Days of Heaven (1978)

Alweer een klein pareltje van Malick (van wie ik nu alle 4 zijn films heb gezien). Het blijft voor mij toch wel een bijzondere filmmaker, erg jammer dat hij zo'n lage productie heeft overigens.

Thematiek ligt in de lijn van zijn andere films waarbij mensen op zoek gaan naar het paradijs maar dit nooit en te nimmer zullen kunnen vasthouden. In dit geval is het paradijs de agrarische gemeenschap in amerika begin vorige eeuw waar mensen nieuwe horizonten en vrijheden zoeken in een eindeloos landschap. Malick weet dat paradijselijke weer zeer mooi in beeld te brengen, cinematografisch is Days of Heavenn om de vingers bij af te likken. Dit alles ondersteunt door de prachtige muziek van Morricone. De film heeft soms zelfs wat surrealistische trekjes waarmee Malick zijn dromerige sfeer vaak nog extra kracht bij weet te zetten. Dromerigheid die ook zit in de montage van de scenes, de lanschappen met de bijna voelbaar ijle lucht op de amerikaanse hoogvlakte, de zonsondergangen, de ongrijpbare personages... Het geeft een wat melancholische sfeer aan zijn films waarbij de natuur en het landschap sterker is en de mens slechts vergangkelijk , de mens als klein onderdeeltje van het grote geheel (een gevoel wat ik bij veel films van Kubrick bv ook heb).

Het einde van het pardijs mag trouwens niet minder dan indrukwekkend en spectaculair te noemen zijn.

Qua verhaal vond ik de film dan helaas wat minder intressant dan The Thin Red Line en Badlands, het blijft toch hangen in een wat gezapig liefdesverhaaltje.

Desondanks 4 welverdiende sterren.

Ik geloof dat dit een film is die ik pas zal leren te appreciëren als ik die vaker bekijk. Nu heb ik het in mijn leven nog maar éénmaal gezien, en ik vond er niets aan. Misschien leer ik het liefdesverhaaltje wel te waarderen na meerdere kijkbeurten. Voorlopig hou ik er niet van, veel te stom en dergelijke.

*zucht*

Het zal zijn omdat ik nog maar 20 ben, zeker???

Een prachtige fotografie met een vakkundig gefilmd verhaal. Voor mij levert Richard Gere in deze prent geen grootse acteerprestatie. Ik zie namelijk nooit 'de vonk' tussen hem en de leading lady van deze film Brooke Adams. Persoonlijk vind ik Gere met zijn seventies-kapsel zelfs gedeeltelijk miscast wegens het niet passen en 'te gemaakt' voor de persoon die ik in gedachten heb.

De beste prestatie is volgens mijn (overigens bescheiden) mening in deze tweede prent van Terrence Malick voor Linda Manz, als het kleine zusje Richard Gere die heel spontaan op mij overkomt.

Aanrader? Voor mij niet echt, maar voor velen zal het een goeie ervaring zijn om dit rasecht romantisch drama te bekijken. Maar wel even in het trage ritme komen. Toch nog 3,5* voor het vakwerk van Malick...

Ziet er prachtig uit, maar vond Gere niet helemaal passen hier. Verhaal is niet heel interessant maar secundair wat mij betreft. Al met al gewoon een prachtige en tevens interessante film. Makkelijke 3,5*. Vind de scène waarin alle oogst wordt opgegeten het hoogtepunt, prachtig hoe dat er uitziet.

Erg moeilijk te beoordelen dit filmpje.

Aan de ene kant is de film, het mooiste camera werk dat ik ooit gezien heb, al die kleine dingentjes waar je normaal niet naar kijkt lijken ineens zo ontzettent mooi, ook bevat de film een prachtige score. Aan de andere kant vond ik het verhaaltje absuluut niet interesant ,en soms zo ontzettent saai en dan die cliche's en die houterige acteerprestaties. Voor de rets, een mooi tijdsbeeld, jammer van het verhaal.

