Days of Heaven (1978)

Waarschijnlijk ligt dat wel aan mij, elke filmervaring is subjectief. Zo had ik het ook geschreven: "Toch doet TRL meer met mij", "waardoor dat mij meer aan het denken zet".

Uiteraard was de basis voor TRL bij elke regisseur overeind gebleven. Maar de rustige manier van filmen, het trage tempo van de story en de mooie schilderij-achtige plaatjes, ofwel de typische Malickstijl, maken het nu nét de film die het is geworden. Ik ken weinig mensen om mij heen die die film echt goed vinden. "Veel te traag" en "vage beelden die niets met de oorlog te maken hebben" zijn twee terugkomende opmerkingen die ik hoor.

DoH zal ze dan nog minder bevallen, aangezien daar minder spectakel en actie in zit. Eigenlijk geen, de sfeer maakt het verhaal.

Ik had zelf al TRL en The New World van Malick gezien en raakte na de eerste trailer van ToL weer geïnteresseerd in zijn stijl. Daardoor heb ik gisteren en vandaag Badlands en Days of Heaven gekeken.

De voice-over is naar het schijnt volledig geïmproviseerd door Linda Manz (die toen net 17 was). Malick zette haar gewoon in een geluidsstudio, zette de film op en liet haar vrij babbelen... Verbluffend vind ik dat.

Los daarvan blijft deze film een meesterwerk. Heb hem een keer op het grote doek mogen bewonderen; onvergetelijk!

Net herzien. Wat een prachtige visuele poëzie. Malick's stijl ontluikt zich hier. Fotografie is FENOMINAAL, evenals de muziek. Jaren later zou hij zijn stijl vervolmaken. Halfje erbij. Dikke 4*

Snap je gedachte, maar voor mij is TTRL zijn meesterwerk (Hoewel Tree of Life wellicht nog beter is) Punt is dat ik de kwestie die in TTRL wordt aangekaart sterker vind dan in deze. Blijft toch een beetje hangen in sfeer, zonder een duidelijke kwestie aan te kaarten. Maar deze is wel poëtischer en minder strak, wat jij blijkbaar met Hollywood associeert.

Mag ik iedereen die zich hier zo verwonderd over de mooie beelden, en de ''schilderachtige plaatjes'' misschien ff wijzen op de schilder Edward Hopper. Ik dacht af en toe gewoon ff in een schilderij van de man te zitten............

Dat huisje op de heuvel vertoont wel wat gelijkenissen, maar verder vind ik nu niet dat zijn stijl erg aansluit bij deze film of viceversa. Days of Heaven is veel warmer, vrijwel elk shot lijkt gedraaid in magic light, met de meest prachtige luchten. Daarbij zij de camerabewegingen erg mooi en subtiel.

Het huisje schijnt op dit schilderij gebaseerd van hopper te zijn:

http://www.ibiblio.org/wm/paint/auth/hopper/landscapes/railroad/hopper.railroad.jpg

Opmerkelijk feitje m.b.t. die fabelachtig mooie fotografie: cinematograaf Nestor Almendros was blind aan het worden tijdens het filmen.

Viel erg goed mee: die korte speelduur en combinatie van natuurlandschappen en close-ups met een dramatische verhaallijn werkt hier opmerkelijk goed. Wel wat beter naar mijn idee dan de langere speelduur en het (bijna) ontbreken van een dramatische vertellijn in The Tree of Life. Moet ze misschien allebei nog eens herzien eerst.

Deze had ik al een tijd klaarliggen, ooit naar op zoek gegaan omdat deze film in de top 10 staat van Wibro. Op de één of andere manier is het er nooit van gekomen, maar toen ik laatst The Tree of Life zag, die van dezelfde regisseur is, vond ik dat ik ook deze eindelijk eens moest gaan kijken.

Het eerste dat opviel is de muziek waar de film mee begint, dat zeer magisch en mysterieus klinkt en mij meteen heel erg bekend in de oren klonk. Ik wist van te voren dat Morricone de soundtrack heeft geschreven, maar ik kon me toch niet voorstellen dat dit van hem was. Inderdaad, uit het zoeken na afloop van de film blijkt dat het Aquarium uit Le Carnaval des Animaux van Saint-Saëns betreft. Toch ook een compliment voor Morricone, want de rest van de soundtrack ademt toch redelijk dezelfde sfeer en doet er afgezien van de muziek tijdens de brand niet veel voor onder.

