We Need to Talk about Kevin (2011)

Indrukwekkende film, vooral dankzij de erg sterke eerste drie kwartier. Daarna is er wat veel herhaling en gaat de film wat slepen. Ook doordat er weinig wordt uitgediept. Visueel is het weer (net als Ratcatcher en Morvern Callar) erg fraai, maar ook wel erg nadrukkelijk.

Maar het blijft een bijzondere en sterke film, hoewel Ratcatcher voorlopig mijn favoriete Ramsay blijft.

Vind de titel ook heel goed.

Ik denk wel de grootste verassing van het PAC festival, juist omdat ik ook niet met hoge verwachtingen de film in ging.

Wat je vervolgens in die 112 minuten overkomt is een zeer aangrijpende film met een fenomenale Swinton en een zenuwslopend psychologisch spelletje tussen haar en haar stront vervelende zoon die echt op fantastische manieren worden neergezet door Jasper Newell(jonge Kevin) en Ezra Miller(tiener Kevin). Echt ongelooflijk hoe zo'n kind een leven lang op een sluwe manier de moeder kan terroriseren. Tel daarbij een leuke John C. Reilly in een serieuze rol en je hebt een serieus psychologische drama/thriller die je met een brok in de keel achter laat.
Er zijn natuurlijk wel wat twijfels over het gedrag van die dorpelingen(Swinton is immers zelf ook een slachtoffer van het familiedrama), maar dat is de film verder vergeven omdat de focus daar niet zozeer op ligt.

Het einde is verder prachtig!

4*

Een zeer onheilspellende film. Met veel fascinatie gekeken. Swinton draagt bijna de hele film en ook zeer onder de indruk van alle acteur(tje)s die Kevin spelen. Al zie je het einde natuurlijk al van mijlenver aankomen. Maar daar gaat het niet om, het is een interessante kijk op het tiener-draait-door-verhaal.

Na met Die Blechtrommel een film gezien te hebben over een akelig kind zie ik binnen een week nog een film over een nog minder ideale zoon. Wat ik tot nu toe over We Need to Talk About Kevin gehoord en gelezen had (niet veel) dacht ik dat het meer een gewoon drama was over hoe de ouders van een zoon die een massamoord gepleegd had hier mee om zouden gaan. Dat het eigenlijk meer een bijzonder akelige thriller dan een drama is kwam als een verrassing en het kwam als een schok hoe zwartgallig het allemaal wel niet is. Ik heb al een tijdje niet meer een film gezien die me met zo'n naar gevoel achter liet. Alsof ik door een hamer geslagen was.

Ik vermoed dat het de bedoeling is om te suggereren dat Kevin in ieder geval deels een psychopaat is geworden doordat hij weinig moederliefde ontving. Dit is ook wat degenen die het boek gelezen hebben eruit halen, kennelijk. Als ik een zwakte moet noemen in deze verfilming is dat dit niet echt uit de verf komt. Nou speelt Swinton misschien geen ideale moeder, maar ze probeert nog het beste er van te maken en we zien vaak genoeg dat ze om Kevin geeft. Kevins portrettering is echter vanaf zijn jongste jaren gewoon totaal kwaadaardig. Volgens mij zou geen enkele moeder iets met hem aan hebben kunnen vangen, waardoor het als een film over slecht ouderschap gewoon een mislukking is. Ook het eindmoment, waarop Kevin in de gevangenis nog twijfels lijkt te hebben voelt aan als een moment bedacht door de schrijver, een soort laatste zetje waarover wij als kijker nog even moeten nadenken. Erg gekunsteld, omdat het niet als een authentiek moment van Kevin overkomt. Ik had tijdens het eerste deel van de film dan ook wel wat moeite met de film, omdat ik nog dacht dat dit een realistisch drama was. Toen ik eindelijk inzag dat dit meer een thriller was waarbij het dramagedeelte meer een subplot is kwam ik er meer in. Het is makkelijk in te denken dat Hitchcock dit een geweldige film zou vinden. Er zijn misschien iets teveel scènes waarin Kevin zijn moeder weer op stang jaagt, maar ze worden telkens goed opgebouwd. Dat die cavia spoedig zal sterven bijvoorbeeld zie je meteen aankomen, maar de manier waarop het gebracht wordt is origineel en heeft het gewenste effect. Maar vooral de laatste onthulling, dat Kevin zijn vader en zusje omgebracht heeft kwam bij mij hard aan. Ik zag het in ieder geval niet aankomen, ik dacht dat Franklin gewoon vertrokken was met het zusje voor of na Kevins slachtpartij. Toen dat wapperende gordijn uit de opening ineens weer verscheen werd me ineens de omvang van Kevins misdaad me duidelijk. De onthulling zelf werd langzaam gebracht, zoals het hoort.

