Meningen

Op niveau.

Lars von Trier is ondertussen een regisseur geworden die ik blindelings vertrouw. Tot nu toe drie films van hem mogen aanschouwen en alle drie waren sterke producten. Misschien dat zijn humor bij vele kijkers in het verkeerde keelgat is geschoten (begrijpelijk) maar dat brengt het niveau van zijn regiecarrière nergens in gevaar.

Leuk om Watson ook in deze rol te zien. Eigenlijk zowat perfect voor haar geknipt, maar aangezien dit een veel vroegere rol voor haar was ga ik ervanuit dat Von Trier dit zelf nog niet echt wist. Ze past werkelijk perfect. Wellicht dat 158 minuten lang een close-up van haar personage een wat uitrekkend effect heeft, maar uiteindelijk speelt ze sterk en weet ze zonder moeite haar personage bijzonder en interessant te houden.

Verder is het verhaal op een manier gebracht dat het allemaal bijzonder realistisch en echt aanvoelt. Je zal als kijker overgoten worden met dramatiek en zware gebeurtenissen in deze film. Allemaal uitgerekt over een lange speelduur en elkaar snel opvolgend. Vrolijk zal je dan ook waarschijnlijk niet van deze film worden, maar dat is dan ook een trademark die Von Trier meerdere malen lijkt in te zetten en ook hier werkt het goed.

Het voornaamste voordeel is dat het inhoudelijke gewoon weet te werken. De film vraagt wat van je aandacht en niet elke sequentie boeit evenveel, maar verder is het best intrigerend om te volgen waar Watson nu heengaat. Een echte impact liet het niet achter en de film zal ook niet al te lang bijblijven, maar dat neemt niet weg dat het goed in elkaar steekt en de toon sterk weet te hanteren. Misschien iets meer moeite in het camerawerk en ik had een 0,5* extra gegeven.

Slecht.

De ontzettend grote hoeveelheid poep/pies/seks grappen is toch wel iets dat opvalt. De parody film kan behoorlijk slecht zijn, maar ik was in een nogal melige bui. Daarom is deze film soms eigenlijk wel te doen, maar onder andere omstandigheden had dit lager gescoord.

Wat ook opviel was dat ik sommige cast members daadwerkelijk nog herkende ook, zoals Bell en Gilroy. De cast ligt het ook niet aan, meer de vervelende dosis humor en zeer slechte kwaliteit. Ze maken die pakjes elke keer zo simpel mogelijk lijkt het wel.

Natuurlijk zeer slecht, maar voor mij niet compleet ongrappig. Soms nog wel moeten gniffelen, en krijgt daarmee dus een 1,5*

Matig.

Breathing Room doet me in bepaalde opzichten qua regiestijl erg denken aan The Signal en ik denk dat dat zo is omdat beide films werken met een klein budget. Waar ik The Signal echter zeer boeiend vond kon ik bij Breathing Room niet de wil vinden om actief mijn aandacht erbij te houden. Ondanks mijn inspanningen wilde dit gewoon niet lukken.

Deze film leunt wederom op het concept waarbij mensen op een vreemde plek wakker worden en gedwongen worden tot het spelen van een soort spel. Een concept waarbij de nodige mysteries ontrafelt dienen te worden, maar binnen deze film is daar geen sprake van. Het is vooral de onderlinge angst waar de film het van moet hebben, en het murder mystery-gehalte wordt daarmee een beetje verwaarloosd naar mijn mening.

Visueel een behoorlijk kale film met erg wisselend acteerwerk. Het voornaamste probleem van de film is dat de personages niet boeien ondanks dat de manier van introduceren leuk is (ondervragingen). Enkele crewleden kunnen zeker acteren, maar namen zoals Marshall staan hier gewoon ongemakkelijk te doen en knallen geen enkel dialoog op een overtuigende manier eruit.

De belichting is soms gaaf, en vooral natuurlijk. De zeer bleke uitstraling van de film heeft zo zijn voordelen, maar het camerawerk is matig en brengt maar weinig echt goed in beeld. Er spat geen emotie vanaf. Geen angst, geen tempo. Ik kon er weinig bevredigende elementen in vinden. Ik ben zelf een erg visueel persoon, dus zo'n kale film is voor mij niet altijd liefde op het eerste gezicht.

Verder is het ook niet slecht, het verhaal kent wat aardige wendingen en de horror wordt ook nog eens lekker praktisch in beeld gebracht. Geen CGI of andere vreemd keuzes, regisseurs Suits en Cowan maken de juiste keuzes, maar kunnen ze alleen niet naar behoren uitwerken. Gelukkig duurde de film niet te lang, dit had niet voor 2 uur stand kunnen houden.

Best lekker.

In een tijd waarin de meer extreme titels steeds zeldzamer worden is het lekker dat er nog steeds enkele regisseurs op de wereld rondlopen die zich niet echt inhouden. Breeder mag zeker in het rijtje van de meer hardere films staan, maar kan bekendere titels zoals Martyrs uiteraard niet overtreffen.

Dahl neemt alleen wel de tijd om de personages te introduceren, en probeert dit op een nogal bizarre manier te doen. Ik denk dat Dahl zelf ook inzag dat het moeilijk is om echt vernieuwende personages te ontwikkelen en koos er daarom voor om het via een nogal bizarre manier te doen. Ik vond de poging aardig, maar veel beter wordt de film er eigenlijk niet op.

Verder is het duidelijk dat de film er erg op mikt om hard en edgy te zijn, wat uiteindelijk werkt, maar soms net wat te hard probeert door middel van rauwe nudity en enge kerels. Zodra de tweede helft echter aanbreekt trapt de film op het gaspedaal want dan wordt de kijker getrakteerd op enkele pijnlijke en grove momenten.

