We Need to Talk about Kevin (2011)

Behoorlijk anders dan verwacht, maar heel sterk.

Ik had vooraf een kort fragment gezien (de scene na het ongeluk van het zusje aan tafel met Kevin, de vader en de moeder) en dat (met de korte inhoud) bepaalde mijn beeld van de film. Ik had een ingetogen drama verwacht, waar een moeder worstelde met de daad van haar zoon. Met veel ongemakkelijke stiltes en beelden uit een gezin waar moeder betekenis achter gaat zoeken.

Dat klopt niet, in ieder geval niet helemaal. De film is om te beginnen niet ingetogen, zelfs een beetje (op een fraaie manier) aangezet qua stijl (de klodders jam bijvoorbeeld en de openingsscene niet te vergeten) en is ook bepaald niet alleen een drama. Maar ook een thriller met horrortrekjes. Waarbij er soms zelfs wat geleend wordt uit bekende evil-kid-thrillers. In de verte wat een film als Joshua al een beetje probeerde, maar niet voor elkaar kreeg. Want hoewel er driftig gespeeld wordt met genre-elementen (Kevins blikken!) is de dramatische benadering interessant en intelligent.

We Need To Talk About Kevin is een gedachtenstroom van de moeder van Kevin die na de daad van Kevin psychisch aan de grond zit. Een verzameling subjectieve herinneringen, waarin ze alles voorbij laat trekken wat voor haar een aanwijzing had kunnen zijn van zijn latere daad. En waarbij ze onderzoekt waarom ze nooit moedergevoelens ontwikkelde, is Kevin een kwaadaardige jongen waar je niet van kan houden of is zij de oorzaak van Kevins ontsporende gedrag? Had ze niet gewoon moeite met Kevin omdat ze door hem haar stadse, avontuurlijke leven opgaf en in een saaie suburb terecht kwam? De rol van de vader die niet ziet wat zij wel denkt te zien. En de rol van Kevin waarbij hij suggereert het te hebben gedaan omdat hij alles wat ons leven bij elkaar houdt doorziet, het wordt hier maar heel kort aangestipt, maar dat thema is al bijna een hele eigen uitwerking waard.

Aan het einde zit de suggestie dat het allemaal misschien wat onbegrijpelijker is dan de moeder voor zichzelf denkt te hebben uitgemaakt. Kevin mist zijn blik, zijn zelfvertrouwen en zijn zekerheid over zijn daad. Voor mijn gevoel zie je daar de echte Kevin, niet degene uit het subjectieve beeld van de moeder.

Ik moest me even aanpassen omdat de film anders was dan waar ik op rekende (en heel anders ook dan de vorige twee films van Ramsay), maar daarna vond ik het een zeer fascinerende film.

Dikke pluim ook aan de cast, Reilly en Swinton had ik al redelijk hoog zitten, na deze film en After School geldt dat ook voor Miller.

4.0*

Hm, ik weet niet of ik het daar mee eens ben. Eigenlijk ben ik haar zelfs wel een beetje zat. Die glazige blik en dat van verstild verdriet vertrokken gezicht komen op mij steeds meer over als kunstje. Steeds maar weer datzelfde kunstje. Gaat ergeren. Mij althans wel.

Verder een prima film.

Wat starbright boy hierboven zegt. het suggestieve gebruik van de kleur rood is indrukwekkend. grootste minpunt van de flic is de beeldvorming rond de 3-jarige kevin, dat is n.l. ongeloofwaardig, dan wel een stijlbreuk. evil]

Visueel is deze film een plaatje. En de stijl deed mij zelfs aan Malick denken, met wapperende vitrages en ouders en kinderen op fraaie wijze gefilmd. Ook werd beeldtaal gebruikt en werden voorwerpen en situaties af en toe symbolisch aangewend, daar hou ik wel van.
De acteerprestaties zijn fenomenaal, zeer geloofwaardig. Een topfilm.

