Meningen

Nee, dit werd hem niet voor mij. Het zag er alleszins wel bijzonder fraai uit met mooie volle kleuren, sterke cameraposities en fijne belichting (vooral als die twee door die gang lopen, van licht naar schaduw naar licht, et cetera). Ook de muziek was bij tijd erg sterk. Alleen kon de hele film mij verder weinig boeien en wist ik nooit op enige manier betrokken te raken bij de film. Wellicht komt het deels door de wat magere uitwerking van de personen of de manier van chronologiegebruik. Want de plot, zoals hierboven vermeld, klonk mij direct interessant. En zo wordt dit, ondanks de thematiek, een verdomd lange zit. 1,5*.

Ik lees dat de beste man veel verschillende film heeft gemaakt, dus nog een wat anders proberen of het aan deze lag of aan de hele regisseur.

Aardig. Dat eerste kwartier moeten we maar vergeten, maar eenmaal op de bodem van de oceaan wordt de film beter. Soms lelijke cgi, maar meestal ziet het er allemaal behoorlijk uit. Ook leuk spel met het troebele donkere zicht (en wel wat oplichtende belletjes) waardoor dit als spannende film ook werkt, maar op een andere locatie dan het zoveelste oude krakende huis. De meisjes moeten wel noodgrepen verrichten om de film draaiende te houden, maar het is ze vergeven al had de film best nog een kwartier korter gekund. Ook omdat de film best subtiel is en er geen bloeddorstige haaien zwemmen maar gewoon jagende haaien. Het einde vond ik overigens wel leuk gedaan maar misschien had de film een minuutje eerder kunnen stoppen. 3,0*.

Lelijke weinig-overtuigende haaien vallen enkele meisjes aan. Af en toe wordt het nog spannend (net als in het eerste deel wordt goed gebruik gemaakt van de donkere wateren waar je niet ver vooruit kan kijken) maar des te vaker wisten film en personages mij totaal niet te boeien. 1,5*.

Spike Lee wil te veel vertellen. Ik las dat dit script al ouder is, en de hele rassenthematiek door Lee erbij is gevoegd. Dat is te merken, want je krijgt het idee naar meerdere films te kijken die niet bij elkaar passen en geen van de losse onderdelen wordt goed uitgewerkt. De pacing is ook niet altijd even goed en veel scènes verzanden in saai geneuzel. Qua sfeer wel oké, visueel vind ik dit vaak mooi, die intro is sterk en de film kent zeker goede momenten en heerlijke muziek van Gaye, maar eigenlijk is dit gewoon als film mislukt. 2,0*.

Marlohe is een mooie stijlvolle vrouw en ondanks haar accent is ze geloofwaardig. Dat is van Yelchin minder te zeggen, toch een beetje ook een loser, en hun samenzijn is niet alleen redelijk ongeloofwaardig, elk spatje chemie wordt er gemist. Dat maakt het allemaal een wat dood geheel. Dat begon wel pas halverwege de film echt een probleem te worden - tot die tijd verveel je je nog niet echt door de redelijk geschoten plaatjes en het prima tempo- maar het maakt de film als geheel wel zwak. Na twee dagen weet ik eigenlijk niet eens meer waar dit allemaal over ging, dat zegt al genoeg. 2,0*.

Film met goede kanten, vooral in de kleine momenten als met minder sterke kanten die vooral in clichés en typische filmelementen zitten en in Seth Rogen. Zijn toon past niet echt bij de rest en de vriendschap met Gordon-Levitt voelt ook gemaakt. Zoals heel veel plotelementen te gemaakt voelen en daardoor niet overtuigen en zelfs wat storen. Wat betreft de relatie tussen Gordon-Levitt en zijn vriendin, daarvan weet je al direct: deze loopt niet goed en het is redelijk einde oefening. Daar had meer mee gedaan kunnen worden door die relatie wat sterker te maken en wat dat doet met de partner.