Het geweld komt ook redelijk in-your-face en het is fijn dat de zichzelf niet echt in bedwang houdt. Niet dat het verder heel expliciet of over-the-top is, maar het komt toch net wat harder aan in vergelijking met andere horrorfilms. De toon is rauw en kil genoeg en de cinematografie is passend. Het tempo had gedurende de eerste helft een schop mogen krijgen, maar eenmaal het begint te lopen is het wel degelijk.

Acteerwerk is aardig, de crewmembers zitten goed in diens rol en Holst zet een aardig gestoorde bijrol neer. De tweede helft van deze film is beduidend beter dan de eerste helft, zeker aangezien het geweld bij vlagen overweldigend gebracht wordt. Het had allemaal wel iets mysterieuzer mogen zijn, maar ik vond het best lekker lopen uiteindelijk.

Het duurt relatief lang, maar opnieuw, zodra de film begint te lopen, dat loopt het ook echt. Lekker brute film bij vlagen met een harde toon. Niet de meest agressieve, gemene film die er is, maar zeker rondom deze tijd is het leuk om te zien dat dit soort films nog steeds niet uitgestorven zijn. Ik heb best kunnen genieten, al was de eerste helft soms een worsteling.

Biografische film over de absurde situatie waarin het hoofdpersonage zich verkeerd, waarbij de absolute verbijstering van de achtergrond zeker binnenkomt bij de kijker. Het acteerwerk van Aldis Hodge is dan ook overtuigend genoeg en hij weet zowel de emotie als de frustratie goed te communiceren. Helaas brengt regisseur Tom Shadyac het verhaal nogal droog in beeld en wordt er amper ruimte overgelaten aan de sportkant. Brian Banks als film kent weinig sensatie en kan dan ook niet verbloemen dat er een aantal dode momenten tussen zitten. Hierdoor is het gebeuren niet altijd even interessant, maar in de basis wordt er zeker gedaan wat er gedaan moet worden.

Veel potentie.

Een experimenterende actieregisseur. Dat zijn meestal de leuke regisseurs. Maar het lijkt alsof regisseur Delamarre zichzelf hier niet volledig durfde te laten gaan. Het ziet er wel aardig uit, maar het maximale is er bij lange na totaal niet uitgehaald.

Heb het origineel nog niet gezien, dus ik kan ze moeilijk vergelijken qua loop en stijl. Maar deze had in ieder geval redelijk een eigen smoel. Het ziet er vaak prima uit, maar ik had het gevoel dat de regisseur nog een stuk verder kon gaan qua experimenteren.

Zo is de film bij vlagen best boeiend, maar dit soort films leunen op een hoog tempo. Die weet Delamarre er niet kundig genoeg in te houden, waardoor deze film ook saaie momenten kent. Dat is dodelijk in dit soort films, want van het verhaal en personages moeten ze het al zeker niet hebben.

Voor de rest ook redelijk brave en veilige actie. Het ziet er vaak best aardig uit, maar veel verder dan wat slaan, gooien en schoppen komt het niet. En de indrukwekkende bewegingen van Belle kunnen de film niet 90 minuten lang blijven vullen.

Walker, in zijn laatste rol, is helaas wat matig. Ik weet dat hij veel en veel beter kan. Belle kan goed stunten, acteren wat minder. Ook RZA heeft nooit echt een gevaarlijke uitstraling helaas. Voor de rest blijft er dan weinig over. Gouchy Boy vond ik dan nog het leukst als K2.

Film met geen verhaal en te weinig benutte actie. Veel potentie en een goede opening. Maar de rest van de film laat het op vele gebieden afweten. Meer stijl, meer bloed en betere, grovere actie. En zeker meer tempo. Die ontbreekt eigenlijk. Voor de rest prima, maar niet genoeg voor een voldoende.

Weinig ambitieuze actiefilm met een voorspelbaar verhaal en een aantal rake klappen. The Bricklayer vormt een typerende film waarin Aaron Eckhart vooral op de automatische piloot kan spelen, maar regisseur Renny Harlin weet het allemaal nog wel vermakelijk in te kleuren. Zeker de bombastischere scenes komen degelijk voor de dag en worden fraai vormgegeven, al ontbreekt het The Bricklayer aan één echt hoogtepunt. Nina Dobrev en Tim Blake Nelson vormen overigens degelijke toevoegingen, het is alleen jammer dat de inhoud erg weinig om het lijf heeft. Hierdoor gaat de speelduur van 110 minuten snel veel te lang aanvoelen. Tegen de tweede helft aan lijkt Harlin al door zijn ideeën heen, maar entertainend is het in ieder geval wel.

Lollig.

Als deze film precies op deze manier zou zijn gemaakt in ons huidige jaar had ik het vreselijk gevonden, maar dat is met Bride of Boogedy dus niet het geval en juist dat maakt het erg charmant. De film is eigenlijk best slecht, maar het hanteert het cheesy 80s spookhuisgevoel perfect, alleen overladen met een kinderlijke toon uiteraard.

De beelden van het huis en de inrichting ervan hadden niet beter kunnen zijn. Er straalt veel sfeer van de locatie af en dat lijkt de film maar al te goed te weten. De effecten laten het wel een beetje in de steek en het verhaal past er niet precies in, maar dat neemt niet weg dat het een leuk versierde plek is. Dat vond ik al in de korte film uit 1986, en nu dus ook weer.

Film duurt verder ook niet zo lang, wel jammer dat het acteerwerk ver onder de maat is en ik die Boogedy maar een dom figuur vond. Er heerst een aardige Goosebumps-toon door de film heen en dat weet het naar voren te helpen, maar de ideeën zelf vond ik minder. Ook de uitwerking en vormgeving van die ideeën (die bubbeltjes, mijn god) zijn onder de maat, zelfs voor de jaren 80.

