We Need to Talk about Kevin (2011)

Eens en ook wel vreemd dat ze het er niet echt over hebben. Ik bedoel de film heet 'We need to talk about Kevin'...Nou doe dat dan eens! Dat zat ik te denken tijdens het kijken. Maarja ook hiervoor geldt wat mij betreft dat je je hooguit niet iets kan voorstellen, maar het niet meteen als ongeloofwaardig kan bestempelen daar waar niet ieder mens hetzelfde is en handelt.

@Jessen0wnt

Bedankt, zou goed kunnen ja. Ik zat in de eerste 2 a 3 minuten nog even met mijn gedachte ergens anders, dus heb de scène niet al te best meegekregen. Maar vroeg me nog wel af, of het iets te betekenen had.

Dankzij deze film was ik toch de hele 10 minuten daarna ervan overtuigd dat ik geen kinderen meer wilde.Kevin's personage wordt briljant neergezet. Hoe erg psychopatisch kun je wel niet over komen. Wel erg ongeloofwaardig dat de vader het niet door heeft en dat ze niet in eerdere stadia hulpverlening hebben gezocht.

Ik vond het climax moment van het incident op school maar matig. Toch wordt dit goed gemaakt doordat de film niet chronologisch weergegeven wordt. De scenes die elkaar opvolgen bouwen de spanning goed op. En dat terwijl je eigenlijk wel weet wat er gaat gebeuren.
Het gebruik van een pijl en boog als wapen vond ik maar vreemd. En het uiteindelijke moment wanneer de moeder aan haar zoon vraagt waarom hij het gedaan heeft en hij zegt dat hij het eerst wel wist maar nu niet meer, was een zware anti-climax.

Toch redelijk wat puntjes omdat ik de hele opzet van de film wel goed vond, erg meeslepend en tragisch.

Een rauwe, grauwe, hard op je dak komende film.

Tilda Swinton speelt een overtuigende rol als uitgebluste moeder.

De rest van de cast is ook goed eigenlijk.

Dit zijn nou films die ze van mij bij godsdienstles op scholen mogen laten zien,

hier leren mensen stevige lessen van. Zoiezo om nooit zomaar de ouders de ouders overal maar de schuld van te geven, maar ook om verder te kijken dan hun neus lang is. Misschien helpt dat om in de toekomst dit soort ernstige zaken iets meer voor te zijn...???, al lijkt dat eigenlijk onmogelijk...

Zware film, maar als je van Psychologisch drama houdt dan is dit een toppertje!!!

Een grandioze nachtmerrie, prachtig gefilmd (alleen dat terugkomende rood alleen al) en gespeeld. Realistisch vond ik de film niet, leek me ook niet echt de bedoeling. Meer een griezelfilm in een modern jasje, een heel mooi en origineel jasje. Grijpt je wel de keel zeg.

Goede film met een heftig verhaal.

Zeker als je zelf ook kinderen aan het opvoeden bent.

Wel moest ik erg wennen aan de vele flashback in het begin.

En ook de scene`s volgden elkaar wel erg snel op, wat er voor zorgde dat ik niet echt goed in het verhaal kwam.

Gelukkig maakten de overtuigende akteerprestaties veel goed.

Zowel de jongen en de moeder speelden hun rol vol overtuiging.

En ook de casting voor deze film verdient en pluim.

Ja een goede film met genoeg stof tot nadenken.

Deze film laat duidelijk zien dat er een grote fout is gemaakt door de dokter toen kevin op controle kwam als klein kindje.

De moeder voelde duidelijk aan dat er iets niet goed was, alleen had ze beter verder onderzoek moeten laten doen.

De vader had een enorme grote plaat voor zijn hoofd en zag niks.

De film had een heftig en ik vond wel realistisch, en met sterk acteerwerk door heel de cast.

