Meningen

Regisseur Kaige Chen ondersteunt Farewell my Concubine op visueel vlak genoeg, met een aantal indrukwekkende filters en knap opgebouwde decors. Met name de eerste akte van deze 3-uur durende dramafilm kijkt behoorlijk goed weg, waarbij de relatie die wordt opgebouwd tussen Leslie Cheung en de rest meer dan interessant is om te volgen. Vanaf dat punt opent de film ook de deuren voor een redelijk complex, maar mooi drama die de persoonlijke gevoelens van Cheung kan ontwikkelen. Echter wordt er uiteindelijk een meer epische benadering gekozen en vanaf dat moment begon de film me compleet te verliezen. Daarnaast worden de personages per scene onsympathieker, waardoor het moeilijk is om tegen de tweede helft aan nog wat voor ze te voelen. Het jaloerse karakter van met name Cheung zelf liep me na enige tijd ook de spuitgaten uit. Het laatste uur is een wirwar van allerlei relevante thema's zoals communisme en drugsverslaving, maar ik kan niet zeggen dat Chen het uiteindelijk een beetje vlot door elkaar kan mengen. De drie uur die de film dan duurt worden na enige tijd een dusdanig zware opgave dat zelfs een voldoende voor de uitstekende visuele kwaliteit er voor mij persoonlijk niet inzat.

Cijfer blijft na herziening staan. The Babadook was destijds een aanzienlijk stuk spannender dan nu, maar gelukkig vindt regisseuse Jennifer Kent compensatie in de gezonde combinatie tussen drama en horror. De eerste helft geeft op die manier voorkeur aan de inhoud en gebruikt slechts sporadisch spanning, ondanks een aantal onheilspellende sequenties. De tweede helft daarentegen geeft een wat duidelijkere voorkeur naar de griezelkant, maar zonder daarbij het einddoel te vergeten. Essie Davis en Noah Wiseman doen het goed, waardoor The Babadook uiteindelijk te veel spanning en/of emotieopwekkende dramatiek mist om een echt hoog cijfer te rechtvaardigen. In ieder geval wekt een film als deze nieuwsgierigheid naar het volgende project van Kent.

Hm.

Niet echt mijn ding dit, dit soort oversentimentele cinema. Niet meteen gedacht dat ook Turkse cinema er ook zo wat van kan. Aan de andere kant heb ik nog weinig van Turkse cinema geproefd. Baskin en Mustang leken hier in ieder geval niet op.

Het valt direct op dat de film vooral voor het drama gaat en daar dan echt volop voor gaat. De dramatische muziek dendert vrijwel in elke scene waar het sentiment maar een beetje aanwezig is bruut door de film heen. Het voelde net wat te geforceerd en gemaakt aan.

Ook kent de film meerdere keren oversentimentele personages en gebeurtenissen. Bij Japanse cinema ervaar ik hetzelfde. Van die intens overdreven personages die eigenlijk alle geloofwaardigheid uit de film wegzuigen. Deze film kent er in ieder geval een hoop van. En ik vind het werkelijk helemaal niks.

Wel goed acteerwerk. Irritante personages of niet, elke acteur speelt met de volle 100% dus daarop kan ik niks afrekenen. Ook dat ventje doet het best goed, ondanks dat hij duidelijk onervaren is. Sterkste rollen worden echter ingenomen door Kuşkan en Tekindor. Ook 2 rollen die meer naturel zijn.

Qua regie ook regelmatig een beetje onkundig. Ongemakkelijke editing, wat slordig camerawerk hier en daar. Wat sound editing dat de mist ingaat. Dialogen die soms te lang lijken te zijn. Als de acteurs naar adem happen met 1 dialoog heb je ze toch echt wel te lang uitgerekt.

Genoeg punten om de film op af te rekenen eigenlijk, maar ik geef hem toch een relatief hoge score voor al die kritiek. Dat komt, ondanks al het theatrale acteerwerk en bij vlagen onkundige regie, dat ik richting het einde vanaf het moment dat die oude video's van papa worden afgespeeld het niet kon verhelpen met een klein glimlachje naar het einde toe te zitten. Werd er stiekem wel warm van.

Die indruk die de film achterlaat scoort nog een hoop pluspunten, want dat overkomt me toch niet zo vaak. Een film die uiteindelijk ook wel goed bedoelt en ook nog enkele mooie beelden van het landschap kent. Geen vervelende zit, ondanks een hoop punten die niet voor mij zijn weggelegd.

Tegenvallend.

Het is ondertussen al weer lang geleden dat ik een film van Iñárritu zag, herinner me zijn stijl eigenlijk ook niet zozeer meer. Moet echt meer dan twee jaar geleden zijn dat ik de laatste film van hem zag, maar toen Babel op televisie passeerde kon ik het niet laten schieten. Het is voldoende, maar naar mijn inzien niet briljant.

Film profiteert verder van een aardige regiestijl die zeker in het eerste stukje inleiding best goed naar voren komt. Iñárritu voelde zich blijkbaar op zijn gemak daar in Marokko, want daar komen de beste stukjes film vandaan. Zijn in bijna elk opzicht interessanter dan de overige beelden en houden naar mijn overtuiging het meeste tempo ook in de film. Sterk geacteerd ook.

Overige stukjes vond ik namelijk beduidend minder interessant met als dieptepunt de scenes uit Japan. Is ook best losjes verbonden met de overige verhalen dus ik beschouw het vooral als het uitrekken van een elastiek dat al best lang is. Ronduit oninteressante toevoeging, maar de overige filmpjes komen ook niet echt in de buurt van de Marokko-sequenties. Zijn wel wat beter erin geschreven gelukkig.