Kijkt lekker weg, hanteert een leuke sfeer, maar is verder natuurlijk niet bepaald onderhoudend vermaak. Het oogt ook regelmatig wat chaotisch, maar eenmaal de poppen aan het dansen zijn kan je de passie ruiken en zit de film op de plek waar het wil zitten. Ik kan het alleen geen voldoende geven voor wat sequenties die zelfs voor die tijd echt niet kunnen. Kinderen zullen het waarschijnlijk ook moeilijk kunnen volgen omdat de film druk en chaotisch is, ik kan zelf nog wel wat uit de sfeer halen.

Suf.

Maar niet zo suf als Seed of Chucky, die eigenlijk een herhaling van deze film was. Ondanks dat deze twee kwalitatief niet ver van elkaar vandaan zitten, vond ik beide films best irritant om doorheen te komen, en blijf van mening dat Tilly een desastreuze keuze was om een centraal personage in deze film te vormen. Vreselijk gewoon.

Bride of Chucky is de eerste Chucky-film die echt volop het roer omgooide naar komedie, en de horror wat meer naar de achtergrond schoof. Chucky is echter altijd al iemand geweest die van grapjes en foute oneliners hield, maar deze film is ook echt een komedie. Tilly en Dourif vormen soms een geestig duo, maar verder vond ik de twee een suffe combinatie die de film eigenhandig tegenwerken.

Yu is een regisseur waar ik nog niet veel van heb gezien, maar ik denk dat hij wel van een beetje stijl houdt. Dat bewees hij al met de andere horrorfilm in Amerika die hij maakte, en zijn hoogst beoordeelde vechtfilm. Ook deze toevoeging aan de Chuckyreeks is best stijlvol te noemen. Enkele scenes lopen over van kleur en geven de film wat extra flair, dat kon ik wel waarderen.

Ook fijn dat de kills met uitzondering van wat simpele oplossingen ook best bruut te noemen zijn. Het begint als een echte komedie, maar later komen er ook flink wat smerige scenes bij kijken. Dat zijn de elementen die ik kan waarderen in deze film. Verder vond ik het nogal wat om doorheen te komen dat zelden bevredigend uitpakte. Acteerwerk is best slecht, vooral van Tilly maar ook Heigl lijkt zich geen raad te weten met haar rol.

Ik zie een Chucky-film toch liever als een volbloed horrorfilm met wat sfeer, niet als een excuus om dit soort kattenkwaad uit te halen. Redelijk flauwe omdraai van een reeks die goed begon en niet echt meer op zijn pootjes kon landen. Ik prefereer eigenlijk de remake boven deze reeks. Een tegendraadse mening, maar ja, dit soort films gaan die mening niet echt veranderen voor mij.

Een downgrade ten opzichte van de eerste klassieker. De meningen zijn nogal verdeeld over of deze nou beter is, of toch de film uit 1931. Ik behoor tot het tweede kamp. Ik kon een stuk minder met een pratende Frankenstein evenals de nogal opzichtig doorgeschoten komedie. Het (belachelijke) figuur van Minnie is bijvoorbeeld volkomen misplaatst en de algemeen overbodige sequenties vallen ten zeerste op. Zo wordt Frankenstein na ongeveer een kwartier gevangen en breekt zowat de volgende scene alweer uit. Het zijn momenten die alleen maar tijdrekken en niets te melden hebben. Boris Karloff acteert nog altijd geweldig als het monster en zeker de finale maakt indruk, maar verder is het een aanzienlijk moeilijkere film om uit te zitten. Ik kan geen genoeg krijgen van de mistige kerkhoven en spookachtige kastelen, maar regisseur James Whale kan de mooi opgebouwde decors niet ondersteunen met een passende inhoud.

Zeer vermakelijk vervolg dat helaas wat te lang opbokst tegen ideeën die de originele film allang beter had uitgewerkt. Jeffrey Combs zit gelukkig nog een stuk beter in zijn rol en de praktische effecten worden door regisseur Brian Yuzna uitstekend beheerst, maar de echt indrukwekkende beelden worden helaas helemaal naar het einde toebewogen. Qua sfeerzetting oogt het allemaal iets te goedkoop en buiten Combs om maken weinig castleden indruk, maar eenmaal Yuzna zijn griezelelementen mag uitpakken loopt Bride of Re-Animator erg lekker. Het vormt daarmee onderhoudend, fijn en ondanks een aantal gedateerde beelden zeer vlot entertainment.

Makkelijk vermaak.

Van een titel als Bride Wars verwachten waarschijnlijk de meeste kijkers geen grootse cinema. Dat is dan ook niet wat deze film pretendeert te zijn. Het wil veel liever makkelijk entertainment zijn voor een slaperige kijker die opzoek is naar wat snel vermaak voor het slapengaan, of voor het stelletje dat een gezellige komedieavond wenst te beleven.

Het acteerwerk is in ieder geval best aardig te noemen en wordt verzorgd door Hudson en Hathway, die zich in deze rollen goed lijken te vermaken. Hathaway speelt een redelijk bekend typetje, en hetzelfde geldt voor Hudson. Dat voelt misschien wat veilig aan, maar voor die twee is het wel het gebied waarin ze de balans kunnen vinden, en dat levert twee prima prestaties op die de film zonder moeite vullen.

