We Need to Talk about Kevin (2011)

Aangeboren of aangeleerd?

Een interessant psychologisch vraagstuk is het nature of nurture gegeven wat ook de opzet van deze film is. Het draait hierbij niet om de daad waar de film naartoe werkt, maar om het hele proces er omheen. De film focust zich hierbij voornamelijk op de relatie tussen moeder en zoon. Dit levert interessante ontwikkelingen op die kracht bijgezet wordt door de fenomenale acteer prestaties van zowel moeder als zoon. De film toont goed aan dat de buitenwereld de schuld bij haar legt zonder naar het kind zelf te kijken. De vraag die hier namelijk gesteld kan worden is in hoeverre de opvoeding ervoor kan zorgen dat een kind ontspoort en tot zo'n gruweldaad over kan gaan.

In mijn optiek is het overduidelijk en valt het enkel en alleen bij het kind zelf te zoeken , maar hoewel dit voor mij al snel bepaald was bleef ik toch nieuwsgierig naar de verschillende verhoudingen die het kind met beide ouders en later ook zijn zusje had. Als kritiek zou men aan kunnen dragen dat er te weinig aandacht aan de gruweldaad zelf besteed wordt maar hier ligt dan ook de focus niet op. Daarbij zetten de makers de verbeeldingskracht van de kijker hiervoor in, dat wat mij betreft een van de beste wapens is die je als filmmaker in kan zetten. We kunnen zelf wel raden en invullen wat er gebeurt is, in mijn ogen in de context van deze film is dat alleen maar een pluspunt te noemen.

Wat ik zelf misschien wel jammer vindt is dat de motieven van Kevin zelf niet duidelijk aan de orde komen. Als er in de slotscené aan Kevin gevraagd wordt waarom hij de daad begaan heeft volgt er dan ook geen helder antwoord. ergens vond ik het jammer dat dit niet duidelijk naar voren komt maar anderzijds had het ook afbreuk kunnen doen aan het personage zelf: niemand kan namelijk weten wat er precies in zijn hoofd omgegaan is.

We need to talk about Kevin is een prachtig uiteengezet drama die mij wist te grijpen, fascineren en meeleven met de moeder van Kevin. Een absolute aanrader voor diegene die van het zwaardere werk houden.

4,0*

Was hier erg benieuwd naar en zie....één van de sterkste films van de afgelopen jaren.

Damn wat is dat jochie dat de jonge Kevin speelt akelig overtuigend....zo vals....zo berekend.

En wat een uitermate gevalletje psychologische oorlogsvoering met ma Tilda Swinton.

En een heerlijke afwezigheid van humor, waardoor alleen het cynisme overblijft.

Film switcht een beetje heen en weer tussen verschillende tijdsperiodes, waardoor de puzzel pas aan het eind helemaal in elkaar past.

Misschien is iedereen de laatste jaren wat te veel gepamperd met altijd wel wat tongue-in-cheek, een verlossing aan het eind of wat luchtiger gedoe in de film ingebakken en kan het grote publiek misschien wat rauw op het dak vallen.

Echt waar Kevin is erger en enger dan wel 10 Hannibal Lecters en ik vermoed dat er meer Kevin's dan Lector's rondlopen.

Meesterwerkje!

Creepy. Disturbing.

Wat een vreemd gezin. Het huwelijk (Als je dat nog zo kunt noemen) is bizar. De warmte ontbreekt, was totaal geen samenhorigheidsgevoel. Het duurde daardoor ook lang voordat ik de koele, afstandelijke moeder kon 'accepteren'.

Het hele nature versus nurture gebeuren vind ik verschrikkelijk interessant. Welke rol spelen genen en de omgeving in de ontwikkeling van kinderen? Kevin was een beangstigend kind, zelfs als peuter al. Je zou maar zo'n kind hebben, ik kreeg er de kriebels van. Geweldig gespeeld, zowel door het jongere acteurtje als door de puber.

Vader vond ik maar een zwamzak. Kon geen enkele sympathie voor hem opwekken, al dolde hij hier en daar wel even met zijn kids, ik vond hem niks.

Kevin is een manipulatieve sadist. Ik snap dat veel mensen zijn nekje om zouden willen draaien. Ik vond het een griezel, maar toch had ik ergens ook medelijden met hem. Ik probeerde telkens 'verder' te kijken, verder dan zijn gestoorde gedrag. Moeder is geen slechte moeder, maar een goede is ze ook niet. Heeft zij er toch mee te maken, kan haar manier van opvoeden (en haar depressiviteit?) een aanleiding zijn geweest tot het ontwikkelen van ziekelijk gedrag?

Het zet je in ieder geval wel aan tot nadenken. Ik ben onder de indruk. Totaal niet wat ik verwacht had ook, zonde eigenlijk dat ik hem zo lang op de plank heb laten liggen.

Deze film gaat nog een tijdje door mijn hoofd spoken, en de lege, kille blik van Kevin gaat me achtervolgen in mijn dromen.

Ik dacht even leuk een spannende thriller kijken met wat vrienden. Jammer genoeg is deze mij niet bevallen. De film is echt te depressief. Zo probeert de film ook over te komen, maar daar had ik op dat moment even geen zin. Wel erg goed geacteerd en sommige shots waren erg mooi.