Ik zie Kevins actie en zeker de moord op zijn vader en zusje vooral als een actie die tegen de moeder gericht is. Hij raakt haar waar hij haar het hardst kan raken. De film is voor mij dan ook niet eens heel veel meer dan een strijd tussen moeder en zoon, een strijd die moeder al snel gedoemd is te verliezen. Op zich neem ik hier genoegen mee, aangezien het gewoon een razend spannende film is, die de gehele speelduur de kijker met een ongemakkelijk gevoel laat zitten. Daarbij is het ook bijzonder knap geschoten. Heel gestileerd allemaal, met veel shots om in te lijsten, al had de wat al te opvallende nadruk op rode objecten en kleren wel iets minder gemogen van mij. Te makkelijk. Het geheime wapen van de film is echter niet eens zozeer zijn stijl of effectieve thrillerscènes (al zijn die beiden van topniveau), maar dat is Swinton en hoe haar personage de leidraad vormt in het verhaal. Zij weet wel veel ambiguïteit in haar rol te brengen. Ze is afwisselend irritant, tragisch en zelfs komisch zonder dat het ooit buiten het karakter lijkt te vallen en ze blijft zelfs wonderbaarlijk ten alle tijden sympathiek voor mij als kijker. Ik ging helemaal met haar mee. Ik heb nog niet genoeg van Swinton gezien om te kunnen oordelen of dit haar beste performance is, maar het is hoe dan ook haar film en als ze hier geen Oscar voor krijgt hebben we er weer een misdaad tegen de mensheid bij (al zou het enigszins toepasselijk zijn in de lijn van deze film).

Mijn eerste reactie was een beoordeling van 4,5*, omdat ik bijna constant in spanning heb gezeten, omdat het zo bijzonder gefilmd is en omdat Swinton geniaal speelt, maar achteraf miste ik toch iets. Wat meer ambiguïteit in Kevin had misschien toch iets meer een meesterwerk gemaakt van We Need to Talk About Kevin. Maar een superieure thriller is het wel, die nog altijd dicht tegen de 4,5* aanleunt.

Oh, en ik wil later absoluut geen kind zoals Kevin.

You're used to me.

We Need To Talk About Kevin had al enige tijd mijn aandacht, het is zacht gezegd een interessant onderwerp en op de een of andere manier was het voor mij ondanks dat ik Ramsay niet kende een must-seen. Met de kans om hem eerder te bekijken in de Amsterdamse Film Week, was ik snel klaar met reserveren.

De film zit enorm goed in elkaar. Alles klopt, het is interessant omdat naast een opmerkelijk verhaal er ook nog veel artistieke kunst ligt te wachten. Prachtig audiovisueel te werk gegaan. Goed gedoseerd met onderhoudende beelden, af en toe wat prachtige shots er tussen. Ook erg fijne structuur die gelijk werkt. Het is onheilspellend maar geeft niet te veel mysterie. Het houdt de drama geloofwaardig en houdt de film serieus. Mooie liedjes er onder, het af en toe ironische sfeertje beviel mij wel.

Cast doet het uitzonderlijk goed. Alle credits naar Tilda, mooie gezichtsuitdrukking en wist een geloofwaardige goedwillende moeder te spelen. Ik kan me nooit zo goed sympathiseren voor moeders in films, vooral als kinderen het voornamelijke probleem zijn, maar hier had ik het met haar te doen, begreep ik haar. Ezra speelt een interessante Kevin, hij wist mij al te boeien op jongere leeftijd in After School. Soortgelijke rol, maar dit is toch wat onpersoonlijker. Als kijker gaan we echt van de moeders-kant het onderwerp benaderen, wat nieuws is. En eigenlijk veel meer emotie ophoest, zonder te choqueren, dan alle voorgaande shooting-films. John blijf ik een geweldige man vinden, alleen vond ik hem niet zo passen bij Tilda, er zat niet echt chemie tussen de twee. Misschien als kennissen, maar de relatie tussen hen vond ik niet heel sterk naar voren komen, misschien hoorde dat ook bij hun karakters. Who knows.

Het verhaal is zacht gezegd interessant, wij hebben dan ook tijdens het eten een paar uur over zitten praten aangezien het toch wel indruk had gemaakt. Heerlijk om te analyseren waarom wie wat doet. Het mooie eraan vond ik dat iedereen zo goed de moeder begreep, maar ook Kevin. Je kan iemand begrijpen zonder er begrip voor te hebben, en dat doet deze film ook. Je bent zoals je bent, en Kevin is een serieus en spraakmakend topic.

We Need To Talk About Kevin, en dat is wat je hierna ook gaat doen. 4 sterren naar deze onwijs mooie, sterk geregisseerde en voortreffelijke film die met open armen ontvangen mag worden. Aanrader.

Zware hap.

Bijzonder onaangename film. Maar wel één die vakkundig gemaakt is.

Wat meteen opvalt is de bijzondere manier van filmen. Erg dicht op de huid, verstikkend haast. Maar het schept wel de juiste sfeer. Niet enkel visueel apart trouwens, een groot deel van de beklemmende onheilspellende sfeer vloeit voort uit de geluiden. Subliem gedaan.

Los van de sfeer en de audiovisuele kwaliteiten van deze film zijn er natuurlijk nog de acteurs. En die zijn voortreffelijk. Zowel Swinton als Miller spelen de pannen van het dak. Swinton geeft de weifelende moeder Eva grandioos gestalte. Ze probeert het wel en heeft de beste bedoelingen, maar stiekem heeft ze dat kind nooit gewild. Blijkt dat kind ook nog eens psychopatische trekjes te hebben... Zelden zo'n creep als Kevin gezien, om koude rillingen van te krijgen.

De film valt gelukkig niet in de valkuil van de sensatie. Er wordt erg veel gesuggereerd, vanzelfsprekend want dit is het relaas van Eva, geen perfecte weergave van de feiten. Zo weten we als kijker niet of Kevin iets met de verdwijning van de hamster te maken heeft en of z'n zus door zijn schuld haar oog kwijt is. Maar zelfs het bloedbad op school (het enige echte 'feit') wordt subtiel maar zeer efficiënt weergegeven. Wanneer echter de doorboorde lichamen van Franklin en Celie in beeld komen is de impact des te groter. Moest toch even slikken... De finale afrekening met z'n moeder.