Met een redelijk tempo schieten we vervolgens door het verhaal heen, dat niet veel meer inhoudt dan een wat truttige variant op slapstick, al krijg je geen spectaculaire stunts te zien. Eerder wat onderbroekenlol. Dat had van mij wel iets langer doorgetrokken mogen worden. Nu blijft het bij wat korte lachjes, maar daar houdt het op. Toch had ik hier meer plezier mee in een lange tijd, dus dat is wel een goed teken.

Het jammere vond ik dat de film zo voorspelbaar als de pest is en die instelling gaat richting de finale toch wat knagen. Samen met de veilige regie en humor weet de film nooit buiten zijn vaarwater te treden, en dat is niet perse iets slechts voor een film als deze, maar aan de andere kant kent het ook niet iets dat de kijker echt bij gaat blijven. Daarvoor is het niet schattig, hilarisch of spectaculair genoeg.

Wel vermakelijk gelukkig. Bride Wars duurt niet lang, kent een aantal degelijke momenten en kan profiteren van een cast die er ook echt zin in lijkt te hebben, of heel goed kunnen acteren alsof ze er zin in hebben. Either way, ik heb me vermaakt op een luie avond. Dit soort komedies liggen me iets meer dan die saaie vulgaire Rogen-films. Een kleine voldoende lijkt me dan ook wel op z'n plaats.

Erg ambitieus debuut, maar helaas ook eentje met een veel te geforceerde en lompe agenda. Regisseuse Maggie Gyllenhaal grijpt naar allerlei insteken om het haarzelf extra moeilijk te maken, maar vergeet daarmee redelijk vaak een coherent geheel samen te smelten. The Bride! voelt geregeld aan als een excuus om zoveel mogelijk vreemdzinnigheid binnen een vergezocht concept op te roepen, helaas komt het merendeel ervan over als interessantdoenerij. De volledige vertolking van Jessie Buckley als Mary Shelley is daar het grootste voorbeeld van, aangezien het een ongekend aanstellerige aanwezigheid vormt. Gelukkig ziet het er verder op visueel vlak sfeervol uit en is de chemie tussen Buckley (als de bruid dan) en Christian Bale sterk aanwezig. Er zit bovendien genoeg verhaal in om zo'n brede speelduur te rechtvaardigen, maar toch voorkomt Gyllenhaal niet om het allemaal rondom het einde te laten ontsporen. Toch achtergebleven met een wat bitter gevoel.

Aardig.

Film die overeind wordt gehouden door het acteerwerk. Vaker werken dit soort komedies beter omdat de cast het ze toelaat, en niet zozeer omdat het script zo bijzonder is. Nu interesseren verhalen me niet heel erg, maar ik word wel graag een beetje meegetrokken. Dat gebeurde bij deze film enkel in beperkte mate.

Daartegenover staan wel wat oprecht grappige en droge scenes. Het is alleen wel zo dat ze regelmatig niet door Wiig worden uitgevoerd. Als actrice blijft het maar een halve maaltijd voor me. Soms kan ik haar personages erg waarderen, maar deze verschijnen vaak in meer dramatische films. In echt pure komedie vind ik haar wat flauwtjes naar mijn smaak, maar blijkbaar heeft ze genoeg publiek om erin te blijven verschijnen.

Ik denk dat veel mensen wat afhaken bij de eerste helft die een beduidend stuk stuurlozer is dan de tweede helft. Tijdens de tweede helft kan de film zich wat meer vasthouden aan moraal. Bij andere films werkt dat niet altijd, bij deze film biedt het juist wat steun. Wanneer de personages met elkaar in de knoop liggen, wordt dit mooi uitgewerkt. Soms gaan de grapjes daaromheen wat te lang door, maar de dialogen slaan aan en de chemie mag er zijn.

Visueel weinig bijzonder geschoten, maar bij deze film zijn het eerder de thema's die tellen. Door middel van goed acteerwerk weet dit een heel eind te komen en bovendien trekt het ook wat geslaagde grapjes mee. De eerste helft vond ik wat lastiger, omdat veel van de grappen ook de plank misslaan. Gezellig voor een avondje, maar geen film die ik snel nog een keer opzet.

Een beetje slap gedoe. Er gebeurt nogal wat in The Bridge Curse, die onderdeel lijkt te zijn van het Taiwanese Curse-universum, maar ik kan niet zeggen dat iets binnen die gebeurtenissen me echt heeft geraakt. In principe is er weinig mis met een horrorfilm die zich volop bombast stort, maar dan moet het ergens wel effectief zijn. Ik vond de bedreigingen waar de personages in deze film mee te maken krijgen nogal onafgemaakt (de gewoonlijke geesten in de gang en lachende kids om de hoek), en het politieverhaaltje dat erdoorheen wordt verwerkt irritant. Het is absoluut niet nodig om (naar mijn optiek) een film als deze complexer te maken dan nodig is, dus dat verwarrende gehussel tussen tijdlijnen deed me niets. Daartegenover staat wel goed gebruik van aardige filters, een meer dan degelijke aankleding en enkele horrorscenes die lekker doorpakken. Er zijn wat tekortkomingen door het remmende en vervolgens plots versnellende tempo, maar al bij al is het geen vermoeiende zit. Dat neemt niet weg dat er nogal wat minpunten te ontdekken zijn, waardoor ik niet bepaald met een positief gevoel de endcredits afsloot.

Ok.

Spielberg heeft zo zijn films afgeleverd. Er zijn er zeker een paar die hoog bij hebben gescoord tijdens mijn loopbaan in film kijken. Echter liggen zijn wat recentere titels me wat minder, Ready Player One is dan wel weer een uitzondering op die constatering.

Spielberg kiest dan wel vaak aparte verhaaltjes uit, ik vind zijn films vaak wel erg op elkaar lijken qua uitvoering. Bridge of Spies is in ieder geval behoorlijk opgepoetst, zoals ik wel van Spielberg gewoon ben. Maar Spielberg kan helaas niet de trekjes uit de weg gaan waar hij wel vaker last van heeft.