2*

Sterke beklemmende film. Ondanks het feit dat het gedrag van 'de delinquent' bij vlagen onrealistisch is, heeft de film eigenlijk wel een zeer realistische thematiek. Ongewenst ouderschap, een haat-haatrelatie tussen ouder en kind, een diepgewortelde cynische kijk op de wereld, in hoeverre draag je als ouder de verantwoordelijke op de daden van je kind...

Bovendien vind ik de anachronie in de film uitstekend toegepast. Het toont perfect de lijdensweg van de moeder zonder al opgezadeld zijn met het dilemma van aansprakelijkheid op de daden van haar zoon.

Heeft me tot en mét het einde zeer goed weten vast te houden.

Zeer sterke film. Het scenario en het acteren zijn van hoog niveau. Iets te veel flashbacks achter elkaar, waardoor je te vaak zit te denken in welke tijd zitten we nu. Dit wordt wel beter na het eerste kwartier. Het psychologische spel tussen moeder en zoon wordt goed uitgewerkt. Je blijft je afvragen hoeveel Kevin nu bewust doet en hoeveel onbewust Toen hij b.v. ziek was, toen was hij ineens lief voor zijn moeder. Dat was de dag daarna alweer voorbij. Deed hij dat nu bewust of onbewust?. Bij een deel van de film blijf ik nog met een vraag zitten. Aan de grootte van het huis te zien hadden ze aardig wat geld. Na de daad van Kevin is alles kennelijk weg, want Eva woont in een klein huis. Bij een heel korte scene waarbij ze de rechtbank verlaat wordt iets gezegd over dat dat haar heel veel geld gaat kosten. Wordt dat ergens in de film nog verklaard. Misschien heb ik dat gemist..

Al met al zeer goede film dus 4 sterren

Tilda Swinton schijnt een goede actrice te zijn maar om de een of andere speelt ze altijd in films die mij niet liggen. We Need to Talk about Kevin is er ook weer zoeen. Swinton doet het niet onaardig maar na pakweg een half uur begon haar personage me enorm te irriteren. Het passieve en de onderdrukte emoties kwamen me de strot uit.

Verder vond ik de vertelstijl rommelig en vervelend. De meerwaarde van de grote hoeveelheid flashbacks zie ik sowieso niet.

Esra Miller deed het dan weer best aardig hoewel hij ook nogal over the top is waardoor hij af en toe wat ongeloofwaardig is. Alleen zijn kleine zusje vond ik realistisch overkomen.

Kort samengevat was dit een wrange en lichtelijk onrealistische film vol met stereotype personages die erg snel gaan vervelen. Alleen het acteerwerk weet deze film nog een beetje overeind te houden.

Matig.

Een redelijk Drama/Thriller film...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Tjonge wat een drama over haar zoon doet moeilijk...

Volgens mij is geen waargebeurd verhaal...

Mooi HD kwaliteit...

Prima achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

Een heftig en indrukwekkend verhaal, maar iets in deze film staat mij toch tegen, misschien de geforceerde en rommelige a-synchrone vertelstructuur. Swinton heeft weer eens een mooie rol, maar de niks aan de hand reacties van Reilly zijn niet altijd even geloofwaardig.

2,5*.

Sterke en duistere thriller, die verdomd weinig hoop biedt. Afgaande op de poster had ik meer groene kleurenfilters verwacht i.p.v. rode, waardoor ik in het begin dacht dat ik naar de verkeerde film zat te kijken.

Ik kan m'n vinger er niet goed op leggen, maar iets aan de rol van Ezra Miller staat me tegen. Hij speelt verdienstelijk een irritante puber, maar de duistere kant in hem komt niet helemaal goed naar boven. Daarin acteert hij wat te oppervlakkig. Sowieso waren de ruzies met hem en zijn moeder te eenzijdig, terwijl de film verder genoeg verbeelding heeft. Ook de composities waren uitstekend en was het visueel vaak een lust voor het oog.

De scènes die ik me nog het meest kan heugen (ik zag hem een kleine maand geleden) zijn die op het bedrijfsfeestje en de scène waarin Kevin vrolijk verder mastrubeert, terwijl moeders hem betrapt.

Het einde greep me niet genoeg aan; enerzijds omdat - hoe schokkend ook - een dergelijk einde te raden viel (sommige beelden werden zelfs al eerder aangegeven), anderzijds omdat de uitvoering wat kaal aanvoelde.

Verder echt een prima film, die duister en kleurrijk tegelijk is. Tilda Swinton steelt de show met een ijzersterke acteerprestatie.

4*

In We need to Talk about Kevin wordt niet of nauwelijks gesproken over Kevin, iets dat misschien best verstandig zou zijn geweest. Want het is nogal een patiënt.

Van jongs af aan lijkt hij zich te hebben toegelegd op het kwellen van zijn moeder, die overigens niet echt heeft zitten wachten op de geboorte van haar eerste kind.

