Days of Heaven (1978)

Zo nietszeggend is het verhaal van een valse liefde (wat Sam Shepard en Richard Gere verscheurt) toch niet. Een 'gezin' dat in tijden van armoede alles doet om een beter bestaan te krijgen. Ook nog vol met filosofische verwijzingen. [edit], zie ook het bericht van Dwarrel.

Ja, maar het hangt hier allemaal wat in het luchtledige. Alle diepere thema's blijven oppervlakkig, alsof Malick toch echt veel meer geïnteresseerd was in de korenvelden dan in iets anders. Gewoonlijk weet hij met dezelfde stijl veel meer kleine dingen vast te leggen en ze vervolgens groter te laten voelen.



De associaties die Dwarrel hier maakt zijn zo gezocht dat je ze bijna op iedere film zou toe kunnen passen. Hij haalt hier zelfs machines bij, maar de film laat nergens zien dat mensen vervangen worden door machines. De rest van wat hij beschrijft zie ik wel, maar komen zo goed als automatisch uit de setting voort of krijgen meer diepgang in het andere werk van Malick. Er gebeurt hier wat mij betreft gewoon niet heel veel en wat er gebeurt is voorspelbaar en mist de emotionele diepgang van Malicks andere films.

Zo gezocht zijn de meeste associaties niet, hooguit een enkele. Dat luchtledige zit hem meer in de vertelstijl dan het verhaal op zich (maar is natuurlijk niet per ongeluk). Snap met de beste wil niet hoe je het verhaal nietszeggend kunt noemen, maar het is te lang geleden om concreet te kunnen worden.

Maar de vertelstijl is eigenlijk hetzelfde in alle films van Malick en op The New World na heb ik ze allemaal recent nog eens gezien en worden ze steeds beter, iets wat bij Days of Heaven niet gebeurt. Bij mij althans.

Erg matige film over een broer en zus in het arme Amerika van begin vorige eeuw. Om aan de armoede te ontkomen trouwt de zus met een rijke boer en gaan ze op de boerderij in the middle of nowhere wonen. Het verhaal is simpel en wordt nergens echt interessant. Ook wordt er erg matig geacteerd. Maar het grootste mankement aan de film is toch wel dat de karakters helemaal niet uitgediept worden. En zoveel hoofdpersonen zijn er nou toch ook niet en er is ook meer dan genoeg tijd voor in het verhaal van de film. De plaatjes zijn soms wel mooi en het eerste half uur van de film is erg geschikt om te tonen in een landbouwmuseum.

Laatst nieuwe speakers aangeschaft; valt me nu pas op hoe waanzinnig mooi de soundtrack is, en dat heeft de film toch weer een puntje erbij bezorgd.

Schitterend hoe Malick het landleven neer weet te zetten, hoe de personages snakken naar deze 'heaven'. Gek hoe ik dit altijd als het 'lelijke eendje' heb beschouwd in Malicks werk, althans, wanneer je de film in z'n geheel bekijkt. Cinematografische was het sowieso dik in orde uiteraard. Denk dat Malick hier de beelden heel sterk voor zichzelf heeft weten te laten spreken, waardoor de film nooit z'n kracht verliest.

Het toont veel meer de wereld waar de mens in is opgenomen, niet de wereld zoals die vanuit het oogpunt van de mens moet zijn. Ik denk dat de tijd die Linda, Bill en Abby bij de boer hebben een moment is waarop ze bij vlagen weer opgenomen zijn in de wereld, in het grotere plaatje, in plaats van deze te domineren.

Toch een half puntje erbij.

Rustig opgebouwd romantisch drama met een sterke en geslaagde filmische blik op natuur en vooral op het werk tijdens de oogstperiode.

Niettegenstaande het rustig tempo, is een nakende dramatische afwikkeling duidelijk voelbaar, maar al bij al, ondanks cinematografische pluspunten en bedenkingen over het leven, een gebrek aan pit.