Maar de kleine momenten, met bijvoorbeeld de moeder en de twee oudere medezieken (geweldig om Baker Hall nog weer eens te zien op zo'n late leeftijd), zijn echt veel beter. Ook een prettige soundtrack, visueel oké en al met al boeit de film wel.

Film begint sterk (al ziet sommige cgi er niet uit) en ook later als er wat actie inkomt is dat allemaal best te pruimen. Maar tussendoor zit ook een hoop rotzooi waarbij er geen enkele chemie tussen acteurs is, dus elke poging tot romance slaat volledig dood.En laat daar net een halve film om draaien. Ook jammer dat de dreiging in dat stuk nergens echt voelbaar is en echte sfeer wordt gemist. Moretz is wel een fijne actrice en een snoepje om naar te kijken. Net als dat de film an sich best uit te zitten is. Daarom nog 2,5*.

Niet de som der delen. En ook niet alle delen waren even sterk. Wat we wel krijgen, zijn twee absoluut sterk spelende hoofdacteurs, soms prachtige momenten (het feestje, en dan hoe de camera beelden laat zien, had iets poëtisch). Ook de openingsscène, rauw, kil, hard. Zo zakelijk als alle voorwaarden genoemd worden, met wetsartikelen erbij, en dan soms secondenlang de camera op de bijna ex-man en ex-vrouw. De latere vergelijking bij de bruiloft is dan ook cynisch komisch. Maar het achterstevoren spelen diende in dit geval geen doel. Bij Irreversible voor de shock en emotie, bij Memento om als kijker net zoveel te weten als de hoofdpersoon, maat bij dit werkje, nee. Tuurlijk, af en toe komt er een aardig moment voorbij dat gebruik maaktvan die chronologie, maar niet meer dan dat. Het zorgde zelfs voor afstandelijkheid, liet je niet meeleven in het verhaal (ook door de facto slechts 5 scènes te pakken. Toch, vaak genoeg vermaakt, dus allerkleinste voldoende.

Het vervelende van Bay is: zijn films hebben echt een enorm eigen look. Retestrak en schoon, of er net een schoonmaakploeg is langs geweest, of dat alles net nieuw is. Kraakhelder. Met typische ontploffingen alsof het vuurwerk is en overal fijne kleurtjes die her en der doorbreken. Dat is soms kitsch maar vaak ook best mooi om te zien; die stijl kan ik steeds beter hebben. Jammer alleen dat Bay achter de camera zit en shots vaak niet meer dan enkele seconden duren waardoor ik er nauwelijks van kan genieten.

Verder een rommelig vertelde film die nauwelijks opwindt, wel lawaaiig is maar geen enkele actiescène die geweldig geschoten is. Dan wordt het een beetje en geeuwfestijn. Reynolds ook in een wat vervelend rolletje. Visueel ziet het er dus allemaal wel gelikt uit en soms ook enorm gruwelijk qua geweld wat ik erg kan waarderen. En soms is de actie zo lomp en overdreven dat het humoristische camp wordt. Bijvoorbeeld dat gebouw in aanbouw dat half ineenstort en allerlei politieauto's op de grond worden geraakt en ontploffen. Het slaat nergens op, maar is wel vermakelijk. Alleen zijn dat maar enkele momentjes. 1,5*.

Niet heel geloofwaardig en daardoor op de inhoud niet heel boeiend en de hoofdpersoon weet de film ook niet te dragen waardoor die 88 minuten toch nog wat lang aanvoelen. De actie is echter wel oké, visueel ook prima (zeker in de scènes als het donker wordt en er mooi gebruik gemaakt kan worden van kleurrijk licht) en de film is ergens wel fijn opgepompt. Alleen niet echt heel interessant. 2,5*.

Mager. Erg kort en mede daardoor enorm vluchtig. En ondanks de lengte begint de film na goed 70 minuten te slepen. Dat stukje in de grot duurt te lang, er zit soms niet echt tempo in en het einde wordt ook maar uitgesteld en uitgesteld. Je weet eenmaal bij die ontsnappingsmodule dat in zulke films vast niet alles in een keer goed gaat, en uiteraard, nog een meteoriet tegen het schip en wat flinke dino's om mee af te rekenen. Gaap.

