Meningen

Erg kundig gemaakte film.

Dat begin in India is echt erg mooi. De reis van de jonge Saroo is prachtig in beeld gebracht. De locatie, de mensen, het dagelijkse leven. Alles is gedaan om dit zo echt mogelijk te laten lijken. Echter wat hierna volgt is niet altijd even interessant. Vooral de romance tussen Saroo en Lucy voelt erg geforceerd aan. De zoektocht van Saroo naar waar hij vandaan komt weet Davis ook niet heel erg boeiend te houden. In ieder geval niet om de volle 2 uur mee te vullen. Dat einde is misschien wat dik aangezet, maar werkt wel heel goed in combinatie met het sterke begin en is een mooie payoff na de zoektocht van Saroo. Acteerwerk is verder prima, al mist de chemie tussen Patel en Mara, en erg mooi geschoten.

Het begin is echt heel erg fijn. Het einde, hoe over sentimenteel het ook is, werkt goed. Alleen jammer dat de rest er tussen in behoorlijk oninteressant, zelfs slaapverwekkend af en toe, is.

Nog steeds magisch.

Net als voor zovelen, maakt The Lion King zo'n groot deel uit van mijn jeugd. Ik heb deze zo vaak gezien dat ik zelfs nu nog complete lappen tekst uit mijn hoofd kan mee op zeggen met de personages. Ik kan nog alle liedjes meezingen en weet precies wat er gaat gebeuren op elk moment, welke bewegingen de personages maken. Nu 22 jaar later kan ik er nog steeds erg van genieten. Dat is Disney magic.

The Lion King opent echt ontzettend sterk net de opkomende zon en daarbij het welbekende lied, The Circle of Life. Echt meteen een kippenvel moment wat versterk wordt als de titel in beeld verschijnt met die ene krachtige diepe drum. Een van de mooiste opening scenes van Disney. Daarna krijgen we de introductie van een van de beste badguys uit de Disney geschiedenis. Scar. Geweldig ingesproken door Irons. Maar ook James Earl Jones laat geweldig zijn stem horen als Mufasa. Dus met de gekozen acteurs/actrices zit het erg goed.

Maar ook qua animatie zit het heel erg goed. Gemaakt in de tweede "golden age" van Disney, is The Lion King van zo'n ontzettend hoog niveau. Fantastische karakter animatie, schitterende achtergrond, vloeiende bewegingen, erg mooi camerawerk ook met veel fantastische bewegingen. De verschillende nuances ook die elk karakter heeft. Vooral bij Scar is dit erg fijn gedaan. Geweldig werk van Andreas Deja. Net als bij vele Disney films is het qua techniek genieten van begin tot einde.

Ook het verhaal is erg goed. De boodschap er achter werkt goed en het verloop is heel fijn. Het heeft droevige momenten, grappige moment, momenten die eng zijn, en heel veel aandoenlijke momenten. Versterkt door de liedjes van Tim Rice en Elton John. De Can You Feel the Love scene is nog steeds magisch. Maar ook Zimmer's score is schitterend met onvergetelijke thema's als This Land en Under the Stars. Hoort zeker bij Zimmer's beste werk, de score van The Lion King. Ook is de film rijk aan goede en leuke personages. Mufasa, Simba, Scar en Nala. Maar ook ondersteunende personages zijn leuk. Zazu, de hyena's en als toppunt Timon en Pumbaa.

The Lion King is nog steeds een van mijn favoriete Disney films. De film blijft iets magisch voor mij houden en is net als Beauty and the Beast zo'n film waarbij alles op zijn plek valt en nog net zo'n schitterende ervaring geeft als dat ik ze voor de eerste keer zag.

Paul Dano
Een heerlijke tragikomedie/roadmovie die mijn hart wist te stelen.

Het begint een beetje raar, daarbij had ik echt het idee "wat gaat dit worden". De film heeft dus eventje nodig om op gang te komen. Het begin deed me erg denken aan Magnolia als de karakters allemaal een klein beetje worden voorgesteld aan ons. Pas bij de scène als ze aan tafel zitten verschijnt de echte magie, en deze blijft aanhouden tot het einde. Leuke momenten volgen elkaar in een rap tempo op. Enkel maar leuke momenten, en een heerlijke warme sfeer. Bij de wat meer dramatische momenten wordt even een moment rust genomen en komen daardoor goed uit de verf. De film heeft tussen het drama en de humor een perfecte balans, en het komt dan ook niet raar over als er ineens een opa sterft, of een jongen in woede uitbarst als hij kleurenblind blijkt te zijn.

Karakters zijn allen erg leuk. Het meisje is erg aandoenlijk. De vader is af en toe ook grappig. Maar het zijn vooral Dwight en de oom die de show stelen. Steve Carell heb ik nog nooit echt in een serieuze rol gezien, maar hij doet het voortreffelijk. 1 persoon verdient eigenlijk meer credits en dat is Paul Dano die ik alleen ken uit het weergaloze There Will Be Blood. Wat speelt deze jongen geweldig, daar gaan we zeker (hopelijk) nog erg veel van zien, een genot om hem bezig te zien. Visueel ziet het er mooi uit. Prachtige beelden die het Americana gevoel goed weten over te brengen. Het einde met dat dansje is briljant.

4.5* voorlopig.....

Niet het beste wat Sandler heeft afgeleverd, maar wel erg leuk.