Slotsom: sterke en beklijvende film. Leunt dicht bij een 4.5 aan en wie weet bij een herziening. Alleen heb ik nu even geen zin in een herziening.

We Need to Talk about Kevin komt moeiteloos in mijn top vijf van beste films uit 2011. Is het niet alleen omdat de uiterst precaire onderwerpkeuze (massamoorden op middelbare scholen) tactisch wordt besproken door het vanuit het gezichtspunt van ''de moeder'' te nemen, dan is het wel omdat Tilda Swinton één van haar meest gelaagde rollen tot nog toe neerzet. De film heeft een uitmuntende balans gevonden tussen ''luchtigheid'' (het klinkt wrang maar er valt best nog wel te lachen) en de inktzwarte tragedie die zich op het scherm voltrekt. Maar het meest geniale is dat de film nooit pasklare en bevredigende antwoorden geeft om de zinloosheid van de moorden te vergoelijken; het blijft voor zowel zijn moeder als de kijker gissen naar waarom Kevin zo ver heeft kunnen gaan.

Had niet veel gescheeld of ik was er bij deze film halverwege uitgelopen. Deze film deed mij niks dan alleen maar ergernis opwekken. Wat moet je nu met zo'n etter als Kevin, met zo'n naïeveling als zijn moeder en een slapjanus als zijn vader. Daar kan natuurlijk nooit iets goeds uit voortkomen. Ik slaagde er dus niet in om ook maar enig respect te krijgen voor de beweegredenen van de ouders om zoonlief maar de hand boven het hoofd te houden en de schuld maar bij hunzelf te leggen. Als je zoon zulk soort misstappen begaat, dan geef je hem toch een flink pak op zijn sodemieter of je schopt hem het huis uit, maar dan ga je hem toch geen pijl en boog kado geven.
Nu moet ik eerlijkheidshalve er wel bij zeggen dat Britse sociale drama's mij over het algemeen weinig doen - er zijn uitzonderingen uiteraard - omdat die films doorgaans zo oerlelijk ogen. Het is drama, het speelt zich af in de onderkant van de Britse samenleving, dus mooie visuals zijn uit den boze, lijken die Britten te willen zeggen. Wat een verschil bij voorbeeld met het Japanse drama "Confessions" die ik vanmorgen bekeken heb en waarin ook een moorddadige puber centraal staat. In tegenstelling tot "We Need to talk..." kon die film ogen op een schitterende fotografie, waaronder prachtige slow-motions en een einde om je vingers bij af te likken. Tja, bij cinema gaat het bij mij niet alleen om het verhaal maar ook om het audiovisuele en dat laatste was bij deze film ver te zoeken.

2,0*

Dit lijkt wel een vervolg op Rosemary's Baby.

We need to talk about Kevin is een verontrustend portret over een probleemkind en diens verstoorde relatie met zijn moeder. De film vertoont parallellen met de iconische "evil children" zoals we die kennen van pakweg The Omen en The Exorcist, maar de teneur is hier voornamelijk psychologisch van aard. Misschien was de betrachting van de regisseuse om het nurture vs. nature debat weer te doen oplaaien, of met andere woorden: is Kevin intrinsiek slecht of heeft zijn omgeving hem zo gemaakt? Ramsay lijkt voor het eerste te kiezen, want ondanks enkele uitschuivers doet Tilda Swinton haar uiterste best om zich van haar ouderlijke taak te kwijten. Dat het haar soms te veel wordt is niet meer dan menselijk en zou in principe op begrip van haar omgeving moeten kunnen rekenen, maar haar echtgenoot loopt met oogkleppen op en het duurt niet lang voor dat kleine rotventje tweedracht zaait tussen zijn ouders.

De ingetogen en subtiele cinematografie staat volledig in dienst van de personages, in die zin dat door de vele stiltes en een kalme camera de personages en hun onderlinge verhoudingen mooi uit de verf komen. Toch wordt het karakter van Kevin volgens mij te eenzijdig benaderd. Ik vraag me af of iets meer nuance niet op zijn plaats was, zeker gezien hij naar het einde toe helemaal ontspoort en het oorzakelijk verband met zijn daden nogal overdreven lijkt. Maar het geheel wordt, mede door ijzersterke vertolkingen, treffend in beeld gebracht waardoor de film toch tot nadenken stemt. Alleen zou ik deze film jonge ouders met twijfels over hun eerste boreling ten stelligste afraden.

Behoorlijk anders dan verwacht, maar heel sterk.

Ik had vooraf een kort fragment gezien (de scene na het ongeluk van het zusje aan tafel met Kevin, de vader en de moeder) en dat (met de korte inhoud) bepaalde mijn beeld van de film. Ik had een ingetogen drama verwacht, waar een moeder worstelde met de daad van haar zoon. Met veel ongemakkelijke stiltes en beelden uit een gezin waar moeder betekenis achter gaat zoeken.

Dat klopt niet, in ieder geval niet helemaal. De film is om te beginnen niet ingetogen, zelfs een beetje (op een fraaie manier) aangezet qua stijl (de klodders jam bijvoorbeeld en de openingsscene niet te vergeten) en is ook bepaald niet alleen een drama. Maar ook een thriller met horrortrekjes. Waarbij er soms zelfs wat geleend wordt uit bekende evil-kid-thrillers. In de verte wat een film als Joshua al een beetje probeerde, maar niet voor elkaar kreeg. Want hoewel er driftig gespeeld wordt met genre-elementen (Kevins blikken!) is de dramatische benadering interessant en intelligent.