De film lijkt zich af te vragen of de anti-sociale persoonlijkheid van Kevin een kwestie is van nature ofwel nurture. De waarheid zal ergens in het midden liggen en is lastig te bepalen omdat we de film zien door de ogen van moeder Eva. Weinig realistisch is de relatie tussen haar en manlief Franklin, een goedzak eersteklas die nogal doorslaat in het goed zijn als je het mij vraagt.

De vertelstructuur met flashbacks maakt het verhaal mijns inziens wat rommelig. Het acteerwerk van de cast, zeker ook van de jonge Rock Duer is goed. Al met al een redelijk interessante kijkervaring.

Mars4i schreef: Bij een heel korte scene waarbij ze de rechtbank verlaat wordt iets gezegd over dat dat haar heel veel geld gaat kosten. Wordt dat ergens in de film nog verklaard. Misschien heb ik dat gemist..

Je hebt het inderdaad gemist want hun advocaat zei namelijk we moeten nu in hoger beroep gaan en toen zei zij dat het niet hoeft , willen we niet. Toen zei de advocaat als je het niet doet raak je alles kwijt. Je werk, je huis alles. Toen zei zij maakt niet uit ik haat dat huis dus het klopt dat ze later in een veel kleiner huis woonde en ze zag er trouwens veel armoediger uit.

Vond het wel een goeie dat hij een tape had gemaakt voor alle 'kijkers', iets dat past bij de gedrag van geestelijk gestoorden.

Ik zelf zat een beetje met het antwoord wat hij aan zijn moeder gaf toen zei vroeg 'waarom?'

denkt dat zij verbaasd was dat hij niet zei 'door jou' en hij was in shock dat zijn moeder nog steeds ondanks alles achter hem staat. Extreem ongeloofwaardig trouwens, ik had hem allang geloosd!

Een psychologische horror film. Zo zou ik deze film willen beschrijven. De sfeer in de film is heel beangstigend en beklemmend. En je hebt de hele tijd het gevoel dat je niet goed weet waar je naar zit te kijken. Je weet alleen dat er iets heel erg fout is en dat er iets goed mis is met de zoon.

Heel knap van de makers om niet de zoon maar juist de moeder het slachtoffer in deze film te maken. Maar inderdaad ook een film die erg onaangenaam is om naar te kijken. Omdat je je als kijker heel erg ongemakkelijk voelt bij wat je ziet. Echter, hoe meer ik besef waar ik naar gekeken heb, hoe beter ik de film ga vinden. Een film die nog wel even na blijft dreunen.

Een film die me naar de strot greep en ook gewoon op een hele aparte, uiterst realistische wijze is neergezet en wat mij betreft is het zelden voorgekomen dat een film zo intens mogelijk de associaties, kijk op de wereld, van een zware verwijting en schuldgevoel van een moeder heeft neergezet.

We nemen eerst kennis met Eva (ongelofelijk goed en met gevoel neergezet door Swinton). De moeder van Kevin. En ondanks je eigenlijk al weet wat haar zoon op der geweten heeft, werkt de film toch nog langzaamaan en zenuwslopend de kijker naar dat "moment" te brengen, met behulp van flashbacks en het heden, waarin moeder Eva helemaal kapot is van het feit wat Kevin heeft gedaan. De film begint met een vreselijke nachtmerrie die Eva heeft, en vervolgens word ze wakker, haar huis is ondergeklad met verf, en meteen al word de kijker meegezogen in een wereld van wanhoop, schuldgevoel en angst wat met behulp van verschillende kleurenfilters en het focussen op de geestelijke omstandigheden als een mokerslag aankomt. Eva besluit toch wel even naar buiten te gaan, maar de hele buurt en de bewoners van haar dorp keren haar de rug toe en zien haar liever "in de hel branden", waarbij Eva hier onherroepelijk als heks word neergezet. Echt vreselijk. Gewoon ook een typische reactie van een kleinburgerlijke samenleving die meteen al van het aanwijzen is en het schuld toespreken naar... Maar in hoeverre is Eva schuldig aan de daad van Kevin, en waarom word ze zo afgerekend? Dat krijgen we te zien in de flashbacks, die ook zeker niet van de poes zijn.

In de flashbacks krijgen we te maken met Kevin, in de tijd van zijn geboorte tot zijn bijna 16de verjaardag. Wanneer Kevin zo'n beetje was opgegroeid tot peuter wist ik al genoeg: wat een zwaar gestoord en fragiel jongetje was dat zeg! Overduidelijk al op weg om een psychopaat te worden. Het was eigenlijk gewoon bijna eng om te zien hoe een klein jongetje van bijvoorbeeld 4 al hele meedogenloze, agressieve en sadistische trekjes hebt en helemaal vol zit met haat naar zijn moeder, terwijl zijn band met zijn vader en zusje inene weer goed is. Je krijgt er gewoon de rillingen van en je zou het bijna kunnen omschrijven als een kleine monster. Zelden heeft nog zo'n jonge acteur (Kevin in zijn kindertijd dan) me zo weten te raken. Eigenlijk zou je dit geen horror mogen noemen maar dit IS gewoon horror, want kinderen zijn de toekomst, en je weet ook al meteen dat het genadeloos fout zal aflopen. En inderdaad, na een hele lange kwellende aaneenschakeling van de relatie van de opgroeiende Kevin met zijn moeder, haalt Kevin een meest gruwelijke daad uit met voorbedachte rade ook nog allemaal sloten plaatsen bij elke deur die hij tegenkomt. Wat voor de moeder een begin van een eindeloze nachtmerrie word. (waarmee de film ook begint)