Sandler speelt een prima rol als niet zo slimme en knappe zoon van de Duivel met twee broers die hem niet zo leuk vinden en hem naar boven sturen. Concept zorgt voor een hoop leuke en grappige scenes. Maar het is niet Sandler maar de geweldige ondersteunende cast die deze film erg leuk maken. We krijgen Patricia Arquette, Harvey Keitel, Rodney Dangerfield, Reese Witherspoon, Quentin Tarantino en veel andere leuke cameos. En dan hebben we nog de Sandler regulars zoals Jonathan Loughran en Rob "You can do it" Schneider. De scene met Adolf Hitler en de ananas is hilarisch. Ook de soundtrack is helemaal geweldig.

Een nieuwe Bond voor een nieuwe generatie.

Ik ben vooral opgegroeid met Roger Moore als Bond.Nu vind ik Connery de beste Bond, maar die heb ik veel later pas leren kennen.Moore blijft voor mij echter een speciale 007, en hij komt op de tweede plaats.Maar eigenlijk dus meer een gedeelde eerste plaats.

Live and Let Die kan ik me nog heel goed herinneren toen ik hem voor het eerst zag.Die vogelverschrikkers en die man met die slangen vond ik echt doodeng.Op die momenten kneep ik mijn ogen eventjes toe.Nu is dat natuurlijk niet meer het geval, en kan ik er meer van genieten als een hele fijne Bond film.

Het begint heerlijk met de pré-credits scène.Er wordt weer lekker terug gegrepen op de mysterie rondom de badguy.Dan komt de geweldige titel song van Paul McCartney and Wings.Die song is uit de hele Bond en muziek geschiedenis niet meer weg te denken.Het zet meteen de toon van de film goed neer.

Bond wordt goed opnieuw aan ons geintroduceerd, en gelukkig gebeurt dat niet op zo'n belachelijke manier als in DAF.Gewoon lekker normaal.Tevens is dit de eerste keer dat we hem in zijn huis zien ipv. gebruikelijk op het kantoor van 'M'.Vanuit daar ontwikkelt het de plot zich in een razend tempo.Helaas kon mij dit verhaal de vorige keren niet echt boeien, maar nu bleef ik heel geinteresseerd doorkijken.De actie is dit keer van een hoog niveau en de speedboat chase is natuurlijk het meest memorabele.Een heerlijke snelle en flitsende achtervolging op de bruine rivieren van Louisiana.1 minpunt vond ik de wel heel stereotype sherrif.Echt op weer zo'n redneck manier neergezet.

Het acteerwerk is ook erg goed.Moore lijkt er nog niet helemaal in te zitten, maar je ziet gewoon iets in zijn ogen die hem ook gewoon Bond maakt.Gelukkig heeft hij in de opvolgende film "The Man With the Golden Gun" zijn weg gevonden en kunnen we echt gaan genieten van hem.Wel heeft hij al sterke oneliners en die heerlijke droge humor die we van hem gewend zijn.Jane Seymour doet het ook goed, en brengt ook iets breekbaars in haar karakter mee.Maar er is één die de show steelt en dat is Yaphet Koto als Kananga.Zijn hele doen en laten maken gewoon dit karakter.Zijn kracht ligt hem gewoon op de kalme manier waarop hij hem speelt, daaruit komt het gevaar en de dreiging.Tee Hee is trouwens ook een geweldige henchman.

Waar de andere films eigenlijk tijdloos aanvoelden heb ik dat met LALD niet.Het heeft echt een duidelijke seventees sfeertje.De aankleding, de kostuums, de setting en vooral de verdere muziek vind ik toch echt gebonden aan een periode.Daar vind ik de film dan ook minder sterk door.Gelukkig wordt dit in de tweede Moore film wat vermeden en komt de Bond sfeer weer echt goed uit de verf.

Wel heb ik van deze film meer genoten dan de vorige keer.Mijn stem heb ik dan ook verhoogd.

3* --> 3.5*

Misschien een beetje te veel gericht op het visual effects aspect maar Die Hard 4.0 is elke keer weer een genot om te kijken. Je ziet niet elke dag een truck verwoest worden door een straaljager.

Verhaal heeft een erg goed plot. Een land overnemen doormiddel van een computer is iets wat vandaag de dag als onderwerp behoorlijk actueel is en in theorie ook best mogelijk is. Behoorlijk angstaanjagend. Het verhaal van McClane en een jonge hacker daarin verweven beloven een goede Die Hard film. En dat is het zeker.

De actie is weergaloos, het tempo ligt lekker hoog, de visuals zijn erg goed en de sound design is fantastisch. Acteerwerk is goed, al ben ik nooit echt een fan van Olyphant geweest. De aanwezigheid van Mary Elizabeth Winstead is natuurlijk geweldig maar toch niet echt nodig geweest.

Een erg goede (Die Hard) film en een weer een stukje beter dan With a Vengeance.

Na herziening van The Living Daylights is het allemaal zo slecht nog niet. Mijn stem een halfje verhoogt omdat ik zie dat Dalton het wel probeert om een goede hardere Bond neer te zetten.

