Meningen

Het meest bijzondere aan Breach is dat het werd geregisseerd door John Suits, een naam die onder het desbetreffende genre al redelijk wat ervaring heeft op kunnen doen. Deze film voelt eerder aan als een beginproject dat net genoeg geld in het laatje moest brengen om een daadwerkelijk passieproject te realiseren, maar Breach is weliswaar de zesde film van Suits. Bruce Willis gaf tegen deze tijd al geen moer meer om de films waarin hij op kwam dagen en is dus geen verrassende verschijning. Al bij al is zijn en al het andere acteerwerk ver onder de maat, maar het voornaamste minpunt is de oninteressante regie. Op geen enkel moment wordt er een greintje spanning uit het geheel geperst waardoor de actievolle scenario's amper weten te interesseren. Jammerlijk is ook de vormgeving van de bedreiging, die in principe gewoon teveel wegheeft van zombies i.p.v. aliens. Op cinematografisch vlak kent de film wat redelijke achtergronden en vooral opvallend mooie decors, maar die weten de uiteindelijke boel amper behapbaar te maken.

Leuk.

Erg genietbare doordeweekse komedie die makkelijk weet aan te slaan dankzij het acteertalent. Een Vaughn is niet altijd de ideale keuze voor komedies. Ik zie hem altijd liever in rollen die wat serieuzer en gefocuster zijn. Denk maar aan zijn personage Bradley Thomas. In deze film echter lijkt hij alle energie die opgekropt zat uit te storten.

Daartegenover staat een Anniston die sowieso ervaren is binnen zowel komedie als romantiek en daardoor precies lijkt te weten aan welke verwachtingen ze moet zien te voldoen. Hierdoor is haar prestatie wel wat voorspelbaar, maar niettemin kundig. Het verhaal zelf is simpel van aard maar wordt breed uitgewerkt. Het fijne is dat het best herkenbaar is, waardoor het sneller kan aanslaan.

De humor is hier en daar best oké maar toch is het vooral het frisse en vlotte verloop dat de kers op de taart weet te vormen. Wie had dan gedacht ook dat de beste film van Peyton Reed een romcom zou zijn. Erg ambitieus is het allemaal niet eens, gewoon erg gezellig voor een lange duur en richting het einde zelfs nog verrassend. Dit keer geen happy end, maar een open einde. Vaak zie je dit niet echt meer.

Ik heb er genoeg plezier aan beleefd. Misschien qua regie net wat te weinig ambitieus en origineel om een laatste tik te vormen, maar als film doet het absoluut waar het voor gemaakt is en dat is vermaken, boeien, meevoeren en op je netvlies blijven. Simpel van aard maar effectief binnen de verhaallijn. De frisheid van deze film zie ik graag nog vaker.

Prima.

Film met een wat slap eerste gedeelte, maar zichzelf behoorlijk goed herpakt in de tweede. Mostow is dan ook een regisseur die vooral bij het actiegenre moet blijven, want in dat opzicht heeft hij nog niet vaak teleurgesteld. Dit was dan wel weer de minste van hem tot nu toe.

De film voelt eigenlijk vooral aan als zo'n eerste echt grote project van een doorbrekend regisseur. Mostow laat al wel zien een relatief simpel verhaaltje al best onder de knie te krijgen. Wel behoorlijk lomp gebracht maar dat moet dan ook wel een beetje.

Lekker lomp in beeld gebracht, vaak wel een beetje met een goedkope uitstraling. Hier geen CGI te bekennen, iets waar Mostow wel grootschalig gebruik van ging maken in zijn latere projectjes, maar gewoon lompe actie die wel leuk is.

Russell doet het voor de rest prima. Het is een niet al te best geschreven rol, dan zijn de psychopaten zelf wel iets leuker. Maar de film begint pas laat echt goed op gang te komen. Al de mystery die zich voor de echte thriller en actie afspeelt, is dan toch wel wat slap.

Wanneer de film echt een beetje zijn eigen ding begint te doen en naar een toch wel spectaculaire slotfase toewerkt, begint het allemaal op gang te komen. Het is alleen eeuwig zonde dat de echt geweldige slotfase net wat te kort duurt.

Wel leuke stunts, lomp actiegeweld en een korte speelduur. Mostow doet het niet verkeerd, maar het het allemaal wel iets vlotter mogen doen. Zeker de eerste helft ontbreekt aan een beetje flair.

Mwa.

Klassieker, maar ik vond het ook weer niet zo bijzonder. Breakfast at Tiffany's was een film waarbij het lang duurde voordat ik echt in het verhaal kwam. Pas na een uur begon ik echt meegevoerd te worden, maar toen was in principe het halve verhaal al voorbij, en begon de romantiek net te broeien.

Die romantiek is wat de film staande houdt. Verder vond ik er namelijk niet zo veel aan. Een aantal aardige beelden van de stad, leuke kleurtjes, maar het blijft toch echt de chemie tussen Hepburn en Peppard die de film draagt. Voornamelijk dan door Hepburn, want Peppard acteert nogal emotieloos tegenover Hepburn, die weer heel erg extra acteert.

Dat maakt overigens wel van het personage van Hepburn een leuk personage. Leuke verschijning, en met de volle overtuiging gespeelt. Bijrollen vond ik allemaal maar matig, een beetje saai zelfs. Gemiddelde acteerwerk lag ook niet erg hoog en het verhaal blijft best simpel. Qua romantiek wel wat leuker en luchtiger, zoals ik al eerder aangaf, maar niet genoeg om van de film echt een leuke film te maken.

Schattig is het gelukkig wel, en de tweede helft kijkt lekker weg. De chemie werkt tussen de personages, maar van echt zwijmelen tijdens het zien van deze film kwam het niet. Het is gewoon luchtig en vermakelijk, maar niet veel meer. De status van klassieker ontgaat me dan ook een klein beetje, maar dat zal dan wel weer aan mij liggen. Leuk voor een keertje.

