Days of Heaven (1978)

Had meer verwacht van deze Malick film. De film zit vol met schitterende plaatjes, maar helaas kom je alleen daarmee niet zo heel ver.

Het verhaal vond ik veel te afstandelijk; het deed me erg weinig. De cast doet allemaal wel erg zijn best, maar voor mij werktte deze film niet echt.

3*

Ik weet niet wat dat is met die Malick-films, maar ik kan niet anders dan ook deze 5 sterren geven. Zelden zo'n betoverend mooie film gezien (inderdaad vooral doordat het grootste deel is opgenomen in het uur tussen dag en nacht), en tel daar dan nog die bevreemdende surreele sfeer bij die ook Badlands zo goed maakt (de personages hebben iets onvatbaars, ze doen wel wat ze doen, maar zijzelf noch de kijker weet eigenlijk waarom) en je hebt een prachtig meesterwerk. Die sprinkhanenplaag en alles wat daarop volgt is ook enorm indrukwekkend en apocalyptisch, en ook dat Italiaans circus dat ineens uit de lucht komt neerstrijken is fantastisch. En voor het eerst ben ik ook echt enthousiast over de soundtrack van Morricone. Nee, ik denk dat ik dit misschien nog wel Malick's beste film vind, hoewel meestal het tegenovergestelde beweerd wordt.

Ook maar eens wat zinnigs over deze film proberen te zeggen. Prachtige film wederom van Malick. Mooi verhaal over twee mannen die op dezelfde vrouw verliefd zijn. Prachtige setting begin 20ste eeuw. Het werk op het land maakt mooi inzichtelijk wat voor moeilijke tijd het wel niet was. Vooral het laatste half uur (de sprinkhanenplaag en alles dat daarna gebeurd) is erg onderhoudend.

Maar eigenlijk gaat het daar allemaal niet om. Het gaat om prachtige cinematografie. Mooie shots van landschappen. De natuur onderdeel laten maken van het geheel. Zelden iemand zonlicht en wind zo mooi in beeld zien brengen. Registraties van schaduwen van ongeëvenaarde esthetische kwaliteit. Over elk shot is nagedacht.
Dialogen zijn vaak ondergeschikt. Je komt pas halverwege een dialoog erin, of hebt het idee dat er nog e.e.a. gezegd moest worden, voordat je naar de volgende scène gaat. Malick laat de beelden voor zich werken.En het werkt. Malick is geweldig en deze film is dat dus ook. 4 dikke sterren. En dan heb ik het nog niet eens over de muziek gehad.

Ik vind het een vrij trieste film. Enkel het Linda personage geeft een beetje fleur aan de film.
Days of Heaven zit vol mooie natuurbeelden.
Er zitten mooie shots in van het oogsten en de sprinkhanenplaag is ook bijzonder. Ik vond 'm niet zo goed als Badlands.
Het verhaal spreekt me wat minder aan. Het speelt in een tijd waar ik niet zo veel mee heb (begin 20e eeuw).

Met de hoofdrolspelers had ik erg weinig voeling, behalve met Linda Manz, die erg leuk speelt. Ze heeft een aparte rol, die van toeschouwer en verteller. De voice-over die ze doet is geweldig. Erg geestig en pienter commentaar.

De dramatische wendingen tegen het einde van de film kon ik amper volgen. Het was erg van de hak op de tak. Ik vond die wendingen dramaturgisch erg pover onderbouwd.
Abby die ineens op de boer valt, vanuit het niets. Dat wordt dan even snel in een enkele scene verteld.
De moord kon ik ook totaal niet plaatsen. Bill (Gere) leek zich er totaal bij de situatie neer te leggen, en ineens is ie er weer. De moord vond ik een behoorlijke afknapper.
Gere heeft in het begin van de film ook iemand geslagen, dus dat moet dan voldoende onderbouwing zijn ofzo???

Met verbazing keek ik naar een sprinkhanenplaag en brandende graanvelden. Prachtig is nog zwak uitgedrukt. De film staat bol van prachtige opnamen, ondersteund door een fijne soundtrack van niemand minder dan Ennio Morricone. En de voice-over van het meisje Linda is een prima vondst.

Het einde van de film vond ik jammer, geen slecht einde, maar het miste de jaw-breaking effect dat ik zo ongeveer de hele film had. Ander gedeelte dat me niks deed was de vreemde komst van drie circus-artiesten. Het deed me niks, ik vond het onzinnig, ook een breuk met de jaw-breaking effect.