Ik ga deze film echter niet nogmaals voor mijn plezier bekijken en wel omdat ik mij dood erger aan de moeder.

Well, you won....., zegt moeder bij de 18e hole. Daar is eigenlijk de hele film mee gezegd.
Mij was de uitkomst van het (macht)spel tussen moeder en kind vanaf het begin al duidelijk, het kan gewoon niet missen.

Over de inhoud:
Een uiterst intelligent kind wat de moeder tegen de vader uitspeelt, het komt vaker voor. Tijdens de zwangerschap, is de moeder al depressief, kan niet tegen kleine kinderen en dikke buikjes en sloft als een oude vrouw, gekleed in een jute zak, door het leven. Laat staan als het kind eenmaal geboren is. Net alsof een kind niet aanvoelt dat het te veel is (ik oordeel hier niet over alle huilbaby's, alleen over deze voor mij overduidelijke situatie). Onwaarschijnlijk dat de vader dit niet opmerkte. Of ze was (zoals ik denk) altijd al zo. En/of hij was snel tevreden met haar bedprestaties, wie weet. Hij heeft en houdt wel een beetje een bord voor zijn kop gedurende zijn leven in de film.

Zij had wat mij betreft al eerder in haar leven of in ieder geval voor of tijdens de zwangerschap met zichzelf naar de dokter gekund, in plaats van achteraf met haar kind te gaan en te vragen of het kind iets mankeert. Nou nee, helemaal niets dus. Bij de vader gedraagt het kind zich slim en bij de moeder houdt het zich dom en is manipulatief. Hij speelt spelletjes met haar waar zij zich vervolgens, geheel en al voorspelbaar, gemakkelijk en steeds weer opnieuw emotioneel in gaat verliezen. Het leven met zijn moeder is oersaai voor het slimme kind. Ik werd plaatsvervangend doodmoe bij de aanblik van de moeder. Het had vanaf die leeftijd nog zo mooi kunnen gaan.

Als voorbeeld-ige moeder gedraag je je bv als volgt::
Nadat het kind alle muren heeft beklad trap je uitbundig en emotioneel buiten zinnen op het verfkwastje van je kind en ga je daarna uitgeput met een wijntje op de bank liggen, fraai staaltje van opvoeden.
En ook vraag je in de auto op onderdanige toon: "Kindje, vind je het goed dat ik even langs de winkel ga voordat we naar huis rijden? (Nee? Ok dan offer ik mij wel weer op vanuit mijn enorme schuldgevoel over die kras op je arm, van toen ik buiten zinnen raakte over jouw broekpoeperij. Kijk, ik heb weer eens resoluut besloten in jouw voordeel:) We rijden meteen door naar huis" OMG! (need I say more?)

Conclusie: moeder heeft een constant apatische en depressieve uitstraling, geeft haar kind altijd en overal gelijk, stelt zich altijd en overal onderdanig op en is daardoor een gemakkelijk slachtoffer van machtspelletjes. Ook bedondert ze haar man (zwangerschap verzwijgen en gedrag van kind verzwijgen), bedondert haar moeder (liegt aan de telefoon), bedondert zichzelf (vindt zichzelf het allerzieligst en uit zich nergens over), bedondert haar kind (ze is inconsequent, meestal afstotend) en laat alles stilzwijgend en toekijkend in het honderd lopen en vindt vervolgens alles vreemd. Ze kijkt na elk wissewasje 10 seconden met een glazige blik in de ogen naar de situatie en doet.................. helemaal niets (behalve nog wat meer zielig kijken, en een wijntje pakken).

Vader is stekeblind voor alle situaties binnen zijn eigen gezin en geeft zijn zoon het ene mooie wapen na het andere (????)