Een nieuwe Bond is gevonden. Dit keer is het Dalton geworden. Hij had al eerder een screentest gedaan, maar toen was hij nog wat te jong. Toen hij wat ouder was is de keus op hem gevallen. Ik snap de kritiek dat hij het niet goed zou doen niet helemaal. Ik vond het eerste optreden van Moore ook niet meteen fantastisch. Bij Conerry ligt dat wat anders. Timothy Dalton is een goede keus. Hij zoekt in de film toch duidelijk zijn weg om een zo goed mogelijke 007 neer te zetten, wel met zijn eigen stijl natuurlijk. Dat dit niet helemaal geslaagd is ligt ook aan het script. De schrijvers zaten duidelijk nog een beetje met Moore in het achterhoofd, en probeerden tegelijker tijd een hardere en rauwere Bond film te schrijven die meer bij Dalton past. Hierdoor krijg je een beetje een tweeverdeling in het spel van Dalton. Enerzijds past hij perfect in de film, en aan de andere kant heb je nog van die actie scènes ertussen die Moore met verve zou kunnen spelen. En dat is voornamelijk de auto achtervolging. Ook de humor past totaal niet bij Dalton's stijl, en uit zijn mond totaal misplaatst. Dalton valt dan ook niets te verwijten, maar meer de schrijvers die niet leken te weten wat de stijl van Dalton precies was.

Het verhaal van deze Bond is verder best goed. Vol met intriges, spionage en veel actie. Het verhaal loopt lekker, en er is naast het spionage aspect een afwisseling met leuke en spectaculaire actie. De actie begint wel meer een grotere rol te krijgen in de films. Best jammer want ik ben echt een fan van het geheim agent gebeuren. In de Brosnan films lijkt dat gegeven helemaal ruimte te hebben gemaakt voor actie rijke scènes. De pre-credit scène is mooi in beeld gebracht en laat al wat van de rauwere stijl zien die in Licence to Kill nog wat beter uit de verf komt. Ook de achter volging en het lange gevecht in de woestijn horen bij de beste actie scènes die in de Bond films verwerk zitten. Helaas dus dat het script een beetje een rare uitwerking heeft gehad. Dit had de film zeker naar een hoger niveau kunnen tillen.

Acteerwerk is dik in orde. Iedereen doet het naar behoren, en vooral Krabbé lijkt er erg veel plezier in te hebben. Rhys Davies doet het ook erg leuk. Verder is het filmtechnisch niet meer dan standaard. Wel is alles gewoon degelijk in beeld gezet. Maar met een nieuwe stijl had ik het toch graag iets anders gezien. Muziek is verder ook niet echt memorabel, al vindt ik de titelsong van A-ha weer een stuk beter dan Duran Duran in A View to a Kill

Verhaal is goed geprobeerd, de actie is en blijft erg goed, maar vooral het proberen van Dalton heeft mij in de tweede kijkbeurt over de streep getrokken voor de halve ster verhoging.

3.5*

Erg goed wordt het nergens, toch is Living Proof een degelijke film. Interessant onderwerp op een goede manier verteld. Gelukkig ligt de nadruk niet zo op het opleggen van emotie, en maakt dit toch tot een aangename zit, hoewel het onderwerp natuurlijk wel wat zwaarmoedig is. De tegenslagen en successen van de dokter blijven de gehele film boeien. Toch leuk om een andere kant van dit soort verhalen te zien.

Bij herziening is het er niet beter op geworden. Ging me nu ook echt storen aan dat overdreven hippe gedoe, vandaar een halve ster naar beneden. Snatch binnenkort ook eens herzien. Zal denk ik hetzelfde lot ondergaan.

Ik vind die Ritchie films wat overrated. Nergens heb ik het gevoel naar iets speciaals te kijken. Een beetje fuck dit en een beetje fuck dat, heb ik ook wel eens eerder gezien. En dat dat overdreven hippe gedoe van de karakters en de manier waarop het geschoten is. Toch bied het nog best wel vermaak. Het verhaal zit goed in elkaar en ook de humor is op vele punten erg geslaagd. Sommige dialogen zijn ook erg goed. Acteer werk is gewoon degelijk. Niemand echt iets bijzonders zien doen. Leuk, maar meer dan leuk wordt het voor mij echt niet. Ik zie verder het briljante er niet van in.

3*

Weer een Wolverine film...

Er zitten best leuke elementen in Logan. Jammer dat er met veel dan weer weinig gedaan wordt. Jackman voegt dit keer iets meer toe aan het personage wat hij nu al zo lang speelt. De oude, gebroken en zieke man die zorgt voor een nog oudere, gebroken en zieke man in de vorm van Charles Xavier. Zowel Jackman als P-Stew doen iets compleet anders met hun personage. En dat is ook wel eens fijn om te zien. Al is er lang niet zoveel diepgang in de personages te vinden als sommigen je willen laten geloven. Al met al blijven ze ook hier wat oppervlakkig. Het desolate Texas landschap en de wereld zoals Mangold en zijn team die hebben gecreëerd ziet er prima uit en de muziek verdient ook credits. De actie is wat rauwer en bloederiger. Leuk, maar buiten dat het er af en toe cool uit ziet voegt het niet veel toe. Verder is het verhaal niet heel hoogstaand en zijn de nieuwe personages totaal niet interessant.

Verder vooral weer een onnodige vervolg rondom het personage die in bijna alle X-Men films al centraal staat. Veel voegt deze film niet toe aan de reeks, maar vermakelijk is het wel.

How did they ever make a movie about Lolita!

Rond de tijd dat deze film gemaakt werd was het nogal een big thing natuurlijk. Een volwassen man die continu zijn liefde voor een minderjarig meisje uit. En zoals bijna alle films van Kubrick zorgde ook Lolita dus voor een klein schandaal.

Toch weet Kubrick het heel goed aan te pakken door heel veel elementen behoorlijk suggestief te houden. Daarbij onderschat Kubrick zijn publiek echter niet want die weet wel beter. Een erg goede manier om voor een groot deel de censuur te omzeilen.