4 sterren

Een nachtmerrie (in bloedrode kleuren) en mislukte moederliefde die huiveringwekkend is in boodaardigheid. De regisseur gaat, vooral met gebaren en met weinig woorden, de gehele weg terug naar de wortels, waarbij de moeder als waarnemer het verleden opnieuw beleeft; er is geen psychologische oorzaak, zij neemt geen stelling (Ramsay lijkt er van uit te gaan dat iemand als moordenaar geboren wordt). De moeder/kind relatie lijdt van aanvang af schipbreuk en het leven van de moeder ligt aan diggelen. Een knap staaltje werk van regisseur en cast (Tilda Swinton kiest (bijna) nooit voor de makkelijke films). Enige kanttekening: het verhaal had iets meer liniair verteld kunnen worden.

Super realistische film,meer zeer sterk acteer werk!

Je vraagt je af of je dat kind zo oud had laten worden[wat een t*f*s kind]!

Helaas, is deze soort film op mogelijkerwijze realiteiten gebaseerd.

SPOILERRR, wat gebeurde er in die wasbak en hoe verliezde het meisje haar oog ?


hoe werkt nou die spoiler icoon boven, kan iemand mij het uitleggen ?

Je klikt op het uitroepteken dan verschijnt er spoiler] hier de spoiler tekst [/spoiler met haken er om heen. Daartussen plaats je tekst waarvan je denkt dat het een spoiler kan zijn. De moeder had een fles gemeen schoonmaakspul gebruikt om de wasbak te reinigen. Volgens eigen zeggen de fles weer veilig opgeborgen. Kevin heeft het spul in haar zusje's gezicht gegooid en gezegd dat zijn zusje zogenaamd met de achtergebleven fles heeft lopen spelen. Zo beschadigde hij niet alleen zijn zusje maar feitelijk twee keer zijn moeder.

Sterke, maar pijnlijke prent, waarna het woord *sterilisatie* toch even opdoemt in je gedachten. We Need To Talk About Kevin mag dan wel erg subjectieve cinema zijn, het gebrek aan subtiliteit zat me toch een beetje in de weg. Ook jammer dat de film al vrij snel terugvalt op een klassiekere vertelstructuur en het visueel soms wat saai wordt.

Anders had hier zeker een meesterwerk ingezeten, want de thematiek is erg interessant en ook stilistisch laat Lynne Ramsay bij momenten knappe dingen zien. Reken daarbij de geweldige acteerprestaties en ik kom uit op 3,5*. Dik zelfs, want deze prent blijft toch wel rondsluimeren in m'n hoofd. En hoe kan het trouwens dat Swinton nog niet eens voor een Oscar genominéérd is?

Binnenkort Morvern Callar nog eens herbekijken (herinner ik me eigenlijk niks meer van) en op zoek naar Ratcatcher. Want dat Ramsay een talent is, staat voor mij buiten kijf.

Irritante would be art film naar mijn menig. Laten we even het verhaal een beetje doorelkaar husselen heb je wat te puzzelen idee. En steeds maar die lange shots van een desperate Swinton. Als je al de scenes met haar achter elkaar zet zie je bijna constant hetzelfde.

Script op zich is wel interessant maar heb me behoorlijk geërgerd aan de uitwerking.

Magistraal manipulatief.

Door middel van vele flashbacks krijgt de kijker een intiem inkijkje in een gezin waarbij niet iedereen even zuiver functioneert. Met name de onmacht van de labiele moeder Swinton wordt op zeer sterke wijze door de actrice neergezet. Sowieso is de gehele cast bijzonder goed, met de twee duivelse Kevins voorop. Waar dit soort onderwerpen in bijvoorbeeld The Good Son en Orphan of The Omen op Hollywoodiaanse wijze worden aangepakt, beleeft de verhaalvertelling hier een meer dramatischer en daardoor ingrijpender invalshoek.

