Meningen

Aardige telefilm. Vooral de regie is prima met een uitstekende soundtrack, fijne camerawerk, prettige montage en een aantal leuke jump-cuts en cross-cutting. Alleen zag de fotografie er wat goedkoop en lelijk uit.

Prima spel van Musters als homo (hand voor de mond bij het lachen, dat soort typische dingen) en een fijne sfeer. Het verhaal had wel beter uitgewerkt kunnen worden en de verdere acteurs vond ik maar erg matig met als dieptepunt Nils Verkooijen - een jongen die ook al de dissonant was in Achtste-groepers Huilen Niet en vooral heel irritant kan zijn en werkelijk geen greintje sympathie weet op te wekken. Het type dat je het liefst tegen een bakstenen muur zet met zijn gezicht en even daarlangs wrijft. Waarom zijn nare kinderen die niets om school of ouders geven toch altijd alternatief gekleed met een leren jack en spelend op een gitaar?

Verder vroeg ik me af of dit nog een sneer is naar lesbische stellen die kinderen willen opvoeden, gezien die scène in het ziekenhuis waarin zij een (mannen)grapje overduidelijk niet konden waarderen. Mis je als jongens dan iets? 3,0*.

Tijdje terug al gezien in de bios maar blijkbaar geen stukje geschreven.

De film zelf had ik al jaren geleden gezien, maar om het op groot scherm te zien was echt een enorme verrijking. En ik was vooral benieuwd hoe ik na zo lange tijd de film zou waarderen. Misschien nog wel beter. Hoewel de score gelijkt blijft was ik toen wat ruimhartiger met hoge cijfers en nadelen van toen vond ik nu wel meevallen. Ik vond toen de stijl soms erg gedateerd met grote kinderlijke plaatjes op de voedselpakketten bijvoorbeeld. Nu echter denk ik: iPhones hebben dat ook (sterk vereenvoudigd design) en hoe sterk is juist dat production design nu ik dat met en bril van 2018 bekijk? Volstrekt niet gedateerd.

Prachtige film om te beleven ook waarvan ik de basis vrij eenvoudig te snappen vindt en dat met nauwelijks tekst, en zeker niet om de plot vooruit te helpen). Eigenlijk is de film een filmvariant op NIetzsche's Zarathustra - de film begint niet voor niets met die muziek ook. Vooral de pacing valt op, langzaam maar in een heerlijk ritme zonder dat het langdradig of vervelend wordt. En dan bestaat de film ook nog eens uit enorm veel iconische momenten en shots naast geweldig gebruik van de sets met bijvoorbeeld die looping waar men in kan blijven lopen. Het is geen film van emoties, maar wel van beleving door perfectie regie.

Ik vind uiteindelijk wel het einde te lang duren. Die hele trip die mijns inziens wel korter had gekund maar ook de slotscène waar veel tijd wordt genomen. Dat doet niet per se afbreuk aan de film, maar weerhoudt me van de hoogste score. 4,5*

Precies wat ik vaker heb bij Wong. Mooie losse scènes met fijne muziek en een zekere beeldenpracht. Ook fijn ingehouden geacteerd. Maar ook een film die me volstrekt koud laat. Daarnaast soms wat rommelig verteld en dat hele gedoe rond het jaar 2046 lijkt me niet meer dan een gimmick dan een noodzakelijk onderdeel van plot en thematiek. De twee uur zijn goed weg te kijken maar beklijven nergens. 3,0*.

Fijn filmpje. In het begin was het even inkomen maar al snel had de film me wel te pakken. Het einde is misschien niet helemaal passend maar raakte me wel, in ieder geval anders dan in soortgelijke films. Prima gespeeld, aardig sfeertje, visueel mooi zacht gefilmd en allemaal leuke personages (die vader) en enkele prima losse scènes. Verder niks nieuws onder de zon en qua opbouw ook vrij typisch maar het hoeft niet altijd wereldvernieuwend te zijn. 3,5*.