Iñárritu gaat kieskeurig te werk als regisseur maar zijn pogingen om zijn regietanden te laten zien worden toch wat weggedrukt door een verhaal dat iets te ambitieus te werk gaat. Er wordt te veel in vermengt, want de film maakt echt geen slimmere indruk door er extra materiaal in te werken. Had liever gezien dat Iñárritu iets meer de rust nam om zijn stijl te laten zien of op z'n minst wat meer focus om de verhaaltjes wat beter in elkaar te laten overgaan.

Degelijkheid, maar ik ben niet overtuigd. Er zijn nog wel meer films van Iñárritu die ik graag wil zien, misschien moet ik er zelfs enkelen herzien, maar voor nu komt het niet verder dan een 3,0*. Een groots en gedurfd project door veel druk uit te oefenen op de verhalen, maar het Engelse gezegde "You overstayed your welcome" bleef voortdurend in me opkomen.

De Deense filmregisseur Gabriel Axel werkt zich met Babette's Feast 50 minuten lang toe naar het uiteindelijke gegeven, namelijk het voorbereiden van een feestmaal na het overlijden van een personage. Conceptueel gezien interessant voor historiefanaten en de desbetreffende liefhebbers, maar voor mij persoonlijk een erg dun gegeven voor een film opgerekt naar 103 minuten. De eerste 15 worden gespendeerd aan de opzet van het plot, waarbij de personages om één of andere reden dagenlang dezelfde kledij dragen en in sneltreinvaart gevoelens voor elkaar ontwikkelen. Vervolgens knalt het tempo er volledig uit en werkt Axel meer de beeldschepping uit dan het verhaal. Dit resulteert in veel trage regiebeelden van de Deense landschappen, maar waarvan weinig een echt sterke en verzorgde indruk maken. De invulling van elke scene oogt kaal en de regie afstandelijk, waardoor het vooral neerkomt op de kracht van de personages zelf. Spijtig genoeg bestaat daarvan veel uit houterige mono- en dialogen die na 30 minuten al behoorlijk wat van de aandacht en concentratie vragen. Babette's Feast is rustige en beheerste cinema, maar een film die erg afwijkt van mijn persoonlijke voorkeuren en daarom niet te verteren valt.

Mwa.

Baby Blood is een film die ik keek omdat ik geen keuze had. Ik bevond me onder gezelschap en dit was de film die werd uitgekozen. Ik had er zelfs nog nooit van gehoord en het concept had me ook niet bepaald getrokken. Toch wist de film me best te pakken waardoor het niet compleet waardeloos werd, verder vond ik het niet best.

Een film die gelukkig nog een beetje voor het praktische pad kiest, maar vervolgens de indrukwekkende gedeeltes buiten beeld laat. Robak kiest voor een aanpak waarbij bloed off-screen op het gezicht van een personage wordt gespoten, maar de open wonden worden slim buiten beeld gehouden. Hierdoor beschikt de film direct over een goedkoop gevoel dat niet echt werkt.

Het verloop is nog aardig, maar het slechte acteerwerk van Escourrou zorgt ervoor dat de gesprekken tussen haar en de demon niet overtuigen. De dialogen zijn overigens ook van zeer vreemd niveau, echt zwaar ondermaats. Wat de film nog een beetje weet te redden is het avontuurlijke gevoeltje dat de kijker nog wel vlot door de speelduur weet te leiden.

Voor een film binnen dit kaliber valt er nog doorheen te komen, maar ik kan er verder niet zo veel mee. Concept is ondertussen redelijk achterhaald, maar op de gebieden waar het wel mee kan uithalen doet het weinig. Robak kiest met deze film voor een te makkelijk pad waardoor er niet echt iets is dat goed indruk weet te maken. Jammer.

Aparte horrorfilm waarin regisseur Adam Mason verschillende soorten ideeën bij elkaar propt in de hoop er iets lolligs uit te krijgen. Baby Blue is daarmee best genietbaar, al is het maar door de bijzonder sterk aangezette hoofdrollen. Specifiek Cyrus Arnold acteert zonder rem en eigenlijk hoort dat negatief opgevat te worden, maar zijn doorgeslagen acteerprestatie zorgt er wel voor dat je als kijker voortdurend geboeid blijft kijken. Anthony Turpel is echter de grote winnaar als bovennatuurlijke seriemoordenaar, die wat kleur brengt aan de productie met zijn zelfbewuste aanwezigheid. Mason regisseert verder met genoeg visueel gevoel, maar probeert uiteindelijk te veel. De inhoud is een grote chaos en slaat als een tang op een varken door de volstrekt bezopen concepten die achter elkaar naar voren worden gevuurd, maar het kijkt stiekem ontzettend lekker weg. Bovendien duurt het gebeuren enkel 90 minuten.

Zalige herziening.

Edgar Wright is sowieso een regisseur die ik ondertussen hoog heb zitten. In het begin vond ik zijn films voortdurend wat halfbakken. Ze waren altijd onderhoudend maar hadden regelmatig een vorm van humor die me niet lag. Ondertussen heeft hij zich sterk weten te ontwikkelen als regisseur en levert leuke toppers af.

Baby Driver is een actiefilm die voor de verandering actie, misdaad en romantiek wel op een gepaste wijze weet te combineren. Geen genre krijgt echt een voorkeur, de balans wordt perfect gevonden en de film vliegt daardoor nergens uit de bocht. Daarnaast versterkt Wright ook de luchtigheid mooi door middel van wat sterke montage, snelle editing en een knap tempo.