2,5 sterren (en dan mats ik hem nog)

Voor de eerste en de laatste keer ben ik het gedeeltelijk met je eens. Prachtig geflimd en geweldige muziek, maar de personages vond ik afstandelijk en het deed me verder niet heel veel. Over vijf jaar probeer ik het zeker nog een keer! Vooralsnog 3*

Malick is een regisseur die ik zeer hoog heb staan, maar die bij mij altijd maar 3,5* scoort (naast deze film zag ik nog The Thin Red Line en The New World). Het zijn films waar ik altijd wat moeilijk inkom, maar die qua beelden tot het allermooiste behoren wat er ooit op film is vastegelegd. Niemand, en ik bedoel ook echt niemand, kan op zo'n goede manier de natuur in al zijn facetten zo overweldigend vastleggen dan Malick. Met bijna ieder shot wordt ik weer verrast. Ik heb het bij een van de andere Malick's die ik zag geloof ik al gezegd, maar Malick maakt de natuur haast voelbaar. Alsof je bijvoorbeeld de wind kan voelen. Geen idee hoe hij dat doet.

Days of Heaven is geen uitzondering. Korenvelden zijn altijd vrij populair geweest in films omdat ze bijna steevast mooie beelden opleveren (recente voorbeelden zijn Gladiator en 300). Maar Malick maakt er meer van dan een korenveld. Het is een organisch onderdeel van de film, minstens zo belangrijk (of belangrijker) als de acteurs die er doorheen lopen. Ik moet wel toegeven dat de omgevingen in The Thin Red Line en The New World mij iets meer aanspraken. Toch bevat Days of Heaven Malick's beste scène: de sprinkhanenplaag. Films als Deep Impact of The Day After Tomorrow kunnen met al hun natuurrampen verspreid over de hele wereld nog niet zo'n geweldig apocalyptische sfeer oproepen als Malick met wat insekten en één korenveld. Ik kreeg kippenvel van deze scène.

De muziek van Morricone mag ook niet ongenoemd blijven. Het is een wat onopvallendere score dan de andere die ik van hem ken, maar wel een die bijna ongemerkt heel veel voor de sfeer doet.

Waarom dan maar een 3,5*? Ook bij deze Malick zit het probleem hem in het verhaal. Bevatte het verhaal van The Thin Red Line teveel elementen om het in een keer te bevatten (herziening is gewenst) en ging The New World te lang door, bij Days of Heaven was het verhaal gewoon niet boeiend. Binnen een korte tijd wist ik precies te voorspellen hoe het verhaal loopt en ik had ook precies gelijk. Daarnaast zijn de personages niet al te interessant. Ik heb alleen een beetje een zwak voor Brooke Adams in deze film. Gere laat me hier totaal koud en Linda Manz, die iedereen zo goed lijkt te vinden hier, vond ik zelfs een storende factor. Haar voice-over vond ik een van de vervelendste die ik ooit heb gehoord. Niet dankzij de inhoud, maar door de manier waarop het uitgesproken werd. Ik had het gevoel dat het moest voorstellen alsof het uitgesproken moest worden alsof Manz' personage de hoop op een goed leven had opgegeven of zo. Ik vond het vooral ongeïnteresseert klinken. Daarnaast leek haar (lelijke) accent constant te verdwijnen en weer te verschijnen. Jammer, want ik geloof dat zij de emotionele schakel van de film moest voorstellen.

Tweede film van Malick die ik heb mogen zien. Had hele hoge verwachtingen en ondanks dat ik het een behoorlijke film vond was ik toch een beetje teleurgesteld in het verhaal zelf. Het kwam zeer traag op gang, waardoor ik moeite had om in het verhaal zelf te komen. Wat wel mijn aan mijn verwachtingen heeft voldaan is hoe alles mooi en perfect, in beeld is gebracht, en persoonlijk zag ik raakvlakken met vooral Italiaanse grootheden die toen ook ik de jaren 70 hun films maakte. Ook de muziek van de welbekende Ennio Moricone hebben in combinatie met de prachtige beelden de film iets extra's gegeven anders had ik zeker op 3 sterren uitgekomen !

Mooie film!

Laten we beginnen met het feit dat de film schitterend geschoten is, zeker voor die tijd. Ik neem aan dat ze het toen met apparatuur van mindere kwaliteit moesten doen als tegenwoordig?!