Voornamelijk in de vorm van irritante, onrealistische personages. Ik zie een hoop personages waar ik me persoonlijk niet kan voorstellen dat ze echt bestaan hebben. De rechter bijvoorbeeld, maar ook een aantal rollen van de agenten die ik simpelweg slecht uitgeschreven vind.

Ik merk ook dat er in een speelduur van 142 minuten, wat toch best wel wat ruimte is, niet bepaald een goed uitgedacht of bijzonder verhaal wordt neergezet. Een paar plotgaten en slechte karakterontwikkelingen bijvoorbeeld. Er is ook zo'n overvloed aan personages die er niet allemaal in hadden gehoeven, als het dan wel moet, dan had de speelduur toch wat langer moeten duren.

Acteerwerk van Hanks is wel sterk. Ervaren acteur ondertussen, dus dat moet dan ook wel kunnen. Wel kiest hij vaak rollen waarvan ik persoonlijk denk dat ze voor hem wat te makkelijk zijn. Rylance doet het ook zeker niet verkeerd. Andere personages zoals die van Ryan, Stowell of Shepherd weten me niet te overtuigen. Dat komt ook meestal omdat de screentime voor deze personages wat te kort is of dat de personages zelf niet goed genoeg zijn uitgeschreven.

Regie had soms ook net wat strakker moeten zijn, omdat de verwachtingen op een echt solide film in de eerste minuten hoog lagen. Visueel is het wel tot in de puntjes verzorgd en heeft Spielberg tot in de puntjes ervoor weten te zorgen dat de juiste sfeer is neergezet.

Vermakelijk is het allemaal wel, vooral omdat er nogal veel in gebeurd. Maar als het op goede personages of een plot aankomt is het allemaal niet zo speciaal. De pluspunten zijn dan vooral dat het op visueel vlak erg overtuigend weet te zijn. Film is ook gewoon erg boeiend, wat ervoor zorgt dat je er als kijker zo doorheen bent. Maar voor Spielberg zijn doen, toch wel ondermaats.

Vond er maar weinig aan.

Grote klassieker en een bekende titel, maar zoveel vond ik er niet aan. Voor mij is dit vooral een trage oorlogsfilm die maar van geen ophouden weet. De speelduur van 161 minuten zijn een zware opgave. Ik denk ook dat dit te ver voor mijn tijd is uitgekomen.

Overigens is dit direct mijn eerste film van Lean en dat zet geen positieve verwachtingen neer voor de volgende film die ik van hem wil zien, en dat is Lawrence of Arabia. TBONRK bleef maar doorgaan en kende een verhaal dat me gewoon nergens wilde boeien of vermaken, laat staan raken.

Acteerwerk vond ik om te beginnen best matig, en daarmee lijk ik tegen de richting in te gaan. De Engelsen spelen allemaal nogal makkelijke rollen en zijn bovendien zeer karikaturaal. We zullen die Japannertjes eens laten zien hoe macho we zijn! Dat heeft letterlijk elk Engels personage en na de 30ste minuut werd ik er al bui van.

Visueel is het groots opgezet met grootse constructies en sets. Jammerlijk genoeg wil de cinematografie niet meehelpen waardoor het allemaal wat verdort naar saaie grootsheid. Saai kleurgebruik en een inspiratieloze stijl zorgen voor langzaam wegtikkende minuten, en enkel de finale wil indruk maken op visueel vlak.

Camerawerk is dan wel weer wat knapper, en dat mag wel als je er zo lang over doet om je film af te maken. Tempo had wel wat hoger gemogen en zeker de dialogen hadden wat scherper moeten zijn. Na de 80ste minuut had ik het als geheel wel gezien, maar ik heb het voor de extra stem maar afgekeken. Waar het eerste uur nog enkele momenten had die eruit springen heeft het tweede uur weinig te bieden behalve wat saaie avontuurtjes en kabbelt langzaam verder.

Het werkt allemaal toe naar een redelijk spectaculaire finale, maar nadat de boem geweest is is het bijna abrupt weer voorbij. Altijd vreemd als een film van 161 minuten zo abrupt eindigt terwijl het er zo lang naartoe werkt. Ik kwam maar moeilijk door de film heen. Geen impactvolle beelden en weinig overtuigende momenten zorgen ervoor dat dit best een opgave was.

De herziening valt een klein beetje tegen, maar toch blijft Bridge to Terabithia degelijke kwaliteit. Regisseur Gabor Csupo maakt een goede afweging door de fantasie-elementen niet te laten overweldigen, zodat de humane kant van het gebeuren genoeg ruimte krijgt om op te vallen. Josh Hutcherson en AnnaSophia Robb doen het samen aardig en dragen een subtiele chemie, waar de overige castleden ondanks het gebrek aan uitwerking goed aan meedoen. De speciale effecten zijn niet best en de editing is te vluchtig, waardoor sommige scenes snel wat afgeraffeld aanvoelen. Een duidelijke meerwaarde is de uiteindelijke wending, alhoewel het wat luchtiger en braver is dan ik me voorheen kon herinneren.

Sterk.

Film waarvan ik twijfelde of ik hem wel wilde zien, vooral vanwege de behoorlijke speelduur. Maar vanwege de klassiekerstatus toch maar het voordeel van de twijfel genomen en dat heeft me toch behoorlijk beloond. Dit was beter dan de meeste oorlogsfilms.

Een grote namen cast, alleen was geen van allen echt heel opmerkelijk in acteerprestaties. Connery, Redford, Bogarde, Hopkins, O'Neal, Caine, Hackman en Caan doen het allemaal wel aardig en krijgen wel een voldoende. Maar ik had eigenlijk maar weinig herkend totdat ik de credits las.