Door deze film heenkomen is nergens maar een klein beetje vermoeiend, het tempo ligt namelijk hoog en veel scenes bevatten tenminste wel iets dat je geboeid weet te houden. Jammer was wel dat ik Elgort een beetje tekort vond schieten in de hoofdrol, maar dat ligt niet direct aan zijn eigen acteerwerk. Het is vooral dat Baby coolheid en gewichtigheid niet zo lekker bij elkaar kan krijgen, maar gelukkig zijn de bijrollen meer dan competent in het oplossen hiervan.

De film is nergens echt grof en het is zeker niet zo dat er bloed in het rond vliegt, maar het geweld wordt wel erg lekker naar voren gebracht. Knap geschoten en ondersteunt met leuke extraatjes. Kogels afvuren op het ritme van de muziek bijvoorbeeld weet wat lollige dingetjes te doen. Het is ook meteen de reden waarom Baby Driver zich wel degelijk van genregenoten kan onderscheiden.

Goed kunnen genieten van deze film. Mooi tempo, sterk kleurgebruik en uitstekende regie. Ik kijk uit naar de volgende film van Wright, want ik vind hem steeds beter op zijn plek zitten. Het is dan ook een stilering die me persoonlijk erg aanspreekt, maar daarnaast is hij ook gewoon erg goed in het vinden van een goede balans tussen de genres die hij benadrukt.

Epische dramakomedie die indrukwekkend wordt neergezet door regisseur Damien Chazelle. Zeker voor hem is Babylon een bijzonder ongeremde en excentrieke film te noemen, aangezien zijn voorgaande projecten zich duidelijk in kleinschaliger en veiliger vaarwater bevonden. Daar moet dit project niets van weten en de luchtige aanpak van Chazelle helpt dat goed neer te zetten. Het eerste uur verloopt bijzonder vlot, met doeltreffend energiek camerawerk en overtuigende decoraankleding. De volgende twee uur zijn echter beduidend vermoeiender, met meer aandacht voor dramatiek waardoor het tempo vertraagt. Erg interessant zijn de personages niet en het feit dat je er als kijker vervolgens 189 minuten mee zit opgescheept helpt het gebeuren amper verder. Een voldoende zit er zeker in, maar mede daardoor geen hoge.

Babylon A.D. is niet meteen de film die ik vooraf had verwacht, zeker niet toen ik zag dat Vin Diesel de hoofdrol zou vertolken. Echter had ik beter moeten weten met een regisseur als Mathieu Kassovitz aan het roer, die natuurlijk niet meteen de clichématige paden wil bewandelen. Het levert een sciencefictionthriller op die even moet inkomen, maar zeker in de tweede helft uitpakt met enkele schitterend ingevulde scenes. Het jammerlijke is dat het inhoudelijke verhaal zo weinig om handen heeft. Kassovitz maakt optimaal gebruik van zijn achtergronden, maar introduceert te weinig originele ideeën om het voorspelbare plot op te leuken. Mélanie Thierry en Michelle Yeoh vormen allebei matige bijpersonages om Diesel te versterken, maar hijzelf draagt gelukkig wel een passende uitstraling. Omdat de ontluikende vriendschap en romance tussen Diesel en Thierry niet erg interessant is duurt het even om in de film te raken, maar uiteindelijk vindt Kassovitz zijn draai meer dan behoorlijk. De schietpartij in New York is schitterend, het einde is naar mijn inzien mysterieus genoeg en de visuele effecten zijn keurig ingericht. Het is geen film die momenteel wordt gewaardeerd door een groter publiek, maar Babylon A.D. is duidelijk met veel liefde en zorg in elkaar gezet. Liefhebbers van een pure actiefilm doen zich er echter beter aan deze film te mijden.

Zeer slechte horrorfilm die het bekende recept volgt, maar er alle snelheid vervolgens uit haalt. Een aantal dames (waar er overigens geen van kan acteren) worden allemaal bij elkaar geworpen om daarna afgemaakt te worden. Regisseur Henrique Couto zal vast geen groot budget hebben gehad, maar onderneemt ook niet veel om meer uit deze film te halen. Saaie moorden, een zielloze vormgeving en een totale afwezigheid van sfeer zijn daar primair voor aan te kijken. Een eindresultaat om dus snel te vergeten. Ik was overigens na afloop dermate ongeïnteresseerd dat ik nu al ben vergeten wie de moordenaar ook alweer was.

Matig vermaak.

Van Babysitter Wanted had ik vooraf een simplistische horrorfilm verwacht die ook wel echt genrewerk is. Vaak zijn dit soort films echter van een soort die te veel hooi op hun vork nemen door allerlei dramaelementen toe te voegen aan het verhaal. Gelukkig heeft deze film daar wat minder last van.

Deze film gooit zichzelf na 45 minuten, de helft dus, namelijk omver en gaat een hele andere richting op zonder te veel drama toe te voegen. Aangezien beide richtingen erg verschillend van elkaar zijn kan ik niet zeggen dat de switch goed gaat. Daar ligt dan ook het pijnpunt. Apart van mekaar zijn de verschillende richtingen lekker vermaak, maar elkaar weten ze niet goed aan te vullen.

Acteerwerk is niet al te best, maar ook niet al te slecht. Typisch een horrorfilm waarin het meeste werk middelmaat is. Er zitten geen uitzonderlijk goede prestaties tussen en dat komt vooral omdat de cast geen ruimte krijgt. Een volvoorkomend probleem met horrorfilms, en deze film is daar geen uitzondering op.