Dat is in ieder geval een pluspunt! Het verhaal is daarentegen niet al te ingewikkeld of lang over na gedacht, maar blijft wel boeien. De hoofdpersonages waren degelijk (de mannen) tot goed (de vrouwen). Vooral de jonge maar onbevangen Manz vond ik erg leuk spelen! Ook haar voice-over ging niet vervelen, eerder het tegenovergestelde.

Toch weet de film me niet in zijn geheel te 'pakken'. 't Ziet er allemaal prachtig uit, maar het verhaal weet me, ondanks dat het niet saai is, niet de film in te sleuren.

Toch, omdat er genoeg pluspunten zijn, wil ik het 'belonen' met een degelijk aantal sterren. Voor nu, misschien dat een tweede kijkbeurt me in positieve zin weet te verrassen?!

3,5 sterren

Op een of andere manier boeien de films van Terrence Malick mij matig. Visueel sterk, sfeervol....jawel.....maar ik moet zoveel moeite doen om wakker te blijven............

Halfje er bovenop omdat de schitterende cinematografie me moeilijk los kan laten.

Binnenkort ook eens herzien voor een beter oordeel...

Alweer een prachtige film van de meester regiseur Malick

Prachtige beelden, sterk acteerwerk en een heerlijke soundtrack van Morricone.

Heel grappig om dit te lezen (vooral de laatste 2 zinnen). Aan je respect voor de film zal het niet liggen in ieder geval. Ik denk ook niet dat het aan je leeftijd ligt of dat je het liefdesverhaal niet op waarde weet te schatten. Het is vooral de beeldenpracht en de pure poëzie die vrijwel iedere scène van je scherm afspat. Het plot van deze film is van ondergeschikt belang (hoewel het ook in dat opzicht in al zijn eenvoud een pareltje is). Dit is een film die je gewoon opslokt. Althans, dat is de bedoeling. Het gebeurt of het gebeurt niet. Kon de briljante score van Morricone je ook niet beroeren?

Het valt me trouwens op dat aanvankelijk zeer positieve reacties bij deze film vaak vergezeld gaan van gematigd positieve scores. Voornamelijk in de trant van: "Zeer goede film, maar het weet me toch niet helemaal te grijpen."

De film is erg mooi, maar ook sloom. Hier en daar miste ik de achtergrondmuziek. Aan het einde wordt de film wel beter.

Toch een beetje gemengde gevoelens t.o.v. Days of Heaven. Enerzijds is alles natuurlijk fantastisch in beeld gebracht en alleen daarom al is de film een traktatie op zich.

Prachtig die close-ups van diverse dieren en het wuiven van het graan (zo onderhand een soort handelsmerk van Malick geloof ik), of die shots van de ondergaande zon boven de verlaten akkers…. Erg sterk gedaan. Het is echter het verhaal wat me toch niet helemaal wist te raken. Deels omdat het tamelijk voorspelbaar is, al hoeft dat niet altijd een probleem te zijn, maar voornamelijk toch door de personages. Ik kon eigenlijk geen sympathie voor ze voelen en omdat het verhaal nogal van de hak op de tak springt vond ik hun beweegredenen niet altijd even helder. Ook vond ik het acteerwerk nogal statisch. Wellicht dat herziening me een ander gevoel zal meegeven, maar voor nu heeft het verhaal me niet weten te raken. En hoe mooi de fotografie dan ook is, waanzinnig enthousiast ben ik daardoor (nog) niet.

Helemaal mee eens. Beter kan het niet verwoord worden. Mede door de schitterende soundtrack van Ennio Morricone zou ik dit haast beschouwen als een symfonisch gedicht.

Deze film van Malick vond ik bij mijn eerste kijkbeurt al magistraal en daar is bij mijn tweede kijkbeurt vanmorgen geen verandering in gekomen. Twintig jaar later zou hij met "The Thin Red Line" opnieuw een meesterwerkje afleveren en ik ben ook zeer benieuwd naar zijn nieuwste film "The Tree of Life" die we volgend jaar kunnen verwachten.

Toch zullen de films van Malick nooit een groot publiek trekken, daarvoor zijn ze te weining toegankelijk. Kijken naar een film van Malick vereist geduld. Wie een actiefilm verwacht komt zeer bedrogen uit. Vandaar dat er tegenover de zeer hoge waarderingen een evenredig aantal zeer lage waarderingen staan.