Waar de film vooral op scoort zijn de magistrale sets, actiemomenten en oorlogsmomenten. Ook enkele andere scenes zijn erg opvallend, zoals de landing. Geweldige scenes, nadat de planning in de eerste 45 minuten nogal saai waren, maken de 130 minuten daarna veel goed.

Spannende gevechten en explosies die om je oren vliegen soms. De gevechten zijn intens en knap. Vervelen ook geen moment en blijven verbazen. Qua cameragebruik zitten er een aantal knappe en aardige bewegingen tussen. Al gebruikt de film soms iets te veel close-ups.

Ondanks het jaartal loopt de film best vooruit voor z'n tijd. Met een relatief klein budget weet de film het verder te schoppen dan een hoop andere films. De explosies zijn er gaaf uit, de sets zijn overdonderend, de oorlog is spannend en het acteerwerk is prima.

Ja, dit is een geslaagde film in zijn genre. Best opmerkelijk dat het gemiddelde niet wat hoger is.

Ach.

Een ietwat vreemde documentaire die door een aantal geduldige makers is opgenomen. Toch kan ik het niet laten om hun motieven wat in twijfel te trekken. Je moet het er maar voor over hebben, om een heel jaar langs een brug te gaan staan en elke springer op camera krijgen. De uitwerking eromheen is ook maar simpel.

Uiteraard heel veel respect naar de mensen die hun dierbaren zijn verloren, al had het afzonderlijk ook prima kunnen werken. De beelden van de mensen die van de brug springen zijn vervreemdend en confronterend, maar voegen eigenlijk niet veel toe buiten een extra donker randje. Uiteindelijk draait het namelijk vooral om het leven van deze mensen vanuit het perspectief van vrienden en familie, en dat is dan ook de kern.

Overigens zitten er soms wel hele vreemde mensen tussen, die klaarblijkelijk met het slachtoffer uit hebben gezocht wat nou precies de beste manier is om jezelf van kant te maken. Had daar wel met walging naar zitten kijken. Verder erg rauw en direct verteld en zeer weinig aan de verbeelding overgelaten. Met het verdere materiaal van de daadwerkelijke slachtoffers is de documentaire ook absoluut geen vrolijke zit.

Sterke verhalen dus die door dappere mensen worden verteld, daar gaat mijn voldoende naar uit. Niet zozeer naar de technieken van de filmmakers. Ze mogen er dan wel in slagen om een hele sombere sfeer over de film te trekken, maar slagen er niet in om er echt een competent resultaat uit te halen. Voelt eigenlijk eerder aan als shock value, maar ach, daar komen de mensen dan ook op af.

Film die niet had gehoeven.

Maar wellicht ook weer wel als je naar de opbrengst kijkt van Bridget Jones. Ik zie deze trilogie eigenlijk voornamelijk als vrouwenfilms of films die je in gezelschap kijkt als stel. Dan werkt de film waarschijnlijk ook net wat beter dan als je hem alleen kijkt.

The Edge of Reason volgt de bekende Bridget Jones paden. Zellweger raakt zo weer ouderwets ongemakkelijk in de problemen en leest tussen de film een paar typerende quotes uit haar dagboek voor. In de eerste film werkte het nog, maar hier is het effect er langzaam af gegaan.

Ook is het dat de grappen zelf gewoon niet zo heel leuk meer zijn. Slechts de scenes in de met sneeuw besmeerde bergen kwam er voor het eerst een lachje af. Een hoop grappen liggen me gewoon niet zo, maar waar deel 1 nog een beetje vlot kon zijn, was dit langer en vooral minder memorabel.

Regelmatig gaat deze film ook iets meer over-the-top met de grappen en de battle tussen Grant en Firth was een beetje wat deel 1 zo vlot maakte. Hier komt dat duidelijk wat minder aan de orde, net als dat het gevecht tussen de twee heren ook wat minder doeltreffend was.

108 minuten was wel echt te lang. Vooral omdat de film niet zo heel veel te vertellen heeft. Bepaalde stukken hadden dan ook gewoon geschrapt mogen worden, om te beginnen met de gevangenis in Thailand. Zellweger blijft echter wel heel goed in haar rol en ook Grant en Firth doen weer waar ze goed in zijn. Charme ten top.

Het zijn dan vooral de karakters zelf die de film rechtop houden. Grappen slaan vaker de plank mis, film duurt te lang en kent helaas te weinig memorabele momenten ondanks dat het allemaal iets grootser is.

Gewoon.

Andere BJ delen niet gezien, maar deze een keertje meegepakt op TV. Ik vond het helaas niet allemaal even soepel gaan en dan lijken de originele delen me toch wel een stuk beter dan dit deel. Dat deel is overigens alweer deeltje 3.

Zellweger is helaas niet heel overtuigend als Bridget Jones en ondertussen ook alweer een dagje ouder waarmee ze niet echt meer die snoezige uitstraling heeft. Firth valt ook wat tegen als de gladde Engelsman maar ook Dempsey was niet overtuigend.

Gelukkig kent het verhaal enkele schattige en lieve momenten en hier en daar een komisch toontje dat me wel deed glimlachen. Voor de rest is hier niet bepaald veel te beleven, maar dat kan er ook aanliggen dat het genre me niet ligt.

Eigenlijk wel leuk.

Ik ben niet zo'n hele grote fan van de platte Britse humor, maar dit is absoluut een grote uitschieter in het genre. De film blijft gewoon boeien en vermaken en is gedragen door een best leuke cast. Vooral Zellweger is hier om op te vreten.

