Meningen

Allicht heb ik het tweede uur niet begrepen, maar ik miste de noodzaak in ieder geval ervan. Na een heerlijk rustig eerste uur met een fijn ritme en veel sfeer slaat de film ineens om. De film werd gewoon raar. Niet eng of bevreemdend, nee raar. En het laatste halfuur was Miike me echt kwijt. Echt goor werd het ook niet echt, al speelt allicht mee dat ik wel gekkere dingen gezien heb. Puur vanwege het eerste uur 3,0*.

De film interesseerde me inhoudelijk niet eens zozeer. Zeker de tweede akte die meer op inhoud en minder op beelden leunde was daardoor een pak minder. Maar zeker tot die eerste vrijscène (eerste ja, de film bestaat uit twee akten die beide met zo'n scène eindigen) vind ik de film prachtig. heerlijk rustgevend om ernaar te kijken, waar goed gebruik wordt gemaakt van de kale Mongoolse vlakten. De horizon in het midden, met de lucht vaak in 1 kleur en de landschappen in 1 andere kleur. Als geheel is het zo als een mooi abstract schilderij, haast gemaakt door pakweg een Rothko. En het brede formaat werkt uitstekend.
De tweede akte verplaatst zich ook naar andere delen en voelt wat meer als los zand na het strakke eerste uur, maar als geheel nog een dikke voldoende. 3,5*.

Na een minuut of vijf heb je als kijker al wel door dat mejuffrouw waarschijnlijk helemaal niet in de ruimte ver weg zit maar op Aarde of in ieder geval in een baan om de Aarde (waar komt die monteur anders zo snel vandaan? Dat wordt niet uitgelegd, er worden geen vraagtekens bij gesteld op dat moment, maar als kijker ben je niet dom). Gelukkig dat dat geen mysterie tot het eind blijft als grote twist die je als kijker niet zou zien aankomen. Dan neemt de film tweemaal een wending. Eerst het meisje uit de capsule met daarna een paar mooie momenten in de regen en gewoon in de vrijheid van natuur of stad, een stad die qua design schatplichtig is aan Blade Runner met regen, neonlicht en Aziatische eettentjes. En vervolgens een tweede wending waarin de film vervalt tot een zeer matig actiethriller die qua toon ook helemaal niet bij de rest past. Alsof men dacht ineens dat er ook wat spanning en sensatie in moet. Alleen zat dat ook al daarvoor, maar dan wat dieper verstopt, onderhuids. Als geheel nog wel voldoende. 3,0*.

Het was de poster die mij zo trok en voor mij het ultieme gevoel voor zomer geeft, geen strand of terrasjes (al is die laatste een fijne bijkomstigheid) maar wel een bepaald gevoel van oneindig durende vrijheid en het zomers licht dat net wat anders is dan een zwak winterzonnetje.

De film zelf haalt dat niveau van de poster nooit - de poster gaat makkelijk op voor 5*-, maar geeft wel behoorlijk datzelfde gevoel weer. Sowieso het licht van de volle zon komt goed naar voren. De locatie met het Argentijns platteland is ook mooi gekozen, vooral omdat er niet zoveel bijzonders is daar. Zoals de hele vakantie eigenlijk van de knap spelende Alonso. Ze belt haar moeder eens, zit met haar vader wat te keuvelen, gaat nu eens een zwembad in en is dan weer bij een beekje te vinden en rijdt af en toe wat paard. Precies wat de zomervakantie voor kinderen inhoudt. Ik vond dat heerlijk om naar te kijken (hoewel, eerlijk is eerlijk, niet alles even boeiend was).

Jammer daarom dat het verhaal van Mario erdoorheen zit verweven. Geen slecht verhaal en het levert een enkele fraaie scène op, maar het haalt je juist uit dat heerlijke zomerse sfeertje. Daarnaast is dit voer voor een hele film maar hangt er nu een beetje bij en wordt daardoor maar halfhalf uitgewerkt. Ook die vader van hem met nauwelijks speeltijd wordt zo nogal stereotype. Het einde van de film voelt ook wat gehaast aan. 3,5*