Voor mij weer veel te Amerikaans (lees overdreven). Zoals dat moment van die cavia in de gootsteen, typisch een Amerikaans film-moment. Bloed uit de gootsteen en Kevin die even een momentje stilhoud en aankijkt tijdens het balspel. Ik hou er niet van, vind het te gemakkelijk ingevuld. Ondertussen blijft dat bloedzuigen van de zoon doorgaan in de film, wordt er erg moe van. Wat anderen al eerder opperde is dat naast het spanningsveld tussen ma en zoon de rest te oppervlakkig is. Een sullige pa, een leeg en groot huis, Aan het einde van de film blijkt die gozer gewoon een gek te zijn, Het goede van de film is het acteerwerk en de spanning daarin, voor de rest stelt hij eigenlijk niet veel voor.

Pretentieuze film vol absurditeiten en gebakken lucht. De film borduurt voort op films als 'Elephant' van Gus van Sant en 'Funny Games' en 'Cache' van Michael Haneke. Maar waar bij die films de spanning goed wordt opgebouwd alsmede de karakters, is het bij 'We Need To Talk About Kevin' allemaal zo plat als een dubbeltje. Vanaf het begin van de film staat de spanningsmeter op maximaal en is het duidelijk wat de uitkomst is hetgeen ervoor zorgt dat de film een beetje door blijft zeuren.

Daarnaast zijn de acties van Kevin in zijn jonge jaren ronduit ongeloofwaardig evenals de reacties van zijn pa en ma. Geen van beide ouders weet sympathie te winnen en komen nogal dom en onderdanig over.

Toch weet de film wel indruk te maken door de uiterst naargeestige sfeer en de verschrikkelijke daden van die vervelende Kevin.

Heb hem na 40min. afgezet, kwam er echt niet door.

Misschien andere keer nog een poging.

Deze film is heel subtiel in het in beeld brengen van zaken, maar slaat in als een bom. Dit is geen lichte kost en ga hem niet kijken voor een avondje ontspannend popcornvermaak. De film weet je te grijpen o.a. door de bijzondere manier van filmen, de retro soundtrack en de schaarse dialogen. Er hangt voortdurend een 'beklemmend' sfeertje en dit komt zeker zo over op de kijker. Blijft je wel enige dagen bij, deze film, aangrijpend en indrukwekkend met een langzame opbouw die leidt tot een climax die je knockout slaat. Plotbeschrijving klopt echter niet, waardoor je mogelijk te hoge verwachtingen van de film kunt hebben.

Minpuntje is inderdaad dat het tempo wat laag ligt en je er zeker in het begin moeilijk doorheen komt. Echter, blijf kijken en huiver....

Voor mij een sterke film met uitstekend acteerwerk.

Zoals mij bovenbuurman al vermeld:blijf kijken en huiver....

Prima drama die vooral weet te boeien door het uitstekende acteerwerk van Ezra Miller als de gestoorde Kevin en vooral Tilda Swinton als de moeder van Kevin. Ook de jongere uitvoeringen van Kevin deden het meer dan prima. Het sobere verhaal begint misschien iets verwarrend maar al snel heb je al door dat deze film zeer tragisch zal eindigen. Gezien het continue gestoorde gedrag van Kevin en zijn hobby pijl en boog schieten was dat ook wel te verwachten. Ook het einde met de "waarom" vraag lag in de lijn der verwachtingen van het verhaal alleen het antwoord daarop was onbevredigend.

vond het een matige film wat niet lekker kijken was,had moeite om de film te blijven volgen.

maar het verhaal boeide genoeg om te blijven kijken.

vond de film te traag en had liever wat diepgang gezien wat kevin betreft.

het einde vond ik teleurstellend.

al met al een matige film die ik achteraf niet had hoeven te zien.

Uitstekende film. Sterk acteerwerk.

De film geeft geen simpele antwoorden. Ezra spoort niet is een wat al te makkelijke conclusie.

Zoals de titel al aangeeft, is praten iets wat ze iig niet doen, of veels te laat. Het lijkt er meer op dat iedereen in zijn eigen wereldje leeft.