Een parel van een film met een paar oneffenheden. Vier sterren, net geen 4,5. The Thin Red Line maar eens opsnorren, interessante regisseur.

Alweer een klein pareltje van Malick (van wie ik nu alle 4 zijn films heb gezien). Het blijft voor mij toch wel een bijzondere filmmaker, erg jammer dat hij zo'n lage productie heeft overigens.

Thematiek ligt in de lijn van zijn andere films waarbij mensen op zoek gaan naar het paradijs maar dit nooit en te nimmer zullen kunnen vasthouden. In dit geval is het paradijs de agrarische gemeenschap in amerika begin vorige eeuw waar mensen nieuwe horizonten en vrijheden zoeken in een eindeloos landschap. Malick weet dat paradijselijke weer zeer mooi in beeld te brengen, cinematografisch is Days of Heavenn om de vingers bij af te likken. Dit alles ondersteunt door de prachtige muziek van Morricone. De film heeft soms zelfs wat surrealistische trekjes waarmee Malick zijn dromerige sfeer vaak nog extra kracht bij weet te zetten. Dromerigheid die ook zit in de montage van de scenes, de lanschappen met de bijna voelbaar ijle lucht op de amerikaanse hoogvlakte, de zonsondergangen, de ongrijpbare personages... Het geeft een wat melancholische sfeer aan zijn films waarbij de natuur en het landschap sterker is en de mens slechts vergangkelijk , de mens als klein onderdeeltje van het grote geheel (een gevoel wat ik bij veel films van Kubrick bv ook heb).

Het einde van het pardijs mag trouwens niet minder dan indrukwekkend en spectaculair te noemen zijn.

Qua verhaal vond ik de film dan helaas wat minder intressant dan The Thin Red Line en Badlands, het blijft toch hangen in een wat gezapig liefdesverhaaltje.

Desondanks 4 welverdiende sterren.

Een prachtige fotografie met een vakkundig gefilmd verhaal. Voor mij levert Richard Gere in deze prent geen grootse acteerprestatie. Ik zie namelijk nooit 'de vonk' tussen hem en de leading lady van deze film Brooke Adams. Persoonlijk vind ik Gere met zijn seventies-kapsel zelfs gedeeltelijk miscast wegens het niet passen en 'te gemaakt' voor de persoon die ik in gedachten heb.

De beste prestatie is volgens mijn (overigens bescheiden) mening in deze tweede prent van Terrence Malick voor Linda Manz, als het kleine zusje Richard Gere die heel spontaan op mij overkomt.

Aanrader? Voor mij niet echt, maar voor velen zal het een goeie ervaring zijn om dit rasecht romantisch drama te bekijken. Maar wel even in het trage ritme komen. Toch nog 3,5* voor het vakwerk van Malick...

Helemaal mee eens. Beter kan het niet verwoord worden. Mede door de schitterende soundtrack van Ennio Morricone zou ik dit haast beschouwen als een symfonisch gedicht.

Deze film van Malick vond ik bij mijn eerste kijkbeurt al magistraal en daar is bij mijn tweede kijkbeurt vanmorgen geen verandering in gekomen. Twintig jaar later zou hij met "The Thin Red Line" opnieuw een meesterwerkje afleveren en ik ben ook zeer benieuwd naar zijn nieuwste film "The Tree of Life" die we volgend jaar kunnen verwachten.

Toch zullen de films van Malick nooit een groot publiek trekken, daarvoor zijn ze te weining toegankelijk. Kijken naar een film van Malick vereist geduld. Wie een actiefilm verwacht komt zeer bedrogen uit. Vandaar dat er tegenover de zeer hoge waarderingen een evenredig aantal zeer lage waarderingen staan.

"You love it or you hate it". Well, I love it.

Waardering; onveranderd 5,0* en een plaats in mijn top 10

Deze film valt of staat bij zijn cinematografie. Deze is feilloos. De schitterende, desolate korenvelden uit het zuiden van de Verenigde Staten hebben er nog nooit zo prachtig uitgezien op het grote scherm. De close-ups van de dieren zijn schitterend (deed me sterk denken aan Walkabout, een van mijn favoriete films waarin dit ook heel erg goed werkt).