Jammer, want het idee - hoewel dat eigenlijk nergens op slaat- is best geinig. Visueel enkele aardige dingetjes maar vooral de omgevingen soms prima. Helaas ook te veel in het donker. En ook tof om te eindigen met DE inslag maar ook daar krijgen we voor dat budget dat de film heeft erg weinig van mee. 2,0*.

Best leuk en boeiend als psychologisch spel, al vond ik dat men lang niet altijd even logisch leek te handelen en zeker een en ander kwam te gescript over. Maar wel een fijn tussendoortje met die korte lengte die toch volwassen aanvoelt, ook door het goede spel van alle vijf de acteurs die hun personages alle wel wat eigens meegaven. 3,5*.

Fijne film wel waarvan het eerste deel op het gevoel het beste is en eens Mateus gaat meewerken wordt dat minder maar wordt de film inhoudelijk interessanter. Dan is ruim 90 minuten ook een prima lengte want richting het einde sleept de film wel een beetje. Soms fijne beelden, ook het contrast met de hoge woontorens van Sao Paolo steeds op de achtergrond. En ja dit is natuurlijk slavernij maar wel een subtielere manier zonder veel geweld en met werknemers die op zich gewoon normaal te eten krijgen, alleen wel gevangen zitten. Dat is eens wat anders met dit soort films en daarmee verrast de film. 3,5*.

Apart, maar op de een of andere manier werd het steeds leuker en interessanter. De theatrale manier van acteren valt op, maar eigenlijk is dit gewoon een theaterstuk op film gezet: één - van de buitenwereld afgesloten- locatie, een aantal actrices en een centraal mysterie. Ozon kiest er echt voor dit nep te laten zijn met musicalliedjes tussendoor en idiote plottwisten en clichés alom aanwezig, waardoor het niet zozeer spannend wordt maar wel vermakelijk. Dat geldt dan niet voor de eerste twintig minuten waarbij ik echt geen idee had wat ik hier nu me aanmoest. Dat wordt echter ruimschoots goedgemaakt omdat je bijna begint mee te leven met alle figuren. 3,5*.

Typisch, heb je een film over een rapper, komt het beste hiphopnummer al direct in het begin (Shook Ones Part II hebben we het dan over). Zelfs het goede Lose Yourself gaat daar nooit meer overheen.

Niet helemaal overtuigd verder. Qua sfeer is het wel oké, al helpt het vervallen Detroit daar goed in mee. Maar plottechnisch een stuk minder. Althans, hetgeen gebeurt binnen die twee uur, want een echte plot is er niet. Het is vooral een sfeerschets, en dat vind ik wel fijn. Ook het einde is lichtjes geweldig. Maar al die losse scènes tot dat eind zijn nogal cliché, slecht geschreven (die ex die af en toe opduikt) of gewoonweg niet boeiend. Na de zoveelste rel of uitbarsting geloofde ik het ook wel. 2,0*.

Niet onaardig, deze weliswaar Spaanse film maar in het Baskisch geschoten, die best redelijk wegkijkt met een verhaal dat niet bijzonder is -over een vrouw die even uit sleur lijkt te geraken- maar wel leuk om te verfilmen, alleen stoorde ik me eigenlijk aan beide vrouwen en hun levens konden me eigenlijk weinig bekommeren en daarmee de film ook niet echt. Dan vond ik de rol van de man een stuk sterker en daarbij raakte ik wel betrokken. Aangezien zijn rol op het eind groter wordt vond ik het laatste halfuur ook veel sterker. De film lijkt ook vrij goed te eindigen, maar gaat dan toch vijf minuten te ver door met onnodige scènes. Vooruit, 3,0*.

Soms wat clichématig, niet altijd even goed, maar wel vermakelijk en prachtig geschoten.