De vader is de blije archetypische Amerikaanse vader, die doet zo lang mogelijk alsof zijn neus bloed, en acteert de all American dad en is zelden zich zelf, en meestal weg naar zijn dikbetaalde baan.

De moeder is depressief en enorm egocentrisch, vindt zichzelf zelfs het slachtoffer van dit kind. Ze krijgt voortdurend signalen van Ezra en anderen dat ze niet spoort, maar blijft hardnekkig weigeren er iets mee te doen.

Ezra is hyperintelligent, en doorziet zijn het onechte gedrag van zijn ouders, en manipuleert ze. Hij laat zijn pa in de waan dat alles oké is (hij is er toch bijna nooit), en zijn moeder tergt hij voortdurend. Waarom, omdat hij gestoord is, of omdat hij echte aandacht van echte mensen wil, ipv een dagelijkse soap.

De dokter zegt halverwege dat er niks mis is met Kevin, dus dan moeten we concluderen dat het toch op zijn minst gecompliceerder ligt.

We volgen voornamelijk de moeder, Kevin zien we alleen in confrontaties met haar. Ze krijgt genoeg kansen om de zaken eens anders aan te pakken, die mogelijkheid biedt Kevin wel. Alleen ze doet het niet. Dus zullen we het nooit precies weten.

De film is zo een parabel van de het huidige Amerikaanse (dysfunctionele) gezin.

De film bevat ook veel kleine details de herziening de moeite waard maken. Bv de kantoormedewerker die wel op het Kerstfeestje komt, maar in zijn eentje uit zijn dak gaat met z'n Ipod. Grappig

Ik denk dat een film als deze niet in Hollywood gemaakt had kunnen worden. Daar zou het waarschijnlijk één kant opschieten naar horror of comedy bij zo'n thema.

Aangeboren of aangeleerd?

Een interessant psychologisch vraagstuk is het nature of nurture gegeven wat ook de opzet van deze film is. Het draait hierbij niet om de daad waar de film naartoe werkt, maar om het hele proces er omheen. De film focust zich hierbij voornamelijk op de relatie tussen moeder en zoon. Dit levert interessante ontwikkelingen op die kracht bijgezet wordt door de fenomenale acteer prestaties van zowel moeder als zoon. De film toont goed aan dat de buitenwereld de schuld bij haar legt zonder naar het kind zelf te kijken. De vraag die hier namelijk gesteld kan worden is in hoeverre de opvoeding ervoor kan zorgen dat een kind ontspoort en tot zo'n gruweldaad over kan gaan.

In mijn optiek is het overduidelijk en valt het enkel en alleen bij het kind zelf te zoeken , maar hoewel dit voor mij al snel bepaald was bleef ik toch nieuwsgierig naar de verschillende verhoudingen die het kind met beide ouders en later ook zijn zusje had. Als kritiek zou men aan kunnen dragen dat er te weinig aandacht aan de gruweldaad zelf besteed wordt maar hier ligt dan ook de focus niet op. Daarbij zetten de makers de verbeeldingskracht van de kijker hiervoor in, dat wat mij betreft een van de beste wapens is die je als filmmaker in kan zetten. We kunnen zelf wel raden en invullen wat er gebeurt is, in mijn ogen in de context van deze film is dat alleen maar een pluspunt te noemen.

Wat ik zelf misschien wel jammer vindt is dat de motieven van Kevin zelf niet duidelijk aan de orde komen. Als er in de slotscené aan Kevin gevraagd wordt waarom hij de daad begaan heeft volgt er dan ook geen helder antwoord. ergens vond ik het jammer dat dit niet duidelijk naar voren komt maar anderzijds had het ook afbreuk kunnen doen aan het personage zelf: niemand kan namelijk weten wat er precies in zijn hoofd omgegaan is.

We need to talk about Kevin is een prachtig uiteengezet drama die mij wist te grijpen, fascineren en meeleven met de moeder van Kevin. Een absolute aanrader voor diegene die van het zwaardere werk houden.