Het verhaal van Days of Heaven kwam echter rechtstreeks uit de boektreeks. Althans, zo leek het. Het script werd geschreven door Malic zelf, maar ik vond er geen klap aan. Arm jongetje en arm meisje zijn verliefd, maar arm. Meisje trouwt met rijke boer, maar blijft in het geheim met het arm jongetje. Rijke boer komt erachter en er ontstaat hommeles. Ik kom er niets mee.

Des te schokkend dus, dat deze magnifieke cinematografie verder weinig uitwerking kent. En dat is vreselijk jammer, want de regieprestaties van Malick zijn overduidelijk. Bovendien een bijzonder man, 4 films in 40 jaar, dat doe je ook niet zomaar.

Wat tovert Terrence Malick hier regelmatig een aantal schitterende beelden op het scherm. Cinematografisch is de film zeer goed en dat is best aangenaam kijken. Vooral het moment van brandende koren is fantastisch om te zien.

Het verhaal vond ik echter niet altijd even geweldig. Het is duidelijk dat het in dienst staat van de cinematografie, maar ik werd nooit echt in de film gezogen, daarvoor kwamen de personages vooral te afstandelijk over. Richard Gere zal nooit mijn favoriet worden, maar doet het hier net als de rest van de cast wel redelijk.

Het einde van de film deed voor mij ook nogal geforceerd aan, kwam niet overtuigend over, ik voelde niets bij de dood van Gere en ik vond het ook niet echt een einde dat bij de film past. Toch jammer, want de beeldenpracht van de film is soms ongekend, maar toch komt de film door de andere tekortkomingen bij mij niet verder dan een voldoende.

3,0*

De 3e film van Malick die ik zag en bij vlagen best mooi (weer) - dan heb ik het vooral over de cinematografische pracht, want voor de rest is het helaas niet zo bijzonder.

Toch kijkt het, ondanks het niet al te hoge tempo, best lekker weg. De scénes met de grote brand en die sprinkhanen zijn behoorlijk fraai en de muziek van Morricone is prima, net als dit nummer die ik al wel kon, maar nooit wist dat-ie uit deze film kwam.

Het weinig bijzondere verhaaltje kon me minder boeien en de personages deden me niet zoveel. De acteerprestaties zijn wel prima. Al met al een prima film. Voldoende.

Te snel, te vlot en te kort.

Dit is echt zo'n film die door het visuele, de soundtrack en de sfeer veel langer had moeten duren en veel meer de tijd had moeten nemen. Malick tovert echt heel veel mooie plaatjes op het scherm, maar helaas neemt hij niet altijd de tijd de beelden in je te laten opnemen, en cut hij weer naar een volgend (alweer) mooi shot. Jammer dat hij daar niet wat meer de rust in heeft genomen.

Het tempo ligt ook in het verhaal te hoog. Gebeurtenissen volgen elkaar soms in rap tempo op (hop ineens een cut naar de bruiloft). In het begin is het verhaaltje ook niet echt bijster interessant. Simpel verhaaltje waar de richting al snel aardig duidelijk is. Bij het moment dat Abby aangeeft van de Boer te houden werd dat wel een stuk interessanter. Je merkt het aan de sfeer, aan de soundtrack van Morricone, die iets feller wordt, en vooral aan Gere die ingetogen woede uitstraalt.

Al met al wel echt een mooie film, maar langer, trager, korter had het misschien wel tot een meesterwerk verheven. Vooral die scenes met dat mist op het water waren echt genieten geblazen. 3.5*

ps. De Criterion Blu-Ray is echt

Deze had ik al een tijd klaarliggen, ooit naar op zoek gegaan omdat deze film in de top 10 staat van Wibro. Op de één of andere manier is het er nooit van gekomen, maar toen ik laatst The Tree of Life zag, die van dezelfde regisseur is, vond ik dat ik ook deze eindelijk eens moest gaan kijken.

Het eerste dat opviel is de muziek waar de film mee begint, dat zeer magisch en mysterieus klinkt en mij meteen heel erg bekend in de oren klonk. Ik wist van te voren dat Morricone de soundtrack heeft geschreven, maar ik kon me toch niet voorstellen dat dit van hem was. Inderdaad, uit het zoeken na afloop van de film blijkt dat het Aquarium uit Le Carnaval des Animaux van Saint-Saëns betreft. Toch ook een compliment voor Morricone, want de rest van de soundtrack ademt toch redelijk dezelfde sfeer en doet er afgezien van de muziek tijdens de brand niet veel voor onder.

