9 Mois Ferme (2013)

Met een gastrolletje van Gaspar Noé

Een ietwat over the top komedie, met wat erg botte grappen. Slapstickachtig haast, maar met een overwegend vrolijke noot en het ietwat aandoenlijke smoeltje van Sandrine Kiberlain telt het op naar een aardig filmpje. Een soort rechtbankfeelgood.

Sandrine Kiberlain speelt heel aardig, zeker geen doorsnee komedie. Het gegeven is leuk bizar, maar de grappen blijven toch wat flauw. Eens met mijn voorganger dat het aandoenlijke smoeltje van Sandrine Kiberlain veel goeds doet voor deze film.

Het verhaaltje is al te gek en toch weet Dupontel, naast enkele onsmakelijke, bijne horrorachtige scènes, toch heel wat grappige situaties, gezegden en replieken in te lassen die de kijker toch aan het lachen brengen. Een sneer naar het gerechterlijk milieu zit er zekerlijk bewust ingebakken.

De opbouw van de film is keurig en Albert Dupontel en de heel speciale en uitstekende actrice Sandrine Kiberlain zitten puik in hun ernstig/schalkse rol.

Eerste regiewerk dat ik zag van Dupontel en al bij al een meevaller. Uitkijken naar het volgende.

Op zich wel een aardige komedie over een rechter die ongewenst zwanger blijkt te zijn van een crimineel. Maar het verhaal is helaas zo ongeloofwaardig dat het te storend is om deze film tot een goed einde te brengen.

Bizarre, vlot gespeelde komedie met slapstick-elementen en staaltjes zwarte humor. Bepaalde trekjes van bijvoorbeeld de advocatuur zijn uiteraard uitvergrotingen van de werkelijkheid, maar desondanks snel herkenbaar. Een standbeeld van Vrouwe Justitia (met feestneus en slingers) en magistraten, die zich op een nieuwjaarsfeest verkleed te buiten gaan en hun hapjes snijden met een miniatuur-guillotine, passen ook in het beeld.
Deze toch wel originele komedie zou zogenaamd geïnspireerd moeten zijn door de documentaire 10e Chambre - Instants d'Audience (2004), maar dat is dan wel heel erg losjes gebeurd. De feitelijke rechter Michèle Bernard-Requin uit de documentaire, keert in de komedie terug als presidente van het hof tijdens de rechtszitting van de filmfiguur Bob Nolan.
De zwarte humor veroorzaakt een nieuwe Franse kreet globophage (iemand die ogen eet), wat weer dankbare toespelingen mogelijk maakt op sommige Franse culinaire praktijken.
Aardige combinaties van computerschermen en gefilmde beelden doorheen het verhaal.
Zwakt met het hier gekozen einde iets af.


Oorspronkelijk was de opzet de film in het Engels op te nemen, met Emma Thompson in de hoofdrol.


Magistraten zijn ook mensen
Het leven is een drama, geschreven door ouders en gespeeld door kinderen

Dupontel!

Had er eigenlijk niet zo heel veel van verwacht. Vond Bernie vroeger wel leuk, maar Dupontel daarna volledig uit het oog verloren. Maar aangezien deze toegevoegd werd aan Netflix toch maar in m'n queue gezet. Absoluut geen spijt van.

Dupontel is gewoon een toffe regisseur, die met deze 9 Mois Ferme een film aflevert die zowel qua comedy als qua regie positief opvalt. Dat zijn er eerlijk gezegd niet zoveel gegeven, zeker niet wanneer het acteurs/regisseurs betreft.

Het verhaaltje is dik overdreven uiteraard, de humor is daarnaast ook niet bepaald subtiel te noemen. Dupontel jast er met de grove borstel doorheen, maar doet dat wel op een aanstekelijke manier. Lekker vlot geëdit, veel tempo, botte humor en alles lekker tongue-in-cheek.

Acteerwerk is ook naar behoren, met een leuke rol van Dupontel zelf en een opmerkelijk optreden van Kiberlain. 't Is verder ook een korte film, dus vooraleer het kan gaan vervelen is het alweer voorbij. Heerlijk tussendoortje dus, misschien toch maar eens uitkijken naar die andere films van Dupontel.

3.5*

Ergens wel een vlot maar ietwat apart filmpje dat af en toe ook wel leuk gefilmd is, maar ook volledig bouwt op een humor die de mijne niet is. En dan houdt het op. Ondanks de acteurs die goed passen hierbij. Film kijkt ook redelijk weg, maar is te absurd naar de verkeerde kant om mij te kunnen boeien. 2,0*.

Best een vermakelijk klein filmpje die zichzelf gelukkig ook niet serieus neemt. Sommige grappen zijn lekker hard en het acteerniveau kan er mee door, ook al lag het er zo nu en dan wel iets te dicht boven op en was de vrij lange rechtbank scene op het einde ook niet echt geslaagd.

Best leuk voor een keertje.
2,5*

Amusant.

Weinig subtiel maar daardoor net een vlot filmpje. Met weinig pretentie maakt Albert Dupontel - niet alleen regisseur maar ook acteur - een soort feel good. De humor is rechtdoorzee en dat pakt goed uit. Er wordt geen minuut verspild aan triviale zijplotjes of onnodig drama: Dupontel houdt goed de focus vast en levert zodus een vlot vermakelijk tussendoortje af.

3