Wil het wel, maar heeft het niet.

High school films gaan er bij mij makkelijk in, en dit ging er in het begin heel makkelijk in. De film speelt vooral op karakter opbouw. En dat doet hij wel redelijk, al blijf je richting het einde toch wel degelijk met een hoop vraagtekens staan.

Jammer dat de film wel heel ongeloofwaardig is soms terwijl het best serieuze onderwerpen aan bod brengt. Daarmee duidelijk door wat onervaren acteurs die het allemaal wel willen maar soms gewoonweg niet kunnen. Vooral qua emoties is het wat stroef.

Nelson steekt er duidelijk bovenuit, maar had ook duidelijk het meeste ervaring. De rest van de kinders doen voldoende hun best, maar vaak lukt het net niet. Jammer dat de types ook wel heel overdreven moeten zijn, (de gek was echt niet te harden). En leraren gedragen zich als gevangenisbewakers.

Soms heeft de film plots de juiste toon te pakken voor een sterk drama, maar weet het allemaal niet tot een goed einde te brengen. Nelson ging erg ver en pijnlijk op Ringwald af, maar zowat de volgende scene doen ze het in een klein kamertje. Ook de eindrelatie tussen Estevez en Sheedy valt uit de lucht.

Het idee vermaakt, maar het voelt soms door enkele vraagtekens behoorlijk ongemakkelijk aan. Desondanks heeft de film soms de juiste toon te pakken en het idee is echt leuk en makkelijk, erg makkelijk uit te kijken.

Suf.

Een TV-horrorfilm, iets wat zover ik weet zelden goed is gegaan. Het is allemaal gewoon erg gemaakt en over-the-top geacteerd. Niet op de manier zoals de Aziatische kant dat doet, die stoppen er nog een soort van emotie in. Acteren zoals in Breaking at the Edge is vooral afstandelijk en onrealistisch.

Alleen gekeken vanwege het genre. Elke horrorfilm wil ik in principe wel een kans geven, maar deze film heeft eigenlijk niet zo veel met horror te maken. Er komt een donker figuurtje in voor, en dat is het wel. Weinig tot geen spanning, traag verloop en een standaard verhaaltje die je ook alleen maar tegenkomt in dit soort films.

De film is wel mooi gedecoreerd en belicht. De cinematografie is zo slecht nog niet, en het huis zou zo genoeg sfeer moeten hebben. Antonijevic slaagt er op wonderbaarlijke wijze in om dit niet voor elkaar te krijgen. Zoveel potentie wordt gewoon in een vingerknip in de afvalbak gesmeten, wat erg erg jammer is.

Acteerwerk van Da Costa is slecht, maar dan ook echt serieus slecht. Rare trekjes vooral. Wat Da Costa ook vaak doet, is haarzelf schuldig maken aan overacting. En niet op een goede manier, vooral op een irritante manier. Het neigt soms zelfs naar een Wiseau-geval, al is die wat extremer, dat weet ik ook wel.

Het plot is slecht bedacht en ook suf uitgevoerd. Standaard dramaplotje waar de geesten heel af en toe even langs mogen komen maar wanneer dit gebeurd maakt het weinig indruk. Spanning wordt nauwelijks opgebouwd, de pay-offs missen zo ook een hoop impact. De horror is erg braaf, de kijkwijzer had zo op 9+ / 12+ kunnen staan, maar er zitten nog enkele bloederige beelden bij tijdens flashbacks.

De speelduur die enkel op 85 minuten stond voelt aan als minstens 130. Deze onzin ging maar niet over. Het gebeurt me niet vaak dat ik moeite ervaar tijdens een horrorfilm om het uit te kijken. Deze slaagt er wel in. De potentie zat er ergens wel in, maar voor de rest is het vooral een braaf werkje geworden die nergens echt in weet op te vallen.

Te tam.

McTeigue lijkt zijn beste dagen in films maken te hebben gehad. Zijn carrière begon best veelbelovend, en dan is dit filmpje toch wel jammer. McTeigue leunt wel heel, heel erg op de clichés hier en daarbuiten blijft dit filmpje wel iets te "veilig" in zijn genre.

Van Union hoefde ik in Bad Boys II niets te hebben maar in deze film heeft ze eigenlijk wel een positieve vooruitgang gemaakt. Burke is ook best aardig als schurk, heeft er ook wel een koppie voor. Cabral was ok, net als Meaden. Dat kleine ventje was ook goed. Maar niemand doet het ook fantastisch.

De karakters zelf zijn echter wat saai. De schurken zijn nergens erg dreigend en de motieven blijven steeds behoorlijk vervagen waardoor je als kijker regelmatig vraagtekens achter hun acties zet. Maar ook de kinderen en moeder doen een aantal rare dingen.

Film is voor de rest te voorspelbaar. Einde is daarom al in de eerste 5 minuten te raden. Voor een film die het van de spanning moet hebben is dit dan ook weinig soeps. Nergens heel dreigend ondanks de beste pogingen van McTeigue.

Soundtrack is wat duf, locatie is redelijk saai en ondanks dat het huis er mooi uitziet is het duidelijk dat McTeigue niet al te veel budget heeft gekregen. Filmpje zelf houd het allemaal ook wat simpel, maar wat te simpel. Het is veel te veilig.

Belichting is ook vrij brak. Dat is 1 van de grootste elementen die hier de mist ingaat. Door de tamme belichting en weinig interessant cameragebruik is sfeer ver te zoeken. Dan is dit filmpje er alleen voor simpel vermaak, maar je zou niet zeggen dat dit goede cinema is.

Op niveau.