De film begint erg fijn. Er wordt geweldig spel laten zien door Mason. Echter wordt hij bijna compleet weggespeeld door Sellers die een weergaloos stukje acteerwerk aflevert. Ook een geweldige move om de film met dit te laten beginnen. Volgens mij een van de eerste films die dat deed. Wat volgt is een erg lange recap die uitlegt hoe de personages daar zijn beland. Het begint nogal onschuldig en verandert geleidelijk aan in een film over een obsessie. Die obsessies spelen een grote rol in de film en elk personage heeft er een. De moeder, Humbert, Quilty en zelfs Lolita. Die obsessie worden op een erg zorgvuldige manier uitgewerkt waarbij een soort van spanning erg langzaam wordt opgebouwd en tot een uitspatting aan het einde komt met fantastische confrontaties.

Alles wat tussen het geweldige begin en einde zit is eveneens fijn. Hierbij wordt het verhaal erg goed uitgewerkt en zorgt voor enkele erg goede scenes. De eerste ontmoeting met Quilty is er zo een. Maar ook enkele scenes in de auto en rond een benzinestation zijn fantastisch. Zoals gezegd zorgde Kubricks vertelling van het boek van Nabokov voor behoorlijk wat ophef. Er is natuurlijk niet veel te zien en alles wordt dan ook aan het publiek overgelaten om enkele scenes en suggesties zelf in te vullen. Komt ook dus door het erg fijne spel van de acteurs.

En dat is wat Kubrick zo'n goede filmmaker maakt. Hij laat het publiek echt werken bij zijn films. De film kent prachtige fotografie, heeft fijne muziek en een geweldige editing. Filmtechnisch kunnen we haast niet beter verwachten van Kubrick. Lolita is misschien niet zijn allerbeste werk maar wel heel erg goed.

Patriotistisch? Heel erg. Maar die Amerikanen kunnen toch behoorlijk goede oorlog films als dit maken in coöperatie met het leger om zo alle snufjes tot beschikking te krijgen.

Nog nooit een film als dit over de Navy SEALS zoals dit gezien. Het feit dat dit gebaseerd is op een waargebeurd verhaal maakt de impact van deze film zoveel groter, zelfs na een tweede keer.

Qua verhaal is het niets meer dan een groep mannen die ook nog eens beste vrienden zijn die op een missie gestuurd worden waarin alles wat mis kan gaan, ook echt mis gaat. De setting in de bergen is ook iets heel anders dan we normaal zien in dit soort films.

Het verhaal begint rustig met wat expositie en een redelijk rustige vertelling. Zodra de eerste kogel is afgevuurd, breekt de hel los. De film raast zo in een keer door naar het einde in wat als het ware een grote actie scene is. Wat de mannen moesten doorstaan om aan de voet van de berg te geraken gaat door merg en been. Zeker de drops zijn erg pijnlijk om aan te zien. Dit levert toch een paar fantastische actie scenes op. Maar ook met de rest van de actie zit het meer dan goed.

Verder is het film technisch allemaal perfect. Vooral de soundtrack is meesterlijk. Je voelt de kogels bijna om je oren vliegen.

Geweldige actie film die mij heel erg heeft verrast.

Met Un Longe Dimanche de Fiançailles heeft Jeunet opnieuw een visueel prachtige film afgeleverd.Prachtige shots worden uit de hoge hoed getoverd,mooie kleuren waarin geel de voornaamste kleur is.Goed acteerwerk en leuke kleine rollen van oa. Tcheky Karyo en Jodie Foster. en ook goed was het toch niet zo happy end

4*

Altman heeft met The Long Goodbye een heerlijke sfeervolle film neergezet.

Ook te danken aan het sterke acteerwerk van Gould die hier toch wel een van de coolste PI's neerzet. Het constant aanhebben van een sigaret, zijn bewegingen en de manier waarop hij praat is echt geweldig. Ook zijn interactie met de kat en de andere sterke acteurs is erg fijn. Het verhaal wordt op een erg leuke manier gebracht en bevat genoeg elementen en leuke en/of sterke momenten om je de gehele film geboeid te houden. En dat einde was toch een heerlijke pay-off voor alle moeite die Marlow heeft gedaan. En die muziek blijft ook nog eens lang in je hoofd zitten.

Aardig. Maar er zijn beter Jackie Chan films.

Het verhaal is behoorlijk rommelig. De humor werkt vaker niet dan wel en de personages zijn zo plat als een hamburger van McDonalds. Het boeit je ook helemaal niet wat er met hen gebeurt.

De vechtscenes en de choreografie is wat de film red van een totale mislukking. Vooral het eindgevecht zit geweldig in elkaar en ziet er gelikt uit. prachtige moves en een waardige tegenstander voor Chan. Dit is tevens de film waar Chan een van zijn stunts bijna niet heeft overleeft. De meesten zouden zich twee keer bedenken voor ze zoiets weer zouden doen. Gelukkig voor ons liet Jackie zich niet uit het veld slaan en trakteerde ons op fantastisch gechoreografeerde vechtscenes en halsbrekende stunts in deze en in zijn latere films.

Niet Chans beste film, vermakelijk genoeg om nog eens een keer te kijken.

Heb de andere delen(nog) niet gezien, maar ik had ook niet echt idee dat het nodig was om van dit deel te kunnen genieten.