Dan kom je bij het volgende, zoals gezegd: Iedereen kotst Eva uit, ze is gekweld door een schuldgevoel en begint alleen maar vragen te stellen of de problemen niet gewoon bij haar lagen en dat ze niet goed genoeg was in de opvoeding. Nou wat mij betreft is dat dus ook grotendeels een aanpraterij van een kleinburgerlijke samenleving waarin ze verkeerd, want in mijn geval heeft Eva gewoon al die jaren goed der best gedaan om Kevin op het rechte pad te houden, alleen was Kevin gewoon een zwaar gestoord kutjochie waar geen land mee te bezuinen was en maar niks aan wou nemen en/of luisteren. Kevin was gewoon een tikkende tijdbom, waarbij de moeder nog wel eens in onmacht Kevin een duw geeft waarbij hij zijn arm kneust enz. Tja, mocht er toch iets zijn waar de moeder zich schuldig aan maakte waren het gewoon daden die ze door wanhoop zonder na te denken deed. Je kan niet altijd maar het lieve moedertje blijven in dit soort gevallen en ik vond Eva nog een vrij oprechte moeder, maar soms ook eigenlijk te oprecht, want zo'n kind zou je eigenlijk moeten laten opnemen ipv dat je hem thuislaat. Dus de schuld zou in principe kunnen zijn dat de moeder vaak erg sub-assertief was. Bij Kevin betreft is het slechts een aangeboren illusie die Kevin heeft gemaakt over zijn moeder, zonder een daadwerkelijke reden. Heel provocerend ook.

Gewoonweg een van de allerbeste psychologische thrillers die ik heb gezien en alles klopt er ook gewoon aan. Zoals gezegd helpen de montages en de kleuren goed mee om de kijker hetzelfde gevoel te geven en daarnaast is de film ook helemaal weer in een independent film modus gemaakt (zoiets als wat Gus van Sant en Todd Solonz doen.) waarbij de sfeer ook behoorlijk wil wisselen. Eigenlijk wel een aanrader voor op school.

4,5*

Betere film dan ik aanvankelijk verwacht had, maar wel eentje met wat minpuntjes. Met name het personage van Kevin is gewoon ietsje over the top. Een kind dat zijn arm breekt en geen krimp geeft? Of wat te denken van die constante blikken die alleen maar 'pure evil!' schreeuwen? (Dat moment waarop Eva haar zoon rukkend in de douche betrapt is ook zo'n moment.) Het is iets teveel van het goede allemaal en met name het middenstuk wil het daarom even inkakken. Pas helemaal op het eind lijkt de jongen een klein beetje menselijkheid terug te winnen, als hij toegeeft dat hij ook niet meer weet waarom hij het gedaan heeft. De symboliek is ook wat lomp - de moeder die rode verf (bloed, natuurlijk!) van haar huis (handen, natuurlijk!) moet wassen - maar storend is dat niet. Desalniettemin boeit We Need To Talk About Kevin genoeg om twee uur lang te blijven kijken, niet in de laatste plaats omdat het visueel af en toe best apart is. De lompe, moraliserende film die ik verwacht had, is het niet geworden, waarvoor hulde.

Indrukwekkend. Wat een verhaal…

Doet mij denken aan Joran van de Sloot. Jongen van gegoede huize. Op het oog niets aan de hand. Alles mee en dan toch van het padje af.

Keigoed acteerwerk van de jongens die Kevin vertolken. Wat een k.. kind denk je als kijker. Echt een kwelgeest. Geen empathie kunnen tonen, koud en kil. Bepaalde scènes worden ook zo in beeld gebracht. Koud en kil. Mijn mening is dat Kevin zo is geboren. Waarschijnlijk iets fout gegaan bij het creëren van Kevin. Een gen te veel of te kort. Slecht persoon. Je hebt goede personen en slechte personen en Kevin is een slecht persoon.

De film wist mij totaal niet te raken. Er hangt wel de hele tijd een onheilspellende sfeer, maar er gebeurt weinig, en wat er wel gebeurt zie je niet. Voor mij totaal niet spannend. De cavia bijvoorbeel die op een gegeven moment expliciet inbeeld komt. Je weet dan natuurlijk wel dat die uiteindelijk dood gaat (meestal is het de hond die dan wordt vermist en na een tijd zoeken dood ergens op het gazon wordt gevonden, hier is het - hoe origineel - een cavia) en deze wordt dan door mams in de afvoervermaler van de gootsteen gevonden. Gelukkig geen tenenkrommende horrorbeelden van een vermalen cavia, maar ook helemaal geen spanningsopbouw.
Naar mijn idee had hier zoveel meer uit gehaald kunnen worden. Kevin (zowel de jonge als de oude versie) heeft namelijk de ideale uitstraling voor een psychopaat die jou de koude rillingen zou kunnen bezorgen, maar helaas komt dat er in de film niet uit.