Mooie film vooral, met veelal in goudgele tinten geschoten vlakten en graslanden van de centrale staten van Amerika. Dat vooral, met de muziek van Morricone en Saint-Saëns en de prettige sfeer en het fijne beeld van die periode en die gebieden maakt de film het kijken waard. En zorgt ervoor dat je volop kan genieten. Vooral de locaties zijn mooi, of het nu kale vlakten zijn of stoffige stadjes, het ziet er allemaal even schitterend en nostalgisch uit. Inhoudelijk is het wat magerder maar is vooral zeer zwak uitgewerkt. Daarnaast is de film af en toe wat rommelig gemonteerd. En hoewel dit meer een schets is van een periode dan een lopend verhaal had dat best beter gekund. Ook is Gere er niet de acteur naar om de prent te dragen. Op latere leeftijd kreeg hij een natuurlijk charisma wat hem door films heen hielp, hier heeft hij dat absoluut nog niet. Maar goed, gevoelsmatig is dit 4,0*, dus dat geef ik dan ook.

Eens met mijn voorganger. Zeer markante film, ondanks de genoemde zwakkere punten.

Wanneer je hier de samenvatting leest dan heb je gelijk al de hele film gezien, alleen dan met wat beeld en geluid erbij, verder gebeurd er niets anders.

Zoals gewoonlijk met Malick is het gissen waar hij naartoe wil met zijn film. Deze liefdesdriehoek geeft niet al zijn geheimen prijs; ik vroeg me bij afloop van de film vooral af of er enige oprechtheid in Abby zat in haar liefde voor die twee mannen. Door de weinige dialogen en een vrij vervelende voice-over wordt veel aan de verbeelding overgelaten.

Aan schilderachtige schoonheid geen gebrek : visueel is elke frame een schilderij en die eenzame boerderij in de leegte van de Amerikaanse vlaktes blijft op het netvlies gebrand. Malick heeft het talent om iets eenvoudigs als wind dat door de koren ruist, in al zijn schoonheid te vangen in zijn lens. In dit opzicht is hij een echte kunstenaar. Hij lijkt er plezier in te hebben in de close ups van de natuur om de vergankelijkheid van de mens te benadrukken. Maar het geeft ook het gevoel van obsessieve mooifilmerij. De muziek van Ennio Morricone is tijdloos.

Een film met waanzinnige hoogtes visueel en muzikaal, maar inhoudelijk vreselijk pover. Een wat ongrijpbare film ook.

Gisteren herzien en deze keer nog meer kunnen appreciëren en genieten dan bij de eerste kijkbeurt. De film heeft me zelfs zover gekregen dat ik meteen Badlands heb gekocht en zin heb om nog een derde keer te kijken naar dit meesterwerkje.

De aftiteling met muziek gecomponeerd door Saint-Saens die meermaals terugkomt brengt u al snel in de juiste stemming (een wat dromerige, magische) die tot het einde van de film en daarna nog aanhoudt. Gere speelt zoals in Breathless toch wel met flair, ik zie hem wel graag spelen. Maar degene die hier echt de show steelt en de film nog meer kleur geeft is toch wel Linda Manz. Zeer overtuigend met natuurlijk ook de voice-over die een meerwaarde geeft.

Het plot kun je wel in een paar zinnen vertellen, is eenvoudig/simpel maar laat nu juist dat zijn wat mij zo aanspreekt. Het voelt allemaal zo realistisch aan zodat dat neerstrijken van het circus ergens in het midden van de film zonder aanleiding en ook met geen verdere gevolgen een prima en best geniale vondst is.

Ben echt heel enthousiast over dit en over Malick die vandaag toevallig ook jarig is, nu hopen dat zijn andere films ook meer als de moeite waard zijn.

Een lange weg bergafwaarts.

Het begin viel nog best mee. Opvallend vooral dat het best nog modern oogt, voor een film uit '78 én voor een film die zicht ergens begin 20e eeuw afspeelt. Het camerawerk is best mooi, vooral in de velden. Let wel, het camerawerk, want het kleurgebruik stond me aardig tegen (maar dat heb ik wel vaker met 70s films) en zo bijzonder vond ik de natuuropnames helemaal niet.

