We Need to Talk about Kevin (2011)

Hoho, dit is juist bij uitstek een voorbeeld van 'nature' natuurlijk. Tijdens de aanleg en ontwikkeling van de foetus leidt overmatige blootstelling aan schadelijke stoffen (waaronder alcohol) tot defecten.

Iets heel anders is het om de opvoedingstechnieken van de moeder ('nurture') verantwoordelijk te houden voor dit soort gedrag.

Over het algemeen zal er trouwens sprake zijn van een combinatie van factoren (nature en nurture). Ik denk dat in dit geval nature echter de grootste rol speelt. Er lijkt bijvoorbeeld sprake van een antisociale persoonlijkheidsstoornis. In de film krijgt de moeder de schuld, ik denk niet dat wij ons daarbij aan moeten sluiten. Misschien is het boek 'Wij zijn ons brein' van Dick Swaab wat voor je?

Maar naast FAS had ik gemeld dat m.i. ook andere stofjes (stress- of frustratiehormonen bv) misschien oorzaak van defecten kunnen zijn en dat ik daar graag meer onderzoek in zou willen zien.

Alcohol is een stof, maar hoe zit het met andere stofjes welke tijdens de zwangerschap via het bloed in de baby terechtkomen?

Ik ben het eens met de eerste zin van je laatste alinea. Met de rest dan weer niet

Hoe ontstaat het brein precies tijdens de zwangerschap? De invloed van alcohol op dit proces kan gevolgen hebben, dat is dan bekend. De rest is veelal nog niet bekend.

Na de geboorte zijn we misschien al te laat met verantwoordelijk worden.

Het boek van Dick Schwaab lijkt mij overigens interessant in deze.

Hoe de aanleg van het brein verloopt is op zich best goed bekend. Neurologische afwijkingen kunnen tegenwoordig zelfs al prenataal voor een deel worden opgespoord.

Uiteraard zijn er tal van fysieke factoren die een rol spelen voor de geboorte. Meest bekend is roken door de moeder, wat tot een lager geboortegewicht leidt. Ook drugs, sommige medicijnen, alcohol, zwangerschapsvergiftiging en dergelijke hebben een negatieve invloed, met hogere kans op aangeboren afwijkingen en gedragsproblemen later. Dat is allemaal prima uitgezocht.

Dit geldt voor zover ik weet niet voor de mate van gewenstheid of andere psychische factoren van de moeder. Aannemen dat 'de moeder' hierin mede-oorzaak kan zijn van psychische afwijkingen bij het kind is dus, zolang je geen onderzoek hebt dat dit aantoont, speculatie. Daarnaast zijn er natuurlijk talloze 'minder-gewenste' kinderen waar verder in de ontwikkeling niks mis mee is.

Vond overigens ook helemaal niet dat de moeder van Kevin vanaf het begin zo negatief was. Integendeel, van begin tot eind heeft ze wel geprobeerd contact te leggen en liefde te geven. Wie zou er zo trouw elke week naar de gevangenis zijn gegaan als je zoon zoiets gedaan heeft? Eigenlijk verbazend dat er zo gemakkelijk naar de moeder wordt gewezen. Het negeren van de verontrustende signalen door de vader lijkt me veel kwalijker.

Het klakkeloos aannemen van het bestaan van een antisociale persoonlijkheidsstoornis vanaf de geboorte zonder verder onderzoek is dan net zo goed speculatie.

Weer een interessant linkje gevonden.

Buiten waar we het tot nu toe al over gehad hebben is daarnaast bekend dat bv depressie bij kleine kinderen meer kans geeft op een latere persoonlijkheidsstoornis (bv 4x zo hoge kans op een theatrale persoonlijkheidsstoornis). En vergeet de onveilige hechting niet.

Ik blijf de moeder onoprecht vinden ten opzichte van het kind vanaf het begin. Blijven proberen wil niet zeggen dat het uit het hart komt. Ik vond haar ook bv veel zelfmedelijden aan de dag leggen, snel in de schulp kruipen en treuren wanneer iets niet lukt, maar wanneer juist op dat moment de wijste zijn (de ouder zijn, emotioneel en mentaal sterk zijn) en jezelf herpakken gewenst is.
Zo versloffen zaken als je geen actie onderneemt en/of niet bijtijds hulp bij de problemen vraagt.