Moeilijk te beoordelen. Op momenten een film helemaal in mijn straatje, met lekkere dromerige beelden, mooie decors, fijn naturel acteerwerk en vooral een zalige soundtrack die ook goed gebruikt wordt ter ondersteuning van de beelden. Ook goed af en toe foto's van die tijd waardoor je merkt aan alles dat de regisseur een tijdsbeeld wil neerzetten, die ambitie valt te waarderen. Dat lukt overigens slechts half half, want zoals hierboven al goed verwoord heb je dat gevoel dat je eind jaren 70 lang niet altijd. Maar vooral dat dit een sfeerschets is met lieve mensen die gewoon hun leven leiden zonder hele gekke dingen, dat is iets wat ik enorm waardeer en waarvan ik kan genieten. Verder ook af en toe leuke humor.

Maar het is ook nogal een praatfilm, met veel lange scènes die het ritme uit de film halen en mij daarmee ook. Komt er weer zo'n dromerig stukje dan ging ik weer mee, maar net zo vaak wist de regisseur niet constant de spankracht te houden. Jammer, anders was dit een veel hogere score geweest. 3,5.

Film begint wel aardig, is vermakelijk ook, maar kent een vrij langdradig middenstuk en wordt minder en minder naarmate de film vordert met meer en meer ontwikkelingen en onnodig drama. En uiteraard een twist of tachtig. Spacey en Fishburne zetten fijne rollen de neer, de rest van de veelal jonge cast weet minder de aandacht vast te houden. Wel nog sfeervolle beelden van Vegas en casino's maar niks bijzonders. 2,5*.

Een film over een enkele stapavond en een film over vergaande vriendschappen. Opzich een mooie opstap voor een mooie film. Genoeg voorbeelden van films die daarmee wel werkten. Deze helaas niet.

Dit soort films steunen op drie punten: acteurs, grappen en een bepaalde smakeloosheid die nog net kan. Deze film faalt hard op alle drie de fronten. De acteurs irriteren vooral met al het geschreeuw en drukdoenerij, een glimlach kon ik waarlijk niet ontdekken en de smakeloosheid? Tja, die ging voor mijn gevoel te vaak net over het randje. Dan wordt het ranzig in plaats van grappig. Verder was het lawaaierig (met wel een redelijke soundtrack nog), vol cliché's, geen bijzondere fotografie of enig memorabel moment. Verder was de film onevenwichtig door nooit helemaal te weten welke toon moest worden aangeslagen en soms was het ook gewoon pijnlijk onleuk. En is die Aziaat enkel vanwege de mogelijkheid steeds die naam Jeff Chang te noemen in de film gekomen? Ik ben bang van wel, en dat toont het niveau aan. 0,5*.

p.s. schoolinterview in de plot? Is het niet gewoon een toelatingsgesprek, zoals in job interview?

Aardig maar uiteindelijk wel wat te lang en richting het einde, als de nadruk minder op het high school gebeuren komt te liggen, ook steeds minder boeiend. Soms oprecht leuke en goede grappen en Tatum en Hill onderling zijn best plezant al werkt ook niet elke grap evengoed. Al met al geen verkeerde film die net te weinig heeft om echt vermakelijk te zijn over de hele lengte. 2,5*.

Beter dan de Noorse film, maar dat is niet zo heel moeilijk. Los van wat ik ervan vind, in ieder geval vullen beide films elkaar aan met een volstrekt andere insteek. Ik vond overigens wel dat deze film van Greengrass in het begin (tijdens de schietpartij) echt te snel ging waardoor juist dit stuk weinig indruk achterliet. Zo'n moment ook dat een agent de zaal inkomt met alle doodgeschoten jongeren. Dat kan heftig zijn (ik denk aan het kamp in Band of Brothers) maar hier wordt helemaal geen tijd voor genomen, want hop door naar het volgende moment.

