Days of Heaven (1978)

Qua verhaal is Days of Heaven niet bijzonder origineel. De film moet het vooral hebben van de fenominale uitvoering. Van de prachtige muziek van Ennio Morricone tot de kunstige beeldtaal van Malick. Vrijwel de hele film is in magic hour opgenomen en dat is te zien.

De prachtige beelden van de oogst maken de film tot een heerlijke filmische ervaring. Het toppunt waren toch wel de close-ups van krekels, fazanten en niet te vergeten het shot waarin in time-lapse een graanzaadje ontkiemt en uitkomt.

Het verhaal had een paar vrij absurdistische momenten en was verder vooral een romantisch verhaal zodat we dat wel meer kennen. Richard Gere en Brooke Adams speelden prima, voor Gere ook eindelijk eens een minder sympathieke rol.

Na achtereenvolgens Tree Of Life, Badlands en nu Days Of Heaven kom ik tot dezelfde conclusie. Op de een of andere manier lijkt Malick niet instaat om menselijk emoties op een geloofwaardige manier over te brengen. De dialogen van de hoofdfiguren klinken als hardop gelezen teksten, die na het filmen zijn opgenomen en toegevoegd. Als hij zoveel aandacht besteedt aan "hoe iets in beeld moet worden gebracht" waarom lukt het hem dan niet om het cruciale intermenselijke verkeer via stem en non-verbale expressie als oprechte emoties vast te leggen? is het de blinde vlek van Malick?

Het zogenaamde "in het moment" verkeren is veruit te zoeken; ik blijf als kijker telkens weer op een afstand en word nooit en nergens deelgenoot van het verhaal dat Malick wenst over te brengen. O ja, het is mij te makkelijk om dit alles toe te schrijven aan het gekozen perspectief; we zien het verhaal vanuit het oogpunt van het meisje (net als in Badlands overigens). De keuze van een ingesproken vertelstem helpt vanzelfsprekend ook al niet mee om in een verhaal onder te dompelen.

Mooie plaatjes maken geen goede, laat staan een briljante film, suggestieve associaties met de natuur evenmin.

Ook weer goed.

Opnieuw een best goede Malick, die ik hierdoor weer een klein stukje hoger heb zitten. Het is duidelijk echt een regisseur die eigen ideeën heeft en daardoor worden de films best origineel zo nu en dan. Nu ik zijn oudste films heb gezien, kan ik ook langzaam beginnen met zijn recentere films.

Alhoewel het in het midden van de film een stukje saaier wordt, en begint te slepen, kent de film een aantal momenten die echt briljant zijn. Het begint al tamelijk apart, en eenmaal op de boerderij krijg je een apart verhaaltje met een soort fantasie-sfeertje eroverheen gegoten.

De setting is ook erg knap. Dat huis staat er geniaal bij. Het veld zelf heeft ook best uitstraling. Alhoewel de sfeer soms iets minder dromerig had gehoeven, is het fantasierijk genoeg in ieder geval. Die soundtrack versterkt dat ook nog even.

Soms weer hele knappe natuurbeelden. Maar het verhaal zelf leek de saaie kant op te gaan. Er gebeurde soms een te lange tijd niks bijzonders waardoor ik me dan toch een klein beetje begin te vervelen. Maar uiteindelijk moest het hoogtepunt dan nog komen.

In 1 van de meest briljante stukken die ik tot dusver heb gezien in film kwam nog voorbij. De sprinkhanenplaag en de opvolgende brand. Overweldigend in beeld gebracht. Een creepy sfeer neemt de fantasie-sfeer weer over en de film begint hier ook daadwerkelijk bijzonder te worden. Moment dat de mensen naar boven kijken terwijl er een enorme plaag sprinkhanen opstijgt is overdonderend.

Dankzij de sterke 15 minuten van dat stuk tilt het de film naar een hoger niveau. Ik ben blij dat Malick hier nog even de remmen los had gegooid, want het leek maar niet te gebeuren de rest van de film. Desondanks een knappe setting en een leuk sfeertje, en enkele prachtige beelden.

Mja, een vrij dubbel gevoel bij deze film. Enerzijds loop ik niet zo warm met het verhaal waarbij een romantisch gezwets wordt gecreëerd in een driehoeksverhouding met twee alfamannetjes die strijden voor één vrouw.

Absoluut knap anderzijds is de prachtige cinematografie met eveneens knappe sfeerachtige beelden van het Amerikaanse platteland gecombineerd met de ondergaande of opgaande zon. De tarweoogsten werden fantastisch mooi in beeld gebracht. Het is een gegeven dat wel vaker terugkomt in de films van Malick waarbij hij steeds het stukje natuur opzoekt om te verweven in zijn montages. Ook het statige herenhuis en de figuur van Shepard past perfect in het decor. Het is in schril contract met het harde labeur dat de werkers moet doen voor een paar schamele dollars. Miserie (het labeur en ook de sprinkhanenplaag bvb), pracht en hoop, steeds opnieuw die contrasten in de films van Malick.

Steinbeck's - De druiven der gramschap behoort tot één van mijn favoriete boeken, en ik moet zeggen dat ik wel een paar dingen uit het boek terug vind, hetzij op de gebruikelijke liederlijke en poëtische verteltrant van Malick.