4,0*

Goed stukje ralpho. Je snapt dat het hier nature of nurture is, maar waarom vind je het dan jammer dat er geen motieven aan bod komen? Dat wijst net op het natuurlijk aangeboren kwaad, want daarvoor is net geen motief. Kevin beseft uiteindelijk wel wat hij haar heeft aangedaan maar hij weet niet waarom hij het deed. Het gaat niet zozeer om wat er zich in zijn hoofd afspeelt, hij reageert gewoon instinctief.

Dat is wat ik in eerste instantie ook dacht. Maar wat vind je dan van het gedrag van de ouders?
Hun gedrag, zoals ik het hierboven beschrijf, deugd toch iig ook niet?

Ik weet niet of je wel eens naar opvoedprogramma's kijkt, met meest onmogelijke kinderen. Vaak zijn de oplossingen vrij simpel uiteindelijk, een combinatie van duidelijke regels en eerlijkheid. Waarmee bij consequente toepassing, de grootste ettertjes, tot redelijk normale kinderen worden omgetoverd.

Kevin krijgt beide niet, van geen van de ouders. De moeder strijdt met hem, de pa houdt zich afzijdig.

De film geeft in die zin ook absoluut stof tot nadenken en het voeren van discussies. Maar wat mij vooral opviel was dat Kevin al vanaf het moment dat hij piepjong was een heel moeilijk behandelbaar kind was.

Want waarom was er bijvoorbeeld met het zusje dan weer helemaal niks aan de hand? Waarom was hij er aanvankelijk zo erg op gefocust de moeder zoveel mogelijk dwars te zitten en tegen pa doodleuk de vermoorde onschuld te spelen?

Misschien is het ook wat te kortzichtig van mij om het direct volledig op Kevin zelf af te schuiven maar vanuit de basis leek Kevin mij sowieso al die aanleg hebben. Ik snap de fouten die Zeriel in de opvoeding noemt, maar wat brengt hem dan zo ver om uiteindelijk tot de daden aan het einde van de film te komen? Het lijkt me namelijk sterk dat de ouders door hun opvoeding Kevin juist op dit gruwelijke idee zouden hebben gebracht. Dit leek me bijvoorbeeld aannemelijker als Kevin zwaar mishandeld en achtergesteld zou zijn geweest, dan had je namelijk beslist wel van aangeleerd kunnen spreken.

In die zin vond ik het enerzijds jammer dat er niet duidelijk naar voren kwam wat Kevin uiteindelijk tot de daad zelf gebracht zou hebben. Wat waren zijn beweegredenen, wat had hij kunnen zeggen wat terug geleid kon worden naar de opvoeding zelf, waardoor hij deze ''ideeën'' kreeg?

ben het met je eens @el ralpho

kevin was een moeilijk kind en er was moeilijk contact met hem te krijgen.

hij was duidelijk sadistisch en wist precies hoe hij zijn moeder kon tergen.

nee dit was dit niet aangeleerd,maar een jongen met afwijkend gedrag en een slecht karakter.

inderdaad jammer dat zijn beweegredenen niet echt naar voren kwamen.

maar deze jongen spoorde echt niet en met de moeder had ik medelijden.

Dat vind ik elkaar zwaar tegenspreken



Dat was toch de neiging tot het kwellen van zijn moeder die in een climax culmineerde?? Waarom hij zijn moeder treiterde wist Kevin op het einde zelf niet en beweegredenen hoeven m.i. ook niet gegeven te worden vermits de drang van Kevin om zijn moeder te willen domineren onbewust gebeurt. Dat wordt verder nog versterkt door de onkunde van de ouders om hem op te voeden, en te plooien voor zijn willetjes. Vooral door dat laatste is de boel nog meer ontspoord omdat Kevin op een bepaald moment zijn ouders psychologisch volledig domineerde.

Ik denk dat het al veel eerder mis gaat. Namelijk de moeder wil eigenlijk helemaal geen kind, en neemt het het kind (onbewust) kwalijk dat het haar oude leven afpakt. Haar houding is iig ambivalent, dan blijkt het ook nog eens een huilbaby te zijn (misschien niet toevallig) en ze er praktisch alleen voor staat, omdat haar man meestal weg is.