Ook de cinematografie is erg mooi, het trucje van tegenlicht tijdens een ondergaande zon werkt erg goed, maar hier toch wat kanttekeningen. Ten eerste is het jammer dat er soms geen statief wordt gebruikt, dit gaat vooral ten koste van de kadrering. Ten tweede vond ik net als bij The Tree of Life de montage niet al te sterk. Vaak een opeenhoping van vrij korte shots die diverse taferelen uitbeelden, waar ik wat langere shots waarbij er op één iets geconcentreerd wordt wat meer gepast vond. Het is bijvoorbeeld jammer dat net als er een prachtige zwerm sprinkhanen opkomt het shot wordt afgebroken in plaats van dat men de zwerm blijft volgen. Dan mag het volgende shot ook van de sprinkhanen zijn, het maakt het er niet beter op.

Het verhaaltje boeide me eigenlijk niet zo heel erg, maar irriteerde ook weer niet. Inderdaad allemaal vrij afstandelijk. Snap overigens niet de aantrekkingskracht van de vrouw. Met name de mondhoeken die altijd naar beneden leken te staan vond ik niet bepaald aantrekkelijk. Verder aardig geacteerd. Kende Gere eigenlijk alleen maar van de romcoms met Julia Roberts, leuk om hem ook eens in zo'n film te zien. Wel vond ik de keuze voor het meisje voor de voice-over niet echt werken, want ik werd een beetje nerveus van haar stem.

Uiteindelijk kan ik hier toch zeker 4* aan kwijt, met name voor de fotografie en de muziek. Voor mijn doen een erg hoge score voor een film van deze leeftijd. En ik wil zeker meer zien van deze regisseur, want ondanks de minpuntjes zijn de twee films die ik tot nu toe van hem heb gezien zeker interessant gebleken.

Visueel schitterende film van de maker van the Tree of Life, ook al zo'n film die enorm imponeert op dat vlak. De prachtige beelden van het korenlandschap, de boerderij, het werken op het land van de arbeiders en later ook het brandende veld en de sprinkhanenplaag zijn ontzettend mooi. De soundtrack van Morricone maakt het helemaal af. Verder is het een redelijk trage film die verder wel weet te boeien en ook langer lijkt te duren dan de 90 minuten die er eigenlijk maar zijn. Dat komt doordat er op zich niet al te veel gebeurd, wat niet negatief bedoeld is want de film heeft daardoor wel een bepaalde rustgevendheid over zich heen. Ik had wel een beetje het gevoel dat de film van de hak op de tak sprong met bepaalde momenten. Het plot rondom de boer en het meisje had soms een wat betere uitleg mogen krijgen.

Een film om in gedachten te houden en zeker ooit nog eens op te zetten.

3,5*

Behoorlijke uitschuiver van Malick.

Pas op, de cinematografie ziet er gelikt uit en het kijkt allemaal vloeiend weg, maar terzelfdertijd o zo clichématisch in zijn soort. Daar waar zijn eerste genrefilm nog op een speelse manier van allerlei frisse toetsen werd voorzien, houdt Days of Heaven het bij zijn karikaturen. Liefdesperikelen in een historische setting krijgen de typische sunsets en laxerende romcommuziek (sorry Morricone, normaal maak je toffe scores) en na het zoveelste shot van wuivende maïsvelden heb je het wel gehad. Enkel het intrinsieke Carnival of the Animals -pianospel van Saint-Saëns geeft nog een hint van verfijning, maar die wordt helaas achteruitgeschoven.

Ook de plot moest op dieet. Nu staat Malick er wel om bekend dat die doorgaans weinig om het lijf hebben en dat geeft ook niet, maar wanneer het net als zijn vormgeving slechts oude formules herkauwd is er ook niks aan. Een aparte inkijk op een moordkoppel is toch net iets interessanter dan het zoveelste stationsromannetje met driehoeksverhouding.

Gelukkig is de voice over wel weer op niveau, dat met de perfecte intonatie en mooi omschreven commentaar de prent nog enigszinds redt van de absolute chickflick instinker die vraagt om een kotszakje. Richard Geere’s melocakereputatie was in elk geval gezet.

2*

Aanvankelijk wist Days Of Heaven me eigenlijk maar weinig te bekoren, met een redelijk klassiek verhaal. Na een tijdje kreeg het werkleven op het platteland me toch in z'n greep, met een paar erg knappe passages (zoals de onvergetelijke brand-scène). Visueel zeker knap, met veel magic hour-shots. Toch vond ik de fotografie over het algemeen nu ook weer niet zo bijzonder dat de film alleen daarvoor al echt memorabel is.

Wel van genoten, maar voor mij toch wat minder dan The Tree Of Life en The Thin Red Line, die ik beiden op 3,5* heb staan. Een halfje minder dan maar voor deze en binnenkort nog eens Badlands en The New World herbekijken.

Ik heb 'm meermaals gezien (1 keer in de bios) en werd telkens volledig weggeblazen door de fotografie. compleet uniek, met fantastisch oog voor schoonheid, sfeer en detail gedaan; en heel consequent doorgevoerd. Puur meesterschap en in mijn ogen een van de best gefotografeerde films ooit.