"You love it or you hate it". Well, I love it.

Waardering; onveranderd 5,0* en een plaats in mijn top 10

Deze film valt of staat bij zijn cinematografie. Deze is feilloos. De schitterende, desolate korenvelden uit het zuiden van de Verenigde Staten hebben er nog nooit zo prachtig uitgezien op het grote scherm. De close-ups van de dieren zijn schitterend (deed me sterk denken aan Walkabout, een van mijn favoriete films waarin dit ook heel erg goed werkt).

Het verhaal van Days of Heaven kwam echter rechtstreeks uit de boektreeks. Althans, zo leek het. Het script werd geschreven door Malic zelf, maar ik vond er geen klap aan. Arm jongetje en arm meisje zijn verliefd, maar arm. Meisje trouwt met rijke boer, maar blijft in het geheim met het arm jongetje. Rijke boer komt erachter en er ontstaat hommeles. Ik kom er niets mee.

Des te schokkend dus, dat deze magnifieke cinematografie verder weinig uitwerking kent. En dat is vreselijk jammer, want de regieprestaties van Malick zijn overduidelijk. Bovendien een bijzonder man, 4 films in 40 jaar, dat doe je ook niet zomaar.

Wat tovert Terrence Malick hier regelmatig een aantal schitterende beelden op het scherm. Cinematografisch is de film zeer goed en dat is best aangenaam kijken. Vooral het moment van brandende koren is fantastisch om te zien.

Het verhaal vond ik echter niet altijd even geweldig. Het is duidelijk dat het in dienst staat van de cinematografie, maar ik werd nooit echt in de film gezogen, daarvoor kwamen de personages vooral te afstandelijk over. Richard Gere zal nooit mijn favoriet worden, maar doet het hier net als de rest van de cast wel redelijk.

Het einde van de film deed voor mij ook nogal geforceerd aan, kwam niet overtuigend over, ik voelde niets bij de dood van Gere en ik vond het ook niet echt een einde dat bij de film past. Toch jammer, want de beeldenpracht van de film is soms ongekend, maar toch komt de film door de andere tekortkomingen bij mij niet verder dan een voldoende.

3,0*

De 3e film van Malick die ik zag en bij vlagen best mooi (weer) - dan heb ik het vooral over de cinematografische pracht, want voor de rest is het helaas niet zo bijzonder.

Toch kijkt het, ondanks het niet al te hoge tempo, best lekker weg. De scénes met de grote brand en die sprinkhanen zijn behoorlijk fraai en de muziek van Morricone is prima, net als dit nummer die ik al wel kon, maar nooit wist dat-ie uit deze film kwam.

Het weinig bijzondere verhaaltje kon me minder boeien en de personages deden me niet zoveel. De acteerprestaties zijn wel prima. Al met al een prima film. Voldoende.

Prachtige score, mooie cinematografie, dromerig en surrealistisch. Malick is een regisseur die mij weet te raken. Kijk nu al uit naar zijn nieuwste film.

4*

Opnieuw gezien en dit is misschien niet de allerbeste film die ik ooit zag, maar misschien wél de allermooiste. "Poetry in motion". Wibro kwam al met de term symfonisch gedicht, en ja, dat is precies wat dit is. Fenomenaal. Kan voor vergelijkbaar poëtische cinematografie eigenlijk alleen aan (vroege) Zhang, Tarkovsky of Tarr denken.

En voor de dames: ik heb er natuurlijk niet zoveel verstand van als jullie, en dit is één van de weinige keren dat me dit gebeurt, maar zowat bij iedere close-up viel me op wat een ontzettend mooie man die Richard Gere toch was op jonge leeftijd.

Te snel, te vlot en te kort.

Dit is echt zo'n film die door het visuele, de soundtrack en de sfeer veel langer had moeten duren en veel meer de tijd had moeten nemen. Malick tovert echt heel veel mooie plaatjes op het scherm, maar helaas neemt hij niet altijd de tijd de beelden in je te laten opnemen, en cut hij weer naar een volgend (alweer) mooi shot. Jammer dat hij daar niet wat meer de rust in heeft genomen.