We Need To Talk About Kevin is een gedachtenstroom van de moeder van Kevin die na de daad van Kevin psychisch aan de grond zit. Een verzameling subjectieve herinneringen, waarin ze alles voorbij laat trekken wat voor haar een aanwijzing had kunnen zijn van zijn latere daad. En waarbij ze onderzoekt waarom ze nooit moedergevoelens ontwikkelde, is Kevin een kwaadaardige jongen waar je niet van kan houden of is zij de oorzaak van Kevins ontsporende gedrag? Had ze niet gewoon moeite met Kevin omdat ze door hem haar stadse, avontuurlijke leven opgaf en in een saaie suburb terecht kwam? De rol van de vader die niet ziet wat zij wel denkt te zien. En de rol van Kevin waarbij hij suggereert het te hebben gedaan omdat hij alles wat ons leven bij elkaar houdt doorziet, het wordt hier maar heel kort aangestipt, maar dat thema is al bijna een hele eigen uitwerking waard.

Aan het einde zit de suggestie dat het allemaal misschien wat onbegrijpelijker is dan de moeder voor zichzelf denkt te hebben uitgemaakt. Kevin mist zijn blik, zijn zelfvertrouwen en zijn zekerheid over zijn daad. Voor mijn gevoel zie je daar de echte Kevin, niet degene uit het subjectieve beeld van de moeder.

Ik moest me even aanpassen omdat de film anders was dan waar ik op rekende (en heel anders ook dan de vorige twee films van Ramsay), maar daarna vond ik het een zeer fascinerende film.

Dikke pluim ook aan de cast, Reilly en Swinton had ik al redelijk hoog zitten, na deze film en After School geldt dat ook voor Miller.

4.0*

Visueel is deze film een plaatje. En de stijl deed mij zelfs aan Malick denken, met wapperende vitrages en ouders en kinderen op fraaie wijze gefilmd. Ook werd beeldtaal gebruikt en werden voorwerpen en situaties af en toe symbolisch aangewend, daar hou ik wel van.
De acteerprestaties zijn fenomenaal, zeer geloofwaardig. Een topfilm.

Ik ga deze film echter niet nogmaals voor mijn plezier bekijken en wel omdat ik mij dood erger aan de moeder.

Well, you won....., zegt moeder bij de 18e hole. Daar is eigenlijk de hele film mee gezegd.
Mij was de uitkomst van het (macht)spel tussen moeder en kind vanaf het begin al duidelijk, het kan gewoon niet missen.

Over de inhoud:
Een uiterst intelligent kind wat de moeder tegen de vader uitspeelt, het komt vaker voor. Tijdens de zwangerschap, is de moeder al depressief, kan niet tegen kleine kinderen en dikke buikjes en sloft als een oude vrouw, gekleed in een jute zak, door het leven. Laat staan als het kind eenmaal geboren is. Net alsof een kind niet aanvoelt dat het te veel is (ik oordeel hier niet over alle huilbaby's, alleen over deze voor mij overduidelijke situatie). Onwaarschijnlijk dat de vader dit niet opmerkte. Of ze was (zoals ik denk) altijd al zo. En/of hij was snel tevreden met haar bedprestaties, wie weet. Hij heeft en houdt wel een beetje een bord voor zijn kop gedurende zijn leven in de film.

Zij had wat mij betreft al eerder in haar leven of in ieder geval voor of tijdens de zwangerschap met zichzelf naar de dokter gekund, in plaats van achteraf met haar kind te gaan en te vragen of het kind iets mankeert. Nou nee, helemaal niets dus. Bij de vader gedraagt het kind zich slim en bij de moeder houdt het zich dom en is manipulatief. Hij speelt spelletjes met haar waar zij zich vervolgens, geheel en al voorspelbaar, gemakkelijk en steeds weer opnieuw emotioneel in gaat verliezen. Het leven met zijn moeder is oersaai voor het slimme kind. Ik werd plaatsvervangend doodmoe bij de aanblik van de moeder. Het had vanaf die leeftijd nog zo mooi kunnen gaan.

Als voorbeeld-ige moeder gedraag je je bv als volgt::
Nadat het kind alle muren heeft beklad trap je uitbundig en emotioneel buiten zinnen op het verfkwastje van je kind en ga je daarna uitgeput met een wijntje op de bank liggen, fraai staaltje van opvoeden.
En ook vraag je in de auto op onderdanige toon: "Kindje, vind je het goed dat ik even langs de winkel ga voordat we naar huis rijden? (Nee? Ok dan offer ik mij wel weer op vanuit mijn enorme schuldgevoel over die kras op je arm, van toen ik buiten zinnen raakte over jouw broekpoeperij. Kijk, ik heb weer eens resoluut besloten in jouw voordeel:) We rijden meteen door naar huis" OMG! (need I say more?)

Conclusie: moeder heeft een constant apatische en depressieve uitstraling, geeft haar kind altijd en overal gelijk, stelt zich altijd en overal onderdanig op en is daardoor een gemakkelijk slachtoffer van machtspelletjes. Ook bedondert ze haar man (zwangerschap verzwijgen en gedrag van kind verzwijgen), bedondert haar moeder (liegt aan de telefoon), bedondert zichzelf (vindt zichzelf het allerzieligst en uit zich nergens over), bedondert haar kind (ze is inconsequent, meestal afstotend) en laat alles stilzwijgend en toekijkend in het honderd lopen en vindt vervolgens alles vreemd. Ze kijkt na elk wissewasje 10 seconden met een glazige blik in de ogen naar de situatie en doet.................. helemaal niets (behalve nog wat meer zielig kijken, en een wijntje pakken).