Na een half uurtje had ik dat allemaal wel gezien. Van de soundtrack viel me vooral het niet-Morricone nummer op, de rest kan ik me nu al niet meer herinneren. Al is dat natuurlijk nog steeds beter dan de soundtracks die hij normaal aflevert.

Rest nog een uur dat je als kijker moet doorbrengen met een immens duffe cast en een waarlijk suf verhaaltje. Zo halverwege was ik al naar strohalmen aan het grijpen om wakker de blijven, die strijd is de volgende 45 minuten vermoed verder gegaan. Gere bewijst hier trouwens dat hij vroeger ook al een enorme klier was, die heb ik echt nog nooit een goeie rol zien spelen geloof ik.

Had er, ondanks de setting, in het begin nog een redelijk goed oog in, maar de film glijdt al snel af en wat er dan overblijft is amper uit te zitten.

1.5*

John, John... Je moet ook niet op Onderhonds berichtjes klikken, zo vlak voor het slapen gaan, als je bang bent wat er staat

Ik zag je al niet bij Ennio's concert paar weken terug

In mijn ogen de beste film van Terrence Malick (vooralsnog, want ik moet er nog twee kijken). Het is op zich een aardig verhaal, zij het zonder veel diepgang. Maar aan prachtige beelden geen gebrek natuurlijk, zoals je mag verwachten van de samenwerking tussen Nestor Almendros en Malick.

Prachtig hoe het hele perspectief door de ogen en via de rauwe stem van de jongste actrice aan de kijker wordt meegedeeld. Uiteindelijk lijkt alles enkel een episode te zijn geweest uit het leven van deze koele meid.

Die score... was even vergeten dat deze ook van de maestro komt.

Binnenkort -19 februari- op het grote doek bij Kino: KLASSIEKER: Days of Heaven (1978) - Kino Rotterdam - kinorotterdam.nl

Vooral de springhanenplaag en het platbranden van de korenvelden was zeer de moeite waard om op het grote doek te zien.

Wel een tandje minder dan Badlands maar mijn (kleine) 4,0* bijft staan.

Op naar The Thin Red Line volgende week: de apotheose van de Malick trilogie in Kino

Goeie film over een koppel die zich voordoen als broer en zus en gaan werken bij een rijke, stervende boer. Er zitten wat hiaten in het verhaal, maar de film is nog wel meer toegankelijk dan het latere werk van Terence Malick. Een aantal prima scenes en de film ziet er vooral gewoon prachtig uit. Mooi camerawerk met mooie, warme kleuren en weidse landschappen.

'Days Of Heaven' was de tweede film van Terrence Malick, in welke hij sterk leunt op de beelden die door de bijna blinde cameraman Nestor Almendros werden geconcipieerd. De prachtige lichtval in de film werd bereikt door vrijwel alles te filmen in het laatste halve schemeruur van de dag (tussen zonsondergang en duisternis). Dat levert adembenemende plaatjes op die het flinterdunne verhaaltje naar een onbelangrijke uithoek verplaatsen. De film was geen commercieel succes: men probeerde in de reclamecampagne tegen de klippen op een dramatisch verhaal te suggereren, maar je hoeft maar een aantal fragmenten te zien om te begrijpen dat de werkelijke kwaliteit van 'Days Of Heaven' op het vusuele vlak ligt.

Als je Malick wel ziet zitten, maar de ambitieuze, tamelijk expliciet kosmisch-religieuze inslag van zijn meer recente werk iets te veel van het goede vindt, dan zou dit je favoriete film van hem kunnen zijn.

Niet dat die inslag hier ontbreekt, maar hier voelt het meer aan als ingebed in een panoramisch geheel, veel minder gearticuleerd, waarbij beelden veel meer doen dan woorden.

Er schijnt trouwens gaandeweg flink gesnoeid te zijn in de dialogen (als er al iets van overbleef), en dat leverde naderhand weer aardig wat werk aan de snijtafel op, om toch tot een coherent, organisch geheel te komen. Dat is wel gelukt, kunnen we stellen. Editing is everything, zegt men wel eens. Wie zit er ook te wachten op ellenlang romantisch-dramatisch geleuter? Daar zijn andere loketten voor, hoor.