Het vervolg krijgt meer de tijd, maar niet altijd de meest interessante delen en lang niet altijd even goed. Zeker de stukken rond de premier hangen er wat bij en krijgen weinig tijd. Af en toe mag hij opdraven, want hij is er ook nog, maar daar blijft het bij en voelt volstrekt overbodig. Met deze speelduur had je je beter kunnen focussen ofwel op het politieke, ofwel het persoonlijke. Nu is het van alles wat, en nog lang ook, want hoewel de film vrij vlot gemonteerd is, gaan die 145 minuten wel voelbaar worden.

En ja, de keuze om Engels te spreken is echt wel een pijnlijke. Niet zozeer omdat men in Noorwegen dan Engels praat, maar vooral omdat men Noren Engels laat praten. En buiten de premier heeft bijna iederen hier zichtbaar moeite mee en dat is niet goed voor het acteerwerk. Sowieso vond ik Breivik miscast. De acteur doet zijn best, maar heeft er het hoofd niet voor. Ik vind hem met zijn baardje vooral een zielig losertje, maar de echte Breivik is veel ongrijpbaarder met zijn wat ronde grappige hoofdje en ogen waar je niet doorheen kan kijken. Dat maakt hem juist zo eng. Dat is ook nauwelijks te acteren, wel te casten. 2,0*.

21 heb ik niet gezien, dus geen idee wat ik kon verwachten, maar ik zat echt te denken constant: waar ben ik in vredesnaam naar aan het kijken. Ik zie pogingen tot humor, maar verder dan wat flauwigheden en onderbroekenlol komt de film niet, dus als komedie of parodie (?? ik lees het hier, maar dat zag ik echt niet) mislukt de film. Ook als actie mislukt de film omdat men het nergens serieus neemt. Tatum mist komische timing en weet vooral niet wanneer een grap klaar is (dat stukje dat hij moet lachen dat Hill de dochter van zijn baas neukt duurt gewoon te lang). Hill is vooral erg vervelend, en samen zijn ze ook niet heel bijzonder. Alleen de muziek met veel hiphop en het altijd fijne M83 is een positieve noot, maar verder kon ik hier helemaal niks mee. Saai en vervelend. 1,0*.

Film werd slechter en slechter. In het begin leek het nog wel wat met wat aardige plaatjes en Ethan Hawke kan ik goed hebben, maar daarna wordt het een heel simpele thriller die de grens van geloofwaardigheid vaak overschrijdt, zelfs als je de premisse van de film accepteert. En zelfs dat lukte me matig. Ik had overigens niet eens de plot gelezen dus geen idee waar de film heen ging, tot dat moment dus. Enfin, vooral luid verder, rommelig gefilmd en chaotisch gemonteerd en vol clichés inclusief de boze schurk in pak. De show wordt gesteeld door Hauer, maar ook die kan de film niet redden. 1,0*.

Film met boodschap dat actievoerders niet zomaar een laboratorium in moeten duiken. Grappig ook om oude reviews te zien over snelle zombies (al zijn dit geen zombies). Tegenwoordig weten we niet anders maar blijkbaar was dat toentertijd vrij vernieuwend.

Wat opvalt is dat de film behoorlijk low budget is en op een zekere manier ook gedateerd; heel erg een product van de vroege jaren 2000 of veel meer nog een 90s product qua look en gevoel. Dat is overigens niet per se iets nadeligs. Aardig camerawerk met veel scheve fotografie, snelle montage en onduidelijke beelden die dat gevoel van dat moment sterk neerzetten en Boyle heeft talent genoeg het geheel nog redelijk overzichtelijk te houden. Toffe soundtrack met Godspeed You! Black Emperor terwijl Murphy door een verlaten Londen struint. Zeker het eerste uur dat teert op sfeer is erg sterk. Het tweede uur is duidelijk minder omdat de film van toon en inhoud en sfeer verandert. Het slot bij de militairen boeit echt veel minder. 3,5*.