Vader is stekeblind voor alle situaties binnen zijn eigen gezin en geeft zijn zoon het ene mooie wapen na het andere (????)

Vader besluit uiteindelijk te vertrekken (na een negatieve uiting over de zoon door moeder), het (reeds volkomen verpeste) kind trekt de schuld van de scheiding in z'n geheel naar zich toe en wordt daar niet in gecorrigeerd (waarom niet? dat is wederom uitermate liefdeloos van de ouders), kind treft moeder nogmaals (uit levenslange nooit gecorrigeerde gewoonte) en dan op z'n ergst hoe je 't maar kan bedenken.

Brrr, wat een horrorscenario.

Volledig mee eens.

Fikse tegenvaller.

Brits? Leek meer op gladjes Amerikaans!

Film oogt aantrekkelijk, maar dan... Het verhaal is stof voor stevig onderhuids drama. De uitwerking behoorlijk oppervlakkig. Dat geldt ook voor het acteerwerk, is degeljk maar mist zo en dan toch een portie overtuiging.

Nu kan een goede soundtrack één en ander verbeteren of verbloemen... Helaas. Vind de muziek niet al te subtiel en overmatig populair gekozen. Deed afbreuk aan het moment en haalt de film, doordat het veelvuldig voorkwam, nog eens extra onderuit. 5/10*

Imposant drama met een gruwelijk onderwerp. Swinton is fantastisch in de complexe hoofdrol; zij draagt vrijwel de hele film. Reilly vond ik enigzins miscast. Zijn personage heeft ook vrij weinig te doen. Het eerste kwartier doet een nogal pretentieuze arthouse-film vermoeden, te danken aan een nogal vervreemdende montage-structuur, maar al snel weet de film te intrigeren en op subtiele manier onder de huid te kruipen. Langzaam maar zeker stevent alles af op een ijzingwekkende uitkomst. De scenes met Kevin als peuter zijn niet optimaal geslaagd- probeer maar eens zo'n jong kind te vinden dat echt overtuigend verontustend kan zijn- maar Ezra Miller als Kevin in zijn tienerjaren is onvergetelijk.

We need to talk about Kevin leek me in het begin een zeer negatieve film. Tilda Swinton doet het prachtig, maar speelt hier niet bepaald de meest vrolijke rol. En het draait allemaal rond haar. Ik volg sommigen hier hoe de film in het begin nogal pretendeert een arthouse-film te worden. Gaandeweg wordt het echter fascinerend. En dat in kleine dingen. De reactie van enkele mensen als ze Eva tegenkomen zorgt meerdere keren voor een 'wow'moment. En als er iets gebeurde kijk je mee naar de reactie van Kevin en ook al weet je dat hij het gedaan heeft, het blijft gissen want je merkt het niet en nergens laten ze dat ook effectief zien. Geweldig gedaan met dank aan de regie. Naar het einde toe krijg je te zien wat je ergens wel weet natuurlijk, maar toch is het zo gebracht dat het boeiend blijft.

Los van de film opent dit een hoofdstuk over de essentiele vraag van Eva: WAAROM? Zit het in de genen, is het de vrije opvoeding van Kevin, zijn het de quasi geweldadige spelletjes als kind, is het de labiliteit van de moeder, is het gewoon toeval? Moest het antwoord zo duidelijk zijn had er bij elk kind een standaard handleiding meegegeven geweest voor de opvoedende ouders. Een antwoord dat in het midden blijft.

Wat ook niet mag vergeten worden is de reactie van de omgeving op Eva vanwege de handelingen door Kevin. Zeer confronterend...

Prachtige harde gevoelige film met uitstekende rollen van John C. Reilly en Tilda Swinton maar de rollen van hun verbleken met de twee acteurs (Jasper Newell- Kevin, 6-8 Years en Ezra Miller - Kevin, Teenager ) die de jonge en iets oudere Kevin spelen , zulke kinderen zouden al vroeg in een inrichting moeten worden geplaatst ze zijn een echt gevaar en manipuleren er op los.

Sterke film, maar met minpunten.

Hadden deze er niet ingezeten zelfs een enorm goeie film zelfs denk ik. Zo vind ik dat Swinton als moeder soms we zo makkelijk toegeven dat ik het eigenlijk meer een scripttool vond dan dat we echt deel uitmaken van een opvoeding. Beste voorbeeld vond ik dat gedoe met z'n litteken. Moeder blijkbaar als de dood dat Kevin naderhand toch de waarheid gaat vertellen, maar ik kan me niet voorstellen dat een vader eerder zo'n ventje geloofd dan de moeder, als Kevin in eerste instantie een ander scenario heeft verteld aan z'n pa.

Verder is het wel een goed uitgewerkte film. Hier en daar had wat subtiliteit niet misstaan, maar zo'n horrorscenario als deze, en zeker de machteloosheid van de moeder, komt erg goed door. Audiovisueel is het ook een heerlijk grimmige film wat dat betreft.

Bijzonder sterke rollen ook, zeker van de jonge Kevin was ik onder de indruk. Zeker als hij weer een van die befaamde blikken op zet en er flink op los manipuleert. Op latere leeftijd is hij pas echt angstaanjagend, zeker die oogopslag de hele tijd. Een paar geweldige scenes ook door de film heen, die scene tussen Kevin en z'n ma in het restaurant vond ik een hoogtepuntje.