Qua horror zelf is het nog wel aardig. Cinematografisch niet de mooist gestileerde film, maar het mag er best zijn. Aardige belichting en een redelijk sfeertje. De spanning zit er niet echt in, maar de film mikt daar gelukkig maar voor een beperkte tijd op voordat het zichzelf omgooit. De gore mag er best wezen en is voelbaar, dat weet het spanningsloze gedeelte van de film wat te compenseren.

Ik kwam er vlot doorheen en de film duurt niet al te lang, maar eigenlijk had het beide richtingen wat beter moeten uitwerken. Spannender en wat harder, met een iets nuchterder verhaaltje. Dit voelt namelijk nogal samengeraapt en rommelig aan. Alsof de schrijvers wel interessant wilde doen, maar geen zin hadden om het helemaal naar behoren uit te werken. Aardig als vermaak, maar niet hoogstaand.

Leuk.

The Babysitter is een tiener slasher/comedy. Ik ben niet zo'n fan van McG (Tegenvallende Terminator 4 en This Means War) maar dit was wel leuk.

Het acteerwerk is in orde, ik zie zelfs een oude disney channel speelster. Paar leuke karakters vertoont, waaronder weer een paar eikels en een "Badass" 12 jarig jongetje.

Allemaal lekker bruut in beeld gebracht. Dikke 3,0*

Best lollig.

Het is te lang geleden dat ik deel 1 zag, maar dat zijn ook niet de films die je perse hoeft te onthouden. Met die instelling lijkt McG aan dit deel te zijn begonnen. Ik denk ook dat hij tegenwoordig in de stress zit omdat zijn budgets voor zijn projecten te klein zijn. Dan maar even snel en makkelijk cashen.

Het resultaat voelt daarom gehaast, maar niet minder leuk aan. Het is wat sterker aangezet dan deel 1, maar dat maakt het op sommige stukjes erg leuk. De gore is duidelijk wat tantjes naar boven geschroefd, het was bij vlagen echt bizar. Gelukkig dat er films zijn die het überhaupt nog aan durven.

McG wil zijn film zo hip mogelijk maken, wat veel luchtigheid naar voren doet komen, maar net iets te weinig frisheid. Gelukkig wel met voldoende snelheid, waardoor de film nergens verveelt. Enkele grappen zijn erg leuk bedacht, enkele net iets te gehaast.

De CGI is best matig, en de effecten wat houterig, maar gelukkig is het qua bloedvergieten erg leuk. Zodra de film practical effects gebruikt is het op z'n leukst. Het acteerwerk is ook wel prima, de acteurs en actrices lijken er zin in te hebben. Behalve Lind, die per film slechter lijkt te worden.

Het tempo, de luchtigheid en de lol van de film zijn de elementen die het boven water houden. Voor de rest is het gewoon een hap-slik-wegfilm. Ik gun het McG wel dat de film slaagt, want hij komt wel vaak met de leukste projecten op Netflix. Wel met iets te kleine budgets, dus ik hoop dat daar verandering in komt.

Voor de rest is het gewoon een leuke horrorkomedie, bij vlagen buitengewoon lomp en bloederig, maar vooral vermakelijk. Wel gehaast, helaas, vooral qua schrijfwerk en merkbaar aan de filmfouten hoe kan een verlaten hut stroom hebben, hoe kan een gast van onder de boot op diegene bloeden die op de boot staan etc etc. Vooral leuk voor een keertje.

Erg matig.

Dit had zomaar een erg leuke film kunnen worden, eigenlijk zijn films zoals deze ideaal materiaal om binnen de guilty pleasures te vallen. Goosebumps is een voorbeeld van een film binnen deze categorie. Het heeft inhoudelijk weinig om het lijf, maar de uitwerking van de film als geheel brengt leven in de brouwerij, en dat heeft deze film minder.

Bijzonder eigenlijk dat deze film een ervaren regisseuse achter het roer heeft staan die al best wat horrorfilms op de aarde heeft neergezet. Dat kan je er in deze film niet bepaald vanaf lezen. Als je er iets wel af kan lezen, dan is het wel dat de koek op was voor Talalay. De creativiteit mist volledig in deze film, en dat resulteert in een nogal terughoudende kinderfilm.

Dit moet een Halloweenfilm voorstellen die wel op kinderen gericht is maar voor iedereen genietbaar moet zijn. Binnen deze film kan je echter maar van weinig genieten. Dit soort films moeten het vooral hebben van de monstertjes en variatie van de tegenstanders. Ik bedoel, het concept is uiteindelijk wel een stel babysitters die het moeten opnemen tegen monsters, maar deze film biedt er enkel 3 aan, waaronder de hoofdschurk.

Visueel soms nog wel speels, in het eerste kwartier hebben we nog wel een sfeervolle scene, maar buiten deze speelse manier van regisseren is er maar weinig te beleven. De effecten zien er niet briljant uit en de decoraties evenmin. Enkele acteurs dragen te duidelijk een pruik (Laurence) en daarbuiten kunnen de meesten ook gewoon totaal niet acteren. Smart doet het zeer slecht, en de andere kinderen zijn ook niet sterk. Felton en Consiglio waren de enige crewleden met wat acteertalent, de rest had hier niet mogen staan.

Terughoudende, voorspelbare en zeer oncreatieve film die je waarschijnlijk 2 dagen na het daadwerkelijk zien van de film weer vergeten bent. Het is jammer dat deze film gewoon niets durft. Ik weet niet of dat door het budget is gekomen of niet, maar deze film had een stuk beter kunnen, en vooral moeten zijn. Gemiste kans voor Talalay en niet bepaald een veelbelovend eerste deel voor een film die hint naar een vervolg.