Ook de cinematografie is erg mooi, het trucje van tegenlicht tijdens een ondergaande zon werkt erg goed, maar hier toch wat kanttekeningen. Ten eerste is het jammer dat er soms geen statief wordt gebruikt, dit gaat vooral ten koste van de kadrering. Ten tweede vond ik net als bij The Tree of Life de montage niet al te sterk. Vaak een opeenhoping van vrij korte shots die diverse taferelen uitbeelden, waar ik wat langere shots waarbij er op één iets geconcentreerd wordt wat meer gepast vond. Het is bijvoorbeeld jammer dat net als er een prachtige zwerm sprinkhanen opkomt het shot wordt afgebroken in plaats van dat men de zwerm blijft volgen. Dan mag het volgende shot ook van de sprinkhanen zijn, het maakt het er niet beter op.

Het verhaaltje boeide me eigenlijk niet zo heel erg, maar irriteerde ook weer niet. Inderdaad allemaal vrij afstandelijk. Snap overigens niet de aantrekkingskracht van de vrouw. Met name de mondhoeken die altijd naar beneden leken te staan vond ik niet bepaald aantrekkelijk. Verder aardig geacteerd. Kende Gere eigenlijk alleen maar van de romcoms met Julia Roberts, leuk om hem ook eens in zo'n film te zien. Wel vond ik de keuze voor het meisje voor de voice-over niet echt werken, want ik werd een beetje nerveus van haar stem.

Uiteindelijk kan ik hier toch zeker 4* aan kwijt, met name voor de fotografie en de muziek. Voor mijn doen een erg hoge score voor een film van deze leeftijd. En ik wil zeker meer zien van deze regisseur, want ondanks de minpuntjes zijn de twee films die ik tot nu toe van hem heb gezien zeker interessant gebleken.

Visueel schitterende film van de maker van the Tree of Life, ook al zo'n film die enorm imponeert op dat vlak. De prachtige beelden van het korenlandschap, de boerderij, het werken op het land van de arbeiders en later ook het brandende veld en de sprinkhanenplaag zijn ontzettend mooi. De soundtrack van Morricone maakt het helemaal af. Verder is het een redelijk trage film die verder wel weet te boeien en ook langer lijkt te duren dan de 90 minuten die er eigenlijk maar zijn. Dat komt doordat er op zich niet al te veel gebeurd, wat niet negatief bedoeld is want de film heeft daardoor wel een bepaalde rustgevendheid over zich heen. Ik had wel een beetje het gevoel dat de film van de hak op de tak sprong met bepaalde momenten. Het plot rondom de boer en het meisje had soms een wat betere uitleg mogen krijgen.

Een film om in gedachten te houden en zeker ooit nog eens op te zetten.

3,5*

Aanvankelijk wist Days Of Heaven me eigenlijk maar weinig te bekoren, met een redelijk klassiek verhaal. Na een tijdje kreeg het werkleven op het platteland me toch in z'n greep, met een paar erg knappe passages (zoals de onvergetelijke brand-scène). Visueel zeker knap, met veel magic hour-shots. Toch vond ik de fotografie over het algemeen nu ook weer niet zo bijzonder dat de film alleen daarvoor al echt memorabel is.

Wel van genoten, maar voor mij toch wat minder dan The Tree Of Life en The Thin Red Line, die ik beiden op 3,5* heb staan. Een halfje minder dan maar voor deze en binnenkort nog eens Badlands en The New World herbekijken.

Wat een gave plaatjes kan die Terence Mallick schieten . Dat er nog een simpel verhaal bij zit, wat klinisch en niet zo mooi verteld wordt, maakte voor mij uiteindelijk niks uit. Ook zonder het verhaal had ik me prima kunnen vermaken met al die uitgestrekte akkervelden en andere schitterende landschappen. Het is lekker traag in tempo, maar de speelduur is gelukkig kort.

Net als Badlands is het verhaal niet het origineelste ooit maar is het Malick die het volkomen uniek maakt. Een eenzaam huis tussen eindeloze korenvelden, dichtbij de personages maar toch op een onsentimentele, soms bijna anti-sentimentele afstand. Een erg bijzondere en sfeervolle voiceover en op de koop toe een kwartier lang een werkelijk fantastisch stuk, na ongeveer een uur is er de sprinkhanenplaagscene en de daaropvolgende brand en moord. In de meeste andere films was dat een aangezet sentimenteel moment geweest, Malick maakt er grootse lyriek van en komt er niet alleen mee weg, maar het is zelfs fenomenaal.