De film berust op een toch wel heel goed verhaal, en dat wordt rustige uitgewerkt.Wel iets te rustig naar mijn mening want ik vond het nogal traag op gang komen.Maar toen de film eenmaal op gang was, kwam het echt helemaal los.Een paar erg indrukwekkende en memorabele scene's volgen waarbij de ontploffende buik mij nog erg lang zal bijblijven.De effecten zien er allemaal erg goed en realistisch uit.

4*

Een erg leuke jeugdfilm met een verhaal wat zeker potentie had.

De heel filosofische gedachtegang erachter is best leuk. Helaas komt dit erg slecht over omdat op sommige momenten niet all the way wordt gegaan. Best begrijpelijk want het is natuurlijk wel een jeugdfilm. Dit kun je niet te filosofisch/psychologisch of te bizar maken. Alles wordt netje binnen de Hollywood regeltjes uitgespeeld. De film mist daardoor wel wat, en het is voor volwassenen dan ook wat moeilijker om er echt in te komen. Qua beelden is het allemaal wel erg mooi. Het eiland wordt goed in beeld gebracht, ook de bijhorende muziek is bij vlagen erg mooi. De cast doet het niet heel goed, en hierdoor kom je nog moeilijker in het verhaal en de juiste sfeer van de film. Ook is het einde wel erg gewaagd en laat je niet met een voldaan gevoel achter.

Zoals gezegd kan de filosofie achter het verhaal weinig boeien. De film is daarvoor te ingetogen gebracht. Was het af en toe iets gewaagder geweest zoals het doodsteken van het jochie of de steen op Piggy's hoofd , had ik er zeker wat meer mee gekund. Neemt niet weg dat het een leuke film is om te kijken.

3*

The Fellowship of the Ring

Ik ben het volledig met Serpico eens dat je na het zien van de extended editions van The Lord of The Rings niet meer anders wil.
Ik heb het lange tijd gedaan met de normale edities die ik werkelijk zo grijs heb gedraaid totdat ik er spuugzat van was.Laatst toch maar eens de extended editions aangeschaft, en daar heb ik geen moment spijt van gehad.De extra scènes dragen echt iets bij aan de films en zijn niet zo maar los gekozen dat ze niets bijdragen aan het verhaal.Ik kan me de films nu ook niet meer voorstellen zonder het extra beeldmateriaal.

Zoals al gezegd heb ik de films in het begin grijs gedraaid totdat ik er zo flauw van was dat ik een hele tijd geen zin had om ze te bekijken.Dan komt er een herziening, en weet je meteen weer waarom je de films zo mooi vind.Het epische verhaal van onvoorwaardelijke vriendschappen, het groots opgezette spektakel, de mooie camera voering en mooi opgezette shots en natuurlijk de wonderschone muziek.Peter Jackson is er in geslaagd om de boeken van Tolkien tot leven te brengen, en hoe.Je vergeet even de wereld om je heen en waant je echt in Middle Earth.De regisseur sleept je mee in het verhaal, de wereld, de emotie, de spanning, het spektakel en het gevaar.

Op de een of andere manier weet het geheel je te raken en begin je mee te leven met de karakters.Een favoriet heb ik niet echt, iedereen in het verhaal heeft wel iets.De acteurs doen het stuk voor stuk allemaal erg goed.Van de grote rollen tot de kleine.Iedereen draagt iets bij om hen tot leven te wekken.De blikken van Elijah Wood weten mij keer op keer weer te raken vooral de moment nadat ze Gandalf zijn verloren, en als Frodo op het punt staat allen zijn missie te vervolgen, en met de ring in z'n hand staat, en dan Gandalfs stem hoort magische moment zijn dat gewoon.daar kreeg ik ook serieus een brok van in m'n keel
De opzet van het verhaal vind ik na een aantal kijkbeurten wel wat traag verlopen, maar daar heeft de extended edition verandering in gebracht.Alles lijkt nu gewoon te kloppen, en er worden nu ook een aantal dingen aan het licht gebracht die later in het verhaal ook een rol gaan spelen.Als losstaande film klopt het nu gewoon, en als deel van het grote avontuur vind ik deze er op de een of andere manier nu ook veel beter in passen.

Film technisch is het werkelijk allemaal schitterend.De camera voering is van een ongekend hoog niveau.De ene mooie shot na het andere worden je om de oren geslingerd.Alles is ook ontzettend groots opgezet qua lokaties en sets.Uitgebreide prachtige landschappen die je doen verlangen een keer naar Nieuw Zeeland af te reizen om al dit moois te gaan bewonderen.Wat de film eingelijk compleet maakt is de muziek.Direct vanaf het begin is het prachtig om aan te horen.Alleen daarom is The Fellowship of the Ring al weer een kijkbeurt waard.

De opzet naar het vervolg van de missie om de ring te vernietigen is dankzij de extended cut nog geslaagder.Er zullen zeker nog een aantal kijkbeurten volgen, en misschien dat er ooit de 5* inzitten.Voorlopig eerst ,

4.5*

The Return of the King

Tja wat valt er nog over een film te zeggen waar alles al over is gezegd, zowel de positieve berichten als de negatieve.Als ik de meningen bij de drie films lees is het bij The Lord of the Rings echt "hate it or love it"Voor mij geld dat laatste.