Cage speelt een uitstekende rol. Dan weer angstig en een familyman, dan weer vol wraak, maar altijd even geloofwaardig en krachtig. Ook de andere rollen waren prima in hun soort. Phoenix was een positieve verrassing als weirdo, door toch gevoelig en oprecht over te komen.
Het verhaal is niet heel bijzonder, evenals het gedoe met de vrouw en de baby. Dit wordt vaak in films gezet voor emotioenele diepgang of iets dergelijks, maar werkt meestal niet. Cage blijft zijn werk doen, ondanks de bezwaren van de vrouw. Dus voegt dit weinig toe. Beter is als meneer is gewetensnood komt en moet kiezen tussen familie of werk/taak en dat een evenzo belangrijke zaak in de film wordt (zoals bij The Insider met Crowe en zijn vrouw en dochtertjes wel uitstekend is gedaan). Ook het script is niet heel bijzonder. Grootste nadeel is nog echter de lengte. De film leek soms er langzaam te gaan, en zeker het laatste halfuur was anders van toon en voelde soms als te veel. Niet persé overbodig, maar was het dat echt nodig geweest? Had er niet een ander einde bedacht kunnen worden?

Wel is er een prachtige fotografie. Vaak grauw en viezig rond Cleveland en New York, en met een okerkleur in L.A.. Ook mooie sfeerzetting en geweldige locaties vol vunzig- en viezigheid in alle betekenissen van het woord. Daarnaast prettige editing en belichting.
Soms weet Schumacher echt wel spanning in de film te brengen. Vooral als de muziek in Machine's huis uitgaat en er ineens een volle stilte met enkel wat gekraak komt is erg sterk gedaan.

Al met al mooi geschoten, sterk gespeeld en heel vermakelijk.

3,5*

Heeft niks met 8MM te maken maar zit wel in dezelfde doos bij Blokker. Ach. Op een enkel aardig moment na ziet dit er zo vreselijk lelijk en amateuristisch uit dat ik ook niet meer kan geven dan 1,0*.

Ergens wel een vlot maar ietwat apart filmpje dat af en toe ook wel leuk gefilmd is, maar ook volledig bouwt op een humor die de mijne niet is. En dan houdt het op. Ondanks de acteurs die goed passen hierbij. Film kijkt ook redelijk weg, maar is te absurd naar de verkeerde kant om mij te kunnen boeien. 2,0*.

Vooropgesteld: ik hou wel van een probeerseltje. Dat kan dan wel tegenvallen (dat doet het vaak) maar het kan ook zeer goed werken. Deze 9 songs heeft beide. Het idee is goed, de scènes werken maar door deze vorm en nauwelijks plot geloof je het na krap een halfuur wel. Dat laatste halfuur wordt dan maar plichtmatig uitgekeken en gaat zelfs vervelen.

Aangezien seks hier nu net het punt is dat gemaakt wordt is dit één van die films waarin het nuttig is. Ook het naak (op een enkel shot na) heeft zijn functie, net als de ongesimuleerde seks. Dat komt ook doordat het zeer liefdevol - teder haast - wordt uitgevoerd en in beeld gebracht.

Plot is er nauwelijks, inhoud des te meer. Een relatie die gewoon bestaat uit gedeelde passie, in de muziek en in bed. Niets meer, niets minder. Er wordt niet over geoordeeld, het is geen nihilistische inzet: het is gewoon een heftige relatie als velen die rauw getoond wordt. Maar door het prima spel sijpelt de liefde er wel gestaag in. Dan zijn er verder nog de aardige muzieknummers, de sfeervolle warme fotografie met mooie kleuren en wat geneuzel over Antarctica. Dat laatste had niet per se gehoeven, al zal Winterbottom er wel iets mee bedoelen. Verder 3,0* voor deze.

Deze film heb ik vorige week gezien, na zoveel jaar weer eens. Toevallig dan dat Godard net overlijdt.