Duidelijk minder dat het eerste deel. Wel met meer budget en betere middelen - dat is te zien in de fotografie. Ook enkele scènes zijn enorm sterk, bijvoorbeeld de hele openingsscène, als de snipers overal op schieten en de hele wijk inclusief burgers wordt gebombardeerd, met die achtervolging in de auto, in het donker met enkel een night vision van het geweer. Maar dat soort momenten zijn schaars. Actie is vaak ook wat onoverzichtelijk en zeker de eerste drie kwartier zoekt de film naar ritme die eigenlijk nooit gevonden wordt en dat komt de film nooit meer helemaal te boven. Hoe de hele ellende weer begint (dat iemand zomaar zonder beveiliging bij zijn vrouw mag) is echt lachwekkend lui en ongeloofwaardig schrijfwerk. 2,5*.

Dit lijken eerder drie kortfilms in één. Dat maakt dat de film ook nooit helemaal op gang komt, daarnaast wisselen de delen ook wel in kwaliteit. Het eerste lange stuk met de eerste jachttocht is wel geinig maar niet heel bijzonder. Dan is het stuk met Ralph Fiennes heel wat interessanter. Verder een wat rare ongeloofwaardige rol van die moeder die naar het de plot uitkwam meer of minder kon en wist. Visueel ook wat pover. Dat klinkt allemaal best streng maar op zich kijkt de film wel redelijk weg en tof dat Godspeed You! Black Emperor op het eind terugkomt als verwijzing naar de eerste film (met een leuke cameo voor Murphy nog eerder in de film). 3,0*.

Een verrassing. Erg fijne film met een lekkere soundtrack vol Britse klassiekers uit allerlei genres en vaak mooie plaatjes qua kleuren (goed spel met die witte torens van botten) en kadrering. Echt een genot om de film te zien vooral. Inhoudelijk ergens best rommelig qua plot en eerder een slice van het leven dan een afgerond verhaal maar je krijgt wel een goed beeld van die wereld. Af en toe zakt de film even weg qua pacing maar vaak genoeg boeit dit ding met fijne gore en een zeer overtuigende Fiennes die elke scène waarin hij zit menselijk maakt en naar een hoger plan tilt. De finale voelt wel wat afgeraffeld. 4,0*.

Mwoh. Losse momenten zijn wel aardig en gelukkig duurt de film maar kort, want inhoudelijk wist deze me vrij matig te boeien. Zo werd de film toch een lange zit. Visueel oké, soms ook grappig, maar al met al wel te weinig. Het voelt vooral als een film waar veel meer in had gezeten. 2,5*

In de basis een aardige film, maar ook één die niet helemaal de juiste toont vindt tussen drama (het betere deel) en lichte komedie (het mindere deel). Als geheel lijdt de film daar wel onder. De acteurs staan dan wel hun best te doen, uiteindelijk zakt de film wat weg in nikserigheid, ondanks soms aardige plaatjes, fijne muziek en goede bedoeling. Vanwege de sfeer en vooral sympathie nog wel 3,0*.

Wel aardig, maar ook wat verouderd. Het acteerwerk vooral is wat vlakjes en daardoor blijft dit een wat afstandelijke film die me nooit wist te grijpen. Maar verder wel een prima sfeertje, soms erg fraaie beelden van zandstormen en tegen het einde wordt het ook wat diepgravender allemaal. De baby is wel erg schattig. 3,0*.

Net niet grappig genoeg. Op momentjes echt wel leuk, maar te vaak te sullig bedoeld waardoor de grap gemist wordt. Met veel plezier gespeeld en vooral fijn lui liggend op de bank, maar geen film die constant weet te boeien. 2,5*.

Dat heb ik ook, vond het alleen bij deze 300 te veel van hetzelfde (en soms wat kitsch) om er echt een goed cijfer aan te geven. En film blijft een medium dat je gedurende lange tijd moet boeien, meestal is dan wel meer dan een goed uiterlijk nodig. Enkel mooie vrouwen raak je ook na zoveel tijd op uitgekeken.

Prima vermaakt met deze sequel. De eerste vond ik soms wel mooi, maar was vooral een stijloefening. En als je dan een regisseur met elk gebrek aan talent hebt, dan wordt zo een film al snel saai.