Een film die met wat meer subtiliteit en minder effectbejag zo een vol punt hoger had kunnen scoren. Nu blijf ik steken op een dikke 3.5*, eigenlijk te weinig.

Mommy was happy before Kevin came along

Bijzonder pakkende maar ook een troosteloze, onheilspellende en deprimerende film. Zelden werd ik zo diep meegezogen in de psychoses van een killer. Daar blijf je nog even bij nadenken. Het hele verhaal wordt vanuit de moederpositie bekeken, die machteloos ziet dat haar zoon geen kind als anderen is en een kwaadaardige inborst heeft. De machteloosheid van de ouders wordt versterkt door hun geloof dat hun eigen vlees en bloed net niet in staat is tot het ergste. Ze leven verder en voelen aan dat iets niet klopt met Kevin maar het is in de eerste plaats hun zoon. Stilaan gaat ze haar leven herbekijken en hoopt ze wellicht dat ze haar man nooit had ontmoet. Na de "gebeurtenis" wordt ze sociaal buitengesloten en gediaboliseerd. Tilda Swinton in een erg sterke psychologische rol van een vrouw die alles verliest door haar eigen kind.

Kevin zelf ga je vlug haten. Geen greintje respect voor niks of niemand en voortdurend gedreven door zijn kwaadaardige instincten. Sterke regie, met overaanwezige bloedrode kleuren, van tomaten tot aardbeienconfituur tot rode verf. De kleur van bloed overheerst alles in een symboliek die vaak aan Jezus aan het Kruis herinnert (beginscène) en zo de slachtofferrol van de moeder benadrukt. Geen praatfilm maar met een intense en drukkende sfeer. Met stip een aanrader en eigenlijk een 16+ film vind ik ook.

Nee, dit viel niet mee. Vond de trailer erg intrigerend, en datzelfde gevoel had ik nog steeds na zo'n 20 minuten. Prima camerawerk, knappe montage met verschillende tijdslijnen, slimme scenes die spanning, functie en esthethiek combineren, ja, het beloofde heel wat te worden. Vanaf het moment dat je er als kijker achterkomt dat er een schooldrama heeft plaatsgevonden zakt We need to talk about Kevin echter compleet in. En wordt op een gegeven moment zelfs vervelend. Veel te lang blijft de film hangen in de fase waarin een (klein) kind zijn moeder het bloed onder de nagels vandaan haalt. Scene op scene krijgen we eigenlijk hetzelfde te zien; kind pest moeder, moeder loopt als een zombie rond, moeder wordt door haar omgeving lastig gevallen met pesterijen, kind pest moeder enzovoorts. Er is geen moment dat Kevin niet inslecht overkomt en subtiliteit ontbreekt ten enenmale (bijvoorbeeld de scene dat de puberende Kevin zijn ouders afluistert en vanaf een balkon zegt "i'am the context", of wanneer de moeder die twee Jehova's afscheept met de opmerking dat ze "straight to hell" gaat. Sja.) Het argument dat we een eenzijdig beeld van Kevin krijgen doordat alles vanuit het perspectief van de moeder wordt verteld overtuigt niet. Immers, wie zegt dat de moeder niet erg aan zichzelf twijfelt en daarom zich juist dingen voor de geest haalt waarin haar eigen handelen ongelukkig was? Nergens geeft de film er blijk van dat Kevin niet de psychopaat is die we via de moeder te zien krijgen, en als er voor de cavia-moord en de verminking van het zusje al onvoldoende bewijs is, voor het schooldrama geldt dat toch niet. De laatste scenes wint We need to talk about Kevin weer iets aan kracht terug, maar het blijft allemaal te onuitgewerkt om echt van een ommekeer te kunnen spreken. Vond verder de soundtrack uitermate onbenullig, met van die semi-passende nummers qua tekst terwijl het muzikaal totaal niet past in het filmmoment. Storend. Al met al een forse tegenvaller, waarin het drama teveel over-the-top is en daardoor juist ten onder gaat.

Zeer intrigerende film, alleen jammer dat ik door de plotomschrijving op IMDB al wist waar de film over gaat. Ze hadden het beter net zoals hier op MovieMeter kunnen doen, zodat degenen die niet bekend met het boek zijn nog in het duister gelaten worden over de te komen gebeurtenissen.
Al moet ik zeggen dat ik het niet zag aankomen dat zowel vader als dochter door Kevin werden vermoord.

Verder zeer sterk geacteerd, met name de jonge en oudere Kevin die zetten echt psycho's neer.
Ook mooi om te zien hoe de film flashbacks laat zien met het contrast waarin de moeder nu leeft.

Hier en daar soms iets te langdradig helaas.

3,5 Sterren.

Ontzettend sterke film dit.

In het begin is het allemaal wat rommelig en onduidelijk, maar nooit op een vervelende manier. De bijbehorende cinematografie sluit goed aan bij de toestand waarin Eva zich verkeerd. Ook de muziek is perfect gekozen. Op audiovisueel gebied blijft de film sowieso de gehele speelduur erg sterk.

Natuurlijk moet ook even worden stilgestaan bij het sublieme acteerwerk van velen en dan met name de jonge Kevin en Eva. Maar eigenlijk worden alle rollen wel uitstekend en puur gespeeld.