Dynamisch in beeld gebracht en uitzonderlijk spannend binnen het eerste uur, waarna regisseur Cédric Jimenez in het laatste halfuur besluit om BAC Nord toch maar om te gooien naar fulltime dramatiek. Een absurde keuze na een wilde opbouw, waardoor deze film op behoorlijk saaie manier afsluit. Dat neemt gelukkig niet weg dat de castleden naar behoren acteren en de actie uitstekend in beeld wordt gebracht. Voor een lange tijd toont Jimenez een sterke controle over zijn film, maar daarna vliegt het geheel uit de bocht om vervolgens nergens meer op z'n pootjes te belanden. Ondanks de waargebeurde onderlaag blijft dat een erg jammerlijke keuze.

De herziening boet weinig kracht in. Regisseur Kurt Voelker moet het niet hebben van de originaliteit met The Bachelors, maar zet de bekende elementen vervolgens bijna perfect in. J.K. Simmons en Josh Wiggins acteren uitstekend als vader en zoon die bezwijken onder depressie en stress, wat vervolgens door de regie voor de kijker op een niet al te opdringerige manier voelbaar wordt gemaakt. De minimalistische aanpak past daarnaast bij de relatief sympathieke opzet, waarin de emoties hoog oplopen, maar nooit onredelijk naar voren worden geschoven. Verder een film die vooral erg weet te boeien en zeker ontroert, al mist het enkel een frisse visuele aanpak om memorabeler te worden dan het nu is. Het vormt een typerende film die je in de goede bui moet zien, maar dat betekent niet dat het een ondermaats resultaat is geworden.

Tja.

Kinderfilms, het is toch altijd wel riskant om ze op wat oudere leeftijd op te zetten. Ik heb ook geen idee hoe ik op deze film ben gekomen tijdens mijn surfen op Netflix. Maar aangezien tienerfilms vaak nog wel potentieel talent bevatten is een kijkbeurt het wel waard.

Maar ja, goed is het zeker niet. Met kinderfilms of jeugdfilms mag je soms wel wat dommer zijn in je schrijfwerk, maar dit is toch wel net wat te lui en simpel geschreven. Alles is regenbogen & eenhoorns in deze film en als je dat te veel doorhaalt krijg je natuurlijk niet al te best resultaat.

Acteerwerk is voor de rest nog wel redelijk. Wylie is in ieder geval opvallend goed. Straalt ook heel veel plezier uit. Coupland mag ook zeker genoemd worden. Een wat simpele rol, en soms ziet ze er wat verdwaald uit in de achtergrond, maar slecht is het niet. De rest van de cast is toch wel wat te nerveus en onzeker, wat de potentie wat laat liggen.

Voor de rest slecht uitgedachte film die te simpel en lui nadenkt over zijn verhaal. Boodschap wordt er soms wat te geforceerd heen geroeid, en de sound editing mag ook nog wel wat meer aandacht hebben hier en daar. Een paar sound effects klinken toch vaak ongemakkelijk hard boven anderen uit.

Voelde me soms ook wat ongemakkelijk in hoe vrolijk deze film eigenlijk is. Alles komt wat afgeraffeld en geforceerd over. Maar het is vooral het schrijfwerk en de wat makke regie die het integraal doen laten zaken. Qua acteerwerk heeft het nog wel potentie, en ja, het kijkt nog wel aardig weg.

Tegenvaller.

Een klassieker die ik op 1 of andere wijze nog moest zien, en daar ben ik dan gisteravond eindelijk aan toe gekomen. Uiteindelijk had ik deze film nog in mijn jeugd moeten kijken, want daar kwam ik dus achter. Het is me allemaal te sterk aangezet.

Acteerwerk van Lloyd is wel leuk, en hij zet een tamelijk iconisch personage neer en lijkt er ook echt zin in te hebben. Fox is echter wat minder, hij was sowieso nooit echt een heel bijzonder acteur, en ook hier weet hij de film nauwelijks te dragen uiteindelijk.

Daarnaast is de film vaak wel heel sterk aangezet helaas. Heel veel irritant overdreven scenario's waarbij ik me ging afvragen of deze film niet als klucht bedoelt was uiteindelijk. Zoveel drukte, zoveel nonsens. Erg jammer eigenlijk, het maakte de ervaring wat moeizamer.

Uiteindelijk is het verhaal zelf leuk gevonden, en de scenario's zijn soms over-the-top die wel werken, niet altijd echter. De Libiërs vond ik bijvoorbeeld wel grappig gevonden. Het avontuur mag er ook volop zijn en in de sciencefiction zit genoeg fantasie in uiteindelijk.

Daarbij duren de 116 minuten niet altijd enorm lang, en dat vond ik prima. Ik snap echter niet waarom deze film zo'n klassieker is en waarom hij zo hoog is geprezen. Wat ik erin zie is een typische kinderfilm met een tamelijk voorspelbaar verhaal en een hoop te sterk aangezette personages.

Uiteindelijk veel meer van verwacht, visueel wel aardig, maar ook niet heel bijzonder. Van een top 250 film verwacht ik wel iets aparts, en of deze film dat nu heeft? Niet echt. Dit soort drukte is niet allemaal aan mij besteed.

Leuker dan 1.

Deel 1 was voor mij gewoon een lelijke, theatrale onzinfilm die niets anders kan doen dan vermaken. Hier leek het even dezelfde kant op te gaan maar dit deel viel wel positief mee. Het volgt dezelfde voetsporen als deel 1, maar er gebeurd meer op het scherm zelf.

J. Fox blijft nooit echt een geweldig acteur. Veel wat hij doet ziet er nogal nep uit en valt er weinig te genieten. Lloyd blijft wel een icoon, maar of hij een wereldse prestatie neerzet, niet echt. Daarbij nog enkele andere acteurs en actrices die ok zijn.