Vader besluit uiteindelijk te vertrekken (na een negatieve uiting over de zoon door moeder), het (reeds volkomen verpeste) kind trekt de schuld van de scheiding in z'n geheel naar zich toe en wordt daar niet in gecorrigeerd (waarom niet? dat is wederom uitermate liefdeloos van de ouders), kind treft moeder nogmaals (uit levenslange nooit gecorrigeerde gewoonte) en dan op z'n ergst hoe je 't maar kan bedenken.

Brrr, wat een horrorscenario.

Fikse tegenvaller.

Brits? Leek meer op gladjes Amerikaans!

Film oogt aantrekkelijk, maar dan... Het verhaal is stof voor stevig onderhuids drama. De uitwerking behoorlijk oppervlakkig. Dat geldt ook voor het acteerwerk, is degeljk maar mist zo en dan toch een portie overtuiging.

Nu kan een goede soundtrack één en ander verbeteren of verbloemen... Helaas. Vind de muziek niet al te subtiel en overmatig populair gekozen. Deed afbreuk aan het moment en haalt de film, doordat het veelvuldig voorkwam, nog eens extra onderuit. 5/10*

Imposant drama met een gruwelijk onderwerp. Swinton is fantastisch in de complexe hoofdrol; zij draagt vrijwel de hele film. Reilly vond ik enigzins miscast. Zijn personage heeft ook vrij weinig te doen. Het eerste kwartier doet een nogal pretentieuze arthouse-film vermoeden, te danken aan een nogal vervreemdende montage-structuur, maar al snel weet de film te intrigeren en op subtiele manier onder de huid te kruipen. Langzaam maar zeker stevent alles af op een ijzingwekkende uitkomst. De scenes met Kevin als peuter zijn niet optimaal geslaagd- probeer maar eens zo'n jong kind te vinden dat echt overtuigend verontustend kan zijn- maar Ezra Miller als Kevin in zijn tienerjaren is onvergetelijk.

We need to talk about Kevin leek me in het begin een zeer negatieve film. Tilda Swinton doet het prachtig, maar speelt hier niet bepaald de meest vrolijke rol. En het draait allemaal rond haar. Ik volg sommigen hier hoe de film in het begin nogal pretendeert een arthouse-film te worden. Gaandeweg wordt het echter fascinerend. En dat in kleine dingen. De reactie van enkele mensen als ze Eva tegenkomen zorgt meerdere keren voor een 'wow'moment. En als er iets gebeurde kijk je mee naar de reactie van Kevin en ook al weet je dat hij het gedaan heeft, het blijft gissen want je merkt het niet en nergens laten ze dat ook effectief zien. Geweldig gedaan met dank aan de regie. Naar het einde toe krijg je te zien wat je ergens wel weet natuurlijk, maar toch is het zo gebracht dat het boeiend blijft.

Los van de film opent dit een hoofdstuk over de essentiele vraag van Eva: WAAROM? Zit het in de genen, is het de vrije opvoeding van Kevin, zijn het de quasi geweldadige spelletjes als kind, is het de labiliteit van de moeder, is het gewoon toeval? Moest het antwoord zo duidelijk zijn had er bij elk kind een standaard handleiding meegegeven geweest voor de opvoedende ouders. Een antwoord dat in het midden blijft.

Wat ook niet mag vergeten worden is de reactie van de omgeving op Eva vanwege de handelingen door Kevin. Zeer confronterend...

Prachtige harde gevoelige film met uitstekende rollen van John C. Reilly en Tilda Swinton maar de rollen van hun verbleken met de twee acteurs (Jasper Newell- Kevin, 6-8 Years en Ezra Miller - Kevin, Teenager ) die de jonge en iets oudere Kevin spelen , zulke kinderen zouden al vroeg in een inrichting moeten worden geplaatst ze zijn een echt gevaar en manipuleren er op los.

Ja ik heb zelf kinderen en persoonlijk vond ik de moeder nog niet zo slecht en als mijn zoon uit sadisme en opzet een oog zou beschadigen van me dochter is het over en uit.

