Felt (2014)

Misschien iets in de trend van May?

Van dezelfde regisseur als Toad Road, dus mijn interesses is onmiddellijk gewekt.

Toad Road is briljant. Dit is meer rape & revenge-ish, al zal dat (Banker kennende) wat vaag op de achtergrond blijven. Hopen op nog zo'n masterclass indie filmmaking.

Laat maar komen, Grietje.

Ik ben hier benieuwd naar.....voor de liefhebber denk ik

Hopelijk niet te arty farty.

Blown away. Banker ontpopt zich tot één van m'n favoriete regisseurs. Een masterclass in Guerilla filmmaking! On the spot, improviseren en werken met non-acteurs. Opnieuw staat de realiteit centraal met de nogal excentrieke kunstenares Amy Everson. Toch komt het met een flinke waarschuwing voor de 'liefhebbers' van zijn Toad Road, want ondanks dat de aanpak hetzelfde is, is het in de kern een compleet ander soort film. Ik adoreer zijn visuele stijl. Ieder shot, hoe spontaan en los het ook gedraaid is, is spot on! Tot in de details komt het overeen met hoe ik het zelf graag zie en doe. Tweede heilige graal voor Banker. Abnormaal goed.

Haalt met deze aanpak het allerbeste in zijn ''actrice'' naar boven. Amy is eigenlijk een verloren geval, met nogal vreemde (maar enigszins aandoenlijke) trekjes en nogal vreemde (en in geen enkel opzicht aandoenlijke) hobby. De feministische boodschap is door Banker omarmt en dat maakt het dat het nergens irritant of heersend wordt. Het blijft daardoor een gevalletje onderdompelen in een opvallend(e) individu/groep, aangevuld door zijn eigen fictieve ideeën. Zoals je dat van hem (en hem alleen) kunt verwachten.

Ik vrees wel voor hetgeen nog komen gaat in de comments alhier .

Waar heb je hem al gezien jeroentjuhhhhh?

Hij is nog niet op DVD en draait hier nergens op een festival, dus er blijft maar één antwoord over

Foei foei.

Ah, dankje! Ik kon hem eerst nog niet vinden, maar nu wel!

Sterke film weer van Banker. Toch wel even iets anders dan het eveneens fraaie Toad Road, al vind ik ze kwalitatief gezien niet ver uit elkaar liggen.

Van het kennelijke trauma waar Amy mee te kampen heeft wordt slechts het tipje van de sluier opgelicht; voor grootschalige karakteruitdieping en sluitende explicaties kun je dus beter elders wezen. Veel deert het ook niet, sterker nog, het komt het mysterieuze in de film des te meer ten goede. Everson zet haar gekrenkte personage verder treffend neer, al zal menigeen ongetwijfeld moeite hebben met de eigenaardige - bij wijlen tegen het kluchtige aan - trekjes die ze af en toe bezigt. Je maag moet bestand zijn tegen wat bizarre, obscene taferelen, so be warned.

Visueel vergelijkbaar met Toad Road, evenals de soundtrack, die soms ontzettend sfeervol klinkt, maar op andere momenten aanvoelt als ietwat identiteitsloos piano-getokkel. Voor de rest zit de film - hoewel onloochenbaar sterk - wel een klein beetje met hetzelfde 'euvel' als Toad Road opgescheept; Banker refuseert het kennelijk nog om het voetje écht van de rem te houden. Er hoeft natuurlijk geen bombast bij te komen kijken, maar af en toe bleef de film, voor mij gevoel, iets teveel aanzwalpen in zijn low-key, indie sfeertje.

3,5*.

Als je van feministische flauwekul houdt, pubermeisjes die geen weg weten met zichzelf de moeite waard vindt, en als je er niks op tegen hebt dat er geen enkele inhoud in de dialogen zit, dan is dit ongetwijfeld iets voor jou. In elk ander geval blijf je best zo ver mogelijk van dit prutsproject weg.

Een provocatief, freudiaans en tegelijk uitweidend psychologisch drama waarin realiteit en fantasie door elkaar heen liepen: een droom vol verlangens. Een portret van een nog jonge kunstenares, geestelijk in de war, met een seksueel trauma en vol met zelfmedelijden, die zichzelf uitte door gebruik te maken van zowel vrouwelijke als mannelijke geslachtsorganen. Echter behalve het provocatieve had deze film bitter weinig te vertellen; nou ja er werd wat afgezwetst.

Erg overtuigende film van Banker alweer, die met Toad Road al liet zien dat het beste wat het genre (in brede zin) te bieden heeft, zich momenteel in het indie-circuit bevindt. Ik denk aan The Rambler, Starry Eyes, It Follows en dus ook de films van Banker. Waarom? Omdat ze allemaal buiten de lijntjes durven kleuren en een soort hedendaagse relevantie bevatten, ook al speelt die zich af in de marge. En zonder uitzondering hebben ze allemaal een scherp kantje. Zo ook Felt. Een verziekt hoofdpersonage - duidelijk getraumatiseerd door misogyne praktijken - mét een vlijmscherpe schaar waar ze nonchalant mee speelt, dat is een dodelijke combinatie. Maar de horror is hier hoofdzakelijk psychologisch. Je zou het zelfs een karakterstudie kunnen noemen, de manier waarop Amy's eigenaardige trekjes op nagenoeg onschuldige wijze gerigistreerd worden, de depressie waarin ze blijft hangen en haar metaforische wedergeboorte. Stuk voor stuk sterke, symbolische cinema. Toch blijkt uit Amy's sterke vertolking dat ze een zware last op haar schouders torst, waaronder ze vroeg of laat zal breken. Het is des te bewonderenswaardig dat uitgerekend een man een dergelijk thema zo treffend in beeld kan brengen. (Von Trier deed het al eerder, maar da's nog van een ander kaliber). Een regisseur om in de gaten te houden.

Apart filmpje inderdaad, ik hou wel van bijzondere films die buiten de lijntjes durven te gaan.

Maar dit was gewoon oeverloos suf geleuter, provocatief weliswaar en enkel op het einde komt het los.

Typisch gevalletje van; Ach meid ga toch iets (nuttigs) doen, verwende trut..

Een zeer vreemd filmpje dit Felt met een oh zo mysterieuze Amy, de hoofdpersoon waar het in deze film hoofdzakelijk om gaat. ik voelde me in ieder geval wel tot deze Amy aangetrokken. Haar kamer met allerlei vreemde frutseltjes zoals een geaborteerd Adolf Hitler poppetje. Amy in de meest vreemde outfits. Tja, wat is de betekenis van dat alles en wat maakt deze film behalve tot een drama ook tot een horrorfilm? Voor mij heel duidelijk maar dat ga ik niet verklappen want dan is er voor de liefhebbers die deze film nog willen zien de lol eraf.

Met heel veel moeite trouwens deze film te pakken kunnen krijgen en mijn moeite werd dus ruim beloond.

4,0*