Ik vond de fotografie ook wel geslaagd, maar in mijn ogen nu ook weer niet zo sterk dat de film mij alleen al daarmee van de sokken blaast. Dan denk ik eerder aan een prent als Enter The Void. Daar stelt het verhaal wat mij betreft ook niet zo heel veel voor, maar Noé imponeert zodanig met de vorm dat ik de hele tijd op het puntje van m'n stoel zat.

Maar da's natuurlijk maar m'n persoonlijke smaak en op visueel vlak zijn het toch vooral hedendaagse films die bij mij echt indruk weten te maken.

Kun je benoemen welke films deze cinematografie hebben toegepast? voordat Mallick het deed, daarnaast ken weinig films die zo gefilmd zijn als deze?

Wat een gave plaatjes kan die Terence Mallick schieten . Dat er nog een simpel verhaal bij zit, wat klinisch en niet zo mooi verteld wordt, maakte voor mij uiteindelijk niks uit. Ook zonder het verhaal had ik me prima kunnen vermaken met al die uitgestrekte akkervelden en andere schitterende landschappen. Het is lekker traag in tempo, maar de speelduur is gelukkig kort.

Ik werd niet overdonderd door de beeldenpracht van "Days of Heaven". De film ziet er wel zeer mooi uit, met her en der een shot dat uitblinkt. Toch was ik niet echt "overweldigd" door de beeldenpracht (wat ik wel had bij films van bv. Argento, Tarkovski, Lynch of Tarr) en vond ik dat Badlands en The Tree of Life op visueel vlak nog meer wisten te overtuigen. Maar de visuele schoonheid van Days of Heaven is - samen met het bekende muzikale thema - zeker en vast het sterktepunt van de film.

Het verhaal was niet fantastisch: niet slecht, maar vrij steriel verteld en te weinig meeslepend (ondanks de romantische tragiek). De verwoestende sprinkhanenplaag aan het einde van de film wel een erg mooie toevoeging, die bovendien tot een van de visuele hoogtepunten van de film behoort.


3,5*

Net als Badlands is het verhaal niet het origineelste ooit maar is het Malick die het volkomen uniek maakt. Een eenzaam huis tussen eindeloze korenvelden, dichtbij de personages maar toch op een onsentimentele, soms bijna anti-sentimentele afstand. Een erg bijzondere en sfeervolle voiceover en op de koop toe een kwartier lang een werkelijk fantastisch stuk, na ongeveer een uur is er de sprinkhanenplaagscene en de daaropvolgende brand en moord. In de meeste andere films was dat een aangezet sentimenteel moment geweest, Malick maakt er grootse lyriek van en komt er niet alleen mee weg, maar het is zelfs fenomenaal.

Ik moet The New World en The Tree Of Life nog zien, maar tot nu toe is dit toch wel de sterkste Malick. In mijn herinnering komt The Thin Red Line af toe in de buurt van kitsch en ik ben altijd een beetje bang geweest voor een herziening van die film, maar ook dat moet ik toch maar eens doen.

Dikke 4.0*

94 minuten is tekort voor een verhaal als dit, maar de mooi geschoten plaatjes en de geweldige muziek maken wel erg veel goed.

Wonderschone kunstzinnige shots van het uitgestrekte platteland. Een knappe Brooke Adams, en dan die soundtracks.

Film verdiend gewoon een hoog cijfer, ondanks het afgeraffelde slappe verhaaltje.

Altijd een waanzinnig mooie vrouw gevonden. Nou worden we allemaal een dagje ouder, maar de term 'vergane glorie' is helaas ook bij Brooke Adams nogal van toepassing.

klik

Dat brede bekkie kwam 34 jaar geleden iets beter tot zijn recht

Gemiste kans.

Het grote manco aan Days Of Heaven is dat het trieste uitgangspunt amper tot z'n recht komt. Het tempo wisselt constant, de relationele ontwikkelingen komen fragmentarisch over (en worden af en toe uitgelegd in een scène van een halve minuut) en de ontknoping is best vergezocht en mist dan ook enig effect.

De cast is van wisselend succes. Richard Gere is wederom stijf en zelfs in zijn jonge jaren had hij blijkbaar geen greintje charisma. Brooke Adams is al iets beter, maar Sam Shepard en het meisje doen het toch nog een stuk beter.

Terrence Malick staat garant voor mooie plaatjes, zo ook hier. Veelgenoemde scènes zoals de sprinkhanenplaag zijn inderdaad erg de moeite, maar er zitten ook te veel nietszeggende en lome momenten in die weinig tot niets toevoegen aan het uiteindelijk magere geheel. Slecht wordt het evenwel nooit.