Ja, die vader, hij is er gewoon in feite niet. Hij merkt niets op in zijn gezin. Hij leeft ook niet mee met zijn vrouw, ontkent de problemen die zij aangeeft, gelooft haar niet en wil het niet onderzoeken.
Vreselijk gemakzuchtig.

Er zijn dus veel factoren die allemaal onderkend zouden moeten worden.
Gelukkig is de combinatie van alle factoren uit deze film vrij zeldzaam, anders had je veel vaker deze taferelen gezien, dit extreme geweld op het eind.

Ook daar is wel onderzoek naar gedaan. Baseer me in deze discussie deels op wat ik Dick Swaab tijdens zomergasten heb horen vertellen, maar kijk bijvoorbeeld hier, hier en hier voor drie onderzoeken naar genetische factoren bij de antisociale persoonlijkheidsstoornis.

.
Als je puur de omgevingsfactoren bedoelt ben ik het hartgrondig met je oneens. Zo slecht heeft Kevin het helemaal niet gehad, een liefhebbende hoewel wat afwezige vader en een moeder die in ieder geval haar best doet, er zijn vele duizenden kinderen die een stuk beroerder opgroeien, en die dit soort dingen niet doen.

Maar goed, laten we het ook niet te wetenschappelijk maken hier, het blijft film, geen casusbeschrijving uit de psychiatrie. Daarom later een recensie van mij.

De film is anders dan dat ik had verwacht, vond het ook geen makkelijke film om in t ekomen. Het 1e stuk begreep ik echt niet precies wat er gebeurde en had ik bijna de film uitgezet en niet verder gegeken. Maar wat ben ik toch blij dat ik toch heb doorgezet.. want toen ik eenmaal het wat meer begon te begrijpen werd ik helemaal in de film gezogen en heb ik met VEEL spanning tot het einde gekeken. VOnd het ook erg sterk acteerwerk.

Jammer dus alleen van het begin, als dat beter was geweest was het echt een top top top film geweest.

maar nu alsnog dikke 3.5 sterren

Gisteren gekeken.

Rommelig begin, had sterker uitgewerkt kunnen worden en iets meer vaart in gemogen.

Verder geniale film.

Er zijn zoveel kinderen die niet gewenst zijn. Dat betekent nog niet dat alle ongewenste kinderen psychopaten worden. Geloof je dan niet in stom toeval?

Nee, dit viel niet mee. Vond de trailer erg intrigerend, en datzelfde gevoel had ik nog steeds na zo'n 20 minuten. Prima camerawerk, knappe montage met verschillende tijdslijnen, slimme scenes die spanning, functie en esthethiek combineren, ja, het beloofde heel wat te worden. Vanaf het moment dat je er als kijker achterkomt dat er een schooldrama heeft plaatsgevonden zakt We need to talk about Kevin echter compleet in. En wordt op een gegeven moment zelfs vervelend. Veel te lang blijft de film hangen in de fase waarin een (klein) kind zijn moeder het bloed onder de nagels vandaan haalt. Scene op scene krijgen we eigenlijk hetzelfde te zien; kind pest moeder, moeder loopt als een zombie rond, moeder wordt door haar omgeving lastig gevallen met pesterijen, kind pest moeder enzovoorts. Er is geen moment dat Kevin niet inslecht overkomt en subtiliteit ontbreekt ten enenmale (bijvoorbeeld de scene dat de puberende Kevin zijn ouders afluistert en vanaf een balkon zegt "i'am the context", of wanneer de moeder die twee Jehova's afscheept met de opmerking dat ze "straight to hell" gaat. Sja.) Het argument dat we een eenzijdig beeld van Kevin krijgen doordat alles vanuit het perspectief van de moeder wordt verteld overtuigt niet. Immers, wie zegt dat de moeder niet erg aan zichzelf twijfelt en daarom zich juist dingen voor de geest haalt waarin haar eigen handelen ongelukkig was? Nergens geeft de film er blijk van dat Kevin niet de psychopaat is die we via de moeder te zien krijgen, en als er voor de cavia-moord en de verminking van het zusje al onvoldoende bewijs is, voor het schooldrama geldt dat toch niet. De laatste scenes wint We need to talk about Kevin weer iets aan kracht terug, maar het blijft allemaal te onuitgewerkt om echt van een ommekeer te kunnen spreken. Vond verder de soundtrack uitermate onbenullig, met van die semi-passende nummers qua tekst terwijl het muzikaal totaal niet past in het filmmoment. Storend. Al met al een forse tegenvaller, waarin het drama teveel over-the-top is en daardoor juist ten onder gaat.