Lars von Trier is ondertussen een regisseur geworden die ik blindelings vertrouw. Tot nu toe drie films van hem mogen aanschouwen en alle drie waren sterke producten. Misschien dat zijn humor bij vele kijkers in het verkeerde keelgat is geschoten (begrijpelijk) maar dat brengt het niveau van zijn regiecarrière nergens in gevaar.

Leuk om Watson ook in deze rol te zien. Eigenlijk zowat perfect voor haar geknipt, maar aangezien dit een veel vroegere rol voor haar was ga ik ervanuit dat Von Trier dit zelf nog niet echt wist. Ze past werkelijk perfect. Wellicht dat 158 minuten lang een close-up van haar personage een wat uitrekkend effect heeft, maar uiteindelijk speelt ze sterk en weet ze zonder moeite haar personage bijzonder en interessant te houden.

Verder is het verhaal op een manier gebracht dat het allemaal bijzonder realistisch en echt aanvoelt. Je zal als kijker overgoten worden met dramatiek en zware gebeurtenissen in deze film. Allemaal uitgerekt over een lange speelduur en elkaar snel opvolgend. Vrolijk zal je dan ook waarschijnlijk niet van deze film worden, maar dat is dan ook een trademark die Von Trier meerdere malen lijkt in te zetten en ook hier werkt het goed.

Het voornaamste voordeel is dat het inhoudelijke gewoon weet te werken. De film vraagt wat van je aandacht en niet elke sequentie boeit evenveel, maar verder is het best intrigerend om te volgen waar Watson nu heengaat. Een echte impact liet het niet achter en de film zal ook niet al te lang bijblijven, maar dat neemt niet weg dat het goed in elkaar steekt en de toon sterk weet te hanteren. Misschien iets meer moeite in het camerawerk en ik had een 0,5* extra gegeven.

Slecht.

De ontzettend grote hoeveelheid poep/pies/seks grappen is toch wel iets dat opvalt. De parody film kan behoorlijk slecht zijn, maar ik was in een nogal melige bui. Daarom is deze film soms eigenlijk wel te doen, maar onder andere omstandigheden had dit lager gescoord.

Wat ook opviel was dat ik sommige cast members daadwerkelijk nog herkende ook, zoals Bell en Gilroy. De cast ligt het ook niet aan, meer de vervelende dosis humor en zeer slechte kwaliteit. Ze maken die pakjes elke keer zo simpel mogelijk lijkt het wel.

Natuurlijk zeer slecht, maar voor mij niet compleet ongrappig. Soms nog wel moeten gniffelen, en krijgt daarmee dus een 1,5*

Matig.

Breathing Room doet me in bepaalde opzichten qua regiestijl erg denken aan The Signal en ik denk dat dat zo is omdat beide films werken met een klein budget. Waar ik The Signal echter zeer boeiend vond kon ik bij Breathing Room niet de wil vinden om actief mijn aandacht erbij te houden. Ondanks mijn inspanningen wilde dit gewoon niet lukken.

Deze film leunt wederom op het concept waarbij mensen op een vreemde plek wakker worden en gedwongen worden tot het spelen van een soort spel. Een concept waarbij de nodige mysteries ontrafelt dienen te worden, maar binnen deze film is daar geen sprake van. Het is vooral de onderlinge angst waar de film het van moet hebben, en het murder mystery-gehalte wordt daarmee een beetje verwaarloosd naar mijn mening.

Visueel een behoorlijk kale film met erg wisselend acteerwerk. Het voornaamste probleem van de film is dat de personages niet boeien ondanks dat de manier van introduceren leuk is (ondervragingen). Enkele crewleden kunnen zeker acteren, maar namen zoals Marshall staan hier gewoon ongemakkelijk te doen en knallen geen enkel dialoog op een overtuigende manier eruit.

De belichting is soms gaaf, en vooral natuurlijk. De zeer bleke uitstraling van de film heeft zo zijn voordelen, maar het camerawerk is matig en brengt maar weinig echt goed in beeld. Er spat geen emotie vanaf. Geen angst, geen tempo. Ik kon er weinig bevredigende elementen in vinden. Ik ben zelf een erg visueel persoon, dus zo'n kale film is voor mij niet altijd liefde op het eerste gezicht.

Verder is het ook niet slecht, het verhaal kent wat aardige wendingen en de horror wordt ook nog eens lekker praktisch in beeld gebracht. Geen CGI of andere vreemd keuzes, regisseurs Suits en Cowan maken de juiste keuzes, maar kunnen ze alleen niet naar behoren uitwerken. Gelukkig duurde de film niet te lang, dit had niet voor 2 uur stand kunnen houden.

Best lekker.

In een tijd waarin de meer extreme titels steeds zeldzamer worden is het lekker dat er nog steeds enkele regisseurs op de wereld rondlopen die zich niet echt inhouden. Breeder mag zeker in het rijtje van de meer hardere films staan, maar kan bekendere titels zoals Martyrs uiteraard niet overtreffen.

Dahl neemt alleen wel de tijd om de personages te introduceren, en probeert dit op een nogal bizarre manier te doen. Ik denk dat Dahl zelf ook inzag dat het moeilijk is om echt vernieuwende personages te ontwikkelen en koos er daarom voor om het via een nogal bizarre manier te doen. Ik vond de poging aardig, maar veel beter wordt de film er eigenlijk niet op.

Verder is het duidelijk dat de film er erg op mikt om hard en edgy te zijn, wat uiteindelijk werkt, maar soms net wat te hard probeert door middel van rauwe nudity en enge kerels. Zodra de tweede helft echter aanbreekt trapt de film op het gaspedaal want dan wordt de kijker getrakteerd op enkele pijnlijke en grove momenten.