2,5

Mensen die zeuren over het 'magere verhaal' hebben naar mijn idee de diepere lagen van de film gemist. Als je enkel focust op het verhaal dan zie je juist een hele hoop niet, de regisseur probeert de kijker volgens mij -door onder andere fragmentarisch te werk te gaan- zelfs opzettelijk van het verhaal af te leiden. En dan zie ik mensen in hun grootheidswaanzin zichzelf isoleren. Ik zie sociale hiërarchieën waarin vrouwen zonder man volledig aan hun lot overgeleverd zijn. Ik zie partners die binnen een relatie totaal emotioneel volledig geïsoleerd van elkaar leven. Ik zie hoe de vooruitgang in de techniek mensen onderaan de ladder van het succes dwingt om in levensgevaarlijke omstandigheden te werken alvorens volledig vervangen te worden door machines. Ik zie hoe mensen de natuur naar hun hand zetten maar dat ze uiteindelijk volledig overgeleverd zijn aan de grillen van de natuur. Ik zie een prachtige sfeerimpressie van een tijdperk uit de menselijke geschiedenis. Ik zie mensen die in het najagen van dromen en succes geen streep gelukkiger worden en zichzelf uiteindelijk ten onder brengen. Ik zie dit alles in een dromerig, wonderschoon en onvatbaar geheel wat het bestaan uiteindelijk is. En dan heb ik waarschijnlijk nog heel veel niet gezien, wat nou mager?

De afbrokkelende relatie en het vuile spelletje dat gespeeld wordt waarvan de boer het slachtoffer is.

Al de zaken die jij opnoemt heb ik ook gezien, maar uiteindelijk blijft het enorm afstandelijk terwijl dit juist zo meeslepend had kunnen zijn.

Van Wikipedia:

Ik zie jouw kritiek meer in positieve zin vanuit het oogpunt zoals het hier mooi omschreven is:

De afstandelijheid tussen de hoofdpersonage is dan ook geen onderdeel van mijn kritiek, maar Malick had de aparte belevenissen meer en beter kunnen belichten, waardoor het sowieso meeslepender was geworden.

Wat mij betreft moet elke film meeslepend zijn. Voel ik niets voor de personages kan het me allemaal gestolen worden, en ik geloof niet dat dat de bedoeling van een regisseur kan zijn, of die nu Malick of Kubrick heet.

De laatste 'grote Malick' die ik nog moest, nu resten alleen To the Wonder en Lanton Mills nog... gelukkig lijkt Mailick zich volgens mij uitstekend te lenen voor herkijken.

Days of Heaven is zoals al ontelbaar vaak gezegd is prachtig gefilmd en het magic/golden hour is bij mijn weten zelden zo nadrukkelijk in een film aanwezig geweest. Ik ben geen Gere fan, al kan ik hem zijn serieuze rollen van nu steeds beter hebben. Toch is hij hier, verre van slijmerige advocaat, redelijk uitstaanbaar ook voor de haters. Gere en de andere acteurs lijken echter bijzaak, net als het lichtelijk dunnen verhaaltje. Het is Malicks canvas dat in Days of Heaven de hoofdrol speelt, en dat gebeurt met verve (no pun intended), heel poetisch en schilderachtig.

Ik moest aan Constables The Haywain denken, maar ook die is niet echt treffend bij nader inzien. Op de landelijke sfeer na dan. Wellicht dat de kleuren in de linkeronderhoek er iets van hebben

Ik dacht dat Days of Heaven alleen maar kon stijgen in mijn waardering bij herziening, maar helaas, dit de Malick die er bij mij juist op achteruit ging. Het was al mijn minst favoriete werk van de man, maar ik was bijna vergeten hoe nietszeggend het verhaal eigenlijk is. Het enige personage dat me dit keer wist te boeien was die van Sam Shepard. Ik kon me niet herinneren dat ik me de eerste keer stoorde aan Linda Manz en haar voice-over, maar dat had ik nu weer. Voor velen is zij een groot pluspunt van de film, maar haar personage spreekt mij totaal niet aan en haar voice-over sluit vaak niet echt aan bij wat te er te zien is, door te veel terzijdes of omdat ze dingen van het verhaal uitlegt die ze niet kan weten omdat ze er niet bij was en omdat ze niet in de hoofden van de andere personages kan kijken. De voice-overs zijn eigenlijk altijd het meest opvallende minpunt bij Malick, Badlands uitgezondert, maar dit vind ik de meest vreselijke.

Days of Heaven blijft toch vooral een audiovisuele sensatie en daar komt de enige waardering van mij voor deze film vandaan. Morricone op zijn best en veel geweldige shots, zeker als die sprinkhanenplaag begint. Toch verliest zich een beetje in de korenvelden, die niet anderhalf uur boeiend blijven om naar te kijken. Waar dit soort natuurbeelden gewoonlijk verdieping of gevoel geven aan de inhoud is de inhoud daar ditmaal te matig voor. Daarom is dit voor mij met afstand de minste Malick.

Ik verlaag naar drie sterren.