Ik moet The New World en The Tree Of Life nog zien, maar tot nu toe is dit toch wel de sterkste Malick. In mijn herinnering komt The Thin Red Line af toe in de buurt van kitsch en ik ben altijd een beetje bang geweest voor een herziening van die film, maar ook dat moet ik toch maar eens doen.

Dikke 4.0*

Gemiste kans.

Het grote manco aan Days Of Heaven is dat het trieste uitgangspunt amper tot z'n recht komt. Het tempo wisselt constant, de relationele ontwikkelingen komen fragmentarisch over (en worden af en toe uitgelegd in een scène van een halve minuut) en de ontknoping is best vergezocht en mist dan ook enig effect.

De cast is van wisselend succes. Richard Gere is wederom stijf en zelfs in zijn jonge jaren had hij blijkbaar geen greintje charisma. Brooke Adams is al iets beter, maar Sam Shepard en het meisje doen het toch nog een stuk beter.

Terrence Malick staat garant voor mooie plaatjes, zo ook hier. Veelgenoemde scènes zoals de sprinkhanenplaag zijn inderdaad erg de moeite, maar er zitten ook te veel nietszeggende en lome momenten in die weinig tot niets toevoegen aan het uiteindelijk magere geheel. Slecht wordt het evenwel nooit.

2,5

De laatste 'grote Malick' die ik nog moest, nu resten alleen To the Wonder en Lanton Mills nog... gelukkig lijkt Mailick zich volgens mij uitstekend te lenen voor herkijken.

Days of Heaven is zoals al ontelbaar vaak gezegd is prachtig gefilmd en het magic/golden hour is bij mijn weten zelden zo nadrukkelijk in een film aanwezig geweest. Ik ben geen Gere fan, al kan ik hem zijn serieuze rollen van nu steeds beter hebben. Toch is hij hier, verre van slijmerige advocaat, redelijk uitstaanbaar ook voor de haters. Gere en de andere acteurs lijken echter bijzaak, net als het lichtelijk dunnen verhaaltje. Het is Malicks canvas dat in Days of Heaven de hoofdrol speelt, en dat gebeurt met verve (no pun intended), heel poetisch en schilderachtig.

Ik moest aan Constables The Haywain denken, maar ook die is niet echt treffend bij nader inzien. Op de landelijke sfeer na dan. Wellicht dat de kleuren in de linkeronderhoek er iets van hebben

Ik dacht dat Days of Heaven alleen maar kon stijgen in mijn waardering bij herziening, maar helaas, dit de Malick die er bij mij juist op achteruit ging. Het was al mijn minst favoriete werk van de man, maar ik was bijna vergeten hoe nietszeggend het verhaal eigenlijk is. Het enige personage dat me dit keer wist te boeien was die van Sam Shepard. Ik kon me niet herinneren dat ik me de eerste keer stoorde aan Linda Manz en haar voice-over, maar dat had ik nu weer. Voor velen is zij een groot pluspunt van de film, maar haar personage spreekt mij totaal niet aan en haar voice-over sluit vaak niet echt aan bij wat te er te zien is, door te veel terzijdes of omdat ze dingen van het verhaal uitlegt die ze niet kan weten omdat ze er niet bij was en omdat ze niet in de hoofden van de andere personages kan kijken. De voice-overs zijn eigenlijk altijd het meest opvallende minpunt bij Malick, Badlands uitgezondert, maar dit vind ik de meest vreselijke.

Days of Heaven blijft toch vooral een audiovisuele sensatie en daar komt de enige waardering van mij voor deze film vandaan. Morricone op zijn best en veel geweldige shots, zeker als die sprinkhanenplaag begint. Toch verliest zich een beetje in de korenvelden, die niet anderhalf uur boeiend blijven om naar te kijken. Waar dit soort natuurbeelden gewoonlijk verdieping of gevoel geven aan de inhoud is de inhoud daar ditmaal te matig voor. Daarom is dit voor mij met afstand de minste Malick.

Ik verlaag naar drie sterren.