Voor de rest is het Britse sfeertje wel goed voelbaar. De grappen zijn misschien wat aan de flauwe kant, maar ik heb wel een paar keer gelachen. Het verhaal is best leuk om zo even te volgen, al bied het niet vrij weinig origineel materiaal.

De film is best vlot en duurt ook niet te lang, het kerstgevoel zit er duidelijk in samen met een warm romantisch gevoel daartussen. De film is een aaneenschakeling van pijnlijke momenten maar die zijn ook daarmee behoorlijk goed uitgevoerd.

De film is flauw, maar erg warm en vlot. Absoluut een uitschieter in het genre, er had geen betere keuze dan Zellweger kunnen zijn hier.

Niet mijn ding.

Desondanks helpt de slotfase de film wat omhoog, omdat ik me daar ook echt met de karakters kan inleven. Het hele uur daarvoor kan ik niets mee. Ik hoor ook verschillende meningen dat dit menselijk is neergezet, maar daar kan ik me totaal niet in vinden.

Het eerste probleem dat ik met deze film heb, zijn de dialogen. Deze zijn namelijk zwak. De romantiek gaat hier behoorlijk ten koste onder, vooral de gedachtes van Johnson zijn gewoon suf en ik krijg totaal geen meelij met haar en haar "ongelukkige" situatie.

Ik kreeg daarom meer de indruk dat dit aanstellerij was en je eigen fouten. Als je toch niet gelukkig bent, waarom dan trouwen? Ik kan me er gewoon totaal niet in vinden. Howard heeft wel degelijk charme, maar zijn karakter is eigenlijk gewoon niet interessant genoeg daarvoor.

Johnson zelf speelt heel wisselvallig. Enkele scenes waren om te janken zo slecht, het geforceerde lachen bij de haard en haar man was echt heel matig. Terwijl andere scenes iets beter zijn en de film toch wel weer iets interessanter maken om naar te kijken. Het helpt er dan ook niet bij dat dit soort romantiek niet echt mijn ding is.

Maar ik zal eerlijk zijn, de laatste 20 minuten zijn sterk en zitten vol met sfeer. Fijn dat ze niet zo overdreven doen over het afscheid en dat het weer zo goed moet komen, maar hier gewoon overgaat. Dat is gelukkig eindelijk het menselijke waar ik naar zocht. Hierdoor zit je zelf ook wel met een gebroken hart op de bank. Hoogtepunt in de slotfase was dan eigenlijk de instorting van Johnson waarbij de camera een beetje kantelt op de achtergrond. Briljant moment.

Maar het begin is te vermoeiend om doorheen te komen, ik voelde geen chemie en vond het totaal niet iets waar ik mezelf bij kan inbeelden. Wat sterkere dialogen waren hier cruciaal bij geweest.

Slecht.

Het enthousiaste acteerwerk van Van der Velde in In Oranje is hier volledig teniet gedaan. Nu speelt hij ronduit slecht en is verkeerd gecast voor zijn rol. Al doet hij tenminste een beetje zijn best. De rest bakt er eigenlijk ook vrij weinig van en het verhaal is werkelijk super cliche.

Een film die je gerust over kan slaan. Visueel is de film vrij lomp, de aankleding voelt onecht aan en alhoewel de locaties dan wel weer mooi zijn gekozen, is er elke 10 minuten wel weer een cliche te bespotten. Pietje Bel zien we ook nog even, waarom zit hij hier eigenlijk in?

Een slechte film, waar je niks bij mist. Je mist niks qua historie en krijgt 107 minuten lang een matige en vrij saaie film voorgeschoteld. Dan hoop je tenminste nog wat actie te bespotten, maar zelfs die is vrij matig uitgevoerd.

Mwa.

Bright is een redelijk typische film voor Ayer. Het verhaal is precies zoals je van hem kan verwachten, en de uitwerking deels ook. Het voelt al vanaf het begin bijzonder rauw aan, met realistische cinematografie om dat gevoel extra te versterken. Ayer heeft dit soort films al vaker gemaakt, en dat valt er soms duidelijk vanaf te lezen.

Vreemd is het echter wanneer een film die realistisch wil ogen toch zo'n ridicuul concept ermee wil vermengen. Orken en elfjes worden hier gecombineerd met straatgeweld en bendes. Opzicht kan deze aparte combinatie ergens nog wel werken zolang het niet te ver over de top gaat. De film beweegt zich namelijk wel naar een uitgangspunt dat bekend is, maar al vroeg gaat het toch mis.

Naarmate de minuten verder tikken verandert de film in een compleet belachelijke fantasiefilm waarin een magisch toverstafje de primaire focus van het verhaal betreft. Het rauwe gevoeltje vervaagt bijna volledig, en in plaats daarvan komt een ridicuul gebeuren tevoorschijn, het werkt gewoon totaal niet. Degelijke effecten ten spijt, het verhaal slaat gewoon volkomen nergens meer op.

Het acteerwerk is nog aardig te noemen. Smith en Edgerton doen wat ze kunnen om dit onmogelijke duo van de grond te krijgen, maar zoals je waarschijnlijk al kan verwachten gebeurt dit niet. De actie is nog wel aardig te noemen omdat Ayer best gladjes regisseert, al komt er nooit een echte stoot van adrenaline bij kijken. Wel nog een redelijk spectaculaire finale, maar ach.

Bright is een klassiek voorbeeld van een film die een onmogelijke combinatie maakt en tot het uiterste gaat om het wel te laten werken, om er toch achter te komen dat het onmogelijk is. Verder ook gewoon een te serieuze film, die wel een stoot humor en luchtigheid had kunnen gebruiken. Goede, sterke cinematografie en wat leuke actiescenes en effecten, daarvoor nog best wat punten. Verder slaat de film gewoon he-le-maal nergens op, en negeert het punt dat het richting het begin wel wilde maken. Jammer, maar ach ja.