Kevin past prima in een horrorfilm, wat is het toch een klein monstertje. En zijn ouders eigenlijk ook wel, Tilda Swinton kwam zelfs als slachtoffer erg creepy over. In zekere zin heeft dit ook meer weg van een (psychologische) horror dan van een drama.

Aan het begin van de film gooit de regie het vooral op de (visuele) vorm. Een montage van korte shots, flashbacks, weinig woorden, etc. Er zit niets nieuws in zo'n opzet, maar het kan natuurlijk wel aardig werken. En dat doet het ook, totdat het teveel van het goede wordt. Op den duur had ik het wel gehad met steeds opnieuw diezelfde manier van vertellen, ook omdat het op een herhaling van zetten begon te lijken en er nauwelijks voortgang in leek te zitten. Daarna krabbelde het verhaal gelukkig langzaam verder en liet de regie deze montagevorm iets meer los.

Voor een drama vond ik het niet geloofwaardig genoeg (tenzij het hele gezin compleet gestoord is), de reacties van de gezinsleden op elkaar kwamen behoorlijk onnatuurlijk over. Het verhaal zelf was ook redelijk dun (gemeen kind, pijl en boog, hamster, oog kwijt, en einde). Ook de dialogen ontbraken vrijwel, dit zou als stille film prima gewerkt hebben. Ik ervaar de titel als dat het gebrek aan dialoog juist hetgene is waardoor dit zo kon escaleren, de ouders praten niet over Kevin en laten alles z'n gangetje gaan.

Aparte film, wel aardig, maar zowel vorm als inhoud wisten me als geheel niet te overtuigen of in mee te krijgen, waardoor ik het bij 2,5* hou.

Interessante toelichting trouwens van liv2:

Uitstekende film waarin een moeder geen reguliere band heeft met haar eigen kind. Een goed verhaal en twee boeiende personages. De montage is op het begin wat moeizaam, maar dit wordt gaandeweg de film rustiger en beter. Verontrustend en indringend, vooral ook vanwege het sterke acteerwerk van de gehele cast.

Zwaar drama met vleugje thriller dat erg zijn best doet indruk te maken.

Begin van de film is door de editing interessant: verschillende tijdlijnen wisselen elkaar kortstondig af, het is goed opletten wat waar hoort en je raakt benieuwd naar de rest. Dit deel is ook het meest 'thriller-style'. Dat ik van het hoofd van Tilda Swinton meestal meteen depressief raak past in dit geval prima. De zweem van naarheid blijft constant aanwezig. Net als de natuurlijke haat jegens het intens vervelende en manipulerende kind. De spanning tussen moeder en zoon is geweldig uitgevoerd. Ondanks mijn afkeer tegen kinderen/opvoeding -toch het hoofdthema- had ik geen moeite me in te leven en dat is een compliment.

Hier en daar wat voorspelbare zaken, in kleinere (dat de cavia vermoord werd) en grotere (dat de dochter iets zou overkomen of dat het boogschieten iets slechts ging opleveren) dingen. De eindscene is me iets te ongeloofwaardig en past niet in de lijn van het verhaal. Of moeten we achtergelaten worden met de gedachte dat Kevin na 2 jaar denken spijt heeft en dat moeder het hem vergeeft? Gaat er bij mij niet in.

Het is in ieder geval geen film waar je vrolijk van wordt, ook al waardeer je hem. Psychologisch is het sterk. Je voelt de pijn, afkeer en moeite van de moeder en hebt de neiging Kevin zelf telkens achter het behang te plakken. Voor mij een film dat laat zien dat je niet zomaar aan kinderen moet beginnen, it's one hell of a job en je weet nooit wat er 'komt'. Meer dan over de opvoeding zelf eigenlijk, dit is zijn karakter. Brr.

Twee dagen geleden gezien, maar veel indruk heeft deze film niet gemaakt. Kevin is een vreselijk kind en heeft ouders die niet weten hoe ze er mee om moeten gaan (in de herinnering van moeders dan). De titel zegt ook genoeg wat dat betreft. Het kan mij persoonlijk weinig schelen of z'n probleempjes aangeboren of aangeleerd zijn. Regisseur Ramsay wil de kijker duidelijk beide richtingen in duwen, al wordt-ie te vaak duidelijk als psycho neergezet. Wat dat betreft; zoek hulp en anders heb je 't aan jezelf te danken. Kan ik er ook weinig mee. Vond de vertelstructuur ook niet goed werken; flashbacks, flarden, ditjes, datjes, ineens een domme masturbatiescene.. het zal wel. Qua uitwerking niet geslaagd mijns inziens. Visueel wel prima in orde en de soundtrack kent wat redelijke plaatjes. Verder prima acteerprestaties, al blijft Swinton toch elke keer weer eng en lelijk. Geen straf om naar te kijken (de film), maar had veel meer verwacht.

So... heftige film met zondermeer uitstekende acteerprestaties van Swinton en Miller.