Dat dat een feit is, is jouw conclusie - het wordt in de film slechts gesuggereerd door de getroebleerde herinneringen van Eva en zo aan de kijker gepresenteerd als gebeurtenis. Kan goed zijn dat het zo gebeurd is, maar is helemaal niet zeker (je ziet alleen het slot van het kastje en een boze blik van Eva), juist één van de krachten van deze film al die suggestie. Daarom blijft hij ook nogal naspoken. De perceptie van de kijker wordt heel erg gekleurd door de herinneringen van Eva.

Jij snapt het

Ik snap wel wat hij bedoelt maar ik ga toch op m'n Intuïtie af.

Ja, en dat is precies wat de film ons wil laten doen, maar klopt het ook wel ???

De film stelt onderhuids dus die vragen aan de orde. Knap gedaan.

Mijn Intuïtie is top

Daar heb ik alle vertrouwen in - zoveel geleerd uit al die films...

Sterke film, maar met minpunten.

Hadden deze er niet ingezeten zelfs een enorm goeie film zelfs denk ik. Zo vind ik dat Swinton als moeder soms we zo makkelijk toegeven dat ik het eigenlijk meer een scripttool vond dan dat we echt deel uitmaken van een opvoeding. Beste voorbeeld vond ik dat gedoe met z'n litteken. Moeder blijkbaar als de dood dat Kevin naderhand toch de waarheid gaat vertellen, maar ik kan me niet voorstellen dat een vader eerder zo'n ventje geloofd dan de moeder, als Kevin in eerste instantie een ander scenario heeft verteld aan z'n pa.

Verder is het wel een goed uitgewerkte film. Hier en daar had wat subtiliteit niet misstaan, maar zo'n horrorscenario als deze, en zeker de machteloosheid van de moeder, komt erg goed door. Audiovisueel is het ook een heerlijk grimmige film wat dat betreft.

Bijzonder sterke rollen ook, zeker van de jonge Kevin was ik onder de indruk. Zeker als hij weer een van die befaamde blikken op zet en er flink op los manipuleert. Op latere leeftijd is hij pas echt angstaanjagend, zeker die oogopslag de hele tijd. Een paar geweldige scenes ook door de film heen, die scene tussen Kevin en z'n ma in het restaurant vond ik een hoogtepuntje.

Een film die met wat meer subtiliteit en minder effectbejag zo een vol punt hoger had kunnen scoren. Nu blijf ik steken op een dikke 3.5*, eigenlijk te weinig.

De film heeft me wel verrast. Ik had vrij hoge verwachtingen, maar ging echt uit van een beetje een praatfilm over rouw. Een zwaarmoedige film over rouw leek de film aanvankelijk ook te zijn, maar uiteindelijk blijkt We Need to Talk about Kevin eigenlijk ook een thriller te zijn, en die soort mix van genres vond ik goed werken.

Tilda Swinton is simpelweg fantastisch. Haar personage kan misschien ergeren, maar Swinton zet een erg kwetsbaar type neer wat wel sympathie bij me opwekte. Ze heeft er ook gewoon al het uiterlijk voor doordat ze er wat fragiel en bleekjes uitziet van nature. En wat speelt ze fantastisch. De film bevat een hoop erg pijnlijke momentjes rondom moeder Eva, en die vond ik vaak gewoon erg ongemakkelijk en pijnlijk om naar te kijken. Sowieso heeft de film een bepaald griezelig sfeertje.

De thematiek van de film spreekt me ook echt aan. Al had er wel wat meer met die schuldvraagdiscussie gedaan kunnen worden. Doordat je alles op een subjectieve manier vanuit Eva's perspectief bekijkt is het als kijker wat lastiger je standpunt te bepalen.
Doordat het subjectieve perspectief wordt de boel soms ook wat al te overdreven neergezet naar mijn smaak. Dan gaat het me toch lichtelijk irriteren. Bijvoorbeeld hoe de jonge Kevin wordt gespeeld. Die vond ik vaak ook wat te oud klinken voor zijn leeftijd. Al lis heel de film wel duidelijk dat Kevin duidelijk wat intelligenter is dan de meeste van zijn leeftijdsgenoten.