Het einde zit er vanaf mijlenver aan te komen, maar de spanning zit hem dan ook met name in de aparte opbouw en de subtiliteit van de gruwelijke gezichtsuitdrukkingen van mams en de magistrale manipulatieve spelletjes van zoonlief. Vaak vergezeld van een onuitstaanbare blik. Dit valt en staat met de acteurs die, nogmaals, meer dan goed zijn. Een naar, maar aangrijpend realistisch aanvoelend werk dat een vies smaakje in de mond achterlaat.

Geweldig.

Een ijzersterk en aangrijpend drama die je op om de oren slaat met stijlvol geschoten maar verbijsterende scènes en acteerwerk van de bovenste plank.

De manier waarop het verhaal vertelt wordt is niet nieuw maar is ook niet de kern van deze film, want dat is de 'relatie' tussen Kevin en Eva die op trieste wijze een hoogtepunt bereikt. Op slimme wijze wordt eerst een deel van het komende eind getoond waarna de aanleiding met veel onderhuidse spanning uit de doeken wordt gedaan. Naast een fantastische rol van Swinton zijn het de drie acteurs die op sterke wijze Kevin tot zo'n beangstigend en duivels personage maken. John C. Reilly vond ik niet echt op z'n plaats in deze film en had daarnaast ook maar weinig toe te voegen. Visueel gezien ook zeer verzorgd met mooie rustige en kleurrijke shots die het allemaal net niet te kil maken dat het afstandelijk wordt. Hierdoor blijft het op een bepaalde manier geloofwaardig en wist het mij te raken.

Voor mij één van de beste films van de laatste tijd en daarom ook een dikke aanrader!

4*

Ai! Niet echt een feel good movie

Ik heb al de bovenstaande reacties met aandacht gelezen maar niemand weet eigenlijk waar de klepel hangt. Als boekenlezer, want dit flutfilmpje is wel degelijk gebaseerd op een boek, kan ik zeggen dat er nog geen fractie van de intensiteit van het boek overeind blijft. Ik las hierboven over de 'labiele' moeder, wel in het boek is emma verre van labiel, maar juist een sterke vrouw. De oudere kevin komt in het boek maar halverwege ter sprake, en er wordt gefocust op de moeder/kind relatie die erg stroef verloopt. Voor de nieuwschierigen onder jullie: Kevin wast de ogen van celie met een bijtend middel waardoor ze een oog verliest, maar vooral, celie ligt niet in de tuin met een pijl in haar lijf, nee, celie is met pijlen vastgespiesd op het bord in de tuin. Ook het feit dat kevin een leerkracht van ongewenste intimiteiten beschuldigt komt niet ter sprake. En oh, de masturbatiescene, in de film opent de moeder de deur omdat ze geluiden hoort. In het boek masturbeert kevin zich met open deur elke keer dat zijn moeder voorbij komt(en smeert zijn penis in met het blokje bakboter dat ze gebruikt om te koken) Zo zie je maar. Als je het boek gelezen hebt beschamend slecht, zoniet matig filmpje zonder diepgang

Ik vond 'm zonder het boek te lezen ook al heel goed, zeker wel met diepgang, en misschien wilde de regisseur net even iets anders zeggen dan in het boek staat.

Mooie beelden, maar na een half uur werkte de film op mn zenuwen, zowel moeder als kevin zijn vreselijke personages. Nu is overal overduidelijk aan te wijzen waar t mis zat.

Dan moet de regisseur lekker zijn eigen filmverhaal schrijven

Mijn conclussie, moeder is gek en had geen kids moeten nemen en zoon is nog gekker.

In het boek was de moeder he-le-maal niet gek! Ze had als enige door dat er iets niet juist was met haar zoon!

Ok, maar we moeten het met de film doen hier, die heb ik bekeken en gereviewed en niet het boek.
En in de film vind ik de moeder niet daadkrachtig. Ikzelf vind niet dat ze gek is, voor mij is het (in de film) duidelijk dat ze niet opgewassen is tegen de manipulaties van haar slimme kind. En dat deze daarom steeds sterker worden omdat ze niet afdoende gecorrigeerd worden en het kind de mogelijkheid krijgt zijn grenzen steeds te verleggen. Het kind heeft daarbij een ultra sterke wil en de vader is nergens te bekennen, dus de moeder staat er alleen voor. Ik zie het dus wat complexer in elkaar zitten.