Deze opvolger is veel meer een normale blockbuster, en dus minder origineel maar wel veel vermakelijker. Daarnaast heeft de nieuwe regisseur een veel beter verteltempo, zonder ooit echt stil te vallen en saaie momenten komen er niet in voor. Verder is de choreografie prima en is de actie behoorlijk en overzichtelijk in beeld gebracht, al is het maar door wat Atheners een opvallend blauwe cape mee te geven.

Wel is de actie totaal niet mijn smaak, met al die vertragingen zonder echt een doel te hebben of echt op te winden. Ook ziet de film er best lelijk uit en doordat dit minder een stijloefening is, komt het ook niet echt over. Acteerwerk verder is redelijk, al is iedereen wel erg serieus. Grootste troef is echter een verrukkelijke Eva Green - bloedmooi, dat sowieso, maar ook met gif in haar ogen en constant een heerlijk duivelse blik. Ze heeft seks, klasse, woede en toch iets van timide diep verstopt. Veruit het meest interessante personage dat niet eens zozeer een goed script mee krijgt, maar wel een actrice die er nog wat van maakt. Dan doet Santoro dat minder. Hij krijgt een zware stem en indrukwekkend fysiek mee, maar doet daar dan weer vrij weinig mee.

Uiteindelijk best vermaakt. Nergens echt bijzonder, 3D voegt niets toe en echt mooi is het niet, maar als een stukje tijdverdrijf na een terrasje is dit prima. 3,0*.

Onderhoudende film, maar meer niet. Tussen Campbell-Hughes en Lindhardt bestaat nog wel enige chemie, maar hun afzonderlijke rollen zijn niet heel erg diepgravend (al heeft zij nog wel een indrukwekkende fysieke prestatie geleverd door flink af te vallen). Het Engels stoorde mij vooral in het begin (en dan ook nog met zulk een Brits accent), vooral omdat het toen nog Natascha uit Oostenrijk was en er ook Duitstalige bladen lagen op tafel, maar verder in de film was het als eender ander meisje waardoor de taal geen hinder meer vormde. Audiovisueel zit er overigens niets interessants bij. Verder kijkt het redelijk weg allemaal, maar echt beklijvend -ondanks het onderwerp en de sobere respectvolle manier van aanpak- wordt het nooit. 2,5*.

Gewoon slecht. Er komt af en toe een tiet in beeld, maar zelfs als softporno is de film mislukt. Qua uitstraling heeft de film inderdaad wel iets weg van Fifty Shades, maar dan met een belachelijk verhaal dat halverwege ook een wat andere afslag neemt met weinig interessante en niet-passende wendingen. En het belabberde acteerwerk, van mensen die zich vaak met hakkelend Engels door de scènes werken, helpt ook niet echt daarbij. De luxe uitstraling zo nu en dan kon ik nog wel waarderen, maar dat was het dan ook. 1,0*.

Had wel mijn soort film moeten zijn, maar wist me eigenlijk niet te boeien. Het idee is wel aardig, ook die ontmoetingen met sekswerkers maar de focus ligt steeds op weinig interessante zaken en dat doet de film geen goed. Vaak saai, redelijk geacteerd maar niets speciaals, visueel af en toe aardig maar ook wat gewoontjes en uiteindelijk voor mijn gevoel duurde het ding te lang. 2,0*.

Fijne Hitchcock, op momenten wat verouderd maar toch ook erg fris en vooral vermakelijk met een vrijwel perfect tempo. Dat maakt ook dat de film nergens diepgravend wordt of echt een indruk achterlaat, maar soms hoeft dat ook niet en boeit het gewoon. En dan mag de film uit de jaren 30 komen, soms oogt de film door camerawerk of montage veel jonger. Denk aan de soms wat vreemde kadreringen of die knappe cut vanuit de auto naar een wegrijdende auto alsof er niet was gemonteerd, nog nooit eerder gezien in zo'n oude film. Verhaal van de onterecht beschuldigde man is verder typisch Hitch (maar dit was schijnbaar de eerste keer?) en de omgevingen zijn fraai. 3,5*.