Als de ze zwanger wordt van haar 2e kind is er een hele andere situatie ontstaan, ze is haar oude leven al kwijt, en ze kiest voor dit kind. Haar kind, itt Kevin die het kind van zijn pa lijkt te zijn, daarom verzwijgt ze haar zwangerschap wellicht in eerste instantie. Misschien wil ze wel een herkansing qua zwangerschap, omdat ze bij Kevin ambivalent was of zelfs helemaal geen kind wou.

Tegelijk is het een metafoor voor het perfecte amerikaanse gezin. Dan moet je ook kinderen hebben dat is de slagroom op de taart, en dan het liefst een zoon en een dochter, het ideale gezin. Eén van de thema's van de film is te laten zin dat kinderen geen gadgets zijn, en dat zwanger worden en een kind opvoeden een heftige emotionele aangelegenheid kan zijn. En dat je ook antipathie kunt voelen tov je foetus/baby/kind.

@filmkriebel

ja inderdaad,wat ik bedoel is meer het waarom.

meestal als iemand een dergelijke daad verricht (hoe gestoord dan ook)doet iemand

dat met een reden,wil iemand daar iets mee zeggen of bereiken(hoe gestoord dat dan ook is)

ze lieten in deze film weinig zien van kevin,wat dacht hij wat waren zijn gevoelens.

maar goed deze film heeft mij niet gepakt,er zat te weinig emotie in om als kijker betrokken

te raken met de personages.

Ikzelf kan dat dan wel weer aflezen aan het gedrag van zijn omgeving. Actie = reactie en bij het gedrag van de ouders hoort een bepaalde reactie van het kind (en andersom). Ouders/volwassenen zijn verantwoordelijk, niet het kind.

Het karakter speelt ook mee, want zus reageerde anders op de (softe) ouders. Kevin lijkt mij dus een sterke persoonlijkheid en manipulatief, gewoon omdat hij ook de kans krijgt en niet gecorrigeerd wordt, sterker nog, gestimuleerd wordt in zijn gedrag.

De reden dat iemand iets doet kan ook gedaan zijn voor een bepaald (misplaatst) gevoel van veiligheid voor die persoon, uit gewoonte en vertrouwdheid met de situatie (= gevoel van veiligheid).

Ook al is het in wezen, objectief en van buitenaf gezien, een onveilige situatie.

Ondergewaardeerd. Wat een sterke film

Ik kon hier weinig mee. Er werd teveel in de herhaling gevallen. Op een gegeven moment weet je wel dat het een kut kind is. En een interresante kijk op een gezin in zo'n situatie was dit ook niet.

loodzware film,maar ook een alternatieve.

mij is ooit geleerd dat elk kind als het net op de wereld is gebracht alleen bestaat uit liefde

en onschuld.dat geloof ik ook wel,... zo'n beetje helemaal na het zien van deze film.

de film beweerd je te laten afvragen of "evil"is aangeboren of aangeleerd.

in mijn ogen word deze vraag hier niet gesteld.geen enkele moeder is perfect dus ook deze maakt (soms zelfs begrijpelijke fouten) maar een vraag is het niet meer.

kevin is een evil bastard.vanaf het begin af aan al.

zit bijna geen greintje goed bij.

hoe dan ook,indrukwekkend goed geacteerd.maar alles behalve lichte kost.

We moeten het even over Kevin hebben; nou, zeg dat wel! En na het kijken van de film vallen er ook nog genoeg gedachtes uit te wisselen over de jongen. De psychologische oorlogsvoering tussen moeder en zoon hield me iedere minuut geboeid. Swinton speelt enorm goed, het lukte me uitstekend om me in haar wanhoop, volharding, twijfel, afkeer en goede wil in te leven.