Regisseuse Jane Campion keert terug naar kostuumdrama's, een type film dat voor haar in het verleden mooie successen heeft opgeleverd. Ze slaagt er echter niet in om deze wederom te herhalen, ondanks het zeer sterke acteerwerk van Abbie Cornish. Problematisch is dat de twee figuren die in een romantische ontwikkeling raken nooit sympathiek uit de hoek komen, zeker het karakter van Ben Whishaw haalt geregeld de merkwaardigste fratsen uit. Hierdoor is de ontluikende liefde nergens "prettig" om naar te kijken, waardoor alle subtiele regiekunstjes van Campion meteen de mist in drijven. De achtergrond en aankleding van Bright Star is gedetailleerd en uitgedacht, maar dat neemt niet weg dat de 119 minuten uiteindelijk een lange zit vormen. Opmerkelijk is dat het gebeuren op bestaande personages is gebaseerd, waardoor ik enkele vorderingen nog absurder vond overkomen dan voorheen.

Leuk!

Ondanks dat het geen perfecte film is, is dit vooral vermaak ten top. Dit was toch echt de film waar ik met smacht op heb gewacht, en uiteindelijk ben ik niet teleurgesteld, al had ik wel meer verwacht op een aantal vlakken echter. De Red Band trailer deed het vooral voor mij.

Film deed me qua sfeer erg denken aan Shazam! Een zelfde soort kinderachtige sfeer die het naar een stripachtige verfilming doen proeven. Dit kon me allemaal wel smaken, en dat betekend heldere kleuren en een perfect speels sfeertje dat altijd doorschemert. Het draagt bij aan de kijkervaring.

Film duurt niet lang, maar voelt wel iets langer aan inderdaad. Het voelt ook niet echt als een kloppende film aan. Meer stukjes horrorfilm die aan elkaar geplakt zijn. Daarmee bedoel ik dat na elke scene die bijdraagt aan de verhaallijn een schrik scene komt die niet altijd even veel toevoegt. Verhaallijn is daarmee dan ook het zwakste aan de film.

Visueel ziet het er goed uit. Leuke stunts, lekker snelle en speelse effecten. Het voelt aan als de rebelse broer van een Marvel film die de PG-13 regels aan zijn laars lapt en vol voor de R gaat. Dit resulteert in enkele verrassend gore scenes die je netvlies wel bijblijven.

Qua acteerwerk is het ook netjes. Banks weet eindelijk een echt goede rol te spelen, Denman is prima en de wat jongere A. Dunn, ondanks dat hij duidelijk niet al te ervaren is, is prima. Cameragebruik is soms lekker fris en de meeste scenes zien er fantasierijk uit.

Daarbuiten is het vooral vermaak met een erg geslaagde over-the-top finale. Het ziet er goed uit, het kijkt lekker en het gaat qua gore net iets verder dan de gemiddelde film. Er hadden wel wat meer kills in gemogen van mij, maar dat zal dan vast qua budget niet uitgekomen zijn.

Eigenlijk best indrukwekkend.

Ik weet dat het apart is, maar ik ga deze film per verhaal een rating geven. Natuurlijk is dit niet echt een anthology maar aangezien er 4 verhalen waren met elk de groei van de hoofdpersoon vind ik het wel best om het zo te doen.

Chapter 3: Revelation. 4,0*. gelijk het toontje is met het eerste hoofdstuk gezet. Dit hoofdstuk alleen zegt al dat de film waarschijnlijk erg duister en bruut beloofd te worden. Redelijk acteerwerk, weinig western en veel donkere thriller.

Chapter 2: Exodus. 3,5*. Ook geen verkeerd stuk. Niet zo goed als de eerste, maar de setting is alsnog best indrukwekkend. Zowel Jones als Fanning acteren redelijk maar toch is dit deel het minst van de film. Minder duister, meer western.

Chapter 1: Genesis. 4,0*. Opnieuw, net als hoofdstuk 3 een best duister stukje. Alleen iets duisterder dit keer. Pearce doet het goed als een priester die eigenlijk gewoon knettergek is. Van Houten viel me enorm tegen, maar Jones helpt het dan weer omhoog. Hebben ze haar gewoon een paar zinnen Nederlands leren spreken? Duistere Thriller met Drama elementen.

Chapter 4: Retribution. 4,0*. Goede afsluiter van de film. Dreiging is niet heel voelbaar, maar de locatie (mist) is fraai gedaan. Visueel ook beter dan de andere hoofdstukken, al had hfd 2 een leuke western setting. Wat drama en ook een prima einde. Goede Drama/Thriller met kleine horror elementen.

Alles bij elkaar 4,0*

Uitzonderlijk geslaagde afwisseling tussen thriller, drama en horror, waarmee de gebroeders Danny en Michael Philippou hun vaardigheden op indrukwekkende wijze tentoonstellen. Bring Her Back oogt zowel op inhoudelijk als visueel vlak doordacht en zeer keurig, waardoor het voor de kijker niet moeilijk is om meegevoerd te worden in het verloop. Jonah Wren Phillips is bovendien grandioos als de jonge Oliver en ondervindt ijzersterke ondersteuning vanuit het make-upteam. Bring Her Back kent verder veel voordeel in de uiterst intense manier van filmmaken, waarmee een aantal gruwelijke beelden extra dik worden aangezet. Sally Hawkins is spijtig genoeg echter wat overdreven en daarmee storend, maar deze film vormt zonder meer één van de betere griezelwerkjes van 2025.