Hoe voeg je de sterke opzet en een sterk middenstuk samen en maak je het beter.Het antwoord daarop is The Return of the King.Alles wat in de voorgaande delen is opgezet komt samen in de ultieme climax van Jacksons grote avontuur, en gaat zelfs verder.De bioscoop versie was al steengoed, maar zelfs hier is de extended edition tien keer beter.Weer momenten die een rol hebben in het verhaal.Nog steeds ongekend spannend, gedekt met een grote emotionele lading.Alles in RotK geeft je echt een WOW gevoel.het grote gevecht om Minas Tirith zal op je netvlies gebrand worden en topt het gevecht om Helms Deep in TTT tienvoudig al dan niet honderdvoudig.De effects zijn oogstrelend mooi, groots is het woord.De schaal van deze film is ongekend.Bij deze grootsschaligheid worden de karakters geen moment uit het oog verloren.Iedereen heeft een rol binnen dit verhaal.Samen razen ze in een sneltrein vaart af op hun eindbestemming, But the journey doesn't end here.The Return of the King gaat verder na de climax en kent een van de mooiste eindes van de film geschiedenis.

De lengte van bijna 4 uur vond ik geen enkel probleem omdat er opelk moment van de film wel iets gebeurt.Jackson weet de kijker goed vast te houden in de climax van de reis door een practig verhaal te vertellen waarin vriendschap boven alles centraal staat.De acteurs hebben de chemie om deze vriendschap erg goed over op het scherm.Opnieuw een pracht rol van Sean Astin als Sam, voor mij de grote held van het gehele verhaal.

Na het zien van de extended editions voelt de reis nog completer dan het al was na het zien van The Return of the King.Sterker nog de trilogie is nu nagenoeg perfect.Iets wat nog geen een drieluik tot nu toe gepresteerd heeft.

Een ongekend mooie afsluiter, een einde van een prachtige reis die je hebt gezien en je over hebt verwonderd.Het einde van een reis die je hebt mogen meebeleven, een reis waarbij je het jammer vind dat het is afgelopen.Danku Peter Jackson, ik heb genoten.

5*

Eindcijfer voor de hele trilogie 4.5*

The Two Towers

Het tweede deel van Jacksons LotR trilogy heb ik altijd iets minder gevonden, maar begin ik nu toch steeds meer te waarderen, ook dankzij de extended version.De reden hiervoor is dat ik het verhaal van bijv. Faramir nooit echt duidelijk in dit deel van de reis vond passen.Maar door de extra scènes met hem begin je zijn rol in het geheel beter te begrijpen.En zo zijn er tal van momenten die echt in de film passen, en het is dan ook doodzonde dat ze nooit in de bios release zijn gebruikt.TTT is de film uit de trilogie die dankzij de extra scènes het meest is verbeterd ten opzichte van de normale editie, en geheel ten goede.

De film kent een fantastisch begin en brengt je even terug naar The Fellowship.Na dit fantastische begin houd de film een ongekend hoog niveau vast.Vanuit te Fellowship wordt er voortgeborduurd en ook deze film zet alvast dingen op die in het laatste deel allemaal duidelijk worden.Opnieuw weet Jackson je compleet mee te slepen in de wereld.alles in TT is grootser en epischer.Het mooiste van de film is de reis vol gevaren richting Mordor.De spanning is continu aanwezig en je blijft geboeid kijken naar wat er nog gaat volgen.Maar ook de rest van het gezelschap beleeft genoeg en volgen toe naar een geweldige climax, Helms Deep.een groots opgezet spektakel stuk binnen in een film wat opzich al een spektakel is.De scène verbleekt natuurlijk bij wat je in The Return of the King krijgt te zien, maar blijft geweldig en leuk om aan te zien.tienduizenden troepen in gevecht met elkaar.Nog nooit vertoond voor The Two Towers denk ik.

Filmtechnisch zijn er zeker weer vooruitgangen geboekt, ik heb het natuurlijk over Gollum.Hij ziet er gewoon echt uit, en hierdoor kan je ook meer met hem meeleven en leer je zijn gekwelde geest echt kennen.Maar ook de gevechten zien er gewoon goed en tof uit.Zelfs Treebeard, wat gewoon een grote pratende boom is, is geweldig neergezet.Sterke acteer prestaties weer, en de muziek is weliswaar nog mooier.Maar er is een die de show steelt en dat is Sam die vooral schittert door zijn laatste monoloog , echt een kippevel moment.Het laatste shot maakt je echt benieuwd naar het vervolg van het verhaal.

Verhaal technisch is TTT extended edition heel erg verbeterd ten opzichte van de bios release.Net als Fellowship is het geheel completer en klopt alles gewoon.De film in de trilogie die ik meer ben gaan waarderen door de extra scènes, en aat je inzien dat de bios versie het gewoon niet is.Stem verhoogd,

4* --> 4.5*

Leuk over the top actiefilmpje.

Helaas voelt het verhaal en de personages wat leeg aan. Daar kon ik dus niet echt wat mee. Erg stereotype allemaal, en niet beter dan andere films die er in dit genre te vinden zijn. Daar tegenover staat wel de erg leuke en overdreven actie. Erg leuk gedaan en flitsend in beeld gezet. En dan nog die geschifte kleuren combinaties. Briljante keuze.

Leuk maar niets vernieuwends of hoogstaand.

Ondanks dat het verhaal van Lost in Translation mij totaal niet aansprak, en ik helemaal al niks heb met Bill Murray toch maar besloten om deze film een kans te geven.