Het geweld komt ook redelijk in-your-face en het is fijn dat de zichzelf niet echt in bedwang houdt. Niet dat het verder heel expliciet of over-the-top is, maar het komt toch net wat harder aan in vergelijking met andere horrorfilms. De toon is rauw en kil genoeg en de cinematografie is passend. Het tempo had gedurende de eerste helft een schop mogen krijgen, maar eenmaal het begint te lopen is het wel degelijk.

Acteerwerk is aardig, de crewmembers zitten goed in diens rol en Holst zet een aardig gestoorde bijrol neer. De tweede helft van deze film is beduidend beter dan de eerste helft, zeker aangezien het geweld bij vlagen overweldigend gebracht wordt. Het had allemaal wel iets mysterieuzer mogen zijn, maar ik vond het best lekker lopen uiteindelijk.

Het duurt relatief lang, maar opnieuw, zodra de film begint te lopen, dat loopt het ook echt. Lekker brute film bij vlagen met een harde toon. Niet de meest agressieve, gemene film die er is, maar zeker rondom deze tijd is het leuk om te zien dat dit soort films nog steeds niet uitgestorven zijn. Ik heb best kunnen genieten, al was de eerste helft soms een worsteling.

Biografische film over de absurde situatie waarin het hoofdpersonage zich verkeerd, waarbij de absolute verbijstering van de achtergrond zeker binnenkomt bij de kijker. Het acteerwerk van Aldis Hodge is dan ook overtuigend genoeg en hij weet zowel de emotie als de frustratie goed te communiceren. Helaas brengt regisseur Tom Shadyac het verhaal nogal droog in beeld en wordt er amper ruimte overgelaten aan de sportkant. Brian Banks als film kent weinig sensatie en kan dan ook niet verbloemen dat er een aantal dode momenten tussen zitten. Hierdoor is het gebeuren niet altijd even interessant, maar in de basis wordt er zeker gedaan wat er gedaan moet worden.

Veel potentie.

Een experimenterende actieregisseur. Dat zijn meestal de leuke regisseurs. Maar het lijkt alsof regisseur Delamarre zichzelf hier niet volledig durfde te laten gaan. Het ziet er wel aardig uit, maar het maximale is er bij lange na totaal niet uitgehaald.

Heb het origineel nog niet gezien, dus ik kan ze moeilijk vergelijken qua loop en stijl. Maar deze had in ieder geval redelijk een eigen smoel. Het ziet er vaak prima uit, maar ik had het gevoel dat de regisseur nog een stuk verder kon gaan qua experimenteren.

Zo is de film bij vlagen best boeiend, maar dit soort films leunen op een hoog tempo. Die weet Delamarre er niet kundig genoeg in te houden, waardoor deze film ook saaie momenten kent. Dat is dodelijk in dit soort films, want van het verhaal en personages moeten ze het al zeker niet hebben.

Voor de rest ook redelijk brave en veilige actie. Het ziet er vaak best aardig uit, maar veel verder dan wat slaan, gooien en schoppen komt het niet. En de indrukwekkende bewegingen van Belle kunnen de film niet 90 minuten lang blijven vullen.

Walker, in zijn laatste rol, is helaas wat matig. Ik weet dat hij veel en veel beter kan. Belle kan goed stunten, acteren wat minder. Ook RZA heeft nooit echt een gevaarlijke uitstraling helaas. Voor de rest blijft er dan weinig over. Gouchy Boy vond ik dan nog het leukst als K2.

Film met geen verhaal en te weinig benutte actie. Veel potentie en een goede opening. Maar de rest van de film laat het op vele gebieden afweten. Meer stijl, meer bloed en betere, grovere actie. En zeker meer tempo. Die ontbreekt eigenlijk. Voor de rest prima, maar niet genoeg voor een voldoende.

Weinig ambitieuze actiefilm met een voorspelbaar verhaal en een aantal rake klappen. The Bricklayer vormt een typerende film waarin Aaron Eckhart vooral op de automatische piloot kan spelen, maar regisseur Renny Harlin weet het allemaal nog wel vermakelijk in te kleuren. Zeker de bombastischere scenes komen degelijk voor de dag en worden fraai vormgegeven, al ontbreekt het The Bricklayer aan één echt hoogtepunt. Nina Dobrev en Tim Blake Nelson vormen overigens degelijke toevoegingen, het is alleen jammer dat de inhoud erg weinig om het lijf heeft. Hierdoor gaat de speelduur van 110 minuten snel veel te lang aanvoelen. Tegen de tweede helft aan lijkt Harlin al door zijn ideeën heen, maar entertainend is het in ieder geval wel.

Lollig.

Als deze film precies op deze manier zou zijn gemaakt in ons huidige jaar had ik het vreselijk gevonden, maar dat is met Bride of Boogedy dus niet het geval en juist dat maakt het erg charmant. De film is eigenlijk best slecht, maar het hanteert het cheesy 80s spookhuisgevoel perfect, alleen overladen met een kinderlijke toon uiteraard.

De beelden van het huis en de inrichting ervan hadden niet beter kunnen zijn. Er straalt veel sfeer van de locatie af en dat lijkt de film maar al te goed te weten. De effecten laten het wel een beetje in de steek en het verhaal past er niet precies in, maar dat neemt niet weg dat het een leuk versierde plek is. Dat vond ik al in de korte film uit 1986, en nu dus ook weer.

Film duurt verder ook niet zo lang, wel jammer dat het acteerwerk ver onder de maat is en ik die Boogedy maar een dom figuur vond. Er heerst een aardige Goosebumps-toon door de film heen en dat weet het naar voren te helpen, maar de ideeën zelf vond ik minder. Ook de uitwerking en vormgeving van die ideeën (die bubbeltjes, mijn god) zijn onder de maat, zelfs voor de jaren 80.