Het tempo ligt ook in het verhaal te hoog. Gebeurtenissen volgen elkaar soms in rap tempo op (hop ineens een cut naar de bruiloft). In het begin is het verhaaltje ook niet echt bijster interessant. Simpel verhaaltje waar de richting al snel aardig duidelijk is. Bij het moment dat Abby aangeeft van de Boer te houden werd dat wel een stuk interessanter. Je merkt het aan de sfeer, aan de soundtrack van Morricone, die iets feller wordt, en vooral aan Gere die ingetogen woede uitstraalt.

Al met al wel echt een mooie film, maar langer, trager, korter had het misschien wel tot een meesterwerk verheven. Vooral die scenes met dat mist op het water waren echt genieten geblazen. 3.5*

ps. De Criterion Blu-Ray is echt

Minder kort bedoel ik natuurlijk.

De bekende stijl van Malick zien we voor het eerst in deze film. Waar Badlands nog een 'normaal' narratief is, is Days of Heaven meer een observatie.

Sfeervolle beelden van grote vlaktes, ondergaande zonnen en fazanten verstopt tussen het koren, ondersteund door de zweverige muziek van Morricone. Je waant jezelf al liggend in een hangmat met een grasspriet in je mond, een aantal personen in hun dagelijkse doen en laten observerend. Wat die personen precies doen, wordt niet altijd duidelijk. Waarom ze het doen al helemaal niet. Malick laat daar een steekje vallen. Desondanks is de film niet saai. Er valt genoeg te zien, te horen en, via de magie van Malick, soms te voelen.

Voor zijn anderhalf uur lijkt de film veel langer. Hij had echter niet veel langer moeten duren. Voordat hij echt saai kon gaan worden, is het einde er dan. Een bevredigend einde.

Het duurt hierna weer 20 jaar voordat Malick zijn stijl weer op het doek laat verschijnen. Persoonlijk vind ik The Thin Red Line een stuk paradijselijker aandoen, mede door de exotische omgeving en het contrast met de Tweede Wereldoorlog. De filosofische manier van filmen is volwassener geworden. Toch voelt Days of Heaven niet gedateerd aan en zal ik ook deze, net als The Thin Red Line, vaker opzetten om even te genieten van de rust die zijn films uitstralen.

Ik vind deze juist veel filosofischer gefilmd als The Thin Red Line. Hier is het verhaal van ondergeschikt belang nog in tegen stelling tot TRL. Dit is wat mij betreft Mallick's zijn meesterwerk (moet bekennen dat ik Tree of Life nog niet gezien heb).

TRL is wat toegankelijker gefilmd. De manier van filmen is al veel meer 'hollywood (mainstream)' dan bij zijn twee eerdere films, zonder het mallick sausje heb je een aardige oorlogsfilm. Zonder de Mallick ingrediënten in deze film: je houdt een wat gammel liefdes verhaal over.

Dit is mallick in zijn meest pure vorm, het hoogte punt van zijn oeuvre.

Daar heb je wel een punt. Toch doet TRL meer met mij. Daar zitten meer shots van (exotische) natuur in, een vredelievende stam waar de hoofdperso(o)n(en) af en toe uitrusten. Dat staat dan weer in schril contrast met de gruwelen van de oorlog in Azië, waardoor dat mij meer aan het denken zet dan DoH deed.

DoH is zoals je al zegt, een leeg verhaal, bijna een non-verhaal. We observeren een paar gebeurtenissen op de boerderij die verder niet tot nadenken of filosoferen aanzetten. Althans, niet bij mij.

Maar ligt dat aan deze film of aan jou? De boodschap van TRL is door vele oorlog films wel verteld (begrijp me goed, vind het een prachtige film maar dat terzijde). Bijna alle grote regisseurs hadden dat script kunnen filmen en er had nog steeds een mooie film uit kunnen komen. Ik vraag me af of iemand anders DoH had kunnen maken, dat er bijna 40 jaar later nog over gesproken wordt

De rede waarom ik reageerde is eigenlijk: Nu Tree of Life een grote hit is, zullen veel mensen het oeuvre van Mallick afgaan en dat ze moeten weten dat deze 2 eerste films veel experimenteler zijn dan zijn latere werk, waardoor ze van een koude kermis thuis kunnen komen.