Vond verder dat er soms ook wel wat overdreven op de moeder werd gereageerd door buurtbewoners etc. Snap eigenlijk ook niet dat ze niet gewoon verhuist. Nou ja, ze wilde waarschijnlijk zichzelf ook straffen omdat ze zichzelf als schuldig ziet.
Wat wel erg apart is aan de film is hoe dat het ondanks dat het vaak vrij zware kost is er toch op een effectieve manier af en toe humor in de film zit.

De wat oudere Kevin wordt door Ezra Miller sterk gespeeld. Hij heeft echt iets engs over zich. John C. Reilly speelt Kevins vader in de film prima, maar het is eigenlijk maar een wat hol bijfiguur in de film, weer zo'n gevolg van het kijkperspectief eigenlijk. Het einde had nog wat beter kunnen zijn, doordat het al veel te snel duidelijk was wat Kevin had uitgevreten. Al kwam het nog als een kleine schok toen bleek dat ook Kevins zusje en vader tot de slachtoffers behoorden. Hierdoor vond ik de vijandigheid van de buurtgenoten etc, naar Eva toe wel wat lastig te begrijpen. Zij is immers daardoor zelf ook een slachtoffer

Al met al een van de betere films van dit jaar, hoewel het best een ander soort film is geworden dan waar ik me op had ingesteld. Maar nog genoeg zware momentjes die ik ook echt pijnlijk vond om naar te kijken. Ezra Miller en Tilda Swinton maken indruk. Swinton maakt denk ik zelfs een behoorlijke kans op een Oscar. Heb nog niks beters gezien vooralsnog volgens mij. Visueel ook goed verzorgde film trouwens, en de soundtrack vond ik ook helemaal zo slecht nog niet, al zijn de keuzes soms best opvallend. 4.0*.

Onverwacht een hele sterke film.

Erg verrassend van begin tot eind, zonder daarbij gebruik te maken van ridicule plottwists ofzo. Het verhaal liet zich raden en was toch onverminderd spannend.

Vond vooral de verhaalvertelling erg eigenzinnig en slim. Er wordt niets teveel uitgelegd, en dat houdt het voor de kijker des te spannender.

Vage film. Zie dat er hier veel discussie is ontstaan over opvoeding van Kevin, en/of het probleem van zijn geestelijke toestand bij zijn ouders is te verhalen. Ik denk persoonlijk dat Kevin van jongs af aan al psychotische trekjes had waar hij in zijn latere jaren (met name door zijn moeder, die hier al zicht op had) niet tot nauwelijks in is afgeremd, met een volleerd psychopaat als gevolg.
Vond de vele negatieve benaderingen jegens de moeder (na de gebeurtenissen op school) soms wat overdreven. Het was nu net of de complete stad zich tegen haar keerde, terwijl in realiteit ook veel mensen zo iemand steun zullen bieden. Iets wat in de film, op de rolstoel jongen (schijnbaar slachtoffer van kevin) na, verder niet te zien is.

In ieder geval een interessant verhaal, met interessante gebeurtenissen en ontwikkelingen. Leuk materiaal voor stevige discussies.

Mommy was happy before Kevin came along

Bijzonder pakkende maar ook een troosteloze, onheilspellende en deprimerende film. Zelden werd ik zo diep meegezogen in de psychoses van een killer. Daar blijf je nog even bij nadenken. Het hele verhaal wordt vanuit de moederpositie bekeken, die machteloos ziet dat haar zoon geen kind als anderen is en een kwaadaardige inborst heeft. De machteloosheid van de ouders wordt versterkt door hun geloof dat hun eigen vlees en bloed net niet in staat is tot het ergste. Ze leven verder en voelen aan dat iets niet klopt met Kevin maar het is in de eerste plaats hun zoon. Stilaan gaat ze haar leven herbekijken en hoopt ze wellicht dat ze haar man nooit had ontmoet. Na de "gebeurtenis" wordt ze sociaal buitengesloten en gediaboliseerd. Tilda Swinton in een erg sterke psychologische rol van een vrouw die alles verliest door haar eigen kind.