Wat ook een pluim verdient is de manier waarop met tijd gespeeld wordt. Zoals eerder gezegd oogt het op het eerste gezicht verwarrend, maar komen bepaalde dingen zo goed samen dat het dat eigenlijk niet is. Ook de toesleep naar de uiteindelijke climax van het schooldrama wordt subliem ingevuld.

Verder zat ik een beetje te lezen op deze pagina en moet ik zeggen dat ik het wel met Reinbo eens ben. Ook ik had tijdens (en na) de film wel sterk het gevoel dat het kereltje allang een keer bij een kinderpsychiater had moeten zitten. Of op zijn minst bij een andere hulpverlenende instantie. Je hoeft volgens mij geen opvoedkundige of gedragsdeskundige te zijn om op te merken dat het gedrag van dit kind niet klopte. Ik zal het verder niet al te veel als minpunt meewegen, daar waar je nooit kan begrijpen en bepalen hoe andere mensen met zo'n situatie omgaan.

Ik kom uiteindelijk op 4,5* uit. Voor mij één van de beste films van 2011. Zo niet de beste.

PS, wat had die openingsscene nou eigenlijk te betekenen? Die drukte tijdens het tomatengevecht? En ook in de rest van de film zie je nog wat dingen terug die relateren aan tomaten. Was dit gewoon puur om je op het verkeerde been te zetten voor wat betreft de daad van Kevin? Of was het een droombeeld? Ik zat zelf gedurende de film te bedenken dat Kevin iets ergs gedaan zou hebben, op vakantie tijdens een bezoek aan dat tomatengevecht ofzo.

Deze film laat duidelijk zien dat er een grote fout is gemaakt door de dokter toen kevin op controle kwam als klein kindje.

De moeder voelde duidelijk aan dat er iets niet goed was, alleen had ze beter verder onderzoek moeten laten doen.

De vader had een enorme grote plaat voor zijn hoofd en zag niks.

De film had een heftig en ik vond wel realistisch, en met sterk acteerwerk door heel de cast.

4 sterren

Sterke, maar pijnlijke prent, waarna het woord *sterilisatie* toch even opdoemt in je gedachten. We Need To Talk About Kevin mag dan wel erg subjectieve cinema zijn, het gebrek aan subtiliteit zat me toch een beetje in de weg. Ook jammer dat de film al vrij snel terugvalt op een klassiekere vertelstructuur en het visueel soms wat saai wordt.

Anders had hier zeker een meesterwerk ingezeten, want de thematiek is erg interessant en ook stilistisch laat Lynne Ramsay bij momenten knappe dingen zien. Reken daarbij de geweldige acteerprestaties en ik kom uit op 3,5*. Dik zelfs, want deze prent blijft toch wel rondsluimeren in m'n hoofd. En hoe kan het trouwens dat Swinton nog niet eens voor een Oscar genominéérd is?

Binnenkort Morvern Callar nog eens herbekijken (herinner ik me eigenlijk niks meer van) en op zoek naar Ratcatcher. Want dat Ramsay een talent is, staat voor mij buiten kijf.

Magistraal manipulatief.

Door middel van vele flashbacks krijgt de kijker een intiem inkijkje in een gezin waarbij niet iedereen even zuiver functioneert. Met name de onmacht van de labiele moeder Swinton wordt op zeer sterke wijze door de actrice neergezet. Sowieso is de gehele cast bijzonder goed, met de twee duivelse Kevins voorop. Waar dit soort onderwerpen in bijvoorbeeld The Good Son en Orphan of The Omen op Hollywoodiaanse wijze worden aangepakt, beleeft de verhaalvertelling hier een meer dramatischer en daardoor ingrijpender invalshoek.

Het einde zit er vanaf mijlenver aan te komen, maar de spanning zit hem dan ook met name in de aparte opbouw en de subtiliteit van de gruwelijke gezichtsuitdrukkingen van mams en de magistrale manipulatieve spelletjes van zoonlief. Vaak vergezeld van een onuitstaanbare blik. Dit valt en staat met de acteurs die, nogmaals, meer dan goed zijn. Een naar, maar aangrijpend realistisch aanvoelend werk dat een vies smaakje in de mond achterlaat.

Geweldig.

Een ijzersterk en aangrijpend drama die je op om de oren slaat met stijlvol geschoten maar verbijsterende scènes en acteerwerk van de bovenste plank.

De manier waarop het verhaal vertelt wordt is niet nieuw maar is ook niet de kern van deze film, want dat is de 'relatie' tussen Kevin en Eva die op trieste wijze een hoogtepunt bereikt. Op slimme wijze wordt eerst een deel van het komende eind getoond waarna de aanleiding met veel onderhuidse spanning uit de doeken wordt gedaan. Naast een fantastische rol van Swinton zijn het de drie acteurs die op sterke wijze Kevin tot zo'n beangstigend en duivels personage maken. John C. Reilly vond ik niet echt op z'n plaats in deze film en had daarnaast ook maar weinig toe te voegen. Visueel gezien ook zeer verzorgd met mooie rustige en kleurrijke shots die het allemaal net niet te kil maken dat het afstandelijk wordt. Hierdoor blijft het op een bepaalde manier geloofwaardig en wist het mij te raken.

Voor mij één van de beste films van de laatste tijd en daarom ook een dikke aanrader!

4*

Ik dacht dat ik naar een tranentrekkend drama ging kijken, en toen was het ineens een (voor mijn doen) behoorlijk spannende film.