Kijkt lekker weg, hanteert een leuke sfeer, maar is verder natuurlijk niet bepaald onderhoudend vermaak. Het oogt ook regelmatig wat chaotisch, maar eenmaal de poppen aan het dansen zijn kan je de passie ruiken en zit de film op de plek waar het wil zitten. Ik kan het alleen geen voldoende geven voor wat sequenties die zelfs voor die tijd echt niet kunnen. Kinderen zullen het waarschijnlijk ook moeilijk kunnen volgen omdat de film druk en chaotisch is, ik kan zelf nog wel wat uit de sfeer halen.

Suf.

Maar niet zo suf als Seed of Chucky, die eigenlijk een herhaling van deze film was. Ondanks dat deze twee kwalitatief niet ver van elkaar vandaan zitten, vond ik beide films best irritant om doorheen te komen, en blijf van mening dat Tilly een desastreuze keuze was om een centraal personage in deze film te vormen. Vreselijk gewoon.

Bride of Chucky is de eerste Chucky-film die echt volop het roer omgooide naar komedie, en de horror wat meer naar de achtergrond schoof. Chucky is echter altijd al iemand geweest die van grapjes en foute oneliners hield, maar deze film is ook echt een komedie. Tilly en Dourif vormen soms een geestig duo, maar verder vond ik de twee een suffe combinatie die de film eigenhandig tegenwerken.

Yu is een regisseur waar ik nog niet veel van heb gezien, maar ik denk dat hij wel van een beetje stijl houdt. Dat bewees hij al met de andere horrorfilm in Amerika die hij maakte, en zijn hoogst beoordeelde vechtfilm. Ook deze toevoeging aan de Chuckyreeks is best stijlvol te noemen. Enkele scenes lopen over van kleur en geven de film wat extra flair, dat kon ik wel waarderen.

Ook fijn dat de kills met uitzondering van wat simpele oplossingen ook best bruut te noemen zijn. Het begint als een echte komedie, maar later komen er ook flink wat smerige scenes bij kijken. Dat zijn de elementen die ik kan waarderen in deze film. Verder vond ik het nogal wat om doorheen te komen dat zelden bevredigend uitpakte. Acteerwerk is best slecht, vooral van Tilly maar ook Heigl lijkt zich geen raad te weten met haar rol.

Ik zie een Chucky-film toch liever als een volbloed horrorfilm met wat sfeer, niet als een excuus om dit soort kattenkwaad uit te halen. Redelijk flauwe omdraai van een reeks die goed begon en niet echt meer op zijn pootjes kon landen. Ik prefereer eigenlijk de remake boven deze reeks. Een tegendraadse mening, maar ja, dit soort films gaan die mening niet echt veranderen voor mij.

Een downgrade ten opzichte van de eerste klassieker. De meningen zijn nogal verdeeld over of deze nou beter is, of toch de film uit 1931. Ik behoor tot het tweede kamp. Ik kon een stuk minder met een pratende Frankenstein evenals de nogal opzichtig doorgeschoten komedie. Het (belachelijke) figuur van Minnie is bijvoorbeeld volkomen misplaatst en de algemeen overbodige sequenties vallen ten zeerste op. Zo wordt Frankenstein na ongeveer een kwartier gevangen en breekt zowat de volgende scene alweer uit. Het zijn momenten die alleen maar tijdrekken en niets te melden hebben. Boris Karloff acteert nog altijd geweldig als het monster en zeker de finale maakt indruk, maar verder is het een aanzienlijk moeilijkere film om uit te zitten. Ik kan geen genoeg krijgen van de mistige kerkhoven en spookachtige kastelen, maar regisseur James Whale kan de mooi opgebouwde decors niet ondersteunen met een passende inhoud.

Zeer vermakelijk vervolg dat helaas wat te lang opbokst tegen ideeën die de originele film allang beter had uitgewerkt. Jeffrey Combs zit gelukkig nog een stuk beter in zijn rol en de praktische effecten worden door regisseur Brian Yuzna uitstekend beheerst, maar de echt indrukwekkende beelden worden helaas helemaal naar het einde toebewogen. Qua sfeerzetting oogt het allemaal iets te goedkoop en buiten Combs om maken weinig castleden indruk, maar eenmaal Yuzna zijn griezelelementen mag uitpakken loopt Bride of Re-Animator erg lekker. Het vormt daarmee onderhoudend, fijn en ondanks een aantal gedateerde beelden zeer vlot entertainment.

Makkelijk vermaak.

Van een titel als Bride Wars verwachten waarschijnlijk de meeste kijkers geen grootse cinema. Dat is dan ook niet wat deze film pretendeert te zijn. Het wil veel liever makkelijk entertainment zijn voor een slaperige kijker die opzoek is naar wat snel vermaak voor het slapengaan, of voor het stelletje dat een gezellige komedieavond wenst te beleven.

Het acteerwerk is in ieder geval best aardig te noemen en wordt verzorgd door Hudson en Hathway, die zich in deze rollen goed lijken te vermaken. Hathaway speelt een redelijk bekend typetje, en hetzelfde geldt voor Hudson. Dat voelt misschien wat veilig aan, maar voor die twee is het wel het gebied waarin ze de balans kunnen vinden, en dat levert twee prima prestaties op die de film zonder moeite vullen.

Met een redelijk tempo schieten we vervolgens door het verhaal heen, dat niet veel meer inhoudt dan een wat truttige variant op slapstick, al krijg je geen spectaculaire stunts te zien. Eerder wat onderbroekenlol. Dat had van mij wel iets langer doorgetrokken mogen worden. Nu blijft het bij wat korte lachjes, maar daar houdt het op. Toch had ik hier meer plezier mee in een lange tijd, dus dat is wel een goed teken.