Toch zitten er in de opbouw van de film dusdanig ongeloofwaardige scenes in waardoor het geheel niet helemaal tot zijn recht komt. Wat dat betreft kan ik me wel redelijk aansluiten met de bovenstaande discussie. Een erg beklemmend geheel, wat zeker de kracht is van de film. *3,5

Een wat opgewaardeerde tv-film dit. Hoewel nergens tergend is vooral de gehele benadering van het onderwerp aan de flauwe, platte kant. Elke kans om Kevin's psychopathie dubbeldik te accentueren wordt benut, en uiteindelijk wordt hij als een soort clichématig duivelskind afgeschilderd. Iets wat de film duidelijk parten speelt, want écht interessant of verrassend wordt het derhalve nergens.

Vervelen doet het verder niet (eerste halfuur is zelfs redelijk sterk), de meeste acteerprestaties kunnen er mee door, en visueel kent de film zijn momentjes. Maar met een wat interessantere visie op Kevin's personage had hier meer ingezeten. 2,5*.

Mooie film waarbij gedacht wordt vanuit het motto "less is more". Ik ben hier een voorstander en heb daarom erg genoten van deze film. De kijker van deze film kan zelf heel veel invullen. Ook de acteerprestaties zijn meer dan dik in orde.

Dan de symboliek. Er wordt veel gebruik gemaakt van de kleur rood. Dat kan heel irritant zijn, maar ik heb me er totaal niet aan geërgerd. Het was geen symboliek in de trant van 'in your face'. Tenslotte zorgt het niet-chronologische verhaal dat de kijker blijft gissen naar hoe de gebeurtenis nou had kunnen gebeuren. Spannende film.

Wat een aparte prent zeg.

Het is hier al vaker aangegeven, maar het eerste halfuur / drie kwartier is ontzettend taai. Als je nog totaal geen clou hebt van hoe en wat, komt het over als een saai en eenvoudig drama. Ik dacht alleen aan wat een vervelend kind Kevin was. Maar hier zit mogelijk meer achter. Stukje bij beetje wordt het duidelijker, en dus ook leuker. Met het einde als hoogtepunt. Je kan uiteindelijk alleen maar gissen naar de redenen.

Zeker geen alledaagse prent. Eerste deel is lastig doorkomen, maar achteraf gezien noodzakelijk voor de tweede helft. Het einde is schokkend en maakt veel goed. Interessant regisseur die Ramsay, ben benieuwd naar haar andere werk.

3,5*.

“You don't look happy.”
“Have I ever?”

Sterk. We Need to Talk About Kevin focust zich vooral op de band tussen moeder en zoon, en de moordpartij op school wordt, via flashbacks, impliciet getoond. Tilda Swinton is fenomenaal in de rol van de moeder, en ook Reilly en Miller (heerlijk creepy als Kevin) zijn erg goed op dreef.

De regie van Lynne Ramsay is ook opvallend, en ze zorgt voor een bijna dromerige sfeer. Het hele nature vs. nurture idee komt er wel wat bekaaid vanaf. Ik heb het boek niet gelezen, maar daar werd er klaarblijkelijk ook over de schuldvraag van de moeder gesproken. Maar in de film is Kevin als kind al onuitstaanbaar, en je krijgt niet het idee dat de moeder (of vader) hier iets aan had kunnen veranderen. Maar als film is We Need to Talk About Kevin meer dan geslaagd.

Sterke aangrijpende film die je wellicht als toekomstige ouder de stuipen op het lijf doet slaan. Dat er duidelijk iets sociaal biologisch mis is met Kevin is hier wel duidelijk. De opvoeding heeft daar weinig aan verholpen, want het leek me toch dat Eva ondanks alles het engelengeduld en moederliefde bleef opleggen om de relatie met haar zoon te optimaliseren.

Zeer knappe vertolking van Tilda Swinton als radeloze moeder. De wanhoop en pijn staan dikwijls van het gezicht af te lezen. Ook Ezra Miller doet het meer dan prima en overtuigt in zijn rol net als de andere jongere versies van Kevin. Creepy zelfs bij momenten. Reilly is steeds een plezier om naar te kijken. Topacteur ook!

Wat ik wel wat miste in de film was het gebrek aan hulp en ondersteuning. Eva stond helemaal alleen met haar probleem en ze kon bij niemand terecht. Kevin's aandoening lijkt me iets te stereotiep, te gemakkelijk gecreëerd vanuit filmisch standpunt. Geen medische onderzoeken, geen therapie of psychologen, geen onrustwekkende berichten van de school, enz ... En ondanks het feit dat haar echtgenoot een goedwillige idealist is, kwamen ook van daaruit weinig discussies of vaststellingen.

Ook de starende vernietigende blikken van de omgeving na dé gebeurtenis lijkt me te sterk uitgedrukt. Eva wordt als dé verantwoordelijke gezien. De kaakslag was er dan ook ver over al begrijp ik wel dat de onmiddellijke omgeving je wellicht mijdt. Jammer dit gegeven, maar voor de rest meer dan prima film met een mooie opbouw tot de climax waarvan je weet dat die er sowieso aankomt.

'mom is fat' Top kid

Flashback-film. Vrij mistroostig portret van een gezin, in dit geval vooral de moeder-zoon relatie en het opzoek gaan naar antwoorden. Zeer irritante zoon (als lid) en al heerlijk psycho als puber bekrachtigd met een daad...en eveneens geen aangename en vrolijke moeder, wat zeer goed is neergezet en wordt overgebracht nr de kijker. Ik zou in die moeder haar plaats meer dan krikri worden Fijn werkje dit.