De eerste helft is cinematografisch erg sterk, mooi gefilmd, mooie beelden, de sfeer en de spanning werken goed, je bent ook nog geinteresseerd en geboeid door het verhaal.

Maar in de tweede helft, en dan vooral het laatste deel, wordt het allemaal wat te traag, en verslapt, bij mij in ieder geval, de aandacht. Je weet allang dat Kevin iets vreselijks gedaan heeft, dat hij ervoor in de gevangenis komt, en als de film dan eenmaal afgelopen is voelt het toch een beetje leeg en nutteloos aan.

Wat wil de film vertellen? Het komt niet duidelijk genoeg uit de verf. Als het een aangeboren/aangeleerd vraagstuk was, zoals de beschrijving van de film hierboven aangeeft, dan is dat voor mij niet geslaagd. Voor mij was er in ieder geval nooit enkele twijfel; Kevin was altijd al een onhandelbaar jong (ten opzichte van zijn moeder).

En waarom, nu ik erover nadenk, die haat tegenover Eva die je aan het begin van de film ziet (als ze geslagen wordt)? Ik vind dat een matig en niet erg geloofwaardig uitgewerkt element.

De eerste helft van de film wil ik bijna 4,5* geven, de tweede helft is helaas een stuk minder, het gaat te lang duren, en het overall gevoel wat ik erbij heb is toch een beetje leeg.

Dus ik kom uit op 3,5* denk ik.

Verslag van een regelrechte nachtmerrie met een prachtige rol van Tilda Swinton. Jammer alleen dat het karakter van Kevin niet wat dieper uitgewerkt wordt, waardoor je als toeschouwer blijft zitten met de vraag waarom.

Dit was nog eens een goeie film. Een beetje een vreemde vertelstijl met de vele flashbacks, maar het zorgt er wel voor de dat film boeiend blijft tot het einde.
Uitstekend geacteerd door de volledige cast. Ook zijn de jonge en oudere Kevin goed gekozen qua uiterlijk. Het lijkt echt de oudere Kevin.
De muziekstijl is ook opmerkelijk met de vaak vrolijk klinkende liedjes.
Het einde was wel verrassend, vooral wat er dan nog met de rest van het gezin is gebeurt.
Wat een moeder lijden kan, wordt hier echt tot het uiterste gedreven.
Een meeslepende film.

Eindelijk gezien, maar... vond het maar een rare film..

Enkele losstaande scenes zijn juweeltjes, maar de film geeft me een beetje hetzelfde gevoel als Elephant..: What de hell gebeurt er allemaal en wat heeft het allemaal te maken met die 'verschrikkelijke daad' ?

Ik bedoel dat jong had een soort evil inborst of zo? en er was niks aan te doen en uiteindelijk gaan zulke kinderen scholieren uitmoorden? Vond het maar een wazig verhaal.

Prima drama die vooral weet te boeien door het uitstekende acteerwerk van Ezra Miller als de gestoorde Kevin en vooral Tilda Swinton als de moeder van Kevin. Ook de jongere uitvoeringen van Kevin deden het meer dan prima. Het sobere verhaal begint misschien iets verwarrend maar al snel heb je al door dat deze film zeer tragisch zal eindigen. Gezien het continue gestoorde gedrag van Kevin en zijn hobby pijl en boog schieten was dat ook wel te verwachten. Ook het einde met de "waarom" vraag lag in de lijn der verwachtingen van het verhaal alleen het antwoord daarop was onbevredigend.

Uitstekende film. Sterk acteerwerk.

De film geeft geen simpele antwoorden. Ezra spoort niet is een wat al te makkelijke conclusie.

Zoals de titel al aangeeft, is praten iets wat ze iig niet doen, of veels te laat. Het lijkt er meer op dat iedereen in zijn eigen wereldje leeft.

De vader is de blije archetypische Amerikaanse vader, die doet zo lang mogelijk alsof zijn neus bloed, en acteert de all American dad en is zelden zich zelf, en meestal weg naar zijn dikbetaalde baan.

De moeder is depressief en enorm egocentrisch, vindt zichzelf zelfs het slachtoffer van dit kind. Ze krijgt voortdurend signalen van Ezra en anderen dat ze niet spoort, maar blijft hardnekkig weigeren er iets mee te doen.

Ezra is hyperintelligent, en doorziet zijn het onechte gedrag van zijn ouders, en manipuleert ze. Hij laat zijn pa in de waan dat alles oké is (hij is er toch bijna nooit), en zijn moeder tergt hij voortdurend. Waarom, omdat hij gestoord is, of omdat hij echte aandacht van echte mensen wil, ipv een dagelijkse soap.

De dokter zegt halverwege dat er niks mis is met Kevin, dus dan moeten we concluderen dat het toch op zijn minst gecompliceerder ligt.

We volgen voornamelijk de moeder, Kevin zien we alleen in confrontaties met haar. Ze krijgt genoeg kansen om de zaken eens anders aan te pakken, die mogelijkheid biedt Kevin wel. Alleen ze doet het niet. Dus zullen we het nooit precies weten.

De film is zo een parabel van de het huidige Amerikaanse (dysfunctionele) gezin.

De film bevat ook veel kleine details de herziening de moeite waard maken. Bv de kantoormedewerker die wel op het Kerstfeestje komt, maar in zijn eentje uit zijn dak gaat met z'n Ipod. Grappig

Ik denk dat een film als deze niet in Hollywood gemaakt had kunnen worden. Daar zou het waarschijnlijk één kant opschieten naar horror of comedy bij zo'n thema.