Ik heb er eigenlijk een beetje en dubbel gevoel bij, aan de ene kant vond ik hem ontzettend saai en langdraderig maar aan de andere kant wist het mij tot op zekere hoogte nog wel een beetje te boeien.Alleen was het echt heel jammer dat het zo'n beetje aan het einde van de film voor mij pas echt loskwam.Daarvoor vond ik het hele verhaal totaal niet boeiend, de humor sprak mij ook niet echt aan en het drama al helemaal niet.Pas als Charlotte en Bob met z'n tweeen op stap gaan vond ik het erg mooi worden, en dan die karaoke scene geweldig leuk, het verhaal raakte mij daar, dus tot op zekere hoogte, ook pas echt door die laatste song van Bob .tot aan het einde houd dit aan en wat een mooi einde.

Visueel ziet de film er erg mooi uit, prachtige beelden van Tokyo zowel in de stad zelf als vanuit de hotel kamers, overgbracht door goed camera werk.Bill Murray vond ik dit keer echt heerlijk spelen eveneens als Scarlett Johansson,en wat een prachtige dame is dat toch(ik moest het toch nog even zeggen ), ook een grappige rol van Farris.De muziek vond ik ook erg goed.Ik twijfel tussen 2.5* of 3*.Voordeel van de twijfel,

3*

Ik kon me niet herinneren dat dit deel zo slecht was.

Op sommige punten zelfs heel erg irritant. Vooral het personage van Moore begon behoorlijk op mijn zenuwen te werken. Wilde dit keer echt dat ze aan haar einde kwam. Ook het verhaal loopt gewoon niet tot nauwelijks goed. Toch zitten er ook nog leuke elementen in The Lost World. En dat komt dan vooral van de dino's. Het is dus niet helemaal slecht.

Probleem met deze film is dat het heel erg als een verplichte sequel voelt in plaats van een met liefde gemaakte film zoals in het eerste deel is gestopt. En dat maakt deze film erg middelmatig.

Helaas komt Love niet in de buurt van het niveau van Noé's Enter the Void. MAar dat is dan ook een erg moeilijk om te toppen.

Ik ging misschien wel met iets te hoge verwachtingen de film is. Verwachtend om iets in de lijn van EtV of Irreversible te gaan zien. Wat ik te zien kreeg was iets heel anders. Heel goed maar zeker niet wat ik verwacht had. Verhalend is het een beetje hetzelfde wat Noé al eerder deed. Doormiddel van flashbacks en herinneringen geeft hij ons een kijkje in het leven van het main character. Een man waarbij je in het begin geen enkele sympathie voor kan opbrengen maar gaandeweg toch meer voor gaat voelen. Erg moeilijk om te doen natuurlijk, maar werkt hier toch erg goed. Het verhaal wat vooraf gaat aan de situatie waar Murphy zich nu in bevind blijft interessant om te volgen. Daarnaast zijn de vele expliciete seks scenes niet zo expliciet als wat ik verwachtte. Komt denk ik ook mede door de functie van die scenes binnen de film en het verhaal. De seks scenes dienen hier het verhaal en zijn helemaal niet bedoeld om te shockeren. Het voelt daardoor ook een stuk echter aan en had ook niet zo goed gewerkt was het wat genuanceerder in beeld gebracht. De payoff van het geheel was ook zeker bevredigend.

Acteerwerk is best goed. Zeker gezien dat dit voor de dames de eerste film was en ook Glusman nog niet heel veel ervaring heeft opgedaan. Komt daardoor heel erg echt over. Ook in de seks scenes doen ze het heel goed. Kan me voorstellen dat dit toch ook erg ongemakkelijk moet zijn geweest voor de acteurs.

Technisch is het allemaal perfect. Eigenlijk zoals we van Noé kunnen verwachten. Het camerawerk en de positionering is erg fijn alsmede de belichting. De editing is ontzettend sterk. Eigenlijk in alle facetten niets om aan op te merken.

Love is uiteindelijk een erg goede film waarmee Noé zeker niet zijn vorige project weet te overtreffen. Ik vraag me ook af of dat überhaupt mogelijk is. Love, hoe goed ook, mist gewoon de impact die EtV, Irreversible en zelfs Seul contre Tous wel hadden. Miste dat hier toch wel af en toe wel een beetje.

What Dreams May Come, deze film dacht ik tijdens het kijken best wel veel aan.

Een beetje een matige film van Jackson. Een wat kleinere film kan ook wel wat korter. Het hoeft niet zo episch te zijn als The Lord of the Rings of King Kong. Jackson kan het wel, dat heeft hij ook al bewezen met zijn kleine film Heavenly Creatures. Jammer dat hij het hier te lang uitsmeert over meer dan twee uur. Dat is wat de film een beetje nekt. Ook de tussenwereld had ik veel mooier en misschien wat uitgebreider willen zien. Het gedoe en de vele saaie dialogen van het meisje dragen soms nagenoeg niets bij aan de film. Toch betrapte ik me erop dat ik af en toe wel naar de tv zat te roepen en ik er wel mee inging. Gek genoeg vond ik de tussenwereld en Susie's belevenissen daar niet zo heel interessant. Het kon mij niet snel genoeg gaan en teruggaan naar het verhaal van haar vader. Het einde met de kluis heb ik me echt aan geërgerd.

Een prima film, maar Jackson wil het te groots maken. Daarnaast is het verhaal niet interessant genoeg om de gehele speelduur te vullen. Toch weet de regisseur je op sommige punten goed te raken en zo af en toe ook mee te slepen. Een te degelijke film om er een onvoldoende voor te geven, te wisselvallig in de kwaliteit om er een hoger cijfer voor te geven.