De film is nu bij uitstek een film waarvan een filmrecensent (die m.i. het waardeoordeel moet laten afhangen aan meer dan enkel hoeverre de recensent is vermaakt, maar ook als plek in de filmgeschiedenis bijvoorbeeld) de film niets anders dan 5* kan geven. Maar juist films die vanwege de vernieuwing toentertijd werden geprezen zijn jaren later, als je als kijker meer gewend bent, vaak niet meer zo bijzonder.

Dat heeft deze film ook wel een beetje, maar dat maakt niet dat dit een onding is. Verre van. En Godard heeft zijn stijl dusdanig doorgevoerd en goed uitgevoerd dat de film ook nu nog jong aanvoelt. De film heb ik dus jaren terug gezien en het algehele beeld dat ik ervan had klopte met de herziening nog heel aardig. Op nuances zal m'n waardering wat anders zijn, maar nog steeds is dit een fijn fris filmpje, goed geschoten met een goed tempo, twee leuke hoofdpersonages, fijne beelden van Parijs en jump cuts die nog steeds goed werken. Dit was 60 jaar terug vernieuwend, maar allicht is men de film ook gaan waarderen omdat dit werk gewoon een goede film is.

Richting het einde sleept de film wel wat op momenten, vooral als er veel gepraat wordt met te veel statische shots en niet altijd even boeiende inhoud. 4,0*.

Uitstekend gemaakte film met een soms behoorlijk zwak script dat de uiteindelijk score wel naar beneden haalt. De basisgedachte is prima over een gescheiden jonge moeder die haar leven in balans probeert te houden en zowel de kinderen opvoedt als daarnaarst voltijd werkt. Maar er komt soms iets te veel bij kijken. Én een baan ver weg, én stakingen, én een ex die nooit reageert, én... Et cetera. Het werd op den duur meer een klucht dan een portret van iemand die probeert het beste ervan te maken. De film balanceert steeds op dat randje en blijft er vaak nog net op maar gaat er soms echt overheen (dat stukje met die sollicitatie, maar ook dat kind dat zijn arm breekt dat je al van mijlenver ziet aankomen). Vooral jammer omdat de film dat alles helemaal niet nodig heeft.

Ergens deed de film me denken aan Boiling Point waar ook de druk op ketel staat en vanalles tegenzit. Maar Boiling Point was één grote ergernis. Ten eerste omdat die film vanaf seconde 1 zo ongeveer al over het randje ging en echt veel te veel gekkigheid in een avond had. En daarnaast vond ik die minder sterk gemaakt. Deze À Plein Temps is gewoon prima gemaakt. Visueel fijn en sfeervol (die ochtendbeelden van Parijs onderweg), heel goed geacteerd (de emoties op het gezicht van Calamy zijn prachtig), een juist tempo, lekker gemonteerd en het gevoel dat er druk op de ketel staat wordt qua beleving enorm sterk weergegeven mede door de ondersteunende soundtrack. Jammer dus van het script. 3,5*.

NB: Is dit ook een anti-stakingsfilm? Deze working class mevrouw is de dupe van de stakingen, zoals zovelen die er nul komma nul aan kunnen helpen. Frankrijk is sowieso een land waar men bij het minste of geringste al protesteert. Maar hier zijn de stakers ook volledig anoniem, krijgen geen gezicht en de redenen van staken zijn alicht bekend bij Fransen maar in de film niet echt duidelijk gemaakt. Dat neigt ernaar dat men die groep als een soort naamloze boeman ziet.

Eerste Almodóvar, een schande eigenlijk dat het zo lang duurde. Maar ik ben nu bezig met een cursus Spaans en heb flink wat films ingeslagen om gevoel te krijgen met de taal en de uitspraak vooral, dus eindelijk die schuld eens ingelost. Over de film zelf: niet per se goed, wel vermakelijk.

Dat niet goede slaat vooral op de goedkope look, in alles: acteerwerk, soms het camerawerk (leken wel sketches, zoals scènes zijn opgebouwd), verhaalopbouw, de enorme felle vloekende kleuren, belichting, et cetera. Ook mis ik nogal eens de humor en de regisseur in de rolstoel is vooral pijnlijk onleuk.