Feelgood film van het jaar!

Ik vond dit een erg sterke film met een flink minpunt. Ik vond namelijk dat Kevin toch iets te eenzijdig als een psychopaatje werd afgeschilderd en dat was jammer. Nu vroeg ik me toch steeds af waarom ze niet met hem naar de psychiater gingen. Dat hij een nutcase was, was wel erg duidelijk. Ook al liet hij dat enkel aan zijn moeder zien, er hadden ook wel wat meer fragmenten in mogen zitten waar hij haar vertederde.

Maar verder erg goede film. Goed gespeeld, sfeervol gefotografeerd en ook de structuur en editing bevielen goed. Dus toch een kleine 4*

Zoveel 'Feelgood' vond ik er anders niet aan, op de laatste scene na dan.

Was ook niet echt serieus bedoeld.

Eens met het minpunt dat Reinbo benoemt. (En opvallend dat het bijna de gehele lengte van je recensie inneemt...)

Het boek zowel als de film zijn vanuit het oogpunt van de moeder gezien, dus gekleurd.

Wat je ziet, is wat je krijgt Zo te zien heeft het kind haar inderdaad nooit vertederd.

Waarom zou dat nodig zijn om hem inslecht voor te stellen? Als dat het geval geweest zou zijn, dan zou de film net aan realisme inboeten. Inslechte personages als inslecht tonen doe je in superhero films of actiethrillers maar niet in films die een dergelijke graad van realisme nastreven. Die scène met die Jehova's kwam grappig over, één van de enige grappige trouwens; zij begrijpen natuurlijk niet waarom zij die opmerking geeft...

Het is ook niet nodig, het is een punt van kritiek. Een punt dat ik deel, maar het verpeste de film gelukkig niet voor me. Wel zonde want het hat makkelijk beter gekund.

Ik vind net dat Kevin niet inslecht is, toch niet op mijn gradatieladder. Hij is vervelend, moeilijk, weerspannig maar dat maakt hem op dat moment nog niet inslecht. Dit kwam er pas bijna op het einde bij kijken.

Maar in elke scene met zijn moeder loopt hij te zieken, te etteren of is hij ronduit slecht. Er wordt geen enkele nuance in die relatie aangebracht. Op grond van hetgeen we zien hadden ze al 100 keer met 'm bij de psychiater moeten zitten.

Klopt, maar die ouders waren vreselijke softies, de vader nog meer dan de moeder. Zover hadden ze nog niet gedacht imo.

Dat vind ik dus ongeloofwaardig.

Het menselijke intellect niet overschatten hé...

Ik vond haar geen domme indruk wekken en hij had een goede baan (gezien het huis) Het was nu niet bepaald een trailer trash familie.

Continu zo rotten tegen je moeder vanaf de vroegste jeugd, dat is extreem afwijkend van normaal en mijns inziens heel veel meer dan 'moeilijk'.

Voor mij niet. Kijk eens zo'n flutprogramma als Supernanny en zie dat er toch veel waarheid in schuilt.

Het meest zijn de ouders en hun aanpak het probleem bij de (soms ook extreem) 'moeilijke' kinderen..

Grenzeloze opvoeding schept m.i. grenzeloze kinderen.

Maar goed, ieder zijn mening.

Voor mij was dit een saaie en langdradige film. Het verhaal op zich is wel goed bedacht en de laatste 10 minuten van de film waren zeer goed. Maar alles bij elkaar kon hij me niet boeien. Er gebeurde te weinig om men aandacht echt scherp te houden.

De acteurs konden me ook niet echt overtuigen.

Misschien is dit genre gewoon niks voor mij. Alhoewel Heart of America (2003) me wel wist te boeien. Jammer want ik had echt uitgekeken naar We Need to Talk about Kevin.