Beetje wisselend gevoel hierbij. Ergens wel een goed geacteerde en mooie film over de troosteloosheid in Roemenië van toen en vooral de situatie van vrouwen daar. Dat alles in afgebladderde betonnen flats, altijd nat en grijs buiten, treurige wantrouwige mensen op straat en achter receptie desks en weinig om vrolijk van te worden. Maar zoals al uit mijn opsomming blijkt, subtiel is het allemaal niet en soms ook echt te veel waardoor het zelfs een beetje op een parodie gaat lijken. Het zal vast allemaal geen hosanna zijn geweest, maar zo treurig? De regisseur drijft wel vaker door. Ook die scène op dat feestje wordt nodeloos gerekt, zoals ik sowieso af en toe wel frustraties kreeg van de film en het gedrag van mensen dat je soms wel wilde uitschreeuwen dat men anders moest gaan handelen. Enfin, een film die soms frustreert is nog altijd beter dan een film die niks met me doet, maar echt positief is het niet per se. 3,0*.

Niet heel vervelend, maar wel te lang. Het mag dan net 96 minuten duren, maar het stramien is bekend inmiddels en de film verrast nergens. Personages zijn wel oké, een enkele grap geslaagd en als geheel lui vanaf de bank nog wel te kijken, maar dat is het dan ook wel. De film wordt uiteindelijk maar steeds gerekt met wat plotwendingen, anders had de film na 70 minuten al klaar kunnen zijn. 2,5*.

Mwoh. Het idee is leuk maar de film kiest voor een soort schijtlollige aanpak steeds en die werkt niet. De film en grappen zijn nooit echt leuk en de film als geheel duurt echt te lang. Carell is oké maar ook hij zoekt de grenzen op van wat nog leuk is. Enkele losse momenten zijn prima, zeker de scènes tussen Carell en zijn vlam, niet geheel toevallig de serieuzere delen waar niet gemikt wordt op een simpele lach maar veel meer op de feel good. Helaas zit daar te weinig van in op bijna twee uur film. 2,0*.

Hoewel het Oscargeweld pas in januari weer losbarst, kan deze 42 alvast worden opgeschreven voor een aantal nominaties. Niet dat dit onvergetelijke cinema is dat je nog dagen laat nasidderen – integendeel- maar het is wel een oerdegelijk drama, vakkundig gemaakt en met een politiekcorrect thema dat op de Academy vaak hoge ogen gooit.

Jackie Robinson is de eigenlijke (in de 19e eeuw schijnen ze ook daar rondgelopen te hebben) eerste zwarte honkballer geworden en wellicht de meeste belangrijke sportman in de Amerikaanse geschiedenis; deze film toont zijn verhaal. Helgeland kiest voor deze biopic gelukkig voor een beperkte periode van zijn leven, vanaf het moment dat hij de stap kan maken tot aan het moment dat hij enigszins is gevestigd. Dus geen door decennia uitgerekt verhaal met een aantal hoogte- en dieptemomenten (zoals de draak The Iron Lady) uit ’s mans leven maar een krachtig korter verhaal dat evengoed genoeg zegt. We zien genoeg racisme rondom zijn persoon (het begint al dat hij geen wc mag gebruiken) om de tijdsgeest binnen te krijgen. Het verhaal speelt in de jaren 40, een interessante tijd aangezien de grote rassenrellen van de jaren 60 nog niet hadden plaatsgevonden. Er heerste nu in grote delen nog een apartheid. De blanken accepteerden de zwarten zolang ze hen maar niet zagen of niet met hen hoefden te werken. En nu net deze Robinson breekt in bij een blank bolwerk: het honkbal.