Maar soms juist toont Almodóvar hele mooie beelden, glijdt de camera zeer fijntjes en zit soms op mooie posities (dat beeld in de plafondspiegel!) en is de muziek sterk en ondersteunt goed. Daarnaast is de film best charmant, is de humor soms ook wel grappig en weet de film echt de volle speelduur best te boeien. Dat liedje op het eind past ook zowaar ondanks dat het echt kitsch is. 3,0*.

Qua verhaaltje, dat heel klein wordt gehouden en ook veel speelt rondom een huishouden, is wel typisch Ghibli en op momenten zitten er kleine fijne stukjes in. Maar dit filmpje mist de betovering van de andere films. Ik vermoed vanwege de computeranimatie die gewoonweg minder magie brengt. Buiten dat vond ik dit visueel af en toe graflelijk. Het verhaaltje zelf is dan ook niet boeiend genoeg om de film in ieder geval een voldoende te geven. 2,5*

Stom, ik keek deze film in de bios, zag aan het begin een Netflix-logo en dacht toen al: deze had ik waarschijnlijk ook thuis kunnen kijken, maar het was even langs mij heen gegaan dat de film op Netflix zou vershcijnen.

Enfin, een film die langzaamaan steeds minder wordt. De film begint mooi, met sfeerbeelden uit het Napels van de jaren 80 en wat een grote wereldster kan doen met een arme stad, haar inwoners en hun zelfvertrouwen. Maar voorbij de helft komt er veel meer drama bij en dat deel interesseert mij minder, hoewel het soms wel erg frivole met allerlei rare personages mij ook niet altijd trok. Ook visueel brengt Sorrentino te weinig. 3,0*.

Visueel aardig hoor. Eerst sfeervol zwart-wit en daarna allerlei kleuren die soms wat kitscherig zijn maar vaker wel mooi. In zoverre prima. Af en toe ook mooie muziek. Al is het wel zoals vaker (en typisch) met Godard dat muziek voor mijn gevoel te pas en te onpas wordt ingestart en gestopt. Qua beleving werkt dat niet. Voorts enorm saai omdat er niet geacteerd wordt maar dit is meer een visualisatie van filosofie waarin de teksten zonder emotie worden opgelepeld (en boeien deden ze me niet) met beelden op de achtergrond die ook voor mij niet altijd (of eigenlijk nooit) echt raakvlakken hadden met die inhoud. Qua beleving niet door te komen en ondanks enkele goede punten dan ook mislukt. 1,5*.

Die filmpjes van Ozon vind ik altijd wel fijn vanwege het losse en haast typische Franse sfeertje. Ook hier zitten weer genoeg fijne momenten. Maar op dramatisch vlak vind ik deze film minder. De acteurs doen het goed in de stukken met de losse sfeer, maar missen de diepgang en overtuiging bij zwaardere delen. Ook de structuur trok me niet omdat je aan alles voelt dat er wat gespeeld heeft en aan het eind zal je pas precies weten hoe de vork in de steel zit. Een beetje flauwe manier van vertellen. 2,5*.

Toevallig had ik net zo'n drie weken terug het boek gelezen. Dat boek was boeiend, maar vooral erg afstandelijk. Deze film is wel warmer, maar wist me ook niet helemaal te raken. Het campusleven wordt dan nog aardig in beeld gezet, maar gaat nooit echt leven en verder is dit allemaal wat bloedeloos. Ik voelde weinig emotie mee, terwijl dat wel het verhaal ernaar is. Visueel ook saai met een erg krap beeldformaat dat enigszins benauwt (ongetwijfeld zo bedoeld inhoudelijk ook) maar nooit echt mooi wordt. 3,0*.

Soms wel lekker vrolijk, fleurig en swingend. Maar het is mijn smaak niet. Echt boeien deed de film ook niet en de kwaliteit van de fotografie was brak (leek uit de jaren 70 te komen) en dat doet ook gewoon afbreuk aan m'n beleving. 1,5*.