Make-up is wel heel erg lelijk eigenlijk. Visueel is het soms ook lelijk maar in vergelijking met deel 1 is hier een heel stuk meer te genieten. Dat heeft er ook mee te maken omdat het budget hier verdubbeld is, en dus kan Zemeckis iets meer laten zien.

Film was soms best moeizaam om doorheen te komen, en volgt in vele sporen hetzelfde lijntje als deel 1. Alleen wordt dat soms grappig op de hak genomen. In dat opzicht weet Zemeckis zijn film wel weer bijzonder te maken, maar niet te bijzonder.

De vaart zit er wat beter in, maar het blijft me allemaal wat te theatraal. Soms wat spannender en intenser en het stuk in de toekomst was duidelijk het leukst. Vermaak is waar dit voor gaat, en dan blijft dit daar ook wel een beetje bij.

Het vorige deel sprong verrassend creatief om met het eerste deel, maar regisseur Robert Zemeckis leek het qua inhoudelijke basis vooral op te geven binnen dit derde hoofdstuk. Back to the Future Part III voelt eerder aan als een excuus om het oude westen er met de haren bij te slepen, waardoor het geen moment echt met het bestaande concept klikt. Michael J. Fox is bovendien onovertuigend binnen de hoofdrol en Christopher Lloyd heeft zijn karakters in het verleden ook beter neergezet. Gelukkig blijft Zemeckis altijd wel tot op zekere hoogte een vakman en dat levert vermakelijk bombast op evenals een oprecht spannende finale. De gedateerde effecten zul je dan her en der voor lief moeten nemen, anders zul je als filmliefhebber weinig genot uit deze film halen. Ik ben van mening dat BTTF een reeks is die ik op te late leeftijd heb gezien, maar ik denk evenzeer dat ik dit derde deel hoe dan ook als kind niet bijzonder zou hebben gevonden.

Goed.

Dit soort filmpjes behoren tot een soort die er eigenlijk nooit echt uitspringen. Niet dat het de meest obscure film is, maar ook zeker niet de bekendste. Eigenlijk alleen maar jammer, want deze Backcountry is een erg aardige toevoeging aan het natuurhorrorgenre. Een goede regisseur vermengt met een aardig verhaal.

Backcountry neemt een aardige aanloop waardoor de eerste helft eigenlijk maar weinig met horror te maken heeft. Menig kijker zal wellicht kunnen afhaken door de trage aanloop, maar ik keek eigenlijk altijd wel geboeid naar de gebeurtenissen. Regisseur MacDonald kent zijn trucjes en past de juiste aanpak toe. Rustig en met oog voor de natuur.

Het camerawerk is goed en het bijna wegnemen van de soundtrack is ook een sterke keuze. Hierdoor voelt het al snel voor de kijker aan alsof deze zich echt in de natuur bevindt. Niet dat elk shot even interessant is als de volgende, maar er zitten toch wel heel wat aardige plaatjes in deze film, en die werken enkel en alleen voordelig.

Het acteerwerk springt er niet altijd uit en enkele situaties zijn zonder twijfel irritant, maar zodra je hier een beetje omheen kan kijken staat je een best aardige filler te wachten. Het verhaal is niet sterk, maar enkele scenes zijn serieus angstaanjagend binnen deze film. Dankzij sterke editing en gespeel met het geluid komen enkele scenes namelijk goed binnen.

Jammer is dat er na het bekende moment weinig meer gebeurd om het als resultaat herhaaldelijk boeiend te laten zijn. Zo is de aanloop eigenlijk veel langer dan het avontuur zelf en dat maakt de film ietwat uit balans. Verder een goed tussendoortje met een aantal sterke beelden en verzorgde regie. Ik vond dat er weinig mis mee was. Leuke ontdekking.

Teleurstellend.

Ik kwam hier dan ook, als domoor, op af voor de verhalen over dat de film gewelddadig was. Tevens leek het me ook gewoon een leuke productie, en de trailer sprak me ook erg aan. Arthouse in mijn rijtje, en een extreme genremix smaakt me ook altijd wel op zijn tijd.

Het zijn echter niet de verwachtingen die niet worden ingelost waardoor mijn cijfer maar een nipte voldoende is, maar de film zelf. Voor een film met zo'n gedurfd concept vind ik het allemaal namelijk nogal meevallen qua schokkend materiaal. De schokkende stukjes zijn voornamelijk off-screen, maar andere zaken zoals expliciete nudity worden wel volop in beeld gebracht. Het lijkt dus alsof de makers toch niet helemaal durfde.

Maar qua regie toch wel goed. Alleen vond ik het eerste "saaiere" stuk beter dan het tweede deel, waar de vaart wat opgevoerd wordt. Visueel erg mooi namelijk. Solide montage, degelijk camerawerk, mooie locatie en sterke beelden. Mooi sfeervol in ieder geval, en regelmatig een sterk opgevoerde dreiging.

Jammer dat de film er niet in slaagt een normaal personage neer te zetten, laat staan een personage waar je je mee kan binden. Ik zie eigenlijk ook geen enkele goede acteerprestatie. Kier is bekend, maar briljant acteren doet hij hier niet. Colen was uitermate zwak, en andere rollen kan ik weinig serieus nemen.

Subtiel is de film ook totaal niet. Er worden erg veel pogingen gedaan om de schurken echt op schurken te laten lijken, wat grandioos ten koste gaat van de realistische en rauwe toon. Ook de dorpsbewoners worden behoorlijk onschuldig geportretteerd, naast de moordenaars dan.