Kevin zelf ga je vlug haten. Geen greintje respect voor niks of niemand en voortdurend gedreven door zijn kwaadaardige instincten. Sterke regie, met overaanwezige bloedrode kleuren, van tomaten tot aardbeienconfituur tot rode verf. De kleur van bloed overheerst alles in een symboliek die vaak aan Jezus aan het Kruis herinnert (beginscène) en zo de slachtofferrol van de moeder benadrukt. Geen praatfilm maar met een intense en drukkende sfeer. Met stip een aanrader en eigenlijk een 16+ film vind ik ook.

Dus Kevin is capabel om rationeel en menselijk te zijn. Dat denk ik ook.

Ik geloof niet zo snel in aangeboren kwaadaardigheid..Ik geloof dan weer wel in invloed van de moeder op het ongeboren kind. Ik zou graag zien dat meer onderzoek wordt verricht naar de invloed van depressiviteit, onvrede, stress, etc (qua stofjes in het bloed of ontbreken daarvan) van de moeder tijdens de zwangerschap op het ongeboren kind.

Laatst was bv FAS (of breder FASD/FAE) in het nieuws waarbij de moeder wel degelijk verantwoordelijk is voor de defecten bij het kind na de geboorte (waaronder gewetenloos handelen, voorkomend in diverse gradaties bij de FAS kinderen). Hierbij is dus sowieso een lichamelijke oorzaak voor psychische afwijkingen aangetoond. Is het al uitgesloten dat de geestesgesteldheid van de moeder invloed heeft? Ik dacht van niet.
Wie weet precies welke (andere) oorzaken gewetenloos handelen tot gevolg kunnen hebben?

Maar heb je niet gezien dat de moeder toen ze in verwachting het al niet fijn vond dat ze een kind zou krijgen? En dat ze dat later ook nog eens tegen het kind zelf zei? Dat is voor mij een toegebrachte doodsteek. Volgens mij was het kind vanaf het begin al ongewenst door de moeder en ik denk dat een kind dat bemerkt en daar tegen ageert.
Dus waarom zou het kind in dit geval huilen en niet luisteren? Moeder gedraagt zich volgens mij geforceerd vriendelijk naar het kind toe en niet oprecht (vnl zo te zien steeds uit schuldgevoel). Ze moet zich er echt toe zetten, het gaat niet van harte (haar steeds snel geïrriteerd, en met name gefrustreerd, wegkijken, haar gezichtsuitdrukkingen spreken boekdelen). Ik denk dat een kind dat (emotioneel gezien) voelt.

Ik denk dat manipulatie inderdaad pas een kans krijgt als je je laat manipuleren (je zwak en onderdanig opstellen of onoprecht handelen vanuit schuldgevoel). Maar in tegenstelling tot wat jij denkt, denk ik dus dat het vanaf de conceptie al mis ging (vanuit moeders kant later ook vanuit vader erbij). Maar nogmaals, als we daar zo verschillend over denken heeft een verdere discussie niet veel zin, denk ik En het wil niet zeggen dat ik moeder een slecht mens vind, integendeel, vind het alleen jammer dat ze de problemen voor zich hield, terwijl de relatie en de opvoeding m.i. nog hersteld had kunnen worden op 4-jarige leeftijd en niet zo uit de hand had hoeven lopen..

Ik denk (nogmaals) dat Kevin niet kwaadaardig was (zo te zien wel met een sterke wilskracht etc. geboren) en dat hij met de juiste aanpak wel had kunnen floreren.