De absolute kracht van de film blijft dan ook, mede door de relatief korte periode die de film behandelt, dat hij ook aan het eind nog niet is geaccepteerd. Ja, als Robinson flink wordt uitgescholden door de tegenstander, en uit zijn concentratie wordt gehaald, helpt een teamgenoot hem. Maar enkel omdat de punten nodig zijn. Als een ander vraagt of hij meegaat douchen met de anderen, als ze hem feliciteren om een punt, dat alles is omdat ze hem als teamgenoot belangrijk vinden. Maar denk je werkelijk dat ze bij elkaar op de koffie gaan? Typerend blijft dat ook dan nog enkele collega’s en zeker tegenstanders en supporters van hen hem blijven negeren of uitschelden. Dan mag hij uiteindelijk hebben geholpen aan de verandering van het honkbal: in zijn tijd was hij nog gewoon een paria, ondanks dat de verandering eraan kwamen. Geen happy family allemaal op het eind. Dat cliché blijft ons bespaard.

Maar goed, je weet ook dat Robinson dus een belangrijk man is geweest. De afloop van de film is dan niet al te moeilijk te raden. Hij zal wel slagen. En ondanks zijn temperament (wordt ergens gezegd in het begin) en ondanks alle aantijgingen naar hem omwege zijn kleur, wil hij maar nooit echt ontploffen of iemand goed op zijn bek rammen. En dat mist de film wel een beetje, dat pit en dat pure lef. Echt grote problemen varen nooit langs, echt grote dilemma’s hoeven nooit opgelost te worden. De regisseur kiest voor een veilige weg. Dat is zijn goed recht, maar het geheel is wel erg braafjes zo.

Gelukkig is de aankleding bijzonder sterk. Samen met de ervaren cameraman Don Burgess (Forrest Gump) weet Helgeland een mooi tijdsbeeld te schetsen. In een okerkleurig palet ziet de film er niet alleen mooi uit, deze haalt je ook terug in de tijd (zoals men in The Godfather ook deed). Verder zien de sets met vooral de honkbalstadions er uitstekend uit, de retrobussen zijn heerlijk nostalgisch en de interieurs, kostuums en kapsels zijn allemaal in orde. Daar komt ongetwijfeld wel een Oscarnominatie voor Best Production Design. Alleen jammer dat de muziek constant op de achtergrond en te nadrukkelijk klinkt, en niet alleen cliché is, maar ook een beetje zeikerig.

Sowieso zijn alle gebruikte clichés te vinden op technisch vlak. Denk aan het geluid van een typemachine als de film begint, de voice-over van een volger van Robinson (ditmaal een journalist) die niets toevoegt, de vertraagde beelden en pompeuze muziek bij een belangrijk shot. Laat dat toch. Het is degelijk, maar wellicht te degelijk. Het acteerwerk is verder keurig, met vooral Ford in een uitstekende typische bijrol. Hij graaft wel nooit heel diep, maar met zijn zwaar opgezette stem en eindeloos charisma weet hij toch een sterk personages neer te zetten.( Hoewel dit eerder goede casting is.)

Maar goed, verder was het bijzonder vermakelijk, redelijk leerrijk en de 128 minuten glijden opvallend soepel voorbij. Er had alleen wat meer pit in gemogen. 3,5*.

Matige film. Vanaf seconde één stoorde ik me ook aan Rampling. Manlief krijgt een schokkend bericht, en het is gelijk haar blik: jij blijft hier. Jaloerse bitch dus, niets meer, niets minder. Maar begrijpen doe je het niet, die oude geliefde was van voor de tijd van Rampling (dus wat geeft het?) en ze is nu dood. Of hij was necrofiel, maar zo ver zal de film niet bedoeld zijn. Ik kon dus nooit mee gaan met de inhoud.

Verder ook vrij saai gefilmd met lange statische shots en eindeloze dialoog waar men weigert dit spannend te maken. Courtenay was nog wel sterk en de laatste scène is zowaar fraai te noemen, vooral ook door genoemde Courtenay. Eigenlijk had hij de nominatie voor de Oscars moeten hebben, maar ja, die zit als mannelijke acteur in een sterker veld. 1,5*.