De genremix is best bijzonder te noemen, maar de genres combineren elkaar regelmatig nogal onrustig. Soms ook iets te geforceerd, zoals een scene waarin halverwege plots keiharde elektronische muziek door wordt gemonteerd. Andere, bijna abrupte overgangen naar sciencefiction voelen ook te weinig subtiel aan. Maar op andere stukjes weet het elkaar goed af te wisselen.

Film werkt naar een harde finale toe, die helaas snel over is. Qua bloedvergieten is het vooral bloed op de muren en weinig in beeld, dus gorehounds zullen bedrogen uitkomen. Ook regelmatig lelijk in beeld gebracht trouwens, gaat totaal ten koste van het realisme.

Zodra de film wat surrealistischer is ziet het er allemaal goed uit. Zodra het de horror aantikt ook uitzonderlijk geslaagd. Het ziet er allemaal mooi uit, maar het niet aanwezig zijn van boeiende of goed acterende karakters doen de film deels de das om. Maar ook de weinig subtiele vertelling voelt apart aan. Politieke lading heb ik weinig op gelet voor de rest.

Ik kom op een nipte voldoende terecht, omdat de film toch echt serieus elementen laat liggen. Visueel knap, inhoudelijk wat minder knap.

Halloweenthriller met opvallend goed acteerwerk en een aantal grafische moorden, ook al is het verhaal (uiteraard) flinterdun en de visuele kant ietwat kaal. Regisseur Bryan Coyne windt er geen doekjes om met de poster, maar neemt niettemin de tijd om bij de kern van het gebeuren te komen. In principe is dat niet veel meer dan twee meisjes die huis na huis afgaan en de bewoners daarin om het leven brengen, maar toch weet Coyne het allemaal amusant genoeg neer te zetten. De chemie tussen Brea Grant en Graham Skipper is geloofwaardig en de speelduur is nergens te lang, maar veel sfeer en spanning is er aan de andere kant niet aanwezig. Na wat geduld word je als kijker gelukkig beloond in de laatste escalatie, alles daarvoor komt eerder over als een hit or miss. Zonder de allerlaatste 10 minuten, die volstrekt overbodig zijn, had deze film een voldoende kunnen scoren.

Randje.

Ben altijd wel een fan van dit soort films, waar je zonder dat er veel gebeurd toch geboeid kan blijven kijken naar de film. Hier is dat ook weer zo'n geval, en het eerste deel van de film is erg goed, beklemmend en mysterieus. Het tweede deel is wat minder.

Vooral complimenten aan de visuele stijl. Mooi cameragebruik, goed gebruik gemaakt van locaties en toffe pakjes. Acteerwerk was niet heel bijzonder, vooral omdat de acteurs maar wat moesten lopen en vrij weinig te zeggen hadden.

Het verhaal valt later toch echt in de cliche maar dan op een wat tragere manier. Als het eindigt voel je je eigenlijk bedrogen, aangezien je vrijwel naar niets nieuws hebt gekeken. Complimenten naar sommige beelden en het sterke begin, maar dan heb je zowel alles al.

Nigel Bach stond voor Bad Ben in als regisseur, schrijver, hoofdrolspeler, producent en editor. Een indrukwekkende taak dus voor een project dat uiteindelijk zelfs elf vervolgdelen kreeg en het twaalfde vervolgdeel momenteel laat crowdfunden. Spijtig genoeg is het niet zo'n hele grote taak als dat het lijkt, want Bad Ben is een nogal simpele horrorfilm die drijft op een bijzonder dom hoofdpersonage. Bach vond zichzelf echter wel dermate interessant dat zijn karakter een geheel videodagboek moest bijhouden, maar daardoor kreeg ik persoonlijk alleen maar meer het idee dat de zogenaamde Tom Riley als kind op zijn hoofd was gevallen. Om een voorbeeld te noemen, op een gegeven moment geeft Bach aan dat hij zich een beetje gerustgesteld voelt. Want, nu weet hij dat er "gewoon" een geest in het huis zit en niet voor de dertigste keer bij hem wordt ingebroken. Hoe kom je toch op die conclusies. Ik stond er behoorlijk van te kijken. De horror binnen deze film wordt overigens ook enkel gedefinieerd door wat schimmen (een vent met een hoodie), uitdrijvingsrituelen, geluiden in een andere kamer en schuivende voorwerpen. Alle voorbeelden worden telkens even spanningsloos uitgevoerd. Ik vond het fascinerend om te zien hoe men hier een dusdanige passie voor kan dragen dat het wordt uitgerekt tot wel 86 minuten, laat staan dat er nu bijna 13 films binnen de reeks zijn gemaakt. Dit soort goedkope niemendalletjes zijn niet voor mij weggelegd, maar de nieuwsgierigheid blijft altijd hoog genoeg om het telkens weer op te zoeken.

Mwa.

Voor mijn derde Bay was Bad Boys aan de beurt, een film waarvan ik het tweede deel na 20 minuten heb afgezet. Toch wou ik hem wel een kans geven, en heb hem ook helemaal afgezien, maar ik vond het nou niet ongelooflijk bijzonder.

Wat natuurlijk gelijk opvalt, is de chemie tussen Lawrence en Smith, dat voor veel komische scenes zorgt en daarmee best vermakelijk is. De actie vond ik wat tegenvallen, ondanks het stijlvolle einde. De film is dan ook meer een komedie dan actie.

Leoni is er ook alleen maar voor haar uiterlijk, want haar acteerwerk is niet iets om over naar huis te schrijven. Een tegenvaller in visueel niveau, maar dat kan natuurlijk ook vanwege het jaar komen. Je kan dan wel weer zien dat Bay zijn liefde voor explosies hier begint.