Ergens vond ik het wat jammer –qua script, want emotioneel gezien is het uiteraard heel wat meer dan “jammer” wat er gebeurt- dat Kevin’s getreiter uiteindelijk zo extreem escaleert; het zorgt natuurlijk wel voor een beklijvende climax, maar tegelijkertijd haalde het op een bepaalde manier de scherpe kantjes af van een enorm taboe als geen liefde voelen voor je eigen kind. Nu gaat iedereen wel begrijpen dat het hart van de moeder niet overstroomt van liefde voor een rotjong als Kevin, maar wat als hij iets gematigder was geweest? Het had van mij wat subtieler gemogen, dat had ik nog intrigerender gevonden. Desondanks vind ik het een zeer sterke film; mooi van narigheid.

Was hier erg benieuwd naar en zie....één van de sterkste films van de afgelopen jaren.

Damn wat is dat jochie dat de jonge Kevin speelt akelig overtuigend....zo vals....zo berekend.

En wat een uitermate gevalletje psychologische oorlogsvoering met ma Tilda Swinton.

En een heerlijke afwezigheid van humor, waardoor alleen het cynisme overblijft.

Film switcht een beetje heen en weer tussen verschillende tijdsperiodes, waardoor de puzzel pas aan het eind helemaal in elkaar past.

Misschien is iedereen de laatste jaren wat te veel gepamperd met altijd wel wat tongue-in-cheek, een verlossing aan het eind of wat luchtiger gedoe in de film ingebakken en kan het grote publiek misschien wat rauw op het dak vallen.

Echt waar Kevin is erger en enger dan wel 10 Hannibal Lecters en ik vermoed dat er meer Kevin's dan Lector's rondlopen.

Meesterwerkje!

Helemaal juist. En daarom valt een tweede kijkbeurt nog beter mee omdat je dan alle beelden mooi chronologisch kan plaatsen.

Creepy. Disturbing.

Wat een vreemd gezin. Het huwelijk (Als je dat nog zo kunt noemen) is bizar. De warmte ontbreekt, was totaal geen samenhorigheidsgevoel. Het duurde daardoor ook lang voordat ik de koele, afstandelijke moeder kon 'accepteren'.

Het hele nature versus nurture gebeuren vind ik verschrikkelijk interessant. Welke rol spelen genen en de omgeving in de ontwikkeling van kinderen? Kevin was een beangstigend kind, zelfs als peuter al. Je zou maar zo'n kind hebben, ik kreeg er de kriebels van. Geweldig gespeeld, zowel door het jongere acteurtje als door de puber.

Vader vond ik maar een zwamzak. Kon geen enkele sympathie voor hem opwekken, al dolde hij hier en daar wel even met zijn kids, ik vond hem niks.

Kevin is een manipulatieve sadist. Ik snap dat veel mensen zijn nekje om zouden willen draaien. Ik vond het een griezel, maar toch had ik ergens ook medelijden met hem. Ik probeerde telkens 'verder' te kijken, verder dan zijn gestoorde gedrag. Moeder is geen slechte moeder, maar een goede is ze ook niet. Heeft zij er toch mee te maken, kan haar manier van opvoeden (en haar depressiviteit?) een aanleiding zijn geweest tot het ontwikkelen van ziekelijk gedrag?

Het zet je in ieder geval wel aan tot nadenken. Ik ben onder de indruk. Totaal niet wat ik verwacht had ook, zonde eigenlijk dat ik hem zo lang op de plank heb laten liggen.

Deze film gaat nog een tijdje door mijn hoofd spoken, en de lege, kille blik van Kevin gaat me achtervolgen in mijn dromen.

De vleesgeworden Satan, deze Kevin.
Geweldige acteerprestaties van Tilda Swinton en Ezra Miller de enige vraag waar ik mee bleef zitten is waarom moeder zoon blijft opzoeken in de gevangenis en hem in de laatste scène zelfs omarmd.

Zoals ze in Flodder altijd zeggen: ' 't Blijft toch je zoon he. '

Akelig, akelig. Ik heb hem net af, maar dit gaat nog wel even door mijn hoofd spoken. Zwaar onderwerp, geweldig geacteerd, nare sfeer, psychologisch/pedagogisch erg interessant, bijzonder gebruik van tijd en ruimte.

Niet voor iedereen, maar na 45 minuten mark is de film een stuk makkelijker te volgen en het loont dan ook om door te kijken. Erg goede rotfilm!