Het jammere vond ik dat de film zo voorspelbaar als de pest is en die instelling gaat richting de finale toch wat knagen. Samen met de veilige regie en humor weet de film nooit buiten zijn vaarwater te treden, en dat is niet perse iets slechts voor een film als deze, maar aan de andere kant kent het ook niet iets dat de kijker echt bij gaat blijven. Daarvoor is het niet schattig, hilarisch of spectaculair genoeg.

Wel vermakelijk gelukkig. Bride Wars duurt niet lang, kent een aantal degelijke momenten en kan profiteren van een cast die er ook echt zin in lijkt te hebben, of heel goed kunnen acteren alsof ze er zin in hebben. Either way, ik heb me vermaakt op een luie avond. Dit soort komedies liggen me iets meer dan die saaie vulgaire Rogen-films. Een kleine voldoende lijkt me dan ook wel op z'n plaats.

Erg ambitieus debuut, maar helaas ook eentje met een veel te geforceerde en lompe agenda. Regisseuse Maggie Gyllenhaal grijpt naar allerlei insteken om het haarzelf extra moeilijk te maken, maar vergeet daarmee redelijk vaak een coherent geheel samen te smelten. The Bride! voelt geregeld aan als een excuus om zoveel mogelijk vreemdzinnigheid binnen een vergezocht concept op te roepen, helaas komt het merendeel ervan over als interessantdoenerij. De volledige vertolking van Jessie Buckley als Mary Shelley is daar het grootste voorbeeld van, aangezien het een ongekend aanstellerige aanwezigheid vormt. Gelukkig ziet het er verder op visueel vlak sfeervol uit en is de chemie tussen Buckley (als de bruid dan) en Christian Bale sterk aanwezig. Er zit bovendien genoeg verhaal in om zo'n brede speelduur te rechtvaardigen, maar toch voorkomt Gyllenhaal niet om het allemaal rondom het einde te laten ontsporen. Toch achtergebleven met een wat bitter gevoel.

Aardig.

Film die overeind wordt gehouden door het acteerwerk. Vaker werken dit soort komedies beter omdat de cast het ze toelaat, en niet zozeer omdat het script zo bijzonder is. Nu interesseren verhalen me niet heel erg, maar ik word wel graag een beetje meegetrokken. Dat gebeurde bij deze film enkel in beperkte mate.

Daartegenover staan wel wat oprecht grappige en droge scenes. Het is alleen wel zo dat ze regelmatig niet door Wiig worden uitgevoerd. Als actrice blijft het maar een halve maaltijd voor me. Soms kan ik haar personages erg waarderen, maar deze verschijnen vaak in meer dramatische films. In echt pure komedie vind ik haar wat flauwtjes naar mijn smaak, maar blijkbaar heeft ze genoeg publiek om erin te blijven verschijnen.

Ik denk dat veel mensen wat afhaken bij de eerste helft die een beduidend stuk stuurlozer is dan de tweede helft. Tijdens de tweede helft kan de film zich wat meer vasthouden aan moraal. Bij andere films werkt dat niet altijd, bij deze film biedt het juist wat steun. Wanneer de personages met elkaar in de knoop liggen, wordt dit mooi uitgewerkt. Soms gaan de grapjes daaromheen wat te lang door, maar de dialogen slaan aan en de chemie mag er zijn.

Visueel weinig bijzonder geschoten, maar bij deze film zijn het eerder de thema's die tellen. Door middel van goed acteerwerk weet dit een heel eind te komen en bovendien trekt het ook wat geslaagde grapjes mee. De eerste helft vond ik wat lastiger, omdat veel van de grappen ook de plank misslaan. Gezellig voor een avondje, maar geen film die ik snel nog een keer opzet.

Een beetje slap gedoe. Er gebeurt nogal wat in The Bridge Curse, die onderdeel lijkt te zijn van het Taiwanese Curse-universum, maar ik kan niet zeggen dat iets binnen die gebeurtenissen me echt heeft geraakt. In principe is er weinig mis met een horrorfilm die zich volop bombast stort, maar dan moet het ergens wel effectief zijn. Ik vond de bedreigingen waar de personages in deze film mee te maken krijgen nogal onafgemaakt (de gewoonlijke geesten in de gang en lachende kids om de hoek), en het politieverhaaltje dat erdoorheen wordt verwerkt irritant. Het is absoluut niet nodig om (naar mijn optiek) een film als deze complexer te maken dan nodig is, dus dat verwarrende gehussel tussen tijdlijnen deed me niets. Daartegenover staat wel goed gebruik van aardige filters, een meer dan degelijke aankleding en enkele horrorscenes die lekker doorpakken. Er zijn wat tekortkomingen door het remmende en vervolgens plots versnellende tempo, maar al bij al is het geen vermoeiende zit. Dat neemt niet weg dat er nogal wat minpunten te ontdekken zijn, waardoor ik niet bepaald met een positief gevoel de endcredits afsloot.

Ok.

Spielberg heeft zo zijn films afgeleverd. Er zijn er zeker een paar die hoog bij hebben gescoord tijdens mijn loopbaan in film kijken. Echter liggen zijn wat recentere titels me wat minder, Ready Player One is dan wel weer een uitzondering op die constatering.

Spielberg kiest dan wel vaak aparte verhaaltjes uit, ik vind zijn films vaak wel erg op elkaar lijken qua uitvoering. Bridge of Spies is in ieder geval behoorlijk opgepoetst, zoals ik wel van Spielberg gewoon ben. Maar Spielberg kan helaas niet de trekjes uit de weg gaan waar hij wel vaker last van heeft.

Voornamelijk in de vorm van irritante, onrealistische personages. Ik zie een hoop personages waar ik me persoonlijk niet kan voorstellen dat ze echt bestaan hebben. De rechter bijvoorbeeld, maar ook een aantal rollen van de agenten die ik simpelweg slecht uitgeschreven vind.