Allicht heb ik het tweede uur niet begrepen, maar ik miste de noodzaak in ieder geval ervan. Na een heerlijk rustig eerste uur met een fijn ritme en veel sfeer slaat de film ineens om. De film werd gewoon raar. Niet eng of bevreemdend, nee raar. En het laatste halfuur was Miike me echt kwijt. Echt goor werd het ook niet echt, al speelt allicht mee dat ik wel gekkere dingen gezien heb. Puur vanwege het eerste uur 3,0*.

De film interesseerde me inhoudelijk niet eens zozeer. Zeker de tweede akte die meer op inhoud en minder op beelden leunde was daardoor een pak minder. Maar zeker tot die eerste vrijscène (eerste ja, de film bestaat uit twee akten die beide met zo'n scène eindigen) vind ik de film prachtig. heerlijk rustgevend om ernaar te kijken, waar goed gebruik wordt gemaakt van de kale Mongoolse vlakten. De horizon in het midden, met de lucht vaak in 1 kleur en de landschappen in 1 andere kleur. Als geheel is het zo als een mooi abstract schilderij, haast gemaakt door pakweg een Rothko. En het brede formaat werkt uitstekend.
De tweede akte verplaatst zich ook naar andere delen en voelt wat meer als los zand na het strakke eerste uur, maar als geheel nog een dikke voldoende. 3,5*.

Na een minuut of vijf heb je als kijker al wel door dat mejuffrouw waarschijnlijk helemaal niet in de ruimte ver weg zit maar op Aarde of in ieder geval in een baan om de Aarde (waar komt die monteur anders zo snel vandaan? Dat wordt niet uitgelegd, er worden geen vraagtekens bij gesteld op dat moment, maar als kijker ben je niet dom). Gelukkig dat dat geen mysterie tot het eind blijft als grote twist die je als kijker niet zou zien aankomen. Dan neemt de film tweemaal een wending. Eerst het meisje uit de capsule met daarna een paar mooie momenten in de regen en gewoon in de vrijheid van natuur of stad, een stad die qua design schatplichtig is aan Blade Runner met regen, neonlicht en Aziatische eettentjes. En vervolgens een tweede wending waarin de film vervalt tot een zeer matig actiethriller die qua toon ook helemaal niet bij de rest past. Alsof men dacht ineens dat er ook wat spanning en sensatie in moet. Alleen zat dat ook al daarvoor, maar dan wat dieper verstopt, onderhuids. Als geheel nog wel voldoende. 3,0*.

Het was de poster die mij zo trok en voor mij het ultieme gevoel voor zomer geeft, geen strand of terrasjes (al is die laatste een fijne bijkomstigheid) maar wel een bepaald gevoel van oneindig durende vrijheid en het zomers licht dat net wat anders is dan een zwak winterzonnetje.

De film zelf haalt dat niveau van de poster nooit - de poster gaat makkelijk op voor 5*-, maar geeft wel behoorlijk datzelfde gevoel weer. Sowieso het licht van de volle zon komt goed naar voren. De locatie met het Argentijns platteland is ook mooi gekozen, vooral omdat er niet zoveel bijzonders is daar. Zoals de hele vakantie eigenlijk van de knap spelende Alonso. Ze belt haar moeder eens, zit met haar vader wat te keuvelen, gaat nu eens een zwembad in en is dan weer bij een beekje te vinden en rijdt af en toe wat paard. Precies wat de zomervakantie voor kinderen inhoudt. Ik vond dat heerlijk om naar te kijken (hoewel, eerlijk is eerlijk, niet alles even boeiend was).

Jammer daarom dat het verhaal van Mario erdoorheen zit verweven. Geen slecht verhaal en het levert een enkele fraaie scène op, maar het haalt je juist uit dat heerlijke zomerse sfeertje. Daarnaast is dit voer voor een hele film maar hangt er nu een beetje bij en wordt daardoor maar halfhalf uitgewerkt. Ook die vader van hem met nauwelijks speeltijd wordt zo nogal stereotype. Het einde van de film voelt ook wat gehaast aan. 3,5*