Necromentia (2009)

De beste Hellraiser (deel 3) -film .... die alleen geen Hellraiser-film is!

Ja Heerlijk!!! Met Hellraiser hoog in mijn persoonlijke top 10, was dit zeker smullen! Alhoewel een zeer goedkope low-budget indie-film, was het fantastisch! Smerig, met fijne grauwe decors en boordevol met van alles, van het tatoeëren van een Ouija-bord op een lichaam tot necrofilie tot snij-fetisjisme tot de Mr Skinny Show, een vreemde kindervoorstelling met een dikke man gewikkeld in prikkeldraad en een varkenshoofd die een vrolijk, speels lied zingt over de geneugten van zelfmoord,

De film is kort maar krachtig en pakt het verhaaltechnisch net even anders aan omdat het de drie onderling verbonden verwrongen verhalen omgekeerd verteld. Die verschillende verhalen van de verdoemde zijn fantasierijk en behoorlijk goed verteld. De gore is absoluut niet verkeerd en fijn smerig en het monsterontwerp is geweldig.

Daarnaast is de cinematografie hier bovenmatig goed, evenals de verlichting, en het combineert dit met een zeer mooie donkere en sfeervolle setting De film die steekt zijn tanden diep in je ziel. Het is kunstzinnig, maar nergens te kunstzinnig! De film blinkt uit in atmosfeer en zijn uiterlijk. Met behoorlijke goede speciale effecten, een interessant en slim plot en prachtig gecreëerde locaties. Necromentia is voor mij een voltreffer! Mijn advies is dat als er weer eens een Hellraiser- film moet worden gemaakt, er iemand Pearry Reginald Teo moet bellen!

Ik hou wel van Hellraiser en Necromentia heeft wel iets van dat sfeertje maar uiteindelijk zit je wel met een erg hol verhaaltje dat je op een half blaadje papier kan plaatsen.Het lijk allemaal wat dieper doordat het fragmentarisch, niet in chronologische volgorde en telkens van een ander standpunt wordt verteld. Wel mooi dat de puzzelstukjes in elkaar vallen. Ja het is wel groezelig en bij momenten bizar (vooral dan die stukjes met de gehandicapte jongen) maar een festijn van grafische horror waar ik toch stiekem op had gehoopt is het helaas niet geworden.

Eigenlijk kan ik me grotendeels aansluiten bij de recensie van Halcyon. Dat gewauwel met die diepe stemmen vind ik dus ook strontvervelend. Leuk voor een keertje.

In eerste instantie leek het me een intrigerende, bizarre film. Het vreemde, groen wezen aan het begin. De geschifte Hagen met zijn instrumentarium en necrofiel gedrag. Travis en zijn folterpraktijken en zelfmutilatie. Bij beginbeelden met de kortstondige flitsen van bizarre beelden en demonische gedrochten, moest ik automatisch denken aan Marilyn Manson. Hij zou hier perfect in passen. Maar het verhaal is verwarrend en moeilijk te doorgronden vanwege de chronologie. Naarmate de film vorderde verslapte mijn aandacht. En het acteren was ook niet om over naar huis te schrijven. Toch ontgoochelend na die veelbelovende start.

2*

Oké.

Necromentia is afkomstig van een regisseur die toen klaarblijkelijk nog over weinig geld beschikte en zich daarom wilde bewijzen via sfeerzettingen. Dat weet aardig te lukken, al vond ik de eerste minuten van Necromentia meteen de beste aantal minuten. De film begint namelijk na die minuten langzaam te dalen totdat het meer een oké-film is.

Jammer dat Teo na deze film niet veel verder kwam dan goedkope fantasiefilmpjes regisseren. Deze film is een schoolvoorbeeld van een regisseur die maar al te graag zijn inspiratie navolgt, waarschijnlijk Barker in dit geval. De fantasie mag er zeker zijn, en het verhaaltje is opvallend degelijk geschreven, maar helaas zit niet elk element de film mee uiteindelijk, dat het eindresultaat wat afremt.

Het acteerwerk is bijvoorbeeld erg slecht en ik vond de designs van de vijanden en monsters niet erg geslaagd. De filters liggen er zwaar op, maar weten de film niet altijd mee te zitten. Met het licht wordt goed gespeeld, maar de filter lijkt net wat te toevallig gekozen te zijn, en weet de beelden zelf niet altijd te versterken. De passie mag er zijn, maar nog niet altijd de ervaring.

Niettemin weet de film altijd te boeien en kent een aparte inhoud. Necromentia doet een poging om drama, horror en fantasy met elkaar te verbinden, maar de scenes die meer op sentiment leunen zijn eerder vermoeiend door het gebrek aan een goede cast en de oninteressante dialogen. De gesprekken tussen mensen zelf zijn niet boeiend, maar de gesprekken tussen mensen en demonen dan weer wel.

Passievol en soms akelig project van een regisseur die duidelijk zijn dromen wilde najagen. Visueel een halve film, maar voor dat budget erg goed uitgewerkt. De eerste paar minuten zijn werkelijk heerlijk, de film weet erg te boeien, en het verhaal dwingt de kijker zijn koppie erbij te houden. Helaas, naarmate de film vordert vond ik het steeds wat minder interessant worden, en uiteindelijk blijft de film achter op een 3,0*.