Ik merk ook dat er in een speelduur van 142 minuten, wat toch best wel wat ruimte is, niet bepaald een goed uitgedacht of bijzonder verhaal wordt neergezet. Een paar plotgaten en slechte karakterontwikkelingen bijvoorbeeld. Er is ook zo'n overvloed aan personages die er niet allemaal in hadden gehoeven, als het dan wel moet, dan had de speelduur toch wat langer moeten duren.

Acteerwerk van Hanks is wel sterk. Ervaren acteur ondertussen, dus dat moet dan ook wel kunnen. Wel kiest hij vaak rollen waarvan ik persoonlijk denk dat ze voor hem wat te makkelijk zijn. Rylance doet het ook zeker niet verkeerd. Andere personages zoals die van Ryan, Stowell of Shepherd weten me niet te overtuigen. Dat komt ook meestal omdat de screentime voor deze personages wat te kort is of dat de personages zelf niet goed genoeg zijn uitgeschreven.

Regie had soms ook net wat strakker moeten zijn, omdat de verwachtingen op een echt solide film in de eerste minuten hoog lagen. Visueel is het wel tot in de puntjes verzorgd en heeft Spielberg tot in de puntjes ervoor weten te zorgen dat de juiste sfeer is neergezet.

Vermakelijk is het allemaal wel, vooral omdat er nogal veel in gebeurd. Maar als het op goede personages of een plot aankomt is het allemaal niet zo speciaal. De pluspunten zijn dan vooral dat het op visueel vlak erg overtuigend weet te zijn. Film is ook gewoon erg boeiend, wat ervoor zorgt dat je er als kijker zo doorheen bent. Maar voor Spielberg zijn doen, toch wel ondermaats.

Vond er maar weinig aan.

Grote klassieker en een bekende titel, maar zoveel vond ik er niet aan. Voor mij is dit vooral een trage oorlogsfilm die maar van geen ophouden weet. De speelduur van 161 minuten zijn een zware opgave. Ik denk ook dat dit te ver voor mijn tijd is uitgekomen.

Overigens is dit direct mijn eerste film van Lean en dat zet geen positieve verwachtingen neer voor de volgende film die ik van hem wil zien, en dat is Lawrence of Arabia. TBONRK bleef maar doorgaan en kende een verhaal dat me gewoon nergens wilde boeien of vermaken, laat staan raken.

Acteerwerk vond ik om te beginnen best matig, en daarmee lijk ik tegen de richting in te gaan. De Engelsen spelen allemaal nogal makkelijke rollen en zijn bovendien zeer karikaturaal. We zullen die Japannertjes eens laten zien hoe macho we zijn! Dat heeft letterlijk elk Engels personage en na de 30ste minuut werd ik er al bui van.

Visueel is het groots opgezet met grootse constructies en sets. Jammerlijk genoeg wil de cinematografie niet meehelpen waardoor het allemaal wat verdort naar saaie grootsheid. Saai kleurgebruik en een inspiratieloze stijl zorgen voor langzaam wegtikkende minuten, en enkel de finale wil indruk maken op visueel vlak.

Camerawerk is dan wel weer wat knapper, en dat mag wel als je er zo lang over doet om je film af te maken. Tempo had wel wat hoger gemogen en zeker de dialogen hadden wat scherper moeten zijn. Na de 80ste minuut had ik het als geheel wel gezien, maar ik heb het voor de extra stem maar afgekeken. Waar het eerste uur nog enkele momenten had die eruit springen heeft het tweede uur weinig te bieden behalve wat saaie avontuurtjes en kabbelt langzaam verder.

Het werkt allemaal toe naar een redelijk spectaculaire finale, maar nadat de boem geweest is is het bijna abrupt weer voorbij. Altijd vreemd als een film van 161 minuten zo abrupt eindigt terwijl het er zo lang naartoe werkt. Ik kwam maar moeilijk door de film heen. Geen impactvolle beelden en weinig overtuigende momenten zorgen ervoor dat dit best een opgave was.

De herziening valt een klein beetje tegen, maar toch blijft Bridge to Terabithia degelijke kwaliteit. Regisseur Gabor Csupo maakt een goede afweging door de fantasie-elementen niet te laten overweldigen, zodat de humane kant van het gebeuren genoeg ruimte krijgt om op te vallen. Josh Hutcherson en AnnaSophia Robb doen het samen aardig en dragen een subtiele chemie, waar de overige castleden ondanks het gebrek aan uitwerking goed aan meedoen. De speciale effecten zijn niet best en de editing is te vluchtig, waardoor sommige scenes snel wat afgeraffeld aanvoelen. Een duidelijke meerwaarde is de uiteindelijke wending, alhoewel het wat luchtiger en braver is dan ik me voorheen kon herinneren.

Sterk.

Film waarvan ik twijfelde of ik hem wel wilde zien, vooral vanwege de behoorlijke speelduur. Maar vanwege de klassiekerstatus toch maar het voordeel van de twijfel genomen en dat heeft me toch behoorlijk beloond. Dit was beter dan de meeste oorlogsfilms.

Een grote namen cast, alleen was geen van allen echt heel opmerkelijk in acteerprestaties. Connery, Redford, Bogarde, Hopkins, O'Neal, Caine, Hackman en Caan doen het allemaal wel aardig en krijgen wel een voldoende. Maar ik had eigenlijk maar weinig herkend totdat ik de credits las.

Waar de film vooral op scoort zijn de magistrale sets, actiemomenten en oorlogsmomenten. Ook enkele andere scenes zijn erg opvallend, zoals de landing. Geweldige scenes, nadat de planning in de eerste 45 minuten nogal saai waren, maken de 130 minuten daarna veel goed.