“ THE point is : there is no point”

Score met ster omhoog . Dit is een meesterwerk . Het lot en de pijn en de tragiek dat Eva moet ondergaan ging onder mijn huid zitten .De vertelwijze dmv beginnen met het eind is treffend .

In eerste instantie zag ik Kevin heel zwart wit . De vraag word een mens slecht geboren was geen open vraag en liet niks in het midden ,zo leek het .

Deze tweede keer beleefde ik het totaal anders . Wat een teken is dat het een erg goede film is .

Er zijn wel degelijk tekenen aan de wand , was een therapeut een oplossing ? Was de verwekking ( heel filosofisch ) een teken .

Maar uiteindelijk kom ik toch tot de zelfde conclusie . Kevin is evil . Maar waar het nu anders is , hebben de omstandig heden invloed ( ja ) . Was hij een inspirerende leraar of vriend tegen gekomen , wat dan ?

En als dat zo is , is dan Deels geluk dat je kind zich niet te veel laat vormen door die omstandigheden ?

Verder wil ik besluiten dat het een deprimerend film is . Lood zwaar .

En nu ik het een tweede keer heb gezien ben ik ook ( heb je niet vaak bij meesterwerken ) klaar met Kevin en deze film .

De daad van Kevin is nog nooit zo treffend en deprimerend in beeld gebracht hoe gus van sants elephant ook zijn best deed .

4 *

Wat moet je nou met deze film? Ik had het boek eerst gelezen en dan kan je natuurlijk makkelijk volgen en de visuele impulsen ondergaan. Maar als je - net als mijn vrouw - onwetend in deze film stapt, is het eerste deel vooral verwarrend en moeilijk om volgen.

Hoe moet je dit dan quoteren? We need to talk about Kevin is een pracht van een verhaal, wat kan er gebeuren als een moeder haar zoon niet leuk vindt? In het boek, meer nog dan in de film, krijg je duidelijk het gevoel dat je door de ogen van de moeder kijkt. De perceptie dat een baby van in de wieg al slecht is, kan je dus makkelijk invoelen als het gevoel van een post natale depressie. Mijn vrouw vertelde me bijvoorbeeld dat ze blij was dat ik haar vrij snel na de bevalling de deur uitjoeg. Zo kreeg ze weer andere impulsen en bleef ze niet thuis met een huilbaby opgesloten. Maar dit zal allemaal pluspunten voor auteur Lionel Shriver, niet voor de filmmaker.

De acteerprestaties maken veel goed, al zit Reilly niet echt lekker in zijn vel. Ook vind ik het leuk dat de film, sowieso voor een grotere massa dan een boek gemaakt, dicht bij het origineel blijft. Je krijgt dus geen uitleg waarom Kevin enkel de moeder in leven laat. Prachtig verwoord met de zin: weet je, ik dacht dat ik het wist. Als Kevin het al niet weet, hoe zou de auteur/regisseur het dan moeten weten? Wellicht was dat zijn ultieme wraak op zijn moeder, haar met het leed verder laten leven.

Soit op BM krijgt deze een 5*, hier hou ik het helaas bij 3.5*.

Best sterk.

Deze film vormt alweer de tweede film van regisseuse Ramsay die me goed is bevallen. Ze lijkt zich goed in haar element te voelen met films die iets vreemder lijken te zijn, maar wel over een bekende cast beschikken om over die acteerkracht te bevatten. Deze film is ook weer een goede film geworden met een apart stijltje erdoorheen.

Ondanks dat deze film nooit abnormaal complex wordt waardeer ik het concept van het eerste halfuur, waarbij de film een beetje wordt gehusseld. Als kijker moet je zelf de puzzelstukjes even bij elkaar leggen, maar dat gaat moeilijk als je het uitgangspunt niet helemaal kent. Deze film geeft het na een tijdje prijs, maar de lijn wordt al snel duidelijk na ongeveer 30 minuten.

We Need to Talk About Kevin haalt zijn kracht voornamelijk uit de cast en redelijk strakke regie. De beelden mogen dan niet altijd optimaal intrigeren omdat te weinig scenes over dat extraatje beschikken, maar verder ziet het er sterk uit. Miller steelt de show als complexe zoon, maar ook Swinton speelt de sterren uit de hemel in deze film waarin de chemie tussen beide voorop staat. Bij wijze van spreken dan, want de personages lijken elkaar te haten.

De film probeert regelmatig slim te zijn door wat gevoelens te vermengen die een ouder kan hebben, bijvoorbeeld het eigenlijk niet willen van het kind. Het fijne is dat de film er nooit te prekerig over is. Wel vond ik het jammer dat de film nooit volledig realistisch aanvoelt. Ik vond de dialogen net wat te gemaakt en gespeeld, maar ook de situatie zelf lijkt soms iets te onwerkelijk te worden.