Zeer intrigerende film, alleen jammer dat ik door de plotomschrijving op IMDB al wist waar de film over gaat. Ze hadden het beter net zoals hier op MovieMeter kunnen doen, zodat degenen die niet bekend met het boek zijn nog in het duister gelaten worden over de te komen gebeurtenissen.
Al moet ik zeggen dat ik het niet zag aankomen dat zowel vader als dochter door Kevin werden vermoord.

Verder zeer sterk geacteerd, met name de jonge en oudere Kevin die zetten echt psycho's neer.
Ook mooi om te zien hoe de film flashbacks laat zien met het contrast waarin de moeder nu leeft.

Hier en daar soms iets te langdradig helaas.

3,5 Sterren.

Sterke naargeestige thriller met geweldige rollen. Het personage Kevin is geweldig neergezet door de jonge acteurs, een psychopaatje die het bloed onder je nagels vandaan haalt. De manier van praten, die blikken, het is gewoon erg goed gecast. Swinton is ook fantastisch.

De film legt de nadruk op het psychologische spelletje tussen de zoon en moeder, wat een aantal spannende scenes oplevert. Daarnaast visueel erg sterk in beeld gebracht, verontrustende sfeer en opvallende soundtrack. Einde maakte indruk, je verwacht niet dat haar man en dochter ook afgeslacht zouden worden.

4*

Ontzettend sterke film dit.

In het begin is het allemaal wat rommelig en onduidelijk, maar nooit op een vervelende manier. De bijbehorende cinematografie sluit goed aan bij de toestand waarin Eva zich verkeerd. Ook de muziek is perfect gekozen. Op audiovisueel gebied blijft de film sowieso de gehele speelduur erg sterk.

Natuurlijk moet ook even worden stilgestaan bij het sublieme acteerwerk van velen en dan met name de jonge Kevin en Eva. Maar eigenlijk worden alle rollen wel uitstekend en puur gespeeld.

Wat ook een pluim verdient is de manier waarop met tijd gespeeld wordt. Zoals eerder gezegd oogt het op het eerste gezicht verwarrend, maar komen bepaalde dingen zo goed samen dat het dat eigenlijk niet is. Ook de toesleep naar de uiteindelijke climax van het schooldrama wordt subliem ingevuld.

Verder zat ik een beetje te lezen op deze pagina en moet ik zeggen dat ik het wel met Reinbo eens ben. Ook ik had tijdens (en na) de film wel sterk het gevoel dat het kereltje allang een keer bij een kinderpsychiater had moeten zitten. Of op zijn minst bij een andere hulpverlenende instantie. Je hoeft volgens mij geen opvoedkundige of gedragsdeskundige te zijn om op te merken dat het gedrag van dit kind niet klopte. Ik zal het verder niet al te veel als minpunt meewegen, daar waar je nooit kan begrijpen en bepalen hoe andere mensen met zo'n situatie omgaan.

Ik kom uiteindelijk op 4,5* uit. Voor mij één van de beste films van 2011. Zo niet de beste.

PS, wat had die openingsscene nou eigenlijk te betekenen? Die drukte tijdens het tomatengevecht? En ook in de rest van de film zie je nog wat dingen terug die relateren aan tomaten. Was dit gewoon puur om je op het verkeerde been te zetten voor wat betreft de daad van Kevin? Of was het een droombeeld? Ik zat zelf gedurende de film te bedenken dat Kevin iets ergs gedaan zou hebben, op vakantie tijdens een bezoek aan dat tomatengevecht ofzo.

Eva beplakt ook haar eigen ''special room'' met landkaarten, misschien relateert die scène daaraan, de tijd dat Eva gelukkig was en heeft gereisd. Misschien is de kleur rood een soort literaar motief.

Erg goede film, voor mij met Melancholia de beste van 2011 (al heb ik nog wel het een en ander te zien). Kevin wordt geweldig vertolkt door de verschillende acteurs maar vooral Tilton is geknipt voor de rol van wanhopige moeder. Alleen beetje vreemd dat de vader zo blind was voor de vreemde karaktertrekken van zijn zoon. Als je kind steeds leuk tegen jou doet maar zijn moeder voortdurend met gefronste wenkbrauwen observeert en haar hatelijk afsnauwt moet dat toch opvallen lijkt me.