Een aantal jaren geleden zag ik Lucía y el Sexo voor het eerst en ik kon daar toen niet heel veel mee, gisteren weer eens bekeken en ik ik begreep hem beter dan de vorige keer.Ook kon ik meer genieten van de mooie shots die de film rijk is.

Het hele warrige verhaal in deze film had van mij niet zo gehoeven.Zeker niet als je ziet dat het naar zo'n einde toewerkt.Toch was het overall best boeiend om te volgen en ik heb mij dan ook bijna geen moment verveeld.Op het einde vond ik hem wel even iets te lang duren, het had best een half uur korter gemogen.De sex scènes die er in zitten zijn, zoals al vaak gezegd hier, erg mooi in beeld gebracht.Het is niet zo platvloers als je hier in Nederland vaak ziet, het wordt meer met liefde en tederheid gebracht.De momenten op het eiland zien er ook schitterend uit, en de regisseur laat ons dan ook een aantal mooie plaatjes zien, dit in combinatie met de fletse kleuren zorgen voor een heerlijk zomers sfeertje.

Helaas was het verhaal niet altijd even interessant om te volgen en was het af en toe gewoon een warboel.Zit je nu in het verhaal van het boek of de echte wereld, is dit nu een flashback of gebeurt dit in een fantasie van een van de personen of is het weer in het heden.Ik was het spoor soms even kwijt, en op het einde duurt het gewoon te lang en werkt het een beetje naar een anticlimax toe.Al met al toch een erg fijne film en ik ben blij dat ik Lucía y el Sexo nog een kans heb gegeven.

3.5*

Realism is a thing.

Een personage een gehele film volgen in zijn dagelijkse ritme klinkt niet meteen als iets waarmee je anderhalf uur van je tijd aan zou willen verspillen. Toch krijg je daar tijdens het kijken naar Lucky op geen enkel moment spijt van. Ja, de film is traag en er gebeurt niet heel veel. Maar het is een genot om naar Stanton en zijn dagelijkse ritme te kijken. Af en toe opgepept met een aantal heerlijke dialogen waarin het alle kanten opgaat. Van een heftig gesprek met een mede veteraan tot een heel gesprek over Realisme. Veel gebracht ook met de nodige humor. Lucky is dan ook een film waar het positieve meer naar voren komt dan het negatieve. "What do you do? You Smile" wordt er dan ook treffend verwoord in een scene in de film. Toch wel het moment wat de film voor mij naar een hoger niveau bracht. Echt een schitterende scene. En zo zitten er nog een aantal erg mooie scenes in de film. En toch zitten er ook momenten in waar je het gevoel hebt dat er net dat beetje meer in had kunnen zitten. Maar dat staat niet echt in de weg van de plezierige kijkervaring die Lucky biedt.

Lucky is niet een hele snelle film. Het is allemaal traag. Maar dat komt de personages alleen maar ten goede en zo krijgt Harry Dean Stanton nog zijn moment om te "shinen". En dat doet hij hier dan ook. Een rol die hem op het lijf is geschreven. Ook David Lynch is memorabel in zijn kleine rol hier als eigenaar van de schildpad die is ontsnapt. Ook leuk om Stanton en Skerritt weer eens samen op het scherm te zien.

Lynch's debuut zit vol met met mooie beelden. Of het nu de shots zijn van de woestijn van Arizona of de push in die wordt gedaan als Skerritt zijn verhaal vertelt. De fotografie dient hier echt de film. De theme song die keer op keer gebruikt wordt, gaat je op den duur wel wat tegenstaan maar past wel erg goed in hetgeen wat de film wil overbrengen. De overige muziek past ook erg goed in de film, met als toppunt toch wel I See A Darkness van Johnny Cash.

Duidelijk is meteen dat deze film echt een team effort is en met veel liefde is gemaakt. John Carroll Lynch maakt hier op 54e jarige leeftijd een erg mooi regie debuut.

Een film met een erg nare nasmaak. Ik kon hier helemaal niets mee.

Een punt waar ik me de gehele film aan gestoord heb is dat overdreven, erg geforceerde stoerdoenerij. De dialogen, de editing, de muziek en het toch wel erg simpele cool bedoeld flut verhaaltje de hele film bouwt eigenlijk op naar een twist wat ook niets voorstelt Het voelde voor mij erg aan alsof de film daarvoor gemaakt was. De cast loopt er als een zoutzak bij, en dan vooral de uitstralingloze Hartnett, en Willis die wat aanmodderd en een instelling heeft zoals hij ook altijd bij press juncket's heeft. Naja wat easy money is nooit weg natuurlijk. De rest van de cast weet verder ook niet te overtuigen. Verder vooral erg saai. Er gebeurt veel te weinig om je aandacht er volledig bij te kunnen houden. Verder dan wat heen en weer gerij met de auto komt de film ook niet.

Ik ben altijd wel te vinden voor een goede martial arts film en Dragon Tiger Gate heeft mij zeker niet teleurgesteld.

Het drama komt niet altijd even goed over, en zoals al vaker gezegd hier zitten er soms erg lelijke cgi shots in.Af en toe toch wel van een Playstation niveau.De vechtscènes zijn het die het hem doen in deze film.Heerlijke harde momenten zijn er te zien.Geweldig stunt en vliegwerk, afgewisselt met af en toe tergende drama.Het laatste gevecht vond ik wel iets over the top en miste net die kick die ik in de andere scènes wel kreeg.Verder heb ik mij met deze film echt super vermaakt, en daar gaat het in deze film ook om.

4*