Verder vond ik het ook jammer dat de scenes elkaar nooit in een pakkende flow opvolgen waardoor de film niet altijd optimaal weet te boeien. De regie is iets te rustig en veilig wat mij betreft, en laat de echt gevaarlijke dingen buiten beeld. Het niet nemen van risico's hier en daar terwijl het concept nog aardig controversieel is vind ik jammer, maar het is zeker een goede film geworden, en daarvoor mijn complimenten.

De VPRO gaat een dramaserie over IS-terroriste Laura H. uitzenden die veel weerstand oproept omdat de format ervan – het drama van een “tiener op zoek naar zichzelf” – klaarblijkbaar beoogt begrip en vanwege de dramatische vorm (het laat ons meeleven met de personages) zelfs empathie voor haar op te wekken, waarmee het de slachtoffers van IS nog eens natrapt. Hoe het wel moet laat de film We Need to Talk about Kevin zien (ook al gaat die niet over een echte maar fictieve schoolshooter): we kijken vooral mee met de getergde moeder waarbij empathie en zelfs rationeel begrip voor de massamoordenaar bewust op afstand wordt gehouden doordat haar dodelijke zoon Kevin een enigma blijft (om welke reden de film ook wel is getypeerd als een horrorfilm die zich als drama voordoet). Aan het slot van de film vraagt de moeder nog wel waarom hij het – het afslachten van zijn vader, zijn zusje en een aantal schoolgenoten – gedaan heeft waarop hij zegt: “I used to think I knew, now I'm not so sure." We leren dus dat zijn woede na twee jaar gevangenisschap met dreigende overplaatsing naar de volwassenafdeling wat is afgekoeld en hij iets van spijt, althans van angst, ervaart maar waar die woede vandaan kwam blijft onuitgesproken en onduidelijk.

Natuurlijk ga je als kijker gissen waar het abnormale gedrag van Kevin, reeds vanaf zijn geboorte, vandaan komt (de mens streeft immers naar begrip zoals Aristoteles al wist): als iets duidelijk is is dat hij zijn moeder haat maar we weten niet waarom (we zien geen traumatische gebeurtenis in zijn babytijd of iets dergelijks). Dat verklaart in ieder geval al wel waarom hij haar juist niet vermoordt, want zij moet lijden. Er zal iets in z’n karakter zitten – een zekere agressie of neiging tot asociaal gedrag, wellicht een vorm van autisme – dat al snel resulteerde in een machtsstrijd met zijn moeder die hij klaarblijkelijk als vreemde en indringer ziet waarbij die moeder zich ook van hem vervreemdt maar die haar groeiende haat voor hem wegdrukt om ‘onvoorwaardelijk’ van hem te houden hetgeen nu eenmaal de moederlijke plicht is. Wellicht strekt zich dat tegenwoordig ook tot de vader uit die niet meer de disciplinerende rol vervult die hij in traditionele samenlevingen vervult: in ieder geval is er een hint dat Kevin steeds verder kon ontsporen – al leek het in z’n tienerjaren ogenschijnlijk beter te worden omdat hij zich volwassener leert gedragen – omdat er geen grenzen werden gesteld en hij met alles weg kwam vanwege de ouderlijke onvoorwaardelijke liefde. Wellicht heeft het ook met de moderne maatschappij ‘na de dood van God’ te maken: we hebben geen basis of richting meer zodat we alle kanten opwaaien en het resulterende nihilisme zowel het gebruik van geweld als de jacht naar aandacht (‘likes’) aanmoedigt. Het eerste meer voor jongens, het tweede meer voor meisjes maar Kevin combineert beide zoals schoolshooters doen: ‘sterstatus’ verwerven door geweld. In die zin is We Need to Talk about Kevin ook een oproep om over onze maatschappij te spreken.

De film imponeert omdat het verhaal op intense wijze wordt verteld met zeker in het begin veel verwarrende fragmenten die heen en weer in de tijd springen in een soort postmoderne storm waarna de film de diepte in gaat rond het enigma Kevin (en we met de moeder ons afvragen wat er mis is met het kind). Uiteindelijk lijkt Kevin de machtsstrijd te winnen – de moeder werd door hem geterroriseerd toen hij bij haar woonde maar opgesloten na zijn daad keert de gemeenschap zich tegen de moeder van het monster zodat haar leven ook dan een hel blijft – en zadelt hij de moeder op met grote schuldgevoelens, maar is er ook iets van een bevredigende (modernistische) omkering en oplossing waarin hij zijn straf (het gevolg van zijn gedrag) begint te ervaren en zij zowel iets van wraak als van verzoening proeft.

Kevin [Ezra Miller] heeft iets verschrikkelijks gedaan en moeder Eva [Tilda Swinton] zit met een zwaar schuldgevoel. In een serie flashbacks zien we Eva’s uitputtende pogingen om Kevin op te voeden en ontdekken we hoe diepgeworteld haar schuldgevoel ziet, alsmede de rol die haar (ex-)echtgenoot Franklin [John C. Reilly] daar bij speelde. Swinton is buitengewoon goed in de veeleisende, emotionele hoofdrol, maar dit was effectiever geweest als Miller zijn rol had gespeeld met een meer neutrale blik en als Ramsay het niet zo zwaar op de hand was geweest.