Spannende gevechten en explosies die om je oren vliegen soms. De gevechten zijn intens en knap. Vervelen ook geen moment en blijven verbazen. Qua cameragebruik zitten er een aantal knappe en aardige bewegingen tussen. Al gebruikt de film soms iets te veel close-ups.

Ondanks het jaartal loopt de film best vooruit voor z'n tijd. Met een relatief klein budget weet de film het verder te schoppen dan een hoop andere films. De explosies zijn er gaaf uit, de sets zijn overdonderend, de oorlog is spannend en het acteerwerk is prima.

Ja, dit is een geslaagde film in zijn genre. Best opmerkelijk dat het gemiddelde niet wat hoger is.

Ach.

Een ietwat vreemde documentaire die door een aantal geduldige makers is opgenomen. Toch kan ik het niet laten om hun motieven wat in twijfel te trekken. Je moet het er maar voor over hebben, om een heel jaar langs een brug te gaan staan en elke springer op camera krijgen. De uitwerking eromheen is ook maar simpel.

Uiteraard heel veel respect naar de mensen die hun dierbaren zijn verloren, al had het afzonderlijk ook prima kunnen werken. De beelden van de mensen die van de brug springen zijn vervreemdend en confronterend, maar voegen eigenlijk niet veel toe buiten een extra donker randje. Uiteindelijk draait het namelijk vooral om het leven van deze mensen vanuit het perspectief van vrienden en familie, en dat is dan ook de kern.

Overigens zitten er soms wel hele vreemde mensen tussen, die klaarblijkelijk met het slachtoffer uit hebben gezocht wat nou precies de beste manier is om jezelf van kant te maken. Had daar wel met walging naar zitten kijken. Verder erg rauw en direct verteld en zeer weinig aan de verbeelding overgelaten. Met het verdere materiaal van de daadwerkelijke slachtoffers is de documentaire ook absoluut geen vrolijke zit.

Sterke verhalen dus die door dappere mensen worden verteld, daar gaat mijn voldoende naar uit. Niet zozeer naar de technieken van de filmmakers. Ze mogen er dan wel in slagen om een hele sombere sfeer over de film te trekken, maar slagen er niet in om er echt een competent resultaat uit te halen. Voelt eigenlijk eerder aan als shock value, maar ach, daar komen de mensen dan ook op af.

Film die niet had gehoeven.

Maar wellicht ook weer wel als je naar de opbrengst kijkt van Bridget Jones. Ik zie deze trilogie eigenlijk voornamelijk als vrouwenfilms of films die je in gezelschap kijkt als stel. Dan werkt de film waarschijnlijk ook net wat beter dan als je hem alleen kijkt.

The Edge of Reason volgt de bekende Bridget Jones paden. Zellweger raakt zo weer ouderwets ongemakkelijk in de problemen en leest tussen de film een paar typerende quotes uit haar dagboek voor. In de eerste film werkte het nog, maar hier is het effect er langzaam af gegaan.

Ook is het dat de grappen zelf gewoon niet zo heel leuk meer zijn. Slechts de scenes in de met sneeuw besmeerde bergen kwam er voor het eerst een lachje af. Een hoop grappen liggen me gewoon niet zo, maar waar deel 1 nog een beetje vlot kon zijn, was dit langer en vooral minder memorabel.

Regelmatig gaat deze film ook iets meer over-the-top met de grappen en de battle tussen Grant en Firth was een beetje wat deel 1 zo vlot maakte. Hier komt dat duidelijk wat minder aan de orde, net als dat het gevecht tussen de twee heren ook wat minder doeltreffend was.

108 minuten was wel echt te lang. Vooral omdat de film niet zo heel veel te vertellen heeft. Bepaalde stukken hadden dan ook gewoon geschrapt mogen worden, om te beginnen met de gevangenis in Thailand. Zellweger blijft echter wel heel goed in haar rol en ook Grant en Firth doen weer waar ze goed in zijn. Charme ten top.

Het zijn dan vooral de karakters zelf die de film rechtop houden. Grappen slaan vaker de plank mis, film duurt te lang en kent helaas te weinig memorabele momenten ondanks dat het allemaal iets grootser is.

Gewoon.

Andere BJ delen niet gezien, maar deze een keertje meegepakt op TV. Ik vond het helaas niet allemaal even soepel gaan en dan lijken de originele delen me toch wel een stuk beter dan dit deel. Dat deel is overigens alweer deeltje 3.

Zellweger is helaas niet heel overtuigend als Bridget Jones en ondertussen ook alweer een dagje ouder waarmee ze niet echt meer die snoezige uitstraling heeft. Firth valt ook wat tegen als de gladde Engelsman maar ook Dempsey was niet overtuigend.

Gelukkig kent het verhaal enkele schattige en lieve momenten en hier en daar een komisch toontje dat me wel deed glimlachen. Voor de rest is hier niet bepaald veel te beleven, maar dat kan er ook aanliggen dat het genre me niet ligt.

Eigenlijk wel leuk.

Ik ben niet zo'n hele grote fan van de platte Britse humor, maar dit is absoluut een grote uitschieter in het genre. De film blijft gewoon boeien en vermaken en is gedragen door een best leuke cast. Vooral Zellweger is hier om op te vreten.

Voor de rest is het Britse sfeertje wel goed voelbaar. De grappen zijn misschien wat aan de flauwe kant, maar ik heb wel een paar keer gelachen. Het verhaal is best leuk om zo even te volgen, al bied het niet vrij weinig origineel materiaal.

De film is best vlot en duurt ook niet te lang, het kerstgevoel zit er duidelijk in samen met een warm romantisch gevoel daartussen. De film is een aaneenschakeling van pijnlijke momenten maar die zijn ook daarmee behoorlijk goed uitgevoerd.

De film is flauw, maar erg warm en vlot. Absoluut een uitschieter in het genre, er had geen betere keuze dan Zellweger kunnen zijn hier.