Ik kan mij wel voorstellen dat je gaat vergelijken als je het boek las en misschien teleurgesteld kunt zijn in de film, omdat deze blijkbaar niet letterlijk verfilmd is.. Ikzelf ben helemaal niet teleurgesteld in die zin...

Ik denk niet dat mensen die het boek gelezen hebben er problemen mee hebben dat het niet allemaal letterlijk verfilmd is maar dat het hart van het boek eruit is en de scherpe randen weg zijn.

Ik heb het boek ook gelezen en vind dat helemaal niet, zelfs een redelijk trouwe verfilming, vooral details zijn anders en vaak nog begrijpelijk ook . Deze film is wat anders qua toon (neigt wat meer naar een thriller) en het boek is nog beter, maar ik vind dit een prima verfilming. Ik vind overigens dat in het boek wel degelijk open wordt gelaten wat er nu precies klopt. Je leest namelijk alleen maar herinneringen van de moeder en krijgt niets mee met de blik van een ander, zijn die herinneringen wel betrouwbaar? Juist dat vind ik een van de redenen waarom het boek zo goed is. Hetzelfde zit in de film. En ook in het boek is ze nou niet bepaald stabiel te noemen.. Maar verdere discussie over het boek kan beter op Boekmeter.

Mooie film maar iets te ongeloofwaardig en voorspelbaar

Ondanks dat mijn verwachtingen te hoog waren, omdat het mij is aangeraden door anderen die er dolenthousiast over waren, is dit toch een erg sterke film met goede acteerprestaties. Dat kan men niet ontkennen.

Mijn grote minpunten zijn ten eerste het feit dat ik me niet kon identificeren met geen enkel van de hoofdpersonages. Dat is voor mij toch cruciaal om volledig in een film te zitten, en ook bij de keel gegrepen te worden.

Het andere 'minpunt' is misschien een kwestie van smaak, maar voor mij werkte de muziekkeuze niet echt. Soms is zo'n dubbelzinnige muziek écht zo dubbelzinnig dat het je raakt, maar bij deze film gebeurde dat niet.

3,5*

Sick, maar zet ook na tot nadenken. Opvoeding en psychose gaan die soms samen?

Ik dacht dat ik naar een tranentrekkend drama ging kijken, en toen was het ineens een (voor mijn doen) behoorlijk spannende film.

De eerste helft is cinematografisch erg sterk, mooi gefilmd, mooie beelden, de sfeer en de spanning werken goed, je bent ook nog geinteresseerd en geboeid door het verhaal.

Maar in de tweede helft, en dan vooral het laatste deel, wordt het allemaal wat te traag, en verslapt, bij mij in ieder geval, de aandacht. Je weet allang dat Kevin iets vreselijks gedaan heeft, dat hij ervoor in de gevangenis komt, en als de film dan eenmaal afgelopen is voelt het toch een beetje leeg en nutteloos aan.

Wat wil de film vertellen? Het komt niet duidelijk genoeg uit de verf. Als het een aangeboren/aangeleerd vraagstuk was, zoals de beschrijving van de film hierboven aangeeft, dan is dat voor mij niet geslaagd. Voor mij was er in ieder geval nooit enkele twijfel; Kevin was altijd al een onhandelbaar jong (ten opzichte van zijn moeder).

En waarom, nu ik erover nadenk, die haat tegenover Eva die je aan het begin van de film ziet (als ze geslagen wordt)? Ik vind dat een matig en niet erg geloofwaardig uitgewerkt element.

De eerste helft van de film wil ik bijna 4,5* geven, de tweede helft is helaas een stuk minder, het gaat te lang duren, en het overall gevoel wat ik erbij heb is toch een beetje leeg.

Dus ik kom uit op 3,5* denk ik.