Prachtig natuurbeelden en kleurenfilters springen in het oog, bijzonder setting sowieso, de soms treurige en dorre vlakten met daar midden in dat statige huis met die rare windmolen op het dak die vooral wanneer de spanning stijgt, tussen Gere en Shepard omtrent de dame, harder lijkt te draaien. Verder benoem ik nogmaals de emigratie van noord naar zuid, de barre omstandigheden, het harde werk en dat men het maar slikte. Hoewel natuurlijk met de prachtige soundtrack bijna sprookjesachtig gebracht straalt daar toch wel het fatalisme en hardheid af. De sprinkhanen plaag vind ik prachtig en overtuigend gebracht, zoiets is een ramp natuurlijk en dat is te zien. De zo gezegde spanning tussen Gere en Shepard vind ik nog wel wat meevallen, want Gere smeert hem op een gegeven moment, na de terugkeer gebeurt het nodige en vind ik dat de film meteen een connectie heeft met Malick's vorige film Badlands. Overigens wetend dat ze niets goed van plan zijn is die gelieerdheid er natuurlijk constant als stel, met snode plannen, moord en vlucht tot gevolg.

Afijn, gezien, prachtige soundtrack, fantastische beelden, best wel overtuigend geacteerd maar verder raakte het me niet in den bijzonder. Wellicht nog eens proberen met de tijd.

Ja, dit is een schitterende film van Malick. Badlands vond ik destijds al mooi maar daar sprak het onderwerp me niet echt aan. Bij Days of heaven is ook dat euvel opgelost. En dan is de manier waarop Malick erin slaagt om vanuit de beelden het verhaal te vertellen gewoon heerlijk. Je zou alle dialogen weg kunnen laten en niks van de essentie missen, terwijl er gewoon wel een narratief is. Dit is slechts weinige filmmakers gegeven (het deed me denken aan Bertolucci's L'assedio, verder een volkomen andere film overigens). De muziek van Morricone, die ik lang niet altijd waardeer, past ook naadloos. Dan nog prima acteerwerk van met name Brooke Adams. En in plaats van de in fluisterspraak uitgesproken pseudo-filosofische zinsfragmenten waarmee je in het latere werk van Malick wordt geconfronteerd, hier gewoon een minderjarige verteller met een sterk accent. Genoten heb ik. Ruime vier.

“Nobody's perfect. There was never a perfect person around. You just have half-angel and half-devil in you.”

Schitterende film van Malick. Op één of andere manier kan ik Malick's vroegere werk (Badlands, Days of Heaven) beter waarderen dan zijn latere werk. Days of Heaven barst van de sfeer, en de beelden van de uitgestrekte landschappen, de ondergaande zon en het landhuis zorgen voor een bijna melancholisch gevoel.

Je voelt dat de emoties bij deze personages steeds meer aan de oppervlakte komen, en de uiteindelijke explosie is onvermijdelijk. Gere en Shepard zijn sterk, maar vooral Adams maakt indruk als een vrouw die klem zit tussen haar gevoelens voor deze twee mannen. Het is een menselijk verhaal, en Malick weet er het maximale uit te halen. Het einde komt niet als een verrassing, en het feit dat Abby uiteindelijk weer op een trein springt op weg naar een nieuwe locatie en een nieuw leven (en man?) is veelzeggend.

Meer expliciet narratief dan in de latere films van Malick, en minder emo - en dat het geheel vanuit de beleving van het jonge zusje gebracht wordt is dan ook nog een wat aparte keuze die niet beslist de meest publieksvriendelijke was. Laat het aan Malick over om niet het uitgetreden pad te volgen, en dat op zich verdient zeker al waardering.

De problematiek die langskomt is ook even actueel, of zelfs actueler dan ooit. De verschillen tussen de working class en de bovenlaag van het kapitalistische schuim waren nog nooit zo groot, en de excessen zowel in leefstijl als in feodale levenshouding ook niet.

De typische Malick stijl werkt in deze film redelijk - beter dan in veel van zijn latere films die elk op zich beroemd genoeg zijn dat ze een afkorting in hoofdletters hebben, en ook dat spreekt wel. Toch, ook deze film voelt voor mij alsof het een vingeroefening was, een verkenning van de stijl die uiteindelijk pas in A Hidden Life (2019) echt volledig klopt. Maar dat neemt niet weg dat ik al zijn andere films ook graag zie, ik twijfel er alleen soms wel wat aan of het eigenlijk wel films zijn.

Gezapig filmpje van Malick. Hij weet wel een mooie dromerige en melancholische sfeer te creëren met mooie natuurplaatjes, maar behalve de fraaie scène met de sprinkhanenplaag blijft het allemaal wat te saai. Toch een euvel dat ik vaak zie terugkomen bij Malick. De driehoeksverhouding tussen Bill, Abby en de boer wist me nooit echt te raken en naar het einde toe wordt het wat rommelig en gaat het van de hak op de tak. Bill besluit om te vetrekken, omdat Abby verliefd geworden is op de boer, maar komt later dan terug en vermoordt hij de boer.

Een nipte voldoende 

2.5*