Erg matige film over een broer en zus in het arme Amerika van begin vorige eeuw. Om aan de armoede te ontkomen trouwt de zus met een rijke boer en gaan ze op de boerderij in the middle of nowhere wonen. Het verhaal is simpel en wordt nergens echt interessant. Ook wordt er erg matig geacteerd. Maar het grootste mankement aan de film is toch wel dat de karakters helemaal niet uitgediept worden. En zoveel hoofdpersonen zijn er nou toch ook niet en er is ook meer dan genoeg tijd voor in het verhaal van de film. De plaatjes zijn soms wel mooi en het eerste half uur van de film is erg geschikt om te tonen in een landbouwmuseum.

Rustig opgebouwd romantisch drama met een sterke en geslaagde filmische blik op natuur en vooral op het werk tijdens de oogstperiode.

Niettegenstaande het rustig tempo, is een nakende dramatische afwikkeling duidelijk voelbaar, maar al bij al, ondanks cinematografische pluspunten en bedenkingen over het leven, een gebrek aan pit.

Mooie film vooral, met veelal in goudgele tinten geschoten vlakten en graslanden van de centrale staten van Amerika. Dat vooral, met de muziek van Morricone en Saint-Saëns en de prettige sfeer en het fijne beeld van die periode en die gebieden maakt de film het kijken waard. En zorgt ervoor dat je volop kan genieten. Vooral de locaties zijn mooi, of het nu kale vlakten zijn of stoffige stadjes, het ziet er allemaal even schitterend en nostalgisch uit. Inhoudelijk is het wat magerder maar is vooral zeer zwak uitgewerkt. Daarnaast is de film af en toe wat rommelig gemonteerd. En hoewel dit meer een schets is van een periode dan een lopend verhaal had dat best beter gekund. Ook is Gere er niet de acteur naar om de prent te dragen. Op latere leeftijd kreeg hij een natuurlijk charisma wat hem door films heen hielp, hier heeft hij dat absoluut nog niet. Maar goed, gevoelsmatig is dit 4,0*, dus dat geef ik dan ook.

Zoals gewoonlijk met Malick is het gissen waar hij naartoe wil met zijn film. Deze liefdesdriehoek geeft niet al zijn geheimen prijs; ik vroeg me bij afloop van de film vooral af of er enige oprechtheid in Abby zat in haar liefde voor die twee mannen. Door de weinige dialogen en een vrij vervelende voice-over wordt veel aan de verbeelding overgelaten.

Aan schilderachtige schoonheid geen gebrek : visueel is elke frame een schilderij en die eenzame boerderij in de leegte van de Amerikaanse vlaktes blijft op het netvlies gebrand. Malick heeft het talent om iets eenvoudigs als wind dat door de koren ruist, in al zijn schoonheid te vangen in zijn lens. In dit opzicht is hij een echte kunstenaar. Hij lijkt er plezier in te hebben in de close ups van de natuur om de vergankelijkheid van de mens te benadrukken. Maar het geeft ook het gevoel van obsessieve mooifilmerij. De muziek van Ennio Morricone is tijdloos.

Een film met waanzinnige hoogtes visueel en muzikaal, maar inhoudelijk vreselijk pover. Een wat ongrijpbare film ook.

Gisteren herzien en deze keer nog meer kunnen appreciëren en genieten dan bij de eerste kijkbeurt. De film heeft me zelfs zover gekregen dat ik meteen Badlands heb gekocht en zin heb om nog een derde keer te kijken naar dit meesterwerkje.

De aftiteling met muziek gecomponeerd door Saint-Saens die meermaals terugkomt brengt u al snel in de juiste stemming (een wat dromerige, magische) die tot het einde van de film en daarna nog aanhoudt. Gere speelt zoals in Breathless toch wel met flair, ik zie hem wel graag spelen. Maar degene die hier echt de show steelt en de film nog meer kleur geeft is toch wel Linda Manz. Zeer overtuigend met natuurlijk ook de voice-over die een meerwaarde geeft.

Het plot kun je wel in een paar zinnen vertellen, is eenvoudig/simpel maar laat nu juist dat zijn wat mij zo aanspreekt. Het voelt allemaal zo realistisch aan zodat dat neerstrijken van het circus ergens in het midden van de film zonder aanleiding en ook met geen verdere gevolgen een prima en best geniale vondst is.

Ben echt heel enthousiast over dit en over Malick die vandaag toevallig ook jarig is, nu hopen dat zijn andere films ook meer als de moeite waard zijn.

Een lange weg bergafwaarts.

Het begin viel nog best mee. Opvallend vooral dat het best nog modern oogt, voor een film uit '78 én voor een film die zicht ergens begin 20e eeuw afspeelt. Het camerawerk is best mooi, vooral in de velden. Let wel, het camerawerk, want het kleurgebruik stond me aardig tegen (maar dat heb ik wel vaker met 70s films) en zo bijzonder vond ik de natuuropnames helemaal niet.

Na een half uurtje had ik dat allemaal wel gezien. Van de soundtrack viel me vooral het niet-Morricone nummer op, de rest kan ik me nu al niet meer herinneren. Al is dat natuurlijk nog steeds beter dan de soundtracks die hij normaal aflevert.

Rest nog een uur dat je als kijker moet doorbrengen met een immens duffe cast en een waarlijk suf verhaaltje. Zo halverwege was ik al naar strohalmen aan het grijpen om wakker de blijven, die strijd is de volgende 45 minuten vermoed verder gegaan. Gere bewijst hier trouwens dat hij vroeger ook al een enorme klier was, die heb ik echt nog nooit een goeie rol zien spelen geloof ik.

Had er, ondanks de setting, in het begin nog een redelijk goed oog in, maar de film glijdt al snel af en wat er dan overblijft is amper uit te zitten.

1.5*

In mijn ogen de beste film van Terrence Malick (vooralsnog, want ik moet er nog twee kijken). Het is op zich een aardig verhaal, zij het zonder veel diepgang. Maar aan prachtige beelden geen gebrek natuurlijk, zoals je mag verwachten van de samenwerking tussen Nestor Almendros en Malick.

Goeie film over een koppel die zich voordoen als broer en zus en gaan werken bij een rijke, stervende boer. Er zitten wat hiaten in het verhaal, maar de film is nog wel meer toegankelijk dan het latere werk van Terence Malick. Een aantal prima scenes en de film ziet er vooral gewoon prachtig uit. Mooi camerawerk met mooie, warme kleuren en weidse landschappen.

'Days Of Heaven' was de tweede film van Terrence Malick, in welke hij sterk leunt op de beelden die door de bijna blinde cameraman Nestor Almendros werden geconcipieerd. De prachtige lichtval in de film werd bereikt door vrijwel alles te filmen in het laatste halve schemeruur van de dag (tussen zonsondergang en duisternis). Dat levert adembenemende plaatjes op die het flinterdunne verhaaltje naar een onbelangrijke uithoek verplaatsen. De film was geen commercieel succes: men probeerde in de reclamecampagne tegen de klippen op een dramatisch verhaal te suggereren, maar je hoeft maar een aantal fragmenten te zien om te begrijpen dat de werkelijke kwaliteit van 'Days Of Heaven' op het vusuele vlak ligt.

Als je Malick wel ziet zitten, maar de ambitieuze, tamelijk expliciet kosmisch-religieuze inslag van zijn meer recente werk iets te veel van het goede vindt, dan zou dit je favoriete film van hem kunnen zijn.

Niet dat die inslag hier ontbreekt, maar hier voelt het meer aan als ingebed in een panoramisch geheel, veel minder gearticuleerd, waarbij beelden veel meer doen dan woorden.

Er schijnt trouwens gaandeweg flink gesnoeid te zijn in de dialogen (als er al iets van overbleef), en dat leverde naderhand weer aardig wat werk aan de snijtafel op, om toch tot een coherent, organisch geheel te komen. Dat is wel gelukt, kunnen we stellen. Editing is everything, zegt men wel eens. Wie zit er ook te wachten op ellenlang romantisch-dramatisch geleuter? Daar zijn andere loketten voor, hoor.

Het verhaaltje wordt kundig op afstand gehouden, net ver genoeg om de essentie ervan weer te geven, en niet af te leiden van de totaliteit: een magnifieke, zeer authentiek aandoende schets van een tijdperk en de mensen daarin, hun zoektocht naar geluk, hun streven zich te ontworstelen aan een hard en uitzichtloos bestaan.

Het zou trouwens kunnen dat het plotje verwijst naar de lotgevallen van één van de bijbelse aartsvaders (Jakob denk ik, of Abraham), maar Malick maakt daar geen groot punt van. Lijkt me verder ook niet cruciaal voor de waardering voor dit werk.

Hoe dat ook zij: ongelooflijk mooie film dit, natuurlijk. Tijdloos gevalletje ook, lijkt me. Ik denk niet dat Malick het nu anders zou aanpakken, nieuwe technische mogelijkheden daargelaten.