Het verhaaltje wordt kundig op afstand gehouden, net ver genoeg om de essentie ervan weer te geven, en niet af te leiden van de totaliteit: een magnifieke, zeer authentiek aandoende schets van een tijdperk en de mensen daarin, hun zoektocht naar geluk, hun streven zich te ontworstelen aan een hard en uitzichtloos bestaan.

Het zou trouwens kunnen dat het plotje verwijst naar de lotgevallen van één van de bijbelse aartsvaders (Jakob denk ik, of Abraham), maar Malick maakt daar geen groot punt van. Lijkt me verder ook niet cruciaal voor de waardering voor dit werk.

Hoe dat ook zij: ongelooflijk mooie film dit, natuurlijk. Tijdloos gevalletje ook, lijkt me. Ik denk niet dat Malick het nu anders zou aanpakken, nieuwe technische mogelijkheden daargelaten.

Days of Heaven gaat over het leven van een boerenfamilie in het Amerika van begin vorige eeuw. Het verhaal wordt verteld door het 12-jarige zusje van de hoofdrolspeler (een mooie rol van een piepjonge Richard Gere). Het verhaal is vrij simpel en heeft weinig diepgang, maar veel wordt goedgemaakt door de prachtige beelden van het platteland van de Verenigde Staten.

Voor regisseur Terrence Malick zou het maar liefst twintig jaar duren voor hij zijn volgende film afleverde, maar de laatste jaren timmert hij weer aardig aan de weg. 3,5*

Qua verhaal is Days of Heaven niet bijzonder origineel. De film moet het vooral hebben van de fenominale uitvoering. Van de prachtige muziek van Ennio Morricone tot de kunstige beeldtaal van Malick. Vrijwel de hele film is in magic hour opgenomen en dat is te zien.

De prachtige beelden van de oogst maken de film tot een heerlijke filmische ervaring. Het toppunt waren toch wel de close-ups van krekels, fazanten en niet te vergeten het shot waarin in time-lapse een graanzaadje ontkiemt en uitkomt.

Het verhaal had een paar vrij absurdistische momenten en was verder vooral een romantisch verhaal zodat we dat wel meer kennen. Richard Gere en Brooke Adams speelden prima, voor Gere ook eindelijk eens een minder sympathieke rol.

Weet het nu zeker, ik hou gewoon niet van de vertelstijl van Malick.

Na achtereenvolgens Tree Of Life, Badlands en nu Days Of Heaven kom ik tot dezelfde conclusie. Op de een of andere manier lijkt Malick niet instaat om menselijk emoties op een geloofwaardige manier over te brengen. De dialogen van de hoofdfiguren klinken als hardop gelezen teksten, die na het filmen zijn opgenomen en toegevoegd. Als hij zoveel aandacht besteedt aan "hoe iets in beeld moet worden gebracht" waarom lukt het hem dan niet om het cruciale intermenselijke verkeer via stem en non-verbale expressie als oprechte emoties vast te leggen? is het de blinde vlek van Malick?

Het zogenaamde "in het moment" verkeren is veruit te zoeken; ik blijf als kijker telkens weer op een afstand en word nooit en nergens deelgenoot van het verhaal dat Malick wenst over te brengen. O ja, het is mij te makkelijk om dit alles toe te schrijven aan het gekozen perspectief; we zien het verhaal vanuit het oogpunt van het meisje (net als in Badlands overigens). De keuze van een ingesproken vertelstem helpt vanzelfsprekend ook al niet mee om in een verhaal onder te dompelen.

Mooie plaatjes maken geen goede, laat staan een briljante film, suggestieve associaties met de natuur evenmin.

Waarom zo een vertelstem, ingesproken of niet, vanzelfsprekend niet mee kunnen helpen je in het verhaal onder te dompelen? Een verhaal vertellen is toch juist de oudste manier om dat nu net wel te doen.

Bedenk me zo juist dat veel van mijn favoriete films (Apocalypse Now, Clockwork Orange, Thin Red Line, Blade runner, Goodfellas, Taxi Driver allemaal gebruik maken van een voice over.

Werkt het voor jou bij die films ook niet?

Iemand die een verhaal vertelt, is per definitie "niet in het moment," maar blikt terug. Bovendien is de verteller in zowel Badlands als Days of Heaven niet de ik-persoon, maar degene die de ander observeert, wat nog eens een extra figuurlijke afstand schept.

Soms kan een vertelstem (zelfs als derde persoon) goed werken; No Country For Old Men, waarin de sheriff zijn verhaal doet. Ook in The Big Lebowski treedt een verteller op in de introductie en in het nawoord; zelfs zit ie even aan de bar om tussendoor nog wat bij te kletsen. Maar meestal werkt het voor mij niet.

Ik ben in het algemeen meer gecharmeerd van films die helemaal vanuit de subjectieve ik-figuur uit de doeken worden gedaan, waardoor de "binnenwereld" min of meer kenbaar wordt.

Wat trouwens ook niet werkt in Malicks films is dat hij aan de ene kant de kijker als waarnemer in het verhaal meeneemt (aan de hand van de verteller) en aan de andere kant de natuur een symbolische/filosofische (bij)betekenis wil geven.

Nee, voor mij toch heel veel liever de poëtische filmtaal van Inarritu met een meesterwerk als The Revenant.

Grappige is dat zowel Inarritu (die ik ook erg hoog heb zitten) als Malick in zijn latere films, zwaar leunen op het briljante camerawerk van Lubezki.

Overigens klopt het dat de verhalenverteller zelf niet in het moment zit, maar de toehoorder kan door hem wel helemaal in het moment van het verhaal geraken. En daar waar het gaat om innerlijke monologen en gedachten of iemand die over zichzelf vertelt, is er natuurlijk geen sprake van een terugblik.

Maar anyway, iedereen ervaart film op zijn eigen manier. Malick weet mij vaak juist wel in zijn films mee te nemen en het schakelen tussen verhaal en betekenis vind ik juist wel prettig.

Ook weer goed.

Opnieuw een best goede Malick, die ik hierdoor weer een klein stukje hoger heb zitten. Het is duidelijk echt een regisseur die eigen ideeën heeft en daardoor worden de films best origineel zo nu en dan. Nu ik zijn oudste films heb gezien, kan ik ook langzaam beginnen met zijn recentere films.

Alhoewel het in het midden van de film een stukje saaier wordt, en begint te slepen, kent de film een aantal momenten die echt briljant zijn. Het begint al tamelijk apart, en eenmaal op de boerderij krijg je een apart verhaaltje met een soort fantasie-sfeertje eroverheen gegoten.

De setting is ook erg knap. Dat huis staat er geniaal bij. Het veld zelf heeft ook best uitstraling. Alhoewel de sfeer soms iets minder dromerig had gehoeven, is het fantasierijk genoeg in ieder geval. Die soundtrack versterkt dat ook nog even.

Soms weer hele knappe natuurbeelden. Maar het verhaal zelf leek de saaie kant op te gaan. Er gebeurde soms een te lange tijd niks bijzonders waardoor ik me dan toch een klein beetje begin te vervelen. Maar uiteindelijk moest het hoogtepunt dan nog komen.

In 1 van de meest briljante stukken die ik tot dusver heb gezien in film kwam nog voorbij. De sprinkhanenplaag en de opvolgende brand. Overweldigend in beeld gebracht. Een creepy sfeer neemt de fantasie-sfeer weer over en de film begint hier ook daadwerkelijk bijzonder te worden. Moment dat de mensen naar boven kijken terwijl er een enorme plaag sprinkhanen opstijgt is overdonderend.

Dankzij de sterke 15 minuten van dat stuk tilt het de film naar een hoger niveau. Ik ben blij dat Malick hier nog even de remmen los had gegooid, want het leek maar niet te gebeuren de rest van de film. Desondanks een knappe setting en een leuk sfeertje, en enkele prachtige beelden.