Wel een prima uitkijker, maar niet bepaald goed.

Nice.

Ik gun het ze van harte, Arbi & Fallah. In België waren ze al best lekker bezig en hadden een lekkere moderne kijk op cinema. In Bad Boys for Life mogen ze dat weer doen maar met een groter budget. Die weten ze dan ook mooi te benutten, maar perfect is het uiteraard nog niet.

Dat ligt uiteindelijk niet perse aan het verhaal. Het verhaal boeit me tegenwoordig niet zo veel meer in dit soort films. Er gaat nooit verandering in komen. Altijd gewoon nutteloos geknal, boem boem en een hoop slecht bedachte oneliners. En eerlijk gezegd, op een lekkere luie avond, vind ik dat allemaal prima.

Ik verkies Bad Boys 3 boven de films van Bay. Zonder twijfel ook. Bay is visueel gezien ook zeker geen slechte regisseur en qua stijl overtref je hem niet zo snel, maar op dat gebied doen Arbi & Fallah een erg aardige poging. Wat Bad Boys 3 vooral beter maakt voor mij is de frisse wind die het duo erdoorheen weten te blazen en het snelle tempo waaraan de actie voorbijgaat.

Felle neonkleurtjes, veel rookmachines en on-point camerawerk overspoelen dit deel en zorgen voor een heerlijke frisse storm die door de reeks heen blaast. Voor de fans van de iets ouderwetsere Bad Boys-films is dat misschien even moeilijk slikken, maar ik kan de aanpassing van het duo alleen maar toejuichen.

De actie is lekker hard, bloed spat soms rijkelijk in het rond. De actiescenes zijn allemaal lekker speciaal vormgegeven en Arbi & Fallah trekken veel uit de kast om er een spetterend en kleurrijk spektakel van te maken. De cinematografie is erg gaaf, en de vormgeving dus ook.

Waar ik minder fan van was, dat is de montage, die toch een hoop moois wegknipt. Een voorbeeld hiervan is de 90 graden draai van de camera in de slotfase. Die wordt veel te snel weggeknipt waardoor het mooie shot zo verpest wordt. Het gaat allemaal net wat te snel waardoor de soms knappe regie niet helemaal goed te aanschouwen is.

De humor klinkt soms ook een beetje vermoeid. De dialogen zijn niet zo scherp meer, veel te lachen vond ik er ook niet aan. Wel vermakelijk, maar grappig niet. De explosies en het vuur zijn soms ook net wat te ondermaats geanimeerd, net als de geweerschoten hier en daar. Die komen net wat te duidelijk uit de computer.

Maar daarbuiten is er niet veel te klagen. Lekker snelle actiefilm, vol met spetterende actie en felle kleurtjes. Alle scenes voelen fris en speciaal aan. En dat in een reeks die eigenlijk rond 2000 bezig was. Daar iets moderns van maken is niet iets wat elke regisseur aandurft, en ik vind het heerlijk. Ga vooral zo door!

Die Bay.

Toch niet helemaal mijn ding deze Bad Boys. Omdat het uiteindelijk toch door Bay gemaakt is toch maar meegepakt voor een middagje hersenloze actie, en dat kreeg ik hier ook wel. Alleen kon ik nergens echt om de humor meer lachen.

Niet dat ik deel 1 grappiger vond, maar de dialogen in het eerste half uur van deze film waren een stuk scherper dan de 2 uur die daarna volgen. Bay maakt zijn actiefilm die zo simpel is, wel heel lang. 147 minuten is en behoorlijke zit en is ook gewoon te lang.

Smith & Lawrence zijn wel een prima duo, maar heel vaak heb ik niet om ze kunnen lachen in de laatste 120 minuten. De actie mag er dan zeker wel wezen en mag weer bombastisch zijn met richting de slotfase een hoop explosies, het is allemaal te chaotisch en te druk om optimaal van te kunnen genieten.

Het camerawerk is hier en daar dan ook soms behoorlijk lelijk, dat drukke en chaotische gedoe voegt helemaal niets toe aan een luchtige actie/komedie, en dan is het allemaal te druk om goed te volgen. Sowieso is de film altijd een beetje moeilijk te volgen door al het puin dat haast onvindbaar op het scherm afgevuurd wordt.

Gelukkig heeft Bay wel gedacht aan mooi kleurgebruik en genoeg spektakel om je op zijn minst geboeid te laten kijken. Daarmee kom je de 147 minuten wel een stukje makkelijker door dan de gemiddelde actiefilm. Soms ook lekker lomp, maar in het algemeen is dit voor mij een mindere Bay dan zijn algemene films.

De visies van regisseursduo Adil El Arbi en Bilall Fallah in termen van vormgeving lopen duidelijk uiteen met Michael Bay, maar binnen dit universum werkt dat vooral in hun voordeel. Specifiek de actiescenes komen geweldig modern voor de dag en worden tot in de puntjes toe voorzien van trademarks. Daarmee probeer ik aan te geven dat de makers hier een eigen stijltje hebben ontwikkeld dat verfrissend energiek oogt en dit uitzonderlijk uniek in beeld weten te brengen. Jammerlijk is alleen dat Bad Boys altijd moet komen met buitengewoon kinderachtige humor, vooral het eerste halfuur is eigenlijk te melig. Naarmate de tijd verstrijkt kantelt het genre van komedie in actie en vanaf dat moment is het genieten geblazen. Dat maakt namelijk het rommelige verloop, de bordkartonnen personages en